OPWAAIEND ZOMERJURKJE
Ik word wakker omdat Mette terug in bed komt: ‘hoi Tijn, sorry, ik moest even heel nodig’ fluistert ze dan, waarna ik haar als antwoord een lange zoen geef. Het is inmiddels pikdonker en terwijl we weer close tegen elkaar in ons warme veilige holletje liggen vraagt Mette: ‘hoe is het nou met je?’ Zoals altijd voel ik de neiging om het zo kort mogelijk te houden, maar net als ik ‘goed’ wil zeggen besef ik dat ik ook dit in mijn leven nu echt moet veranderen. Dit meisje heeft me een duwtje gegeven, het is oké dat ik er ben en nu moet ik het wél oppikken. Dus na wat aarzelen antwoord ik: ‘…ehm, wel goed eigenlijk…’ Ik zoek naar meer woorden en hoewel ik het moeilijk vind om me te uiten ga ik verder: ‘ja, het gaat goed met me en dat dank ik aan jou, Mette-lief, jij hebt me zo’n beetje gered.’
Van de oude ik naar de nieuwe
Als reactie kroelt Mette zich nog wat dichter tegen me aan en reageert: ‘dat kan wel, maar jíj hebt me gebeld Tijn.’ Dat is waar, weer denk ik even na en antwoord: ‘ja, maar dat was meteen ook wel het spannendste wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Alsof ik een godinnetje wilde overhalen op een sukkelige jongen te vallen.’ Mette reageert met een giecheltje: ‘ohw, en ben ik nu van mijn voetstukje gevallen?’ Misschien wel voor het eerst in mijn leven reageer ik ad rem: ‘ja, maar dan wel op mij, dus ik ben nou jouw voetstukje.’ Opnieuw giechelt Mette: ‘da’s lief, maar jij bent niet mijn nieuwe voetstukje hoor. En jij bent ook geen sukkeltje, jij bent leuk en lief en jij bent mijn nieuwe vriendje.’
Mooier kan het niet meer worden, ik voel hoe mijn hart zowat mijn lijf uitklopt. Nadat we elkaar een tijdje hebben geknuffeld gaan we weer slapen. Voor het eerst in mijn leven heb ik niet alleen geneukt, maar heb ik ook voor het eerst een vriendinnetje en kan ik zelfs ook nog een gesprekje voeren. Zoekend en met af en toe een stilte, maar toch, het begin is er…
De volgende dag is het zondag en het opstaan beleef ik alsof mijn oude ik ergens onderweg tussen Nederland en Denemarken is achtergebleven. Wat die nieuwe ik precies inhoudt weet ik nog niet, maar in ieder geval gaat het al veel beter met me dan hoe het was. Het is alsof ik meer ben aangesloten op wat er om me heen gebeurt en ik kan amper bevatten dat dat allemaal door Mette komt. Doordat ze me met open armen in haar bed en in haar lijf opnam en hoe ze me aan het praten kreeg, het is alsof ik er nu meer bij hoor, in plaats dat ik aan de kant sta en iedereen zie leven terwijl ik…, ja wat was het eigenlijk.
Officieel hoeft Mette op zondagen niet op haar stageplek te zijn, maar er is iemand van de museumwinkel van het Louisiana ziek en ze heeft afgesproken dat zij die middag komt helpen. Het is op zondag altijd bloeddruk en daarom kunnen ze Mette als inpakhulpje goed gebruiken. Ik ga natuurlijk mee want ik ben benieuwd waar ze haar dagen doorbrengt. Tegen elf uur gaan we op pad, op de fiets zoals Mette tot mijn verbazing aankondigde. Die verbazing verdwijnt als blijkt dat er in de schuur naast het zomerhuisje een verzameling fietsen van de hele familie Jensen staat en nadat ik er een heb gevonden die me redelijk past gaan we op pad. Het is een kilometer of tien fietsen en het is een prachtig tochtje, want we fietsen pal langs de kust richting Helsingör.
Het is al behoorlijk warm en we zijn allebei blij dat we ons luchtig hebben gekleed. Natuurlijk had ik geen korte broek bij me, dat past niet bij een emo, maar al snel vond Mette een exemplaar van een van haar neven in de kledingkast, een afgeknipte spijkerbroek die me redelijk past en sinds lang heb ik nu iets anders dan zwart aan mijn lijf. Mette zelf ziet er adembenemend mooi uit, ze heeft een roze-rood zomerjurkje aan en samen met haar bruinrode haren en haar witte gezichtje met die fijne sproetjes matcht dat prachtig. Bovendien waait het jurkje onderweg regelmatig op en dan komt er een nog veel mooier wit boxertje tevoorschijn, waar ik me steeds aan verlustig zoals het op en neer beweegt tussen haar de trappers ronddraaiende benen. Iedere keer als Mette dat ziet, dat ik met mijn ogen haar kruis induik, is daar weer dat grappige lachje van haar. Na een tijdje zegt ze: ‘geduld mannetje, vanavond mag je weer.’ Waarna ik met een betrapt-rooie boei wegkijk, maar even later is er dan toch weer een windvlaag die dat witte broekje blootlegt en word ik er als een magneet naartoe getrokken.
Blijven of niet blijven
De winkel van het Louisiana-museum is dus Mettes stageplek. Scandinavië staat bekend om haar design-ontwerpers en het museum wil naast allerlei hebbedingetjes en kunstartikelen en boeken meer van hen gaan etaleren en natuurlijk ook verkopen. Mette heeft als stageopdracht om op internet na te gaan wat de allernieuwste trends in design zijn, om daarna voorstellen te doen welke artikelen mogelijk in het assortiment opgenomen kunnen worden. Als daar dan een besluit over is genomen moet ze er vervolgens ook voor zorgen dat die artikelen daadwerkelijk worden aangeschaft door de galeries te bezoeken.
Nadat ze me trots haar domein voor de komende anderhalve maand heeft laten zien ga ik wat door het museum zwerven. Het ligt prachtig gebouwd op de helling die uitloopt in de Sont, de zeestraat tussen Zweden en Denemarken. Het grootste deel is bovengronds gebouwd, en door glazen wanden zie je van binnenuit in de verte het glinsterende water met daarop talloze witte zeilen. Meer dichtbij heb je vanuit allerlei grote en kleine ramen zicht op de grote parkachtige tuin, die de ambiance van het museum prachtig versterkt.
Bijna alle expositieruimtes zijn voor een deel ook ondergronds de berg in gebouwd en hebben daardoor goede belichting nodig. Het grootste deel van het tentoongestelde bestaat uit de vaste collectie, daarnaast is er in enkele zalen steeds een tijdelijke expositie. Natuurlijk kan ik het niet laten en loop ik de meeste tijd met mijn hoofd in mijn nek terwijl ik bekijk hoe het aanlichten is geregeld. Wat me opvalt is dat in de ruimtes met de vaste collectie veel lampen niet op de goede plek hangen en vaak ook verkeerd zijn afgesteld, alsof er regelmatig schilderijen worden verhangen maar de lamp niet goed mee verplaatst wordt en meestal alleen maar wat wordt bijgedraaid. Ook valt me op dat de meeste schijnwerpers nog halogeen zijn, terwijl er tegenwoordig al zoveel betere ledlights zijn, die mooier en afstelbaar licht geven en ook nog eens heel veel minder energie kosten.
Op de terugweg naar haar huisje trakteert Mette op een pizza, in een leuk Italiaans tentje dat halverwege een gezellig terras aan het water heeft. Het is nog steeds snikheet en we zijn blij dat we een plekje onder een parasol weten te bemachtigen, want ook al loopt het naar de avond, de zon brandt nog heftig. Terwijl we met een glaasje koele witte wijn heerlijk van de pizza’s zitten te eten vertel ik Mette over die verlichting van het Louisiana. Ik leg haar uit dat die op veel plekken nodig bijgesteld en vervangen moet worden en dan wordt ze meteen enthousiast: ‘is dat niks voor jou, Tijn om dat in orde te brengen? Kan jij er niet ook een stage van maken of zo? Ik wil dat wel voorstellen hoor, bij mijn stagebegeleider.’
Het overvalt me, ik moet er even over nadenken. Volgens plan reis ik overmorgen terug want later deze week heb ik mijn wekelijkse blok van twee dagen les. En trouwens, wil Mette dan dat ik zo lang blijf? Als ik haar dat vraag reageert ze dat ze dat echt heel graag wil, het is best eenzaam hier, zo alleen en ze wil me graag beter leren kennen. Omgekeerd wil ik dat ook wel, ja, ik kan me nu al niet meer voorstellen hoe mijn leven er zonder dit meisje uitziet. Maar toch, even laten bezinken, het gaat ineens wel heel erg hard nu …
Chilled seks
Terug in het huisje is het eerste wat we doen alles uittrekken, we zijn bezweet en het is tijd voor een frisse duik. De hele dag heb ik me hier al op verheugd, dat bij Mette dat jurkje en witte broekje uit zouden gaan. Zonder te verbergen dat ik verlekkerd toekijk zie ik hoe ze eerst het jurkje over haar hoofd trekt, meteen daarna uit haar boxertje stapt en zo haar prachtige lichaam aan me toont. Waarna het haar beurt is om mij ongegeneerd te bekijken als ik me -ineens weer verlegen- uitkleed, vooral omdat mijn lul natuurlijk al hinderlijk in mijn broek vooruit staat te wijzen. En ja hoor, daar is dat vrolijke lachje van haar als mijn apparaat opgelucht dat het de beknelling kwijt is te voorschijn springt. Snel pak ik haar hand en zo rennen we samen het water in.
Nadat we weer een tijdje flink om elkaar heen hebben gespetterd en we ondertussen onder water elkaar overal hebben betast waar we maar te betasten zijn, drogen we ons af en gaat we op een van de chill-banken achter het huisje wat bekomen van de fietstocht. Maar voor het zover is hoor ik Mette in het huisje rommelen, alsof ze wat zoekt, waarna ze met twee glaasjes witte wijn en een joint terugkomt: ‘die had ik nog liggen, heb ik zin in. Doe je mee?’ Ik knik, in de Eindhovense scene roken we ook vaak hasj, ik hou wel van het gevoel dat je ervan krijgt, alsof je alles net iets intenser gaat beleven terwijl je tegelijk heel relaxed wordt.
En zo zitten we daar, dicht tegen elkaar aan, genietend van het contact van onze lichamen, om beurten een hijs nemend. Ondertussen bewerkt Mette me om hier te blijven, ze kroelt zich steeds meer tegen me aan terwijl ze me met lieve woordjes overhaalt om morgen school te bellen. Ondertussen streelt ze mijn lul en trekt ze me met kleine bewegingen af, waardoor hij al snel er helemaal klaar voor is.
Als Mette me dan vraagt ‘doe je het?’ zeg ik in een roes ‘ja’, ik doe inmiddels alles maar dan ook álles wat ze vraagt, ik kan alleen nog maar met mijn lul denken. Want ik kan mijn geluk niet op, Mette is alweer bloedgeil en nadat ik heb ingestemd om als het kan te blijven fluistert ze opgewonden in mijn oor: ‘ik wil je in me.’ Tegelijk klautert ze schrijlings over me heen, met haar buik tegen de mijne en haar tietjes tegen mijn borstkas. Met haar onderlichaam manoeuvreert ze net zo lang tot ik voel hoe mijn pik languit in de bedding tussen haar kutlipjes is terecht gekomen, waarna ze daar overheen begint te glijden, zó dat steeds haar klitje over mijn piercing glijdt. Al gauw versnelt haar ademhaling en hijgt en kreunt ze in mijn oor, overduidelijk klaarkomend.
Dan tilt ze zichzelf wat op, neemt mijn stijve lul in haar hand en laat ze zich zakken tot ik voel hoe mijn eikel tussen haar kutlipjes door bij haar naar binnen glijdt. Onderwijl zacht kreunend drukt Mette zich steeds dieper over me heen tot ik helemaal in haar zit. Ik trek haar zo close mogelijk tegen me aan en terwijl zij me begint te neuken streel ik haar schouders, de welving van haar rug, haar perfect-ronde gespierde billen en kroel ik haar door haar haar. Dan duw ik haar wat van me af en kijk ik haar eerst een tijdje aan, waarna ik haar overal op haar gezicht zoentjes geef, terwijl ik mijn handen om haar wippende tietjes leg en ze zacht begin te kneden. Terwijl ik haar zo kusjes geef en tegelijk haar tepels opstijf gaat ze me steeds heftiger berijden en al gauw komt ze voor de tweede keer klaar.
Doordat Mette zich kreunend weer tegen me aanperst en ondertussen diep in haar kutje mijn op springen staande lul met kleine spierbeweginkjes melkt word ik helemaal gek. Ik til haar op en ondertussen mijn harde paal in haar houdend leg ik haar op haar rug. Daarna vouw ik haar benen ver open en begin ik haar te neuken, eerst nog redelijk beheerst maar algauw kan ik alle oerkrachten in mij op geen enkele manier meer beteugelen. Uiteindelijk ram ik me steeds weer in Mette alsof ik bij haar mond wil uitkomen, hoe dieper ik me in haar boor en hoe harder ik haar paal hoe lekkerder het is en als Mette dan, inmiddels meer gillend dan kreunend, voor de derde keer begint klaar te komen ga ik ook. Ik spuit mijn zaad zo hard en diep in haar dat daar zeker een kindje van zou zijn gekomen als Mette niet aan de pil was geweest.
Uiteindelijk zak ik over haar heen en terwijl we lieve woordjes tegen elkaar fluisteren neuk ik Mette nog een tijdje met kleine beweginkjes door, tot mijn zacht geworden lul uit haar floept.
This must be paradise…
X. Zara