Woord vooraf:
Een heel erg lang verhaal (in 3 delen ingezonden) dat mij niet geschikt lijkt voor lezers die op zoek zijn naar het relaas van een snelle wip. Als u echter een ‘menselijk’ verhaal zoekt dat leidt tot erotiek (vanaf deel 2), dan hoop ik dat u hier iets aan hebt.


De nieuwe uitdaging

1)
De heer Terburg, gedelegeerd bestuurder van de ‘NV Terburg Huishoudelektro,’ liep voor Carl uit tussen de glanzende mahoniehouten panelen die links en rechts de wanden van de brede gang sierden. De lange brede gang waar alle kantoren van het kaderpersoneel en de directie op uit kwamen. Eén keer eerder, nu alweer bijna vier jaar geleden, was Carl hier geweest voor een ultiem sollicitatiegesprek met de personeelsdirecteur. Verder dan de vergaderzaal op de benedenverdieping was hij sindsdien niet meer geraakt. Het echte zenuwcentrum van het bedrijf was nu eenmaal taboe voor de mensen uit de lagere echelons. Vandaag zou dat veranderen. Voortaan maakte hij deel uit van het kader en zou hij zijn eigen vaste stek hebben op deze gang.
Bij de deur van het hoekkantoor, helemaal achteraan in de gang, bleef meneer Terburg staan. “Ik denk dat jij best een beetje trots mag zijn op jezelf, Carl. Je hebt hard gewerkt om hier te geraken. Nooit eerder in het bestaan van dit bedrijf heeft een regiomanager zulke uitstekende positieve cijfers kunnen voorleggenen. De nieuwe uitdaging die nu op je wacht, lijkt me dan ook een terechte beloning.”
Carl dankte de grote baas met een warme glimlach, waarna zijn blik op de fonkelnieuwe glimmende koperplaat naast de deur viel. ‘Carl Dictus’ las hij, ‘Algemeen Distributie Manager.’ Op zijn drieëndertigste was hij het jongste kaderlid ooit. Sommigen leden van het directiecomité hadden geopperd dat hij nauwelijks ervaring had. Toch kon niemand voorbij aan het feit dat hij erin geslaagd was om een nooit geziene omzetstijging te realiseren in de achtenveertig vestigingen van de noordelijke regio. Daarnaast was het hem gelukt om, zonder echte problemen met zijn ondergeschikten, een aanzienlijk bedrag te besparen op de werkingskosten, zoals die door zijn voorganger waren begroot. Zelfs de vakbonden had hij te vriend weten te houden, iets wat in deze woelige sociale tijden in andere delen van het land veel minder was gelukt. Toen Felix Dewitte besloot om met pensioen te gaan en het bedrijf ervoor koos om een vervanger uit eigen rangen te benoemen, was men telkens opnieuw bij Carl uitgekomen. Hij had niet eens moeten solliciteren voor zijn nieuwe baan, het was voor de volle honderd procent een promotie.

Meneer Terburg opende de deur en liet Carl voorgaan. “Ze is er blijkbaar nog niet,” zei hij, “maar dit is het kantoor van mevrouw Scholten. Zij was sinds een aantal jaren de administratieve steun en toeverlaat van Felix. Normaal gezien wordt zij vanaf nu jouw assistente, tenzij u liever iemand anders verkiest.”
”Mevrouw Scholten kent allicht haar taak, dus dat zal wel goed zitten, meneer Terburg. Ik ben niet van plan om veel te veranderen totdat ik ben ingewerkt, zodat ik kan inschatten of eventuele wijzigingen nodig en gerechtvaardigd zijn.”
”Dat lijkt me de juiste instelling, Carl. Trouwens, laat die ‘meneer’ nu maar varen. Noem me vanaf nu gerust Jos. Hierboven noemen we elkaar allemaal bij de voornaam.”
Carl aarzelde even. “Oké, Jos,” zei hij toen, “maar heb wat dat betreft wel een beetje geduld met me. Oude gewoonten zijn soms moeilijk af te leren.”
De veel oudere Jos, kleinzoon van stichter Willem Theodoor Terburg, glimlachte om het directe antwoord van zijn nieuwe rechtstreekse ondergeschikte. Voor Jos was Carl al van in het begin de eerste keuze. Het bedrijf had behoefte aan nieuw bloed en deze jongeheer Dictus beloofde wat dat betreft een schot in de roos te zullen worden.
Jos opende de volgende deur en overhandigde de sleutel aan Carl. De nieuwe distributiemanager kon zijn ogen niet geloven. De mahoniehouten lambrisering was ook hier terug te vinden maar dan in een veel luxueuzere uitvoering, met veel snijwerk en sierlijsten. De bordeauxrode vloerbedekking contrasteerde prachtig met de laaghangende goudkleurige draperieën van de grote hoekramen. Het grandioos groot en massief eiken bureaumeubel, met de bijhorende lederen bureaustoelen, was de absolute blikvanger. Toch bleef er nog voldoende ruimte voor een minder prominente vergadertafel met vier bijpassende stoelen en een ruime driezitsbank bij het raam, met dressoir en salontafel.
Jos keek geamuseerd toe terwijl Carl schijnbaar rustig en onbewogen een verkennend rondje maakte in wat vanaf nu zijn kantoor was. Hij mocht dan wel jong zijn, het leek erop alsof hij hier thuishoorde. De grote donkerharige dertiger was perfect gekleed. In zijn donkergrijs maatpak met lichtblauw overhemd en een fleurige stropdas paste hij helemaal in dit interieur.
Jos zag het als een gunstig voorteken.

”Het spijt me verschrikkelijk dat ik uitgerekend vandaag vast moest zitten in het verkeer,” klonk een warme, vrouwelijke stem vanuit de deuropening. Vanzelf draaiden de beide mannen hun hoofd in haar richting. Carls hart klopte tot in zijn keel bij het aanschouwen van zoveel vrouwelijke perfectie. Terwijl ze met uitgestoken hand op hem toe kwam gelopen, deed Carl datgene wat volgens bepaalde pseudo-wetenschappelijke studies elke zichzelf respecterende man om de zesentwintig seconden behoort te doen. Carl dacht aan seks.

"Goedemorgen meneer Dictus, ik ben Sonja, Sonja Scholten."
De knappe vrouw die met uitgestoken hand naar hem toe kwam lopen, deed hem denken aan een iets oudere versie van Nikki Reed in de film 'Twilight'. Met haar schoonheid en natuurlijke uitstraling was ze allicht in staat om menige man het hoofd op hol te brengen.
Terwijl hij haar de hand schudde, dwong Carl zichzelf om zich op haar ogen te concentreren, hoewel zijn hersenen nog bezig waren met de compositie die ze de voorbije vijf seconden hadden geregistreerd.
Hij dacht dat mevrouw Scholten ietsje ouder was dan hij, ergens halverwege de dertig. Afgaande op zijn eigen lengte schatte hij haar een meter zeventig en zo’n vijfenzestig kilo. Echt slank kon je haar niet noemen, maar daar stond tegenover dat alles aan haar figuur prachtig in verhouding was. Zelfs haar kledij klopte perfect. Een hagelwitte zijden bloes met een bescheiden v-hals accentueerde haar fraaie ronde borsten. De zwarte kokerrok die een flink stuk boven de knie bleef, sloot als een tweede huid om haar taille, zodat haar ronde heupen sierlijk deinden bij elke stap die ze zette. De hoge pumps om haar vrij kleine voeten waren daar allicht niet vreemd aan. Tegelijkertijd gaven die glimmende schoentjes haar in kleurloze nylons verpakte onderbenen alle aandacht die ze verdienden. Haar huid had een licht zuiders tintje. Het gaf haar ovale gezicht in combinatie met haar volle sensuele lippen en haar saffierblauwe ogen een warme en hartelijke uitstraling. Haar kastanjebruine haren, die ze droeg in een modern puntig kapsel, kwamen net niet tot op haar schouders en de schuine pony, die lichtjes afhing in de richting van haar rechter oog, stond haar geweldig.
”Leuk om u eindelijk eens te ontmoeten, mevrouw Scholten,” zei Carl, in de hoop dat zijn stem niet zou overslaan. Here jezus, wat zag zijn secretaresse er schitterend uit!
“Het genoegen is wederzijds,” antwoordde ze met een charmante glimlach, waarna ze ogenschijnlijk moeiteloos naar een zakelijke toon overging. “Meneer Dictus, om half twee vanmiddag heb ik wat ruimte in mijn agenda vrijgehouden om enkele zaken met u door te nemen. Het lijkt me handig dat ik weet wat u van mij verwacht en omgekeerd. Past dat voor u?”
“Jazeker. Ik kijk er al naar uit, mevrouw Scholten.”
“Mooi zo, dat is dan geregeld. Dan laat ik de heren nu maar.”
De ogen van beide mannen waren op Sonja’s ronde kont gericht toen ze heupwiegend het kantoor verliet. Zwijgend keken ze haar na tot de deur achter haar in het slot viel. Het was Jos die als eerste het woord nam.
“Verrek man, die meid ziet er nog beter uit dan toen ze tien jaar geleden hier kwam werken. Wat een stoot zeg!”
Het gezicht van de gedelegeerd bestuurder liep rood aan op het moment dat hij besefte wat hij zojuist had gezegd. Een dergelijke seksistische uitspraak kon echt niet door de beugel voor iemand in zijn positie.
Carl grinnikte. “Wat je zei blijft binnen deze muren, Jos. Daar kun je op rekenen.”
“Bedankt, Carl. Jij bent een kerel naar mijn hart, dat weet ik nu al.”
“Dank voor het vertrouwen, Jos. Ik zal er alles aan doen om dat niet te beschamen.”
“Daar ga ik van uit, beste kerel. Ik laat je nu maar. Tot over een kwartiertje in de directiekamer voor de wekelijkse kaderbespreking.”

2)
De grote baas van de ‘NV Terburg Huishoudelektro’ was amper de deur uit toen twee arbeiders van een verhuisdienst binnenkwamen, op de voet gevolgd door mevrouw Scholten.
“Meneer Dictus, stoort het u dat deze heren de dozen met de documenten uit uw vorige kantoor nu afleveren?”
“Nee hoor. Laat ze alles maar naast de vergadertafel neerzetten. Sorteren en opbergen zal voor straks zijn want ik moet zo naar de kaderbespreking toe.”
“Dat kunt u met een gerust hart aan mij overlaten,” klonk het vastberaden. “Ik zal uw documenten op de meest logische manier invoegen in het klassement van uw voorganger. Meneer Dewitte had wat dat betreft een beetje een ongewone logica maar dat leg ik straks wel uit, zodat u alles terug kunt vinden.”
“Dank u wel, mevrouw Scholten. Wat zou ik zonder u moeten beginnen?”
“Niets te danken, meneer. Het maakt gewoon deel uit van mijn taak als uw secretaresse. Zal ik zo meteen IT ook maar contacteren? Zij moeten uw computer nog opnieuw vrijgeven en herinstellen.”
”Ja, doe dat ook maar als u het niet erg vindt.”

”Nee, meneer Willemse, u bent het die het niet begrijpt,” hoorde Carl haar aan de telefoon zeggen toen hij, op weg naar de vergadering, aan haar bureau voorbij liep. “Het gaat hier wel om de computer van de nieuwe Algemene Distributie Manager. Ik sta erop dat u dit uiterlijk tegen vanmiddag in orde brengt. U kunt er maar beter voor zorgen dat ik straks niet terug moet bellen, anders zal het uw beste dag niet zijn.”
In de deuropening draaide Carl zich nog even om naar zijn secretaresse. Met zijn duim omhoog maakte hij duidelijk dat hij haar aanpak waardeerde. Haar glimlach gaf aan dat ze zijn gebaar interpreteerde zoals hij het bedoelde. Iets in de houding van mevrouw Scholten zei Carl dat ze er al lang van uitging dat terugbellen niet nodig zou zijn.

Toen Carl na de lunch zijn kantoor weer binnenkwam, was mevrouw Scholten bezig met het opruimen van de lege kartonnen dozen.
Bent u nu al klaar?” vroeg hij.
“Ja. Ik heb tijdens de middagpauze maar even doorgewerkt. Opgeruimd staat netjes, nietwaar?”
“Als ik dat had geweten dan was ik u komen helpen. Dank u wel, mevrouw Scholten.”
“Niets te danken, meneer.Trouwens, die van IT zijn ook al langs geweest zodat uw computer klaar is voor gebruik. Hoe eerder hoe beter, dacht ik zo. Pas als alles in orde is, kunt u zich concentreren op het inwerken in uw nieuwe job.”
“Het zal inderdaad nodig zijn dat ik me heel snel inwerk.”
“Oei,” zei de hulpvaardige secretaresse. De diepe zucht die haar nieuwe baas op zijn woorden liet volgen, was haar niet ontgaan. “Problemen?”

De ernstige blik waarmee hij haar secondenlang aankeek, bracht haar in twijfel. Zou hij vinden dat ze haar boekje te buiten ging met die spontane vraag? Als dat zo was, dan kon ze zich beter maar meteen verontschuldigen in plaats van op een mogelijke terechtwijzing te wachten.
“Het spijt me, meneer Dictus. Het zijn mijn zaken niet.”
“Misschien wel, misschien niet,” zei Carl vaag, terwijl hij peinzend in zijn bureaustoel plaatsnam.
Sonja wachtte gespannen af tot haar baas de stilte zou verbreken.
“Mevrouw Scholten,” zei hij uiteindelijk, “mag ik u eigenlijk vertrouwen?”
Zo’n directe vraag had ze in de zes jaar dat ze voor Felix Dewitte werkte nooit gekregen. Hoewel hij haar ermee wist te verrassen, had ze toch vrijwel direct een reactie klaar.
“Al zeg ik het zelf, het antwoord is volmondig ja. De volgende vraag is of u het wel aandurft om mij te vertrouwen?”
Nu was het Carls beurt om verrast te zijn. Zijn nieuwe secretaresse kaatste de bal netjes terug, en eigenlijk beviel hem dat wel.
“U had geen beter antwoord kunnen geven, mevrouw Scholten,” zei hij glimlachend. “Ik waag het erop, maar eerst zou ik graag iets met u willen afspreken. Ik zou het waarderen als u mij met onmiddellijke ingang Carl noemt. Morgenvroeg op de afdelingsvergadering zal ik hetzelfde verzoek doen aan alle chefs.”
“Een goed idee, Carl,” antwoordde ze, “zeker als ik erop mag rekenen dat jij me vanaf nu Sonja noemt.”
“Afgesproken, Sonja. Zal ik dan nu maar to the point komen?”

In de volgende minuten vertelde Carl zijn assistente wat hem boven het hoofd hing. Tijdens de voorafgaande gesprekken had men er tegen hem met geen woord over gerept, maar nu hij eenmaal in functie was, had men hem al op de eerste vergadering met een deadline opgezadeld. Over precies een half jaar werd van hem een ingrijpende reorganisatieplanning verwacht, gestoeld op twee grote pijlers. In de eerste plaats moest de werking van het magazijn geoptimaliseerd worden en de loonkost naar omlaag. Daarnaast moest de uitlevering naar de honderd veertig verkooppunten efficiënter en goedkoper. Een buitenlandse concurrent probeerde al maanden met allerlei scherpe acties voet aan de grond te krijgen, waardoor het meer dan ooit noodzakelijk was om de prijzen naar de consument toe zo laag mogelijk te houden. Het was duidelijk dat men van hem een uiterst gedetailleerd en ambitieus plan verwachtte. Het was hem niet met zoveel woorden gezegd, maar de goedkeuring van dat plan door de directieraad zou bepalend zijn voor zijn definitieve benoeming.
“Als mijn voorstellen niet aanvaard worden,” besloot hij, “dan mag ik opkrassen.”
“Oh jee,” zei Sonja, die met meer dan gewone aandacht zijn uiteenzetting had gevolgd. “Ik kan nauwelijks geloven dat meneer Terburg jou zo onder druk zet. Uitgerekend hij heeft zijn nek voor je uitgestoken. Jij was zijn eerste keuze, dat weet iedereen.”
“Het was niet Jos Terburg die met die deadline op de proppen kwam. Ik had eerder het idee dat hij Meyer, Van Camp en Pasmans liet begaan omwille van de lieve vrede in de directiekamer. De oudjes binnen het directiecomité hebben blijkbaar moeite met mijn leeftijd. Terburg mag dan heel wat te zeggen hebben, zeker wat de dagelijkse leiding betreft, maar hij heeft de touwtjes niet alleen in handen. Dat weet jij vast ook wel.”
“Dat wel, Carl, maar dan nog! Hoe kun jij jezelf in hemelsnaam rustig inwerken als vanaf dag één de hakbijl boven je hoofd hangt?”
“Ach, Sonja, het is nu eenmaal zo. Voor mij is dat een reden te meer om ervoor te zorgen dat ik zo snel mogelijk ingewerkt ben. Heb jij al iets kunnen voorbereiden waarmee ik vooruit kan?”
“Jazeker, een heleboel zelfs. Als we daar nu aan beginnen dan geraken we er vandaag nog wel doorheen. Ik ben zo vrij geweest om een agenda op te maken en een overzicht samen te stellen, zodat we zeker niets over het hoofd zien. Volgens mijn planning zullen we ongeveer twee uur nodig hebben, waarna ik nog een kwartiertje heb voorzien voor eventuele bijkomende vragen of opmerkingen. Ik stel voor dat we het onszelf gemakkelijk maken op de bank. Alles wat we nodig hebben, ligt op en onder het salontafeltje al klaar.
Carl keek haar enkele seconden na vooraleer hij opstond. Wie werkt er hier voor wie, vroeg hij zich een ogenblik af. Toch leek het hem beter om die gedachte maar niet uit te spreken.

Terwijl ze naast elkaar op de driezitsbank zaten, vloog Sonja door haar agenda. Zoveel efficiëntie had Carl nog nooit meegemaakt. Ze ging bijzonder grondig tewerk en al gauw was hij ervan overtuigd dat er werkelijk niets aan haar aandacht ontsnapt was toen ze haar overzicht opstelde. De zorg om de figuurlijke hakbijl verdween al snel naar de achtergrond, al kwam dat niet alleen door Sonja’s goed gevulde agenda. God zij dank hield zijn assistente zich strak aan het door haarzelf opgestelde schema. Met haar borsten, haar billen en haar helderblauwe ogen voortdurend wisselend in zijn gezichtsveld werd het tegelijkertijd voor Carl een heuse les in zelfdiscipline. Zelfs het leesbrilletje dat laag op haar neus stond, en waarover Sonja hem meermaals aankeek als ze tegen hem sprak, vond Carl ontzettend sexy. Desondanks lukte het hem redelijk om zijn aandacht bij de aangeboden materie te houden. Toen ze hem tot slot nog een aantal dingen op de computer had getoond, zat Carl dan ook nauwelijks nog met vragen.
“Nogmaals bedankt, Sonja,” zei hij toen ze opstond. “Ik verheug me alvast op onze vruchtbare samenwerking en ik weet nu al zeker dat ik bij jou in zeer bekwame handen ben.”
Als Sonja had geweten dat haar nieuwe baas zich tegelijkertijd afvroeg hoe die bekwame handen van haar zouden aanvoelen op dat ene bewuste plekje van zijn lichaam waar het al de hele namiddag onrustig was, én waar al zolang geen vrouwenhand meer was geweest, dan zou ze allicht net ietsje minder heupwiegend zijn kantoor hebben verlaten.

3)
De volgende ochtend was de eerste vergadering met zijn directe ondergeschikten vooral een kennismakingsronde die voor het overgrote deel verliep zoals Carl zich dat vooraf had voorgesteld. Vier van de vijf leidinggevenden, voor wat de dagelijkse werking van het magazijn betrof, waren min of meer van zijn leeftijd. Met die vier was de begroeting bijzonder hartelijk geweest en van hen kreeg hij een spontane uiteenzetting van de werking van hun afdeling. Hij zag het als een teken dat men hem accepteerde als nieuwe baas en met hen voorzag hij dan ook geen problemen voor waar het een vlotte samenwerking betrof. Wim Opdebeeck van Goederenontvangst was echter een ander verhaal. De voorstelling van zijn afdeling was bijzonder summier, even slap en terughoudend als de eerste handdruk die Carl met hem uitwisselde. De grijzende vijftiger had zichtbaar moeite met een veel jongere overste en leek niet zomaar bereid om zich loyaal op te stellen. Bij elke vraag die Carl stelde kreeg hij wel een antwoord, maar dan nog leek het er sterk op dat hij het achterste van zijn tong niet wilde laten zien. Ook tijdens de beknopte uiteenzetting die Carl gaf over de op stapel staande reorganisatieplannen en de open manier waarop hij daarover met hen wilde communiceren, hield de man zich opvallend op de vlakte. Wim Opdebeeck maakte op hem een indruk van iemand die altijd wel een of ander geheim met zich meedroeg. Uiteraard zei een eerste indruk niet alles, maar toch had Carl het gevoel dat het een hele toer zou zijn om van de chef Goederenontvangst een loyale ploegspeler te maken.

Toen hij rond tien uur zijn kantoor weer binnenkwam, werd zijn blik als het ware naar Sonja’s fraaie ronde billen toe gezogen. Zijn secretaresse stond diep voorover gebogen en was bezig met het verplaatsen van een grote plantenbak. Geamuseerd bleef Carl toekijken. Wellicht was het een behoorlijk zware onderneming voor een vrouw want ze had het nodig gevonden om haar hoge hakken uit te doen. Op haar kousenvoeten en met inzet van al haar kracht, waarbij de vorm van een strak gemodelleerd slipje zich duidelijk aftekende in haar pantalon, rolde de plantenbak uiteindelijk toch tot vlak naast zijn bureau, waar ze hem wilde hebben. Ze deed een paar passen achteruit en met haar handen op haar heupen bekeek ze het resultaat van haar inspanning.
“Hé, Carl,” zei Sonja toen ze zich omdraaide. Ze leek nauwelijks verbaasd dat ze hem in de deuropening zag staan, en al helemaal niet beschaamd. Volkomen op haar gemak wurmde ze haar voeten terug in haar pumps. Carl was minder op zijn gemak. Ergens voelde hij zich betrapt.
“Waaraan heb ik dat groen te danken, Sonja?” vroeg hij daarom maar snel.
“Dat is een traditie hier. Een nieuwe baas, een nieuwe plantenbak. Hij is zojuist afgeleverd. Staat hij daar goed?”
“Ja hoor, daar kan ik wel mee leven.”
De rest van de dag besteedde Carl aan het bekijken en vergelijken van de cijfers van zijn voorganger. Telkens wanneer zijn blik op de groene oase naast zijn bureau viel, zag hij Sonja’s ronde billen weer voor zich. Het was een beeld dat hij keer op keer moest verdringen, waarbij hij zichzelf even vaak gelukkig prees dat zijn bevallige secretaresse op geen enkel moment een zinspeling maakte op het feit dat hij haar had staan begapen.

De daaropvolgende nacht sliep hij, tegen zijn gewoonte in, heel onrustig. Het werd een lange nacht van afwisselend wakker liggen en toch weer wegdromen. Spannende dromen, waarin een vrouw met kastanjebruine lokken, helderblauwe ogen en met een modieus slipje onder een strak zittende pantalon altijd weer de hoofdrol opeiste. Telkens hij uit zo’n droom ontwaakte zat hij opgescheept met een haast pijnlijk aanvoelende kanjer van een erectie. Rond de klok van drie uur hield Carl het niet langer uit en gaf hij toe aan wat de natuur hem opdrong. Voor het eerst in jaren sloeg hij de hand aan zichzelf en met de fraaie vormen van zijn bevallige secretaresse op zijn netvlies gebrand, rukte hij zichzelf naar een even intens als bevrijdend hoogtepunt. Het hielp, want de rest van de nacht sliep hij aan één stuk door.

4)
De overgang voor wat betrof de leiding van het magazijn verliep vrijwel naadloos. Al gauw was Sonja voor Carl van onschatbare waarde. Ze werd als het ware zijn ogen en zijn oren. Bovendien bleek ze ergens een zesde zintuig te hebben voor het opvangen van geruchten of gemor van het personeel, waardoor het hem mogelijk was om problemen de kop in te drukken, lang voor ze gingen escaleren. Sonja was verstandig en loyaal. Ze behoedde hem ervoor dat hij nooit blind en eenzijdig een beslissing nam, door er altijd voor te zorgen dat hij eerst ook de andere kant van het verhaal kende.
Na verloop van tijd vertrouwde Carl haar blindelings. Hij kon haar alles vertellen zonder dat er ook maar iets van die informatie uitlekte. Anderzijds was ze niet bang om suggesties te doen of een advies aan te reiken, waardoor hun samenwerking alsmaar hechter werd. Naar buiten toe was en bleef Carl de baas die de eindverantwoordelijkheid droeg. In de beslotenheid van hun kantoor handelden ze echter veeleer als een goed op elkaar ingespeeld team.

Naarmate de maanden verstreken, kwam Carl ook wat meer te weten over haar privé-leven. Sonja was zesendertig, al jaren gescheiden en eigenaar van een loft in de binnenstad. Na haar middelbare studies had ze nog een drie jaar durende opleiding management gevolgd en zich daarna beetje bij beetje omhoog gewerkt op de administratieve ladder van het bedrijfsleven.
Carl vond haar nog altijd even mooi en sexy als op de dag dat hij haar voor het eerst ontmoette, maar intussen was er zoveel meer aan haar wat hem uitermate beviel. Hij respecteerde haar om haar intelligentie en gezond verstand. Hij waardeerde haar om haar loyaliteit, haar warme persoonlijkheid en haar zacht karakter. Als hij naar haar keek, dan zag hij haar voor vijfennegentig procent als een goede en betrouwbare collega. Als een makker die mee voorop ging in de strijd voor wat betrof het uitwerken van zijn reorganisatieplannen en het halen van zijn deadline.
En de ander vijf procent dan? Tsja… de momenten dat hij het zichzelf toestond waren zeldzaam, maar heel af en toe durfde hij wel eens te dagdromen over romantische uitstapjes met haar. Een enkele keer had hij zelfs overwogen om haar het hof te maken. Sonja Scholten was zondermeer het type vrouw waarnaar hij al zijn hele leven op zoek was, maar om hun professionele relatie niet te schaden leek het hem allesbehalve verstandig om haar avances te maken. Hij wist trouwens helemaal niet hoe ze daarop zou reageren. Stel dat hij het wel deed en ze zou hem afwijzen, wat dan?
Waar hij niet bepaald trots op was, maar wat hij zichzelf desondanks wel toestond, dat was dat Sonja in geval van hoge nood zijn vaste bron van inspiratie was tijdens zijn steeds frequenter voorkomende nachtelijke sessies met de rechterhand. Maar goed dat zijn professionele steun en toeverlaat daar totaal geen weet van had, anders zou hij zich allicht doodschamen.

5)
Het was al na vijf uur op de vrijdagmiddag die voorafging aan de maandagochtend waarop Carl zijn reorganisatieplannen moest indienen, toen er zacht op de deur van zijn kantoor werd geklopt. Sonja kwam binnen. Haar anders zo mooie gezicht stond op onweer.
“Carl,” sprak ze met omfloerste stem, “ik denk dat we een heel groot probleem hebben.”
Zonder haar gebruikelijke, vriendelijke begroeting kwam Sonja naderbij en nam plaats in de bureaustoel tegenover hem. Ze legde haar ene been gekruist over het andere, waarbij de korte rok die ze droeg nog hoger opschoof, zodat hij een flink stuk van haar fraaie dijbeen te zien kreeg. Zelfs een stukje donkere boord van de zelfophoudend nylonkous was eventjes zichtbaar.
Mijn god, schoot het door Carl heen, ze heeft er geen idee van wat voor invloed ze op me heeft. Om een reden die alleen mannen eigen is, legde hij zelf onder het bureau zijn benen ook maar over elkaar, terwijl hij zichzelf dwong om zich op haar gezicht te concentreren. Haar gelaatstrekken lieten het ergste vermoeden.

”Een heel groot probleem, Sonja?” vroeg hij zo vriendelijk mogelijk, “hoezo?”
“Dit hier.” Het bundeltje papieren dat zijn assistente in de hand hield legde ze voor hem op het bureau. “Er is maandag nog een tweede presentatie van een reorganisatieplan op de agenda geplaatst.”
“Wat?” Carls mond viel open. “Wij hebben maanden aan ons plan en de presentatie daarvan gewerkt,” sprak hij opgewonden. “Hoe bedoel je, een andere presentatie? Van wie?”
“Van Wim Opdebeeck. Voor zover ik het al kon inkijken, heeft hij onze ideeën grotendeels overgenomen maar daar nog een paar drastische en op het eerste gezicht kostenbesparende maatregelen aan toegevoegd. Met de steun van Meyer, Pasmans en Van Camp is het hem gelukt om de presentatie van zijn plan op de agenda van de directieraad te krijgen. Aangezien er drie leden zijn die een agendawijziging steunen, kan Terburg dat niet weigeren, dat weet je. Zodra jij klaar bent met jouw presentatie, is hij aan de beurt.”
“Wel verdomme! De onderkruiper!” In een woest gebaar beukte Carl zijn vuist op het bureaublad. “Ik bel die smeerlap meteen op. Hij moet onmiddellijk naar hier komen. Ik zal hem eens zeggen wat ik vind van dat soort praktijken!”
“Carl!” Sonja leunde voorover en nog voor hij de hoorn van de telefoon had kunnen lichten, lag haar hand al bovenop de zijne. “Dat heeft geen zin. Alsjeblief, blijf kalm en laat Opdebeeck vooral niet merken dat wij ook maar iets van zijn plan afweten.”

Haar rustige toon werkte kalmerend. De storm in zijn hoofd ging weer enigszins liggen, ook al omdat iets hem zei dat Sonja hierover al had kunnen nadenken en wellicht al op een oplossing zat te broeden. Met zijn louter primaire reactie schoten ze niets op, hij was zich ervan bewust dat hij die moest bijstellen.
“Het is me gelukt om een kopie van Opdebeecks plan in handen te krijgen.”
Zijn voorgevoel had hem niet bedrogen en dus was Carl niet echt verbaasd. Toch stelde hij de vraag die zich aan hem opdrong. “Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?”
“Dat wil je niet weten. Laten we het er maar op houden dat iemand mij nog een wederdienst verschuldigd was. Wat hier voor je ligt,” zei Sonja, wijzend naar het papierbundeltje, “dat is de beknopte inhoud. Het volledige plan van Opdebeeck heb ik digitaal gekopieerd en naar mijn privé mailadres gestuurd.”
“Sonja…! Je beseft toch wel wat een groot risico je daarmee neemt? Als dat uitkomt, dan lig je eruit.”
“Dat weet ik, maar van jou zal niemand het te weten komen, denk ik.”
“Natuurlijk niet!”
“Dat dacht ik al en daarom ga ik me daarover geen zorgen maken. Bovendien weet ik wel zeker dat ik hier plaats moet ruimen als die onderkruiper van Goederenontvangst op jouw plaats komt te zitten. Hij heeft het me nooit vergeven dat ik destijds voor deze job de voorkeur kreeg op zijn dochter.” Ze boog naar hem toe en sprak verder op samenzweerderige toon. “Het is verdomd goed, dat plan van Opdebeeck. Als jij dat van ons maandag goedgekeurd wilt krijgen, Carl, dan zullen we met iets beters moeten komen.”

Carl begon door de pagina’s heen te bladeren. Bij elk blad dat hij omsloeg, leken zijn ogen groter te worden en zijn hart sloeg haast op hol. Sonja had gelijk. Overschot van gelijk. Carl voelde zich op een laffe manier verraden door zijn ondergeschikte.
“Waarom, Sonja? Waarom ploft die onderkruiper me juist nu het mes in de rug? En dan nog wel voor een groot deel met mijn eigen ideeën? Ik kan me wel voor het hoofd slaan. Die hufter moet elke dinsdagochtend op de afdelingsvergadering inwendig nogal hebben zitten grinniken. Ik koos ervoor om alle details en alle vorderingen open en eerlijk met mijn chefs te bespreken, maar dat blijkt achteraf een enorme blunder te zijn.”
“Het waarom begreep ik eerst ook niet,” antwoordde Sonja, waarmee ze handig zijn laatste opmerking over die zogenaamde blunder ontweek, “tot diegene die mij inzage gaf in dat plan me vertelde dat Opdebeeck destijds solliciteerde naar de job van Distributiemanager. Hij ruikt zijn kans, Carl. Wim Opdebeeck wil jouw baan alsnog inpikken.”
“Wat een rotstreek!”
“Ja, zeg dat wel. Dank zij hem kunnen we opnieuw beginnen.”
“Sonja… het is niet mogelijk om alles tegen maandagmorgen over te doen. Zelfs al werk ik het hele weekend dag en nacht, dan nog zou ik alleen maar een papieren model hebben. De grafische dienst werkt niet in het weekend en zonder een degelijke presentatie sta ik nergens.”
“Een port-folio zal niet lukken, maar wat dacht je van een powerpoint presentatie? Het is een hobby van me, dus dat kun je gerust aan mij overlaten. Niet alles moet opnieuw, Carl, en als we allebei dit weekend doorwerken, moet het gewoon lukken.”
“Sonja, ik waardeer jouw aanbod enorm maar dat kan ik niet van je vragen.”
“Vraag het dan niet. Wat mij betreft moeten we het gewoon doen. Ik ben niet van plan om mijn baas te laten afgaan, alleen maar omdat een van zijn medewerkers achter zijn rug om de boel belazerd heeft. Als Opdebeeck een manier kon vinden om kosten te besparen binnen ons plan, dan vinden wij die ook in het zijne.”
Carl keek zijn secretaresse diep in de ogen en las daarin hoezeer ze meende wat ze zei. Het was ontroerend om te zien hoeveel vertrouwen ze naar hem toe uitstraalde. Hij kon haar wel zoenen. “Sonja, wat zou ik zijn zonder jou?”
“Ik ga je de kans niet geven om dat uit te zoeken,” zei ze glimlachend. Ze pakte een van zijn visitekaartjes en krabbelde snel wat gegevens op de achterkant. “Dit is mijn adres en mijn telefoonnummer. Als jij broodjes meebrengt, dan zorg ik voor de koffie. Ik verwacht je tegen zeven uur. Oké?”
Dankbaar om zoveel vertrouwen en vastberadenheid keek Carl haar na toen ze zijn kantoor verliet. Hij prees zich gelukkig dat hij op zijn eerste werkdag hier tegen Jos Terburg gezegd had dat mevrouw Scholten kon aanblijven als zijn secretaresse. Het was met ruime voorsprong de beste beslissing die hij in het laatste halfjaar genomen had.

6)
Het scheelde niet veel of Carl dacht dat hij op de verkeerde etage had aangebeld, zo anders zag Sonja eruit toen ze deur voor hem opende. Ze droeg een strakke zwarte jeans met daarboven een kort lavendelkleurig truitje met v-hals. Haar haren waren strak naar achter gekamd, waar ze werden samengehouden door een grote verticale klem. Alleen die speelse pony, die haar overigens ook nu heel goed stond, deed denken aan haar gebruikelijke kapsel. Zonder haar hoge pumps leek ze ronduit klein, hoewel ze dat zeker niet was.
“Perfect,” zei Sonja op haar vertrouwde vriendelijke toon, toen hij de zak met broodjes omhoog hield. “Kom binnen.”
Haar loft zag er zondermeer schitterend uit. De dikke muren uit rode baksteen, de witgelakte metalen steunbalken en de originele gepolijste vloerplanken zorgden ervoor dat het industrieel verleden van het gebouw bewaard was gebleven. De zware eiken meubelen en ook het enorme witlederen hoeksalon kwamen in dit kader helemaal tot hun recht. Het gaf de grote ruimte iets behaaglijks, waardoor Carl er zich direct op zijn gemak voelde. Een blik op de ook al ruime inloopkeuken volstond om te weten dat Sonja’s woonst met alle denkbaar moderne comfort was uitgerust.
Met een kopje koffie dat zij hem net had aangereikt, in de hand, liep hij achter haar aan naar het gedeelte van de grote leefruimte dat dienst deed als bureel. Het enorme raam, dat vanaf de vloer tot aan het plafond reikte, zorgde voor heel veel lichtinval. Daarnaast bood het bij valavond vanaf vier hoog een prachtig zicht op de recent opgesmukte en smaakvol verlichte smalle straatjes van de binnenstad.
Het contrast van Sonja’s honk met zijn eigen bescheiden driekamerflatje was enorm. Carl kon niet anders dan haar complimenteren met haar prachtige loft. Zijn woorden waren oprecht en kwamen uit het hart. Het leverde hem een warme glimlach op.

“Zullen we eerst aanvallen op die broodjes of knabbelen we wat terwijl we werken?” vroeg Sonja.
Soms houdt een vraag het gewenste antwoord in. Carl koos dus voor de tweede optie, waarna ze hem voorstelde om de grote eetkamertafel tot bij haar bureau te schuiven, zodat ze meer werkruimte zouden hebben. Met Sonja’s laptop op een centrale plaats lagen tafel en bureau al snel boordevol documenten, berekeningen en afbeeldingen, netjes gerangschikt naar de volgorde van Opdebeecks plan. Het bood hun de kans om goed te kunnen vergelijken, herberekenen en bediscussiëren.
Een lege broodjeszak en twee potten koffie later keek Carl Sonja enigszins opgelucht aan.
“Eén ding is me alvast duidelijk, ons plan is veel minder ingrijpend voor het personeel. Dat van Opdebeeck mag dan wel goedkoper zijn, maar met al die te verwachten ontslagen wordt het een sociaal drama. Mensen vervangen door machines, dat is zijn uitgangspunt. Je zult de vakbonden straks tekeer zien gaan.”
“Dat zal de aandeelhouders amper een zorg zijn, Carl. Die kijken in de eerste plaats naar de cijfers,” speelde Sonja advocaat van de duivel. “Het plan van Opdebeeck betekent minder kosten en meer winst voor hen. Je kunt er gif op innemen welke keuze ze zullen maken. We moeten een oplossing vinden om de kosten van het onze naar beneden te krijgen.”
Om haar woorden te onderstrepen, leunde Sonja voorover met de bedoeling om hem nogmaals een paar cruciale cijfers aan te wijzen. Carl hoorde haar wel maar zag de cijfers niet. Zijn blik werd als vanzelf naar Sonja’s loshangende truitje toe gezogen, waarbinnen boven de cup van haar roze bh de aanzet van haar ronde borst te zien was. De mooie welving leek zacht als fluweel en had hetzelfde licht zuiders tintje als de rest van haar huid.
Gedurende een seconde of twee dacht Carl dat ze hem met opzet die inkijk gunde. Hij wist dat ze zijn onverholen stelende blik had gezien en toch deed ze niet de minste moeite om haar truitje wat strakker aan te spannen. Carl dwong zichzelf om zijn blik af te wenden. Eventjes gaan zitten leek hem de beste manier maar omdat Sonja meteen daarna weer overeind kwam, bracht dat weinig soelaas. Met haar armen uitgestrekt boven haar hoofd rekte ze zich uit, waarbij het korte truitje mee naar omhoog schoof. Het aanschouwen van een mooi stukje platte buik was al evenmin bevorderlijk voor zijn gemoedsrust. Toen hem tegelijk ook nog eens de lust bekroop om haar navel te zoenen, wist hij het wel. Als hij zichzelf in de hand wilde houden, dan kon hij maar beter weggaan.
“Weet je, Sonja, het is al half twaalf,” zei Carl terwijl hij opstond. We hebben allebei een lange zware dag gehad. Wat zou je ervan denken als we het voor vanavond hierbij laten en morgenvroeg de draad weer oppakken?”
“Ik denk dat je gelijk hebt,” zei ze geeuwend. “Met een frisse kijk op de zaak zien we misschien dingen die we nu over het hoofd zien.”

Nu het besluit om te stoppen eenmaal genomen was, leek het alsof Sonja niet langer in staat was om de opkomende vaak te onderdrukken. Een nieuwe, veel diepere geeuw deed Carl beseffen dat zijn grote steun en toeverlaat op het punt stond om rechtopstaand in slaap te vallen. Even speelde hij met de gedachte om haar in zijn armen te nemen en haar naar bed te dragen. Waarop hij het baseerde, daar kon Carl niet echt de vinger op leggen, maar toch had hij het idee dat Sonja niet al te veel moeite zou doen om hem dat te beletten. Of er dan echter van slapen veel in huis zou komen, dat was nog maar de vraag. Nee, het was beter om naar huis te rijden nu hij zichzelf nog in de hand had en dus nam hij maar snel afscheid.
Onderweg liet hij de hele avond in gedachten nog eens de revue passeren. Puur zakelijk gezien was het geen succes geworden. Tot hiertoe waren ze zo goed als niets opgeschoten en dat was een tegenvaller. Als hij echter dat zakelijke buiten beschouwing liet, overheerste het gevoel dat hij een heerlijke avond achter de rug had in het gezelschap van een fantastische vrouw, en dat terwijl ze eigenlijk alleen maar gewerkt hadden. Natuurlijk waren er die enkele spannende momenten geweest waarin hij zichzelf tot de orde had moeten roepen, maar wat hem nu bezighield had met lust of begeerte niets te maken. De tedere gevoelens voor Sonja Scholten die hem overspoelden, neigden zo sterk naar houden van, dat het hem niet lukte om ze te negeren. Nieuw waren dat soort gevoelens niet, maar na vanavond leken ze sterker dan ooit. Alleen de timing kwam hem slecht uit. Door de grote uitdaging die de rest van het weekend nog op hen wachtte, was het absoluut het moment niet om uit te zoeken of hij een kans maakte bij Sonja.

Tegen de tijd dat hij zijn wagen de straat naar zijn appartement instuurde, had Carl al lang het besluit genomen om zichzelf dadelijk nog een sterk slaapmutsje in te schenken en een heerlijk warm bad te nemen. Even later, loom achterover liggend in het hete sop, kwam de gedachte aan de voorbije avond alweer in hem op, waarbij de hartverwarmende en tedere gevoelens in de richting van zijn knappe secretaresse al snel weer de hoofdtoon voerden. Toen hij daarbij ook weer terugdacht aan het moment waarop Sonja hem een inkijk gunde in haar truitje en hij zich tegelijk moeiteloos haar mooie ronde globes en de duidelijke aftekening van haar tepels voor de geest kon halen, ruimden die liefdevolle gevoelens al gauw plaats voor een veel lichamelijker verlangen. Ondanks het hete badwater begon zijn pik zich te roeren.
Oh nee! berispte hij zichzelf, niet alweer! De herinnering aan eerdere deugddoende doe het zelf sessies met Sonja’s fraaie figuur als bron van inspiratie had echter een omgekeerd effect, waardoor zijn lid vrijwel meteen tot volle wasdom kwam. Het koste Carl moeite om aan de verleiding te weerstaan en in een poging om de toenemende lustgevoelens onder controle te krijgen, duwde hij zichzelf op en zette zich op de rand van het bad. Haastig graaide hij naar de fles badschuim en spoot een flinke toef van het geurige goedje over de gehele lengte van zijn kloppende pik. Het effect van de koele brij op de warme huid van zijn mannelijk orgaan had aanvankelijk de gewenste uitwerking. Het zette hem er toe aan om gelijk ook maar een flinke klodder badschuim in de palm van zijn hand te spuiten en daarmee zijn tintelende ballen in te smeren. Een verkeerde keuze, zo bleek al snel. De als ontspannend bedoelde massage van zijn scrotum deed zijn pik direct weer groeien. Niet toegeven aan dat gevoel van heet verlangen was niet langer een optie en vooraleer Carl het goed en wel realiseerde, gleed zijn hand in een sloom gebaar vanaf zijn ballen over de volle lengte van zijn penis, helemaal tot bij het half ontblote deel van zijn eikel. De zachte uitwerking van de zeep op zijn geslacht was zo sensationeel dat hij zich onwillekeurig afvroeg of het even heerlijk zou aanvoelen als het niet zijn hand maar Sonja’s poesje was dat zich over zijn pik bewoog. Vanaf dan was er geen houden meer aan. Begeleid door de fantasiebeelden in zijn hoofd rukte hij zichzelf in sneltreinvaart naar een bevrijdend hoogtepunt. Een zachte kreun ontsnapte aan zijn mond toen hij het stuwende gevoel in zijn ballen herkende. Snel liet hij zich weer in het bad glijden. Terwijl het warme water vanzelf de grote hoeveelheid badschuim van zijn pik spoelde, vertrouwde hij kreunend van genot de vrucht van een hele avond latent aanwezige seksuele spanning aan het badwater toe.
Carls genot was echter van korte duur. Nauwelijks had hij zijn laatste straal geloosd toen een gevoel van schuld hem overviel. Alweer was hij er niet in geslaagd om als een volwassen man om te gaan met zijn verlangens naar zijn bevallige secretaresse en dat zat hem best wel hoog. Wat zou Sonja van hem denken als ze wist dat de gevoelens van lust en verlangen die haar figuur bij hem opriep, hem de laatste tijd telkens opnieuw dingen deed doen die hij sinds zijn puberteit nooit meer had gedaan. Hij zou zich doodschamen. Als Carl echter op dat moment in Sonja’s kamer had kunnen kijken, dan zouden zijn gevoelens van schaamte hem allicht niet de halve nacht wakker hebben gehouden.

7)
Sonja schrok wakker, al wist ze niet meteen waardoor. Ze zette zich rechtop en meteen besefte ze dat ze niet eens de moeite genomen had om onder de lakens te kruipen. Vermoeid als ze was, had ze alleen haar bovenkleding uitgetrokken, waarna ze zich in haar ondergoed bovenop de sprei had laten vallen. Ze moest direct ingedommeld zijn, zelfs zonder de moeite te nemen om het licht uit te doen. Een blik op de klok volstond dat ze nauwelijks een uur geslapen kon hebben. Wat had haar uit haar slaap gehaald? Van de kou kon het niet zijn. Ze had het helemaal niet koud. Onderzoekend liet ze haar blik verder de kamer afdwalen, tot haar oog op de kleerkast viel. De grote spiegeldeuren stonden op een kiertje… net als in haar droom. Het was een droom die haar uit haar slaap had gehaald. Een knotsgekke droom zelfs, waarin Carl vanuit de kleerkast stond toe te kijken, terwijl zij zichzelf op het bed lag te masturberen.
Met een zucht liet Sonja zicht terug op haar buik op het bed vallen. Het moet echt niet gekker meer worden met me, bedacht ze. Natuurlijk had ze voor vanavond in tijden geen mannelijk bezoek ontvangen, maar om daar nu gelijk een erotische droom rond te hebben, dat ging toch echt wel ver. Was haar verlangen naar een man plots zo groot dat ze in haar onderbewustzijn dingen ging beleven waar ze zich in realiteit voor zou schamen? Nu wist ze al wel langer dat de dagdagelijkse nabijheid van haar directe overste meer bij haar opriep dan strikt genomen tussen baas en secretaresse was toegestaan. Ze vond Carl knap, intelligent en charmant. Als Sonja eerlijk was met zichzelf dan kon ze niet anders dan toegeven dat ze al een hele tijd stiekem verliefd was op Carl. Ze had dat echter altijd zorgvuldig achter de façade van hun professionele omgang verborgen weten te houden. Voor zover ze kon inschatten voelde Carl niets voor haar. Natuurlijk had ze de voorbije maanden wel wat nieuwsgierige blikken van hem opgevangen. Zelfs vanavond nog had ze op een bepaald moment gezien hoe zijn ogen op haar borsten gericht waren, maar dat hoefde verder niets te betekenen. Elke man zou immers zo reageren als een behoorlijk goed ontwikkeld borstenpaar voor zijn ogen bungelde. Op geen enkel moment had Carl laten uitschijnen dat hij meer in haar zag dan een bekwame secretaresse op wie hij durfde rekenen en die hij vertrouwde. Nee, de band tussen hen was louter professioneel. Wellicht zou Carl zelfs om haar lachen als hij weet had van haar liefdevolle gevoelens voor hem.

Om te ontsnappen aan haar verwarrende gedachtegang begroef Sonja haar gezicht diep in het hoofdkussen. Tegelijk liet ze de beelden uit haar droom weer in haar hoofd toe. Verrassend scherpe beelden waren het, want haast elke opeenvolgende handeling uit haar droom kon ze zich zo voor de geest halen.
De gedachte aan hoe ze zich zou voelen als Carl niet naar huis was gegaan, maar daadwerkelijk vanuit de kast had staan toekijken terwijl ze dit alles écht voor hem zou showen, deed haar schrikken. Sonja voelde hoe het schaamrood haar naar de wangen steeg, maar evengoed voelde ze tegelijkertijd iets geheel anders. Ze voelde de opkomende stuwing in haar borsten en haar gevoelige tepels priemden zich in de zachte stof van haar bh. Ze geraakte warempel opgewonden van die terugblik op die vreemde droom.
Sonja draaide haar hoofd in de richting van de kleerkast en schrok zowaar van de opgewonden blik die haar spiegelbeeld haar toewierp. Het bracht haar op een stout idee. Maar… zou ze het durven? Zou ze het aandurven om haar opwindende droom na te spelen en net te doen alsof Carl toekeek? Haar verstand zei ‘nee,’ haar lichaam schreeuwde ‘ja.’ Nog minstens een volle minuut lag Sonja in tweestrijd met zichzelf maar dan gaf ze toe. Ach, waarom ook niet? Niemand kon haar zien en niemand zou het ooit weten. De roep van haar lichaam om op zoek te gaan naar het toppunt van vrouwelijk genot werd met de seconde sterker. Het was dan ook al zolang geleden.

Sonja drukte zich een beetje op en tuurde een tijdlang naar haar spiegelbeeld. Ze gunde zich de tijd om zich in haar fantasie in te leven en haar ogen de ogen van Carl te laten worden.
“Kijk maar lekker toe, lieverd,” mompelde ze tegen de denkbeeldige ogen van haar knappe baas, “kijk toe en zie hoe jouw secretaresse zich helemaal aan je bloot geeft.”
Vervolgens draaide ze zich op haar zij en schoof een hand in de cup van haar linkerborst. Haar rechterhand schoot ter hulp en trok het lapje stof omlaag, waarna ze haar borst vol omvatte en zachtjes begon te strelen en te kneden. Af en toe onderbrak ze haar streling om flink aan haar tepel te plukken. In de spiegel was goed te zien hoe als gevolg daarvan haar borst tot een flink uit de kluiten gewassen peer vervormd werd, om meteen als ze haar harde nippeltje weer losliet terug te keren naar de natuurlijke ronde vorm.
Zodra Sonja dacht dat haar fantasie Carl dit zo langzaamaan wel gezien moest hebben, rolde ze met een zucht op haar buik. Ze liet haar linkerhand onder haar buik door tot bij haar schoot glijden. Vlak voor haar hand tussen haar dijen verdween was nog net te zien hoe twee vingers zich kromden. Haar arm lag stil op het bed maar de subtiele deining van haar heupen liet er geen twijfel over bestaan waar die vingers mee bezig waren. Zeker voor Sonja niet. De streling van haar tintelende schaamlippen, zelfs door de dunnen stof van haar slipje heen, voelde zo heerlijk aan dat ze onwillekeurig haar gezicht weer in het hoofdkussen duwde. Pas als een eerste kreuntje aan haar lippen ontsnapte, werd ze zich weer bewust van dat Carl in haar fantasie naar haar keek en dus draaide ze haar hoofd weer richting spiegel. Terwijl ze haar bekken nog steeds ingetogen op en neer bleef bewegen, kon ze op haar vingertoppen voelen hoe haar broekje langzaam nat werd.
“Hmm,” knorde ze, nauwelijks hoorbaar. Dit ging lekker en bovendien was het mooi om in de spiegel te zien hoe erotische geladen de subtiel golvende beweging van haar heupen wel was.
Zou Carl hiervan al opgewonden raken als hij haar zo bezig zag? Sonja dacht van wel, al kon het uiteraard altijd nog beter.

Intussen was Sonja zodanig opgewonden dat ze elke schroom moeiteloos liet varen. Ze trok haar knieën op zodat haar kontje vanzelf omhoog werd geduwd. Ze schoof haar beide duimen achter de elastische boord en het volgende moment gleed het kleine broekje van haar billen. Ze moest zichzelf even heen en weer kantelen om het slipje helemaal van haar benen te schuiven. Gedurende een kort moment, voor ze zich weer op haar buik liet vallen, was in de spiegel het netjes getrimde, donkere driehoekje dons van haar schaamhaar te zien. Dan liet ze haar handen langzaam over haar rug naar boven glijden. In geen tijd had ze het haakje van haar bh los en in een vloeiende beweging haalde ze ook het laatste stukje textiel onder haar bovenlijf vandaan.
Doelbewust schoof ze de rechterhand onder haar lijf omlaag en het geile trekje om haar mond verraadde de heerlijk hete sensatie op het moment waarop twee vingers moeiteloos haar kletsnatte schacht binnendrongen.
“Oooh…” hijgde ze verhit als diezelfde vingers pulserend een aanvang maakten met de aloude neukweging. “Ooooooh…. pffff.”
Al gauw bracht ze de vingers van haar linkerhand in haar mond en maakte ze vochtig. Ook die hand gleed daarna ook onder haar buik. Haar rechterarm was in de spiegel nog steeds niet te zien, maar aan de beweging van haar linkerpols viel makkelijk af te leiden hoe het in haar schoot gesteld was met de taakverdeling tussen de beide handen.
“Hmm…” kreunde ze opnieuw. Wat was dit heerlijk en wat had ze zichzelf dit genot lang ontzegd… veel te lang.

Sonja’s ademhaling verzwaarde. Ze keek nog wel in de richting van de spiegel maar haar blik werd troebel. Het lukte haar voorlopig niet langer om haar fantasie levendig te houden omdat al haar aandacht nu opgeëist werd door de aanzwellende vloedgolf in haar schoot. Steunend op haar knieën duwde ze haar bekken van het bed op. Haar linkerhand bleef haar klit bespelen, doch haar rechterhand ging nu achterlangs en opnieuw liet ze haar vingers haar smachtende vrouwelijkheid binnenglijden.
Zodra het haar lukte om toch weer in de spiegel te kijken, zag Sonja hoe ze met haar heupen vanzelf de rustig deinende beweging weer had ingezet, netjes in het ritme van haar pompende vingers. Ze schrok haast van het verwrongen geile trekje om de mond van haar spiegelbeeld, maar ze was intussen zover gevorderd dat ze zich daarover geen zorgen wilde of kon maken. Ze wist dat ze nu zo dicht tegen haar hoogtepunt aanzat dat ze niet anders kon dan er vol voor gaan.
“Aaaah… aaiie!” Een geile kreetje ontsnapte haar als ze het ritme van haar heupstoten flink opvoerde, waarbij tegelijkertijd haar erecte tepels heerlijk lekker over de intussen wanordelijke bedsprei schuurden.
Sonja moest zichzelf nu echt dwingen om te blijven kijken. Daardoor zag ze nu ook wat de opwinding die ze al een tijdje voelde met haar deed. Haar gezicht was helemaal rood aangelopen en de onnatuurlijke geile grijns om haar mond verraadden haar genot. Oh mijn god, schoot haar plots te binnen, wat als Carl haar zo zou zien… Wat als haar knappe baas, opgewonden door het geile showtje dat ze voor hem opvoerde, nu de kastdeuren open zou duwen en tot bij haar zou komen om het van haar over te nemen? Zou ze hem afweren? Allicht niet… Nee, hij zou juist heel erg welkom zijn in haar bed… Die gedachte joeg haar helemaal over het randje. “Aa…aaaahhh.” Sonja wist dat ze ging komen en sperde de ogen wijdopen. Ze verstijfde toen een eerste heet scheutje zich vanuit haar schoot doorheen haar hele lijf verspreidde. Plots was ze alle controle over haar lichaam kwijt. Bij de volgende ontzettende hete scheut sidderde en schokte haar hele onderlijf oncontroleerbaar heftig. Iets wat zich enkele seconden later nog eens flink herhaalde, waarna Sonja zich uitgeput maar voldaan op het bed liet vallen.
“Waauw, Carl,” fluisterde ze nahijgend. Ze wierp haar spiegelbeeld een knipoog toe. Het was een knipoog naar haar denkbeeldig aanwezige baas. “Dat… dat was heftig…”
Nagenietend gunde Sonja zichzelf de tijd om weer helemaal tot rust te komen. Pas toen ze het koud kreeg, stond ze op om snel een nachtkleedje uit de kast te pakken en aan te trekken. Eigenlijk zou ze de douche in moeten maar daar had ze nu even geen zin in. Ze schoof onder het deksel en enkele minuten later was ze al in een diepe, droomloze slaap.

8)
Zoals meestal op zaterdagmorgen werd Carl al heel vroeg gewekt door de irriterende geluiden die gepaard gingen met het opstellen van de wekelijkse markt, beneden in zijn straat. Heel vaak was dat een bron van ergernis omdat het hem niet lukte om daar doorheen te slapen maar ditmaal niet. Het kwam hem zelfs heel goed uit. Na een verkwikkende douche en de daaraan gekoppelde scheerbeurt was hij zowaar een van de eerste bezoekers. Zoals verwacht vond hij bij de bakkerskraam de nodige ovenverse croissants en koffiekoeken. Wat verderop kocht hij een bescheiden voorraad fruit, vier eitjes en een grote fles vergeperst sinaasappelsap. Met die ingrediënten voor een smakelijk ontbijt op de achterbank ging hij snel daarna op weg naar Sonja.
Nadat hij had aangebeld duurde het een tijdje voor de deur openging, maar wat hij toen te zien kreeg was het wachten meer dan waard. Zoals Sonja tegenover hem stond, met slaperige ogen, een warrige bos haar rond haar lieftallige gezicht, en gehuld in een kort turkoois nachtkleedje, was ze zonder twijfel de mooiste vrouw die hij ooit had gezien. Mijn hemel, dacht hij vertederd, wat een feest moet het zijn om naast zo’n vrouw te mogen ontwaken.
“Goedemorgen, Sonja,” zei hij dan ook monter.
“Wat?… nu al? Hoe laat is het?”
Carl kon het niet laten. Met twee vingers veegde hij de verwilderde pony voor haar ogen weg. “Wakker worden, slaapkop,” zei hij lachend. “Het is al half acht. Ik heb wat te eten meegebracht. Als jij me toont waar ik een pan kan vinden om de eitjes in te koken, dan zorg ik voor het ontbijt terwijl jij je aankleed.”
Met een kort knikje gaf Sonja aan dat ze daarmee instemde, waarna ze de deur verder opende om Carl binnen te laten. Vanuit de keuken keek hij haar na toen ze heupwiegend in de richting van de badkamer liep.
“Als je hulp nodig hebt om je rug te wassen, dan roep je maar.” Het ontsnapte hem zonder nadenken.
Sonja mompelde iets onverstaanbaars, maar het begeleidende handgebaar volstond om te weten dat hij daar beslist niet op hoefde te rekenen. Hij had niet anders verwacht. Haar reactie zorgde er echter wel voor dat hij vrolijk fluitend een deuntje inzette terwijl hij met de voorbereiding van het ontbijt begon. Het voelde heerlijk aan om de zorgen rond dat reorganisatieplan nog eventjes voor zich uit te kunnen schuiven.
Toen Sonja terugkwam zag ze er alweer verrassend anders uit. In een donkerblauwe korte broek en een hagelwit T-shirt leek het alsof ze op het punt stond om te gaan sporten. Een even wit haarlint, korte sokjes en sportschoenen maakten dat beeld compleet. Ook het minimale gebruik van make-up beviel Carl wel. Hij vond haar er bijzonder jong en fris uit zien.
Hij reikte haar een mok koffie aan en na een flinke slok van het zwarte brouwsel genomen te hebben, moest haar eerst iets van het hart.
“Ik dacht dat het niet nodig zou zijn om de wekker te zetten, Carl. Ik heb me verslapen. Het spijt me.”
“Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen. Voor zover ik me herinner, hadden we geen uur afgesproken. Ik was degene die bij het krieken van de dag aan jouw deur stond. Die excuses zij dus niet nodig. Zullen we dan nu maar aan tafel gaan?”

De hele ochtend ging op aan het herzien van citaten, het nakijken en vergelijken van ramingen, het controleren van berekeningen, en het nalezen van alle randinformatie die binnen het reorganisatieplan van Wim Opdebeeck ook maar enigszins van belang konden zijn. Het liep al tegen de middag aan toen ze zich door het hele plan heen hadden gewerkt. Meer dan enkele pietluttige details die voor verbetering vatbaar waren hadden ze echter nog steeds niet gevonden. Het waren slechts kleine dingen waarop wel wat bespaard kon worden maar die geen wezenlijk verschil zouden uitmaken. Het was om moedeloos van te worden en dat gaven ze naar elkaar ook toe. Er zou niets anders opzitten dan nogmaals van voren af aan te beginnen.
“Ik geef het niet graag toe,” zei Carl met een zucht, “maar jij had gisteren een overschot van gelijk. Als je het sociale aspect buiten beschouwing laat, dan is dit een verdomd sterk reorganisatieplan. Dat volautomatische stapelsysteem met die computergestuurde heftrucks is peperduur maar op termijn betaalt het zichzelf wel terug.”
“Ja,” antwoordde Sonja. “Daarmee heeft Opdebeeck een heel sterk punt. Ik kom niet zo vaak in het magazijn, maar als ik bijvoorbeeld zie hoe de ene heftruckchauffeur de droogkasten vijf hoog stapelt, terwijl zijn collega ze in de rij daarnaast weer omlaag haalt om ze klaar te zetten voor transport, dan moet je echt geen econoom zijn om te beseffen wat voor een gigantisch verlies van tijd en geld dat op jaarbasis moet betekenen. In ons plan hebben we daar te weinig rekening mee gehouden, Carl. Daar hadden we…”
“Sonja!” Carls stem klonk zo luid dat ze een ogenblik dacht dat hij haar een verwijt maakte. Toen ze haar leidinggevende echter direct daarop zag opspringen van blijdschap, stelde dat haar meteen weer gerust.
“Sonja!” herhaalde hij iets minder luid. “Je bent een engel! Dat is het! Kom hier jij!”
In werkelijkheid was hij het die met enkele grote passen tot bij haar kwam. Hij tilde haar van de stoel alsof ze een ons woog. Met zijn verbouwereerde assistente in zijn armen begon hij om zijn as te draaien, zo snel dat Sonja er duizelig van werd.
“Carl, hou op,” smeekte ze, niet begrijpend waaraan ze dit euforisch rondedansje had verdiend. “Alsjeblief, zet me neer.”
Hij zette haar met beide voeten op de grond, maar wel pas nadat ze haar smeekbede tot driemaal toe had herhaald en dan nog leek zijn euforische bui niet over. Voor ze besefte wat er gebeurde, lagen zijn handen op haar schouders en kreeg ze een ongelooflijke smakkerd op haar voorhoofd.
“Bedankt, lieve Sonja. Jij hebt zojuist mijn baan gered.”
“Onze banen, Carl,” reageerde ze met een vleugje ongeloof in haar stem. Zijn enthousiasme was hartverwarmend, maar waarop het gebaseerd was, dat bleef voor haar alsnog een raadsel.
“Mag ik zelf misschien ook weten hoe ik dat voor elkaar heb gekregen?”
“Alles plat, Sonja. Gedaan met stapelen.” Het vertrouwen in een goede afloop klonk duidelijk door in Carls woorden.

Terwijl Carl ruim de tijd nam om zijn assistente deelgenoot te maken van het redelijk revolutionaire idee waar hij dank zij haar laatste opmerking op gekomen was, voelde Sonja haar eigen enthousiasme ook weer toenemen. Het nieuwe idee van haar baas was simpel en geniaal tegelijk. Kort samengevat kwam het erop neer dat er flink zou worden bijgebouwd. Dat kon probleemloos gebeuren op het stuk weiland van anderhalf hectare dat Jos Terburg zes jaar geleden bij de gemeente had bedongen in ruil voor het afstaan van een stuk grond voor de aanleg van een verbindingsweg naar de toenmalige uitbreiding van de industriezone. Dat weiland werd sindsdien verhuurd aan een landbouwer, maar die huurpacht was elk kwartaal opzegbaar, wist Carl.
Met anderhalf hectare extra magazijnvloer zou dat door Opdebeeck geplande peperdure automatische stapelsysteem en het daarbij horende prijzige onderhoudscontract compleet overbodig zijn. Met enkel nog een beperkte hoeveelheid stapelrekken voor de kleinere huishoudtoestellen in het bestaande magazijn, zou zelfs het huidige heftruckbestand drastisch kunnen worden teruggeschroefd. Uiteraard zouden er dan wel elektrisch aangedreven orderpikkers in de plaats moeten komen, maar de kostprijs van die door iedereen makkelijk te besturen kleinere toestellen was slechts een fractie van wat een heftruck inclusief chauffeur kostte.
Door aan de kant van die verbindingsweg twaalf nieuwe dokshelters met hydraulisch gestuurde laadkleppen te voorzien, kon de te rijden afstand tussen los en laadkades aanzienlijk worden ingekort in vergelijking met de huidige situatie, wat meteen ook een extra besparing betekende.
Nog terwijl hij sprak, had Carl een eerste summiere schets klaar van hoe hij het nieuwe magazijn zag. Het volstond om ook zijn secretaresse een duidelijk beeld te geven van zijn plannen. Hoewel ze Carls enthousiasme deelde, meende ze toch te moeten opmerken dat bouwen ook geld zou kosten.
“Dat besef ik wel, Sonja, maar als eenmaal dat magazijn er staat, zijn de kosten gemaakt. Het onderhoud van zo’n gebouw kost slechts een fractie van wat het onderhoud van dat automatische stapelsysteem zou kosten. Ik zie echter wel een gigantisch probleem. Het is weekend. Hoe geraken we in godsnaam tegen maandagmorgen aan een realistische raming van de bouwkosten?”
“Laat dat maar aan mij over, Carl,” reageerde Sonja alert. “Als jij nu direct een meer uitgewerkt plannetje maakt, dan bel ik intussen mijn schoonbroer. Hij is bouwkundig ingenieur bij een industriële bouwonderneming. Driekwart van zijn tijd besteed hij aan het opmaken van offertes, heb ik onlangs opgevangen. Als iemand ons kan helpen, dan is hij het wel.”

Carl ging meteen aan de slag met het tekenprogramma op Sonja’s laptop, terwijl zij haar schoonbroer belde. Mark, zoals de man in kwestie bleek te heten, was niet zomaar bereid om een vrije dag op te offeren voor zijn schoonzus. Carl hoorde zijn secretaresse bijna smekend zeggen dat haar job ervan afhing, maar ook dat maakte blijkbaar maar weinig indruk.
“Luister, Mark,” herkende Carl het hem intussen vertrouwde, dwingende toontje van zijn assistente, “het weekend mag voor jou dan wel heilig zijn, maar nood breekt wet. Toen Annie vorig jaar plotseling moest opgenomen worden met een acute darmontsteking heb ik jullie tweeling het hele weekend opgevangen. Voor zover ik me herinner, heb jij toen ook niet gevraagd of ik al andere plannen had. Mijn baas en ik hebben jouw hulp heel hard nodig. Als je het niet doet, dan staan we maandag allebei op straat. Wil jij dat op je geweten? Een kleine tegenprestatie, Mark, meer vraag ik niet van je.”
Het hielp. Sonja kreeg haar zin, want weldra hoorde Carl hoe ze afspraken dat ze zo snel mogelijk het plannetje zou doormailen, waarna ze zei dat ze haar baas zou laten bellen om, waar nodig, bijkomende inlichtingen te verstrekken.
Drie kwartier later had Carl Sonja’s schoonbroer aan de lijn. De waslijst vragen die Mark had leek eindeloos, maar daar was Carl niet rouwig om. Er waren nog heel wat details die om aandacht vroegen. Evenveel dingen waar hij niet bij stil had gestaan, maar die een professional direct opvielen. Tegen de tijd dat ze hun gesprek beëindigden was Carl er al lang van overtuigd dat het wel goed zou komen met die voorlopige kostenberekening van de nieuwbouw.

Sonja begon alvast aan de powerpoint presentatie met het gedeelte van hun plan dat ongewijzigd bleef. Carl, die intussen zijn eigen laptop er ook maar had bijgehaald, belde zowat het hele land rond, daarbij dankbaar gebruik makend van de contacten die hij had overgehouden aan zijn tijd als manager bij een supermarktketen. Het loonde, want twee uur later had hij richtprijzen voor orderpikkers, laadkleppen, enzovoorts. Hij herberekende de personeelsinzet en kwam tot de vaststelling dat naakte ontslagen niet nodig zouden zijn. Hoogstens enkele interim contracten zouden niet verlengd kunnen worden. Het aantal overuren zou ook aanzienlijk dalen, maar daar stond tegenover dat dit reorganisatieplan beslist geen sociaal bloedbad zou worden.
Rond zes uur kwam het verlossende mailtje van Mark binnen. De prachtige computersimulatie van de nieuwbouw die er ongevraagd bij zat, kon zo in de presentatie worden ingebracht. Ze werkten hard. Ze controleerden en hercontroleerden alle cijfers tot ze honderd procent zeker waren dat alles klopte. Sonja’s powerpoint presentatie was een waar kunstwerk. De cijfers en het begeleidende commentaar dat Carl op papier had, waren duidelijk en verhelderend. Het allerbelangrijkste was echter dat ze, op langere termijn bekeken, in staat waren om ruim onder de prijs van Opdebeeck te blijven.
(wordt vervolgd)