White Line Fever (6/7)

THANKSGIVING

Als Jimmy naakt op het bed ligt is het tijd voor de straf die ik eerder ook al aan Nate gaf, geneukt worden zonder zelf te mogen neuken. Ik trek mijn beha en sportslip uit en bekijk mezelf kort even in de spiegel op mijn kledingkast. De laatste tijd heb ik veel hard gelopen en dat is te zien aan mijn lijf, bijna skinny, afgetraind, er mag wel meer wat vet op komen. Mijn kleine tieten staan gelukkig nog steeds mooi recht naar voren, mijn lange donkere haren heb ik op een staart, nog steeds nat van het zweet en mijn bruine ogen staan behoorlijk groot, van vermoeidheid maar ook van lust, ik herken dat wel aan mezelf.

Dan kniel ik over Jimmy heen, met mijn gezicht naar hem toe. Met mijn spuug maak ik mijn gleuf goed glad en laat me dan langzaam over de kloppende paal zakken en ik moet eerlijk zijn, ik heb dit behoorlijk gemist. Ik berijd hem rechtop en steeds als Jimmy me wil aanraken geef ik hem een tik op zijn hand. Na een tijdje snapt hij het en in alle rust neuk ik me op hem naar een hoogtepunt. Ik voel het al snel opkomen en met mijn ogen dicht en mijn handen om mijn mee-verende tieten kreun ik van genot, er gaat toch echt niks boven een echte lul.

Jimmy’s revanche

Als mijn orgasme helemaal is weggezakt zie aan Jimmy dat hij nu aan de beurt denkt te zijn. Maar vliegensvlug ga ik van hem af, zodat ik zijn pik op zijn buik hoor kletsen en ren dan de slaapkamer uit, waarna ik de deur op slot draai. Jimmy protesteert eert nog netjes maar daarna wordt hij duidelijk nijdig en roept hij een paar keer ‘klote-Sam’, waarna het stil wordt. Té stil, blijkt al gauw want niet veel later hoor ik wat gemorrel aan de deur waarna Jimmy doodgemoedereerd naar buiten komt gewandeld: ‘was je even vergeten Sammy dat een skater altijd gereedschap voor z’n wieltjes bij zich heeft?’

Meteen neemt hij het initiatief over, hij tilt me onder mijn billen op zodat ik mijn armen om zijn nek moet slaan en mijn benen om zijn heupen moet vouwen om niet te vallen. Dat is precies hoe hij me wil hebben, ver geopend om zijn pik in me te drijven en voor ik het besef neukt hij me luid kreunend en met alles wat hij in zich heeft. ‘Whow, Sam,’ gromt hij dan in mijn haar, ‘dit wilde ik vanmorgen bij de start in die allereerste minuut al met je doen, toen ik je in dat geile hardloopbroekje en behaatje met daartussen die strakke buikblokjes van je zag. Ik zag het echt voor me hoe ik me snaarhard in je zou drijven en je tegen de muur op zou neuken en beuken tot je rug open lag. Bedankt Sammy dat je me net zo fuckte want nou mag ik het jou ook doen, dit ga je serieus voelen meisje.’

Nou ja, en dat doet-ie dus, hij plet me tegen de muur en als je het mij vraagt ben ik alleen maar een neukgat voor hem, hij pompt en jaagt en beukt zijn paal in me op en neer tot ik sterretjes voor mijn ogen begon te zien. Al gauw komt hij een eerste keer klaar, maar dat doet totaal niks af aan zijn paal, die hard in me blijft staan terwijl hij me van de muur schraapt en naar het bed draagt. We zijn de afgelopen tijd duidelijk allebei veel tekort gekomen, want vanaf dat moment hebben we volgens mij alle standjes die de mensheid in haar geile zoektocht naar lust en opwinding maar ooit verzonnen heeft door geakkerd.

Al snel is er geen sprake meer van een strafexpeditie maar van ‘wederzijds goedvinden’. Iedere keer als zich een orgasme aandient zet hij er zelfs nog een tandje bij. Hard en in uptempo ramt hij zich keer na keer bij me naar binnen, alsof hij op hol is geslagen en niet meer tot stilstand kan komen. Hij lijkt in een keer alle gemis aan onze seks te willen inhalen, steeds beukt hij zich zo hard in me dat hij me iedere keer wat omhoog duwt en me na een tijdje met mijn hoofd tegen het hoofdeinde klemt zet. Daardoor krijgt hij nog meer grip op me en weet hij zijn paal steeds nog net ietsje dieper naar binnen te krijgen.

Op een gegeven moment ben ik de tel kwijt geraakt, ik zal toch gauw zo’n drie of vier keer zijn klaar gekomen, onder hem, op hem, achterstevoren op hem, cowgirl op hem, hangend aan, liggend onder, zittend op of staand tegen hem, echt alles kwam voorbij. Als we bijna in slaap vielen begon steeds een van ons wel weer opnieuw, pas tegen vijf uur in de nacht was het einde oefening en om tien uur moest ik alweer naar college. Ik stond de hele dag te tollen op mijn benen, maar dat tollen was wel onaards lekker, alsof ik een roes was binnen geneukt waar ik maar met tegenzin uit bij kwam. De hele dag door gierden de sekshormonen nog door mijn dankzij de marathon en de daaropvolgende seksnacht oververmoeide lijf.

Voorzichtig, houdt afstand!!

Jimmy denkt dat we daarna weer ons oude leventje op kunnen pakken maar daar doe ik niet aan mee. Ik ga niet terug naar het daklozenshelter, dat hangt voor mij teveel samen met hem en wat wij daar samen aan plezier hadden, ik zie dat zo gauw niet meer terugkomen. Eén keer ben ik meegegaan naar zijn huis, of beter gezegd het huis van zijn vader. Een penthouse van ruim vierhonderd vierkante meter, gebouwd boven op een ultramodern flatgebouw aan de rand van Greenwhich Village, met uitzicht op de Hudson en in de verte het vrijheidsbeeld. Práchtig, maar als je het mij vraagt totaal onbewoonbaar, er lopen drie fluisterende en knipmes-buigende personeelsleden rond en verder is er geen greintje gezelligheid te vinden. Geen wonder dat hij me niet mee naar huis wilde nemen.

Ik hoef er dus nooit meer te komen en wat overblijft is dat Jimmy twee keer per week hier in mijn miniflatje komt neuken, we gaan een paar uur lekker los op elkaar en daarna moet hij meteen weer naar huis. Steeds probeert hij het om te blijven pitten maar ik vertrouw ‘ons’ nog echt niet, geen idee of het ooit nog wat kan worden en nu hij zo rijk is heb ik totaal geen idee meer wat er tussen ons gaat gebeuren. Het voelt alsof er een soort tijdbom tikt, want het is maar de vraag wat al dat geld met hem gaat doen. Ik houd hem dus op afstand, voorlopig komt hij mijn hart niet meer binnen, zelfs nog niet door een kiertje.

Enkele weken later, het gaat al richting eind november, komt Jimmy weer neuken, maar in plaats daarvan zegt hij dat hij met me wil praten. ‘Over geld?’ vraag ik en als hij dan knikt schud ik nee, ik heb daar geen zin in. ‘Please Sam, laat me nou even, ’t is niet wat je denkt, ik ga het bedrijf helemaal omgooien.’ Nou, oké, kom maar op dan. Jimmy vertelt dat Andersson Callaghan Constructions wereldwijd een van dé experts is in het bouwen van steeds hogere skyscrapers en dat zijn vader daarom in Latijns-Amerika en in Europa ook activiteiten heeft ontwikkeld, er is daar veel behoefte aan hun unieke techniek.

‘Weet je Sam, dad was daar enorm succesvol, hij had een enorme focus op winst maken. In vijftien jaar heeft hij twee grote divisies met veel rendement uit de grond weten te stampen, maar het gevolg was wel dat hij meer in zijn jet woonde dan thuis. Zo’n soort leven wil ik absolúut niet leiden. Mijn pa zei zo vaak dat ik op mijn vijfentwintigste in het bedrijf moest komen, maar ik zei hem dan even zo vaak dat ik het niet zag zitten met die divisies in het buitenland. Je kan niet álles willen, het haalde veel te veel de aandacht weg van de focus op de beste hoog-bouwer in New York willen zijn. En nu ik het voor het zeggen heb ga ik daar iets aan doen.’

Dan ontvouwt Jimmy zijn plan om de twee buitenland-divisies te verkopen en ACC weer helemaal te richten op New York. Op die manier kan hij ook de kleine vloot van privéjets verkopen en hoeft hij alleen nog maar een of twee helikopters aan te houden voor snelle verplaatsingen binnen de stad. De opbrengsten van de verkoop van de divisies en alles erom heen wil hij voor het grootste deel investeren in top-innovaties in de constructies voor hoogbouw, maar ook in herinrichtingsprojecten in Harlem, Queens en Brooklyn. Er is in veel buurten verpaupering gaande en zo wil hij helpen de stad mooier te maken en tegelijk bij te dragen aan betere maar ook betaalbare woningen. Tot slot wil hij een fonds stichten, een trust die hij naar zijn ouders gaat vernoemen en waar hij honderd miljoen in wil storten voor sociale projecten en voorzieningen voor de jeugd hier in Manhattan.

Als hij uitgepraat is weet ik even niks te zeggen, dit zag ik echt helemaal niet aankomen. Hij verwart me hiermee, omdat ik me al helemaal geharnast had tegen patserige plannen en het bijbehorende gedrag, dat er volgens mij onvermijdelijk moet komen als je zo rijk bent, omdat dan dus álles kan en je nergens meer over na hoeft te denken. Dan vlieg ik hem om de nek en knuffel ik hem, vooral om het respect dat ik voor hem begin te voelen. Hij heeft al enkele keren zijn hart gelucht over hoe moeilijk het is om zijn plek in de haantjes-directie van ACC op te eisen, maar blijkbaar zet hij nou toch flink door.

Dan gaat hij verder: ‘er is nog iets Sam, je moet me voor éen keer toestaan wat van mijn geld te besteden aan een verrassing voor jou, op Thanksgiving.’ Natuurlijk wil ik weten wat die verrassing is maar hij verklapt niks en dan geef ik toestemming, na alles wat hij me zojuist vertelde kan ik niet anders…

Hallelujah, thank you Lord…

In het koloniale Amerika was de vierde donderdag van november dé dag waarop families in de toen nog kleine vaak boerse dorpen en stadjes bij elkaar kwamen, om God te danken voor de oogst en om hem te vragen het nieuwe jaar ook weer te zegenen. Tegenwoordig is Thanksgiving echter meer een soort jaarlijks terugkerende massale volksverhuizing geworden van families die bij elkaar willen zijn, om daarna eigenlijk vooral zo veel mogelijk te eten. Ik heb daar helemaal niks mee, als ik dan toch op reis wil naar familie doe ik dat liever met Christmas. Ik heb daarom met mum en Nicolas en met m’n stiefbroers afgesproken dat we dan allemaal komen. Maar oké, Jimmy heeft een verrassing voorbereid en daar gaan we.

Zoals afgesproken sta ik om iets voor twee uur voor onze entree op het trottoir te wachten, best wel een beetje zenuwachtig, vooral omdat ik geen idee heb wat me te wachten staat. Ik heb eindeloos in mijn kast gezocht tot ik na veel gedoe koos voor een groen jurkje met donkerrode maillot en het lichtrode lakleren jasje dat ik droeg op de begrafenis van Jimmy’s vader. Ik sta amper een paar minuten te wachten als perfect op tijd een sjieke grijze stretched-limo met donker getint glas de straat in schuift en pal voor mijn voeten stopt. De chauffeur stapt uit en wat me direct opvalt is dat hij een uniform van ACC draagt, het bedrijf van Jimmy. ‘Miss Samantha Geffen?’ informeert hij en als ik knik loopt hij naar de achterzijde van de auto en opent hij een brede deur voor me.

De eerste die ik daar zie zitten is mummy en met een gil duik ik op haar af om haar de langste hug ever te geven. Ik miste haar ontzettend en in plaats van dat ik nog een maand moet wachten voor ik haar met kerstmis zie is zij er nu! Pas als we zijn uit geknuffeld besef ik dat Nicolas naast haar zit en ook hem hug ik, ik ben hem aardig gaan vinden en genoeglijk nestel ik me tussen beiden in. Ondertussen heeft de chauffeur weer met een zachte klik het portier gesloten en even later zoeven we geruisloos richting Brooklynbridge. In het begin is het tussen vooral mum en mij een kakafonie van vraag en antwoord. Pas na een tijdje lukt het me om uit te leggen hoe ik in deze toestand verzeild ben geraakt met Jimmy en zijn plotselinge rijkdom.

Dan vertelt Nicolas hoe hij door Jimmy gebeld werd met het verzoek om voor Thanksgiving met mijn mummy naar New York te komen. Vervolgens moest Jimmy van Nicolas natuurlijk eerst maar eens goed uitleggen hoe dit allemaal zat en wat hij met mij had. Nadat Nicolas zijn informatie her en der wat had gedubbelcheckt stemden ze in en niet veel later kregen ze vliegtickets voor de businessclass toegestuurd. Vervolgens stond op JFK dus ook nog eens deze limo klaar, pontificaal pal voor de hoofdingang.

Doordat we maar praten en praten valt het me pas na een tijdje dat we Long Island steeds verder oprijden, richting de Hamptons. ‘Het zal toch niet…’ bedenk ik me op een bepaald moment als ik de weg herken, maar jazeker, het zal wél. We stoppen uiteindelijk bij het grote houten huis waar Jimmy en ik voor het eerst op het strand seks hadden, omdat er ‘toch nooit iemand kwam, dus was het veilig.’ Als we arriveren staat Jimmy met een grote grijns op de oprit te wachten en als ik uitstap en hij me knuffelt sis ik in zijn oor: ‘jij kleine rat’. Zijn grijns wordt zo mogelijk nog breder en hij fluistert terug: ‘Hoezo Sammy, heb ik iets gezegd wat niet klopte?’ Nee, dat had hij niet, maar halve waarheden vertellen is ook een vorm van de boel bedriegen…

X. Zara