Een vrouwelijk lid van een groepje neonazi’s loopt in de val en dat komt haar duur te staan...

Voetstappen galmden door de oude fabriek. Het gebouw stond al jaren leeg en werd alleen nog maar gebruikt door zwervers en hangjongeren. Vandaag werd de rust echter ruw verstoord; een verrotte, houten deur werd ingetrapt en legerkisten denderden over de betonnen vloer. Vier jongeren in zwarte kleding renden door de fabriekshal.

‘Waar is die klootzak?’ riep Walter. Hij hield een boksbeugel in zijn hand en achterop zijn kaalgeschoren hoofd prijkte een tatoeage van een hakenkruis.

‘Volgens die anonieme tipgever zou hij hier toch echt moeten zijn!’ antwoordde zijn al even kale vriend Erik.

Frits en Hilde kwamen erbij staan. Frits had donker, achterover gekamd haar en droeg een camouflagebroek. In zijn hand hield hij een jachtmes. Hilde droeg haar blonde haar in een staartje en had de zijkanten weggeschoren. Ze keek zoekend om zich heen en was zichtbaar geïrriteerd dat er niemand was.

‘Die Antifa motherfucker moet hier toch ergens zijn!’ zei ze met een vies gezicht. ‘Kom, we gaan aan die kant kijken!’

Hun voetstappen echoden door de lege fabriekshal. Ze kwamen bij een deur die naar een tweede ruimte leidde; het zag eruit als een oude opslagplaats. Afgezien van spinnenwebben, een berg puin en de restanten van een stapel in brand gestoken pallets, was ook daar niets te zien. Ze keken elkaar aan en besloten terug de fabriekshal in te gaan. Toen zij zich omdraaiden, bleven ze echter stokstijf staan: ze stonden opeens oog in oog met een groep van acht zwarte mannen, allen bewapend met honkbalknuppels.

‘Zo, jullie zijn zeker op zoek naar Martijn, de plaatselijke Antifa leider?’

‘Hoe weten jullie dat?’ flapte Walter eruit.

‘Omdat wij jullie gebeld hebben!’ grijnsde de grootste van het stel. Hij was behoorlijk gespierd en droeg een gouden ketting. ‘Wij wisten dat jullie hem maar wat graag een lesje wilden leren, dus we gaven die anonieme tip om jullie hierheen te lokken. Sinds jullie het broertje van Dwaine in elkaar hebben geslagen, staan we te popelen om jullie terug te pakken!’

Degene die naast hem stond, bleek Dwaine te zijn. Hij omklemde zijn honkbalknuppel en staarde het viertal woest aan. Hilde herinnerde zich het broertje van Dwaine nog wel; ze waren hem in een baldadige bui tegen het lijf gelopen en hadden discriminerende opmerkingen tegen hem gemaakt. Toen hij daarop reageerde, hadden ze hem afgetuigd. Dwaine was dit nog niet vergeten; hij en zijn vrienden begonnen het groepje langzaam te omsingelen en de vier neonazi’s zetten zich schrap voor de op handen zijnde confrontatie.

‘Kom maar op, zwartjoekels!’ riep Walter, terwijl hij zijn boksbeugel stevig vasthield.

Een honkbalknuppel zoefde door de lucht en trof hem vol tegen het kale hoofd. Hij smakte tegen de grond en bleef bewusteloos liggen. Erik, Frits en Hilde stormden naar voren en sloegen wild om zich heen. Ze waren echter ver in de minderheid en maakten geen schijn van kans; alledrie kregen ze rake klappen en het gevecht was al snel beslist: Walter en Erik waren buiten westen en Frits en Hilde lagen versuft tussen de berg puin in de hoek. Een van de mannen nam een aanloopje en trapte Frits keihard tussen zijn ballen. Frits schreeuwde het uit maar kreeg meteen daarna een flinke vuistslag tegen zijn kin, waardoor ook hij het bewustzijn verloor.

‘Zo, die maakt geen kindertjes meer!’

Er klonk gelach. Iemand greep Hilde bij de kraag van haar zwarte legerjack en trok haar overeind. Een straaltje bloed liep langs haar voorhoofd.

‘Kijk toch eens wat zonde,’ lachte Dwaine. ‘Al dat Arische bloed wat hier zomaar verspild wordt!’

Zijn vrienden lachten. ‘Zou die nazi-teef weleens een zwarte pik hebben gehad?’

‘Ik denk het niet, maar het is hoogste tijd daarvoor!’

Hilde, die weer een beetje bij haar positieven begon te komen, rukte zich los en deinsde achteruit. Ze keek om zich heen maar het enige wat ze zag waren de met graffiti bedekte muren van de opslagloods; de enige uitweg was geblokkeerd door het groepje mannen met honkbalknuppels. Ze kwamen dreigend op haar af: naast Dwaine en de grote, gespierde vent met zijn gouden ketting, waren er nog zes anderen bij; de een nog zwarter en gespierder dan de andere. Het zag ernaar uit dat ze goed de klos was!

‘Als jullie mij ook maar met één vinger aanraken, krijgen jullie de rest van mijn kameraden op je dak!’ riep ze fel.

De mannen lachten. ‘Dat zal best, maar nu sta je hier toch echt in je eentje, biatch!’

‘Ik denk dat ze dringend een cursus integratie nodig heeft, of niet jongens?’ grijnsde Dwaine. De overige kerels knikten instemmend.

‘Kom op, teef! Uit met die broek!’

Hilde schrok; in elkaar worden geslagen was tot daar aan toe, maar zich laten verkrachten door een bende negers, dat liet ze echt niet gebeuren!

‘Hoorde je me niet?’ vervolgde Dwaine, ‘ik zei dat je je broek moest laten zakken!’

‘Schiet op!’ riep de man met de gouden ketting. ‘We hebben zin in pussy!’

‘NEE!’ schreeuwde Hilde. ‘Flikker op, stelletje zoeloes!’

‘Wat een taal voor zo’n klein meisje!’ lachte Dwaine. ‘Iemand zou jou echt eens wat manieren moeten bijbrengen met een flink portie billenkoek!’

‘En nu heel vlot je kleren uit!’ schreeuwde de gouden ketting. ‘Als jij het niet doet, doen wij het!’

Hilde peinsde er niet over; haar staalblauwe ogen staarden het groepje aan, als een wolf in het nauw die elk moment kon toeslaan. Bliksemsnel trok ze haar mes en haalde uit naar een man met een tribal tattoo. Hij liep een snee in zijn wang op maar slaagde erin de rest van haar steken af te weren. Hij greep haar vast en werkte haar tegen de grond.

‘Zo, en nu is het mooi geweest!’ riep hij. ‘Jij gaat gewoon meewerken!’

Meerdere mannen hielden Hilde tegen de grond gedrukt; ze was buiten adem maar haar agressieve blik was nog niet verdwenen.

‘Wat een felle is dit, zeg!’ lachte Dwaine. ‘Ik vind het altijd extra lekker als ze zich verzetten!’

‘Het wordt tijd dat jij een lesje multiculturele tolerantie krijgt!’ grijnsde de man met de tribal tattoo. ‘Eentje van vijfentwintig centimeter om precies te zijn!’

Hilde werd ontdaan van haar kisten met witte veters, haar sokken en haar legerjack. Daaronder verscheen een zwart shirt met een SS-Totenkopf afbeelding erop.

‘Gezellige kledingsmaak heb jij!’ lachte Dwaine. Hij scheurde Hilde`s shirt van haar lijf en onthulde haar jonge, platte buik. Daarna rukte hij haar beha uit; haar blanke borsten trilden nog even na en vielen meteen ten prooi aan graaiende, zwarte handen.

Hilde verzette zich hevig maar ze kon geen kant op: de mannen hielden haar stevig tegen de grond gepind. Terwijl ze worstelde, werd haar broek omlaag gerukt en haar slipje van haar billen gescheurd. Acht grote, gespierde mannen keken verlekkerd naar haar kale schaamspleet.

‘Zie je wel!’ riep de man met de gouden ketting. ‘Ze scheren niet alleen hun hoofd!’

‘Ik neem die bleekscheet als eerste te grazen!’ riep de man met de tribal tattoo. ‘Als iemand die snol dan toch zwanger gaat maken, moet dat natuurlijk wel de grootste en de zwartste kerel zijn die er maar te vinden is. En dat ben ik!’

‘Echt niet, ik ben véél zwarter dan jij!’ grinnikte Dwaine.

‘Niet zeiken, jij mag als tweede!’

De acht mannen gingen in de rij staan en trokken hun kleren uit. Door de lichtval in de verlaten opslagruimte kwamen hun donkere, atletische lichamen extra indrukwekkend over. Hun enorme ballen wiegden op en neer toen ze hun onderbroek uittrokken en hun machtige, Afrikaanse pikken bungelden als olifantenslurven langs hun benen. Hilde keek angstig opzij maar haar drie vrienden waren nog steeds buiten westen; niemand kon haar nog helpen. Ze schreeuwde en worstelde toen de man met de tattoo naar voren stapte. Iemand hield zijn hand voor haar mond en twee anderen trokken haar benen uit elkaar. De man met de tattoo ging op zijn knieën zitten, boog voorover tussen Hilde`s benen en spuugde in haar kaalgeschoren schaamspleet.

‘Zo, racistische teef! Ik ga je hartstikke zwanger maken!’

Hilde ondernam nog een laatste, wanhopige poging tot verzet maar ze werd zo stevig vastgehouden, dat ze al snel moest opgeven. Ze was volkomen uitgeput en had geen enkele kans meer om hier nog onderuit te komen; ze zou er hoe dan ook aan moeten geloven. Ze was volledig overgeleverd aan acht hitsige negers die haar helemaal gingen uitwonen en bevruchten met hun Afrikaanse zaad, of ze het nu wilde of niet. Van hen hoefde ze geen enkele genade te verwachten...

De man greep haar vast; zijn handen waren als kolenschoppen en deze gleden langs haar hele lichaam: over haar vlakke buik, langs haar navel en over haar malse, jeugdige borsten. De anderen deden ook mee en talloze handen beroerden haar roze tepels, gleden langs haar kont en verdwenen tussen haar benen. Ze voelde hoe er vingers tussen haar billen en in haar kale spleet werden gestoken. Hun handen waren overal en graaiden naar alles wat ze maar te pakken konden krijgen. Hilde staarde naar het plafond en probeerde geen enkele reactie te vertonen. Haar benen werden helemaal wijd geduwd; haar vagina glom van het speeksel dat erin was gespuugd en haar roze schaamlippen stonden wijdopen, klaar om gepenetreerd te worden door acht gigantische, zwarte pikken.

De man met de tattoo ging tussen haar uiteen gespreide benen liggen; zijn penis was inmiddels stijf geworden en had daardoor dinosaurische proporties aangenomen. Zijn donkere eikel was uit zijn voorhuid tevoorschijn gegleden en glom van het vocht. Het duwde tegen Hilde`s vagina maar zelfs nu verzette ze zich nog en spande ze haar opening krampachtig aan. Het mocht allemaal niet baten; haar schaamlippen werden langzaam van elkaar geduwd en de eikel gleed steeds verder naar binnen. Opeens greep de man haar bij haar slanke middel en stootte keihard naar voren, als een renpaard bij het startschot. Haar smalle vagina werd bruut opgerekt en haar schaamlippen wijd uiteengeduwd; de mammoetpik gleed in zijn volle lengte bij haar naar binnen en vulde haar gehele vagina. Ergens diep van binnen voelde ze de gigant met grof geweld tegen haar baarmoeder stoten. Ze beet haar tanden op elkaar maar kon een hoge gil niet onderdrukken.

‘Lekker, hè? Zo’n grote negerpik in je kut!’ lachten de mannen.

Hilde slikte. Er was geen schijn van kans dat dit zonder gevolgen zou blijven; ze was niet aan de pil omdat condooms altijd voldoende waren geweest tijdens die paar maal dat ze met Frits naar bed was gegaan. Ze wilden het krijgen van kinderen uitstellen totdat ze gesetteld waren, maar nu was het daarvoor te laat: ze zou worden bezwangerd in een vieze, oude fabriek, bevrucht door een groep ruige kerels die zich uit brute wraak aan haar gingen vergrijpen...

De enorme zoeloespeer begon op en neer te glijden. Hilde kreeg het gevoel alsof ze moest bevallen, zo enorm was het monster dat door haar geboortekanaal werd geperst. Het beukte zo wild in haar op en neer dat ze vreesde dat haar smalle vagina erdoor zou uitscheuren. Haar gespreide benen kwamen bij elke stoot los van de grond en haar strakke schaamlippen omklemden de woest heen en weer schuivende snikkel, waarbij ze steeds verder werden uitgerekt. Haar armen werden boven haar hoofd tegen de betonnen vloer gedrukt; natte lippen zogen aan haar borsten en een glibberige tong likte over haar tepels. De roze spenen glommen van het speeksel.

‘Deze blanke tietjes gaan straks een klein negertje zogen!’ hijgde de man met de tattoo. ‘Ik ga je buik helemaal volspuiten, kreng!’

Zijn pik gleed steeds sneller op en neer en zijn ademhaling verhevigde. Hij sloeg zijn armen rond Hilde`s lichaam en omklemde haar stevig zodat ze geen kant meer op kon, zijn tenen zetten zich af tegen de grond en hij ramde zijn stijve zo diep naar mogelijk bij haar naar binnen. Kreunend kwam hij klaar. Hilde kneep haar ogen dicht toen ze voelde hoe zijn warme zaad in haar buik gespoten werd. Het stroomde haar baarmoeder in en vulde elke holte in haar lichaam. De ene golf na de andere spoot als een stortvloed naar binnen en overspoelde haar vagina als een tsunami van sperma. Er volgden nog enkele ruwe stoten en daarna stond de man op. Zijn enorme penis gleed met een zuigend geluid uit haar schaamspleet; een sliert sperma droop van zijn eikel en bleef aan haar vagina kleven.

‘Zo, hoe voelt het nu, dat je straks een zwart baby’tje gaat krijgen?’ lachte de man met de tribal tattoo.

Hilde reageerde niet. Ze beet haar tanden op elkaar en vocht tegen haar tranen. Ze zou niets laten merken, geen enkele zwakte tonen die haar vernedering nog verder zou vergroten. De volgende in de rij was aan de beurt; hij hield zijn stijve pik al in zijn hand, klaar om toe te steken.

‘Zo, meisje, eens kijken wat zwarte piet voor jou in zijn zak heeft...’ lachte hij. ‘Ik zie het al, jij bent stout geweest! En dan krijg je met de roede!’

Zijn geslachtsdeel werd woest naar binnen geramd en schoof zo bruut op en neer dat haar inmiddels drijfnatte spleet er warm en rauw van werd. Het voelde alsof ze van onderen in brand stond, zo ruig werd ze genomen. Ondanks het branderige gevoel, tintelde er ook iets van binnen; diep in haar vagina voelde ze een zindering van genot. Haar klitje prikte en haar spieren trokken samen, alsof ze op het punt stond om klaar te komen. Het verwarde haar; er gebeurde iets wat ze absoluut niet wilde maar toch leek het wel alsof de zwarte zwansen over een magische kracht beschikten.

Nadat ook de tweede man zijn zaad had geloosd, was de kerel met de gouden ketting aan de beurt. Hij tilde haar benen op, duwde haar billen uit elkaar en stak zijn totempaal in haar kont. Hilde voelde zijn dikke eikel in haar achterste op en neer schuiven; haar aarsopening werd flink opgerekt en ze voelde hoe het warme zaad in haar gat werd gespoten. Nadat de vent kermend zijn lading had geloosd, gleed zijn slap geworden piemel weer uit haar bibs.

Hierna kwam Dwaine; hij had nog een rekening te vereffenen en was daarom extra bruut. Hij stootte zijn lange lans woest naar binnen en toonde geen enkele genade voor Hilde`s kwetsbare poesje. Zijn voorhuid schoof heen en weer over zijn eikel en zijn kroezige schaamhaar kietelde langs Hilde`s kale schaamlippen. Zijn ballen kletsten tegen haar rode, opgezwollen schaamspleet en haar trillende klitje kreeg het flink te verduren. Grommend bereikte Dwaine een orgasme en zijn teelvocht overspoelde Hilde`s buik.

Nadat alle acht mannen aan hun trekken waren gekomen, lieten ze Hilde eindelijk los. Ze begonnen hun kleren weer aan te trekken terwijl Hilde hijgend lag bij te komen. Ze was te uitgeput om op te staan en van haar nauwe, jonge spleetje was weinig meer over. Haar rode, opgezette schaamlippen waren helemaal uitgelubberd en ze was van onderen volledig gevuld met zaad, dat in stralen uit haar gleuf lekte en tussen haar benen door op de grond sijpelde. Dwaine gooide haar kleren naar haar toe.

‘Hier, aantrekken! Je gaat met ons mee!’

‘Waar naartoe?’ stamelde ze.

‘Je gaat een tijdje bij ons logeren,’ antwoordde hij. ‘Net zolang tot het te laat is voor een abortus...’

‘En tot die tijd mag je onze slavin zijn!’ grijnsde de man met de tribal tattoo.

Hilde slikte, maar besefte zich dat er geen uitweg meer was; ze moest nu toch echt met de billen bloot en had geen andere keuze meer dan haar straf te ondergaan...



Dit verhaal is geschreven door Dokter Carl en is niet op feiten gebaseerd. De gebeurtenissen in mijn verhalen zijn slechts fantasie en het daadwerkelijk uitvoeren daarvan kan kwetsend, illegaal of anderzijds ontoelaatbaar zijn. De auteur keurt dit uiteraard niet goed en de verhalen zijn dan ook uitsluitend als fantasie bedoeld.