Dit ietwat merkwaardige verhaal past in de categorie extreem. Het verhaal is evenwel in het echt gebeurd, nog bezig en is soms erg extreem. In sommige delen komt weinig seks voor, maar in andere dan weer veel. De namen en locaties zijn gewijzigd omwille van privacy.
Wat vooraf informatie.
Hallo iedereen, ik ben Rick en ik woonde ten tijde van dit verhaal, samen met mijn vrouw en vier kinderen, twee jongens en twee meisjes, in de Antwerpse rand. Wij woonden in een groot herenhuis op Antwerpen Zuid. Dat huis was eigendom van mijn schoonmoeder, die, toen ik mijn vrouw leerde kennen al vele jaren weduwe was. Wij woonden bij haar in.
In het huis van mijn schoonmoeder, sliepen de jongens in de halve kelderverdieping, de meisjes op het tweede, mijn vrouw en ik in een grote slaapkamer aan de voorkant, met links ervan een dressing en rechts ervan een werkkamer voor mij. Aan de achterkant was de badkamer en de slaapkamer van mijn schoonmoeder, waarmee ik het heel goed kon vinden. Op het gelijkvloers, was er vooraan rechts van de ingang een hobbykamer voor mijn schoonmoeder en links was een grote woonkamer met daarachter een keuken en een veranda.
Zo’n burgerijwoningen hebben maar één nadeel en dat is : geen garage. Voor ons was dat zo geen probleem, want als je de voordeur uitstapte en honderd meter naar rechts ging, dan had je een zijstraat aan de linker kant. Zo’n vijftig meter daarin was aan de linkerkant een grote inrijpoort tussen twee rijhuizen. Na een lange inrit, kwam je dan aan een soort plein, waarop je aan één kant een afdak had en aan de andere kant een gebouw. Dat waren vroeger de werkplaats en stockageruimte van mijn overleden schoonvader geweest. Die vent had, tot aan zijn overlijden een bedrijfje in elektriciteitswerken voor particulieren gehad met zo’n twintig man personeel. Ik had in de beginjaren de hele inboedel voor mijn schoonmoeder verkocht en we hadden op dat terrein een soort van parking gemaakt. In het gebouw links konden zo’n twintigtal auto’s geparkeerd worden. Die stonden dus droog. Onder het afdak konden nog een twintigtal auto’s gezet worden. Die stonden daar dan bij wijze van spreken, half droog. In open lucht konden nog een dertigtal wagens gezet worden. Mijn groene Volvo en de Suzuki Swift van mijn vrouw, Marianne stond daar ook. (Zie het verhaal Gortig 1 t.e.m. 4 van 29, 30 en 31oktober 2025)
De droge plekken, brachten tachtig euro per maand op, de half droge zestig en die in open lucht vijftig. Alles bij mekaar bracht dat per maand iets meer dan vierduizend euro op. Met dat geld, bovenop haar klein pensioentje, zat mijn schoonmoeder er toch warmpjes in. De verwijdering van het asbesthoudend dak van de loods had haar wel een kleine dertigduizend euro gekost, maar dat kon ze gemakkelijk van haar spaargeld betalen.
Ikzelf had een job als commercieel verantwoordelijke in een expeditiebedrijf in de Antwerpse haven. Ik kon nogal veel van thuis uit werken, behalve de maandagvoormiddag. Dan was het wekelijks directievergadering op het bedrijf. De twee eigenaren, een homokoppel en ik, zaten dan samen over de gang van zaken in het bedrijf. De éne eigenaar deed het operationele, dat was Jean-François, de ander, Alexander deed het financiële en ik het commerciële gedeelte. Het bedrijf groeide als een kool. Toen wij drie het opstarten, waren we slechts met drie, ten tijde van dit verhaal hadden we al een personeelsbestand van boven de vijftig.
Een paar, op het eerste zicht losstaande feiten op een rij.
Aan de overkant van de straat, zo’n vijf huizen verder naar rechts, kwam een woning te koop. Uit nieuwsgierigheid, vooral van mijn vrouw, gingen we het pand, met hulp van de immobiliënmakelaar, bezichtigen. Het pand, was mijns inzien nogal duur geprijsd en in werkelijkheid veel kleiner dan het huis van mijn schoonmoeder. De nieuwsgierigheid van mijn vrouw was bevredigd en ik was dus tevreden. Vooral eigenlijk omdat mijn vrouw het niet wou kopen.
Op een maandag, beginnen we op het werk, om negen uur, aan de directievergadering. Het is te zeggen, ik zat er al, mijn ‘baas financiën’ zat er ook, we keuvelden wat over het weekend want mijn ‘baas operaties’ was nog aan het telefoneren. Die komt vijf minuten later in de vergaderzaal en is blijkbaar in een rothumeur. Hij was woest. Blijkbaar had hij een serieus probleem. In de nacht van zondag op maandag moest een schip vertrekken vanuit Antwerpen naar Puerto de La Guaira in Venezuela met tien containers veertig voet, high top, van de firma Berggaster nv. Wij verzorgden dat transport, maar de douane had zondagavond, vlak voor inladen, de tien containers tegengehouden en ze allemaal op de kaai doen uitladen en daarna terug inladen. Ze verdachten iets blijkbaar, terwijl drugs meestal vanuit Venezuela naar Europa kwamen en zeker niet in omgekeerde richting. Het resultaat was dat het schip vertrokken was zonder ‘onze’ tien containers.
Nu is ons bedrijf eerder gespecialiseerd in verscheping naar Afrika en Azië en hadden wij dus weinig trafiek naar Zuid Amerika. Het eerstvolgende schip dat wij gedeeltelijk zouden bevrachten richting Venezuela, zou maar over een maand vertrekken vanuit Antwerpen. Dat betekende een woedende klant en mogelijk zelfs het verlies van die klant. Ik belde prompt naar een collega in Rotterdam waar we af en toe mee samenwerkten. Die kon onze containers naar La Guaira meepakken op donderdag van die week. Dus gewoon nog een transport van Antwerpen naar Rotterdam regelen en het grootste onheil was bezworen. De klant in Venezuela zou zijn containers een dag of vier later krijgen. Dat was nog doenbaar. Financieel was het natuurlijk een verliespost. Wij moesten dat extra transport naar Rotterdam betalen, de verscheping naar Venezuela, bovenop het transport dat wij vanuit Antwerpen naar Venezuela al betaald hadden. Niet dat firma hiervan failliet zou gaan, maar deze operatie was toch een dik verlies. Ondanks dat verlies, waren mijn twee bazen opgelucht dat ik de boel toch nog, op een redelijke manier, had kunnen regelen.
Ik telefoneerde even naar een vroegere schoolkameraad van mij, Jef Smeunickx, die bij de Antwerpse douane een verantwoordelijke job had. Die wist mij te vertellen, dat een nieuwe kerel, met de naam Jan Smolders, de veroorzaker van de problematiek was. Die was blijkbaar van Zeebrugge overgeplaatst naar Antwerpen, wegens te lastig in gedrag. Ondanks dat zijn collega’s die zondagavond hem verwittigd hadden, dat de totaal controle van ‘onze’ tien containers compleet zinloos was en al zeker omdat die precies door ons bedrijf verscheept werden en de douane nog nooit een probleem met ons gehad had, bleek Smolders koppig te volharden. Ik vroeg Jef of hij het kon regelen dat die Smolders nooit meer ‘onze containers’ kon afhandelen zonder dat Jef daarmee last zou krijgen. Dat kon, want Jef verplaatste Jan naar Linker Oever om ‘organisatorische redenen’ en onze kaaiactiviteiten speelden zich toch steeds af op Rechter Oever van de Schelde.
Het huis in onze straat werd verkocht en toen de nieuwe eigenaars toekwamen om hun spullen in het huis te installeren, bleek de verhuis gedaan met een drietal bestelwagens van de douane.
Een week of twee na hun verhuis, stond de nieuwe eigenaar voor mijn deur. Hij wou een parkeerplaats huren in de zijstraat. Dat kon, want ik had de vrijgekomen plaats van de vorige eigenaar nog niet verhuurd. Bij het invullen van het contractje, schreef hij zijn naam : Jan Smolders en hij wou er een nogal oude Renault parkeren. Zelf reed hij immers met de fiets naar zijn werk en die auto diende enkel voor boodschappen en een occasioneel familiebezoek. Zijn vrouw werkte immers niet, wist hij me te vertellen.
Een week of twee, drie later, was er een straatfeest en werd de hele straat afgesloten. In de feesttent, aan het uiteinde van de straat, stond ik met mijn vrouw en een paar buren te kletsen. Jan Smolders kwam ook binnen, met een wel erg mooie vrouw aan zijn arm. Ze was een tikkeltje groter dan hem, net zo groot als ik, een meter achtenzeventig dus en ze had een goddelijk figuur. Ze had lange rode krullen tot tussen de schouderbladen en een boezem die iets groter was dan die van mijn Marianne. Ik vroeg me af hoe het in godsnaam mogelijk was dat een gewone douaneambtenaar met zo’n beeld van een vrouw getrouwd kon zijn. Dat zal wel aan mijn vooringenomenheid over ambtenaren liggen, maar ik was toch erg verbaasd.
Mijn Marianne, moest direct al niets hebben van Lena, de vrouw van Jan. En van Jan ook niet trouwens. Ik vertelde haar dat ze een parkeerplaats bij mijn schoonmoeder gehuurd hadden, maar dat veranderde haar mening langs geen kanten.
Ik zag Lena met verschillende mensen babbelen die avond in de feesttent. Op een bepaald moment komt Jan in mijn richting en ik zie dat die toch al iets teveel gedronken had. Hij begint tegen mij een tirade af te steken, dat hij overgeplaatst is naar Linker Oever en dat hij vond, dat zoiets niet kon. Nu moest hij met de auto gaan werken in plaats van de fiets en hij deed er een half uur langer over om op zijn werkplek te geraken. Ik bekeek hem begripvol en probeerde beleefd te blijven.
Zijn vrouw Lena kwam bij ons staan en nipte van haar drankje. Dan zei ze : “Jan je hebt teveel gedronken”. Hij keek haar aan en lalde : “wat wil je, één of andere idioot van mijn bazen heeft me naar Linker Oever overgeplaatst en dat hangt mijn kloten uit”. Lena vond de toestand van haar vent blijkbaar niet aangenaam. Dat zag ik op haar gezicht. Ik wou me discreet terug trekken en keek rond om te zien waar mijn vrouw ergens uithing. Die bleek met de vrouw van de dokter uit de straat, aan de babbel.
Jan, klampte mij evenwel aan toen hij zag dat ik wou weg wandelen. Hij lulde : “wat vind jij daar nu van Rick, dat ze mij gewoon overplaatsen naar Linker Oever”. Hij had daarbij, terwijl hij met één hand zijn pint vast hield, zijn andere hand op mijn schouder gelegd. Dat vond ik niet aangenaam dus zei ik : “Jan, wees blij dat je niet naar Brussel of erger Luik of zo, overgeplaatst bent, want jullie hebben hier net een huis gekocht, dat zou nogal problematisch zijn”. Jan bekeek me alsof hij het ‘in Keulen hoorde donderen’. Ineens was hij nuchter, bekeek me met ietwat bloeddoorlopen ogen en zei : “hoezo, weet jij daarvan ?”
Ik knikte en zei : “Jan, ik ben commercieel directeur van de firma XXX”. “Jij hebt een paar weken terug, op een zondag, al onze containers, een tiental, laten uitladen en terug inladen”. “Daardoor, konden die niet meer mee op de boot waarmee wij al een transport geregeld hadden”. “We hebben dus een vrachtwagentransport voor die tien containers moeten regelen naar Rotterdam”. “Daar konden ze mee op een andere boot, maar die moesten we natuurlijk ook betalen”. “Je zult wel begrijpen dat wij daar echt niet mee konden lachen”. “Door jouw actie heb je ons en de belastingbetaler, een hele hoop nutteloos weggesmeten geld gekost en dat terwijl wij nog nooit, sinds we begonnen en dat is meer dan dertig jaar geleden, enig probleem met de douane hadden”. “Ik kan niet tolereren dat jij ons bedrijf door zo’n onbezonnen actie, richting faillissement stuurt”. “Dus heb ik je laten overplaatsen naar Linker Oever”. “En je mag nog blij zijn, dat ik je niet terug naar Zeebrugge of ergens in Wallonië liet overplaatsen”.
Jan was sprakeloos, hij kookte van woede, draaide zich om en liep de feesttent uit. Onderweg zette hij zijn pint ergens op een tafel en beende naar buiten. Ik bekeek het tafereel en meende zelfs een flauwe glimlach op het gelaat van Lena te zien, toen die zich omdraaide om haar vent te volgen.
Ik grinnikte en nam een slok van mijn sinaasappelsap. Geen drie seconden later stond mijn vrouw naast me. Ze keek me vragend aan. Vrouwen hebben altijd alles gezien, dus die van mij zag ook dat ik wat babbelde met Jan. Nieuwsgierig zoals elk vrouwelijk wezen, vroeg ze wat er aan de hand was. Ik gaf precies weer wat er voorgevallen was en wat ik Jan gezegd had. Ze bekeek me met een glimlach aan en zei filosofisch : “tja, nu weten Jan en Lena ook wat voor een grote klootzak jij soms kunt zijn”. Ik grinnikte, maar wist niet goed of ik nu een compliment gekregen had, of een ferme belediging. In gedachten ging ik dan maar voor het compliment.
Nu het verhaal.
In de weken die volgden gingen al onze verschepingen vlekkeloos. Van Jan Smolders hoorde of zag ik niets. Op de wekelijkse directievergadering, kon ik beide bazen melden dat ik geen problemen met douane meer voorzag, voor de toekomst. Beide mannen stelden geen vragen. Ze wisten dat vragen stellen over wat en hoe, niet de beste optie was.
Er was nog één voorvalletje dat in werkelijkheid in ons voordeel was, althans, nadien toch. Een klant van ons, had op eigen houtje, een transport per schip vanuit Matadi, Congo, naar Antwerpen geregeld. Wij zouden enkel het wegtransport van Antwerpen naar Kortrijk moeten regelen. Alleen waren die vijf containers toegekomen op Antwerpen Linker Oever, dus in het domein van Jan Smolders. Van zodra die merkte dat het transport door ons bedrijf verzorgd werd, deed hij alle containers openen en doorzoeken. Hij had zogenaamd een anonieme tip gekregen dat er bloeddiamanten in de vracht zou zitten. Voor ons was dat geen probleem, de vrachtwagens konden een dag of twee later vertrekken. De klant heeft nadien, nooit nog een transport op eigen houtje georganiseerd.
Gezien ik nogal veel van thuis uit kon werken, zat ik veel in mijn werkkamer op de eerste verdieping. Soms als ik vroeg begon, zag ik Jan Smolders in de richting van zijn auto hollen. Die vent had ons bedrijf nogal wat centen gekost, dus ik had wel wat leedvermaak, als ik hem ’s morgens, soms in de regen, naar de parkeergarage zag lopen.
Een ander opmerkelijk feit was, dat ik regelmatig zo rond een uur of tien en rond een uur of twee, een man zag verschijnen aan hun voordeur, bellen en naar binnen gaan. Meestal vertrokken die terug, een uur of twee later.
Eerst gaf ik daar geen aandacht aan. Maar na verloop van tijd, merkte ik op dat zoiets bijna alle dagen gebeurde. Enkel op vrijdagnamiddag en maandag voormiddag, kreeg Lena, die, naar ik vermoedde, alleen thuis was, geen bezoek. Na een paar maanden, zag ik een patroon in de bezoeken. Elke eerste maandag namiddag van de maand, bleek het om dezelfde man te gaan. Een lange, smalle gozer met een baard en snor. Elke tweede dinsdag van de maand bijvoorbeeld, kwam er in de namiddag een iets dikkere vent van rond de vijftig langs. Vele mannen, verschenen altijd op hetzelfde moment, van de maand. Een paar verschenen slechts om de twee maanden. Mijn nieuwgierigheid was gewekt. Buiten af en toe observeren, als ik thuis werkte, deed ik niets.
Maar soms gebeuren dingen zo maar. Op een vrijdag namiddag, reed ik van het bedrijf naar huis. Het zal zo ongeveer een uur of drie geweest zijn. Veel te vroeg dus, om thuis te verschijnen, dus besloot ik maar aan het begin van de straat waar wij woonden, in een taverne, ‘John’s Tavern’ een koffie te gaan drinken.
Ik zette me aan een venster waardoor ik een zicht had op de straat waarvan de onze een zijstraat was. Daar liep een tramspoor door en net voorbij de taverne van John, was een tramhalte. Ik had mijn eerste koffie nog niet op of ik zag de tram stoppen. Lena kwam met een hele boel shoppingtasjes uit de tram en liep in de richting van haar huis. Ze zag me achter het venster zitten en kwam de taverne binnen. Met een plof en een zucht smeet ze zich in de zetel voor me.
We babbelen wat over ‘koetjes en kalfjes’. Ik vertel dat ik nogal wat van huis uit werk maar ik ga niet uit mezelf beginnen over haar veelvuldig aanwezig mannelijk bezoek. Lena komt heel sympathiek en ongedwongen over. Het gesprek is eigenlijk heel aangenaam. Plots vraagt ze : “waarom heb jij mijn man doen overplaatsen ?” Ik vertel haar wat er precies gebeurt is en het effect van de acties van haar vent, Jan Smolders, op het bedrijf waarvoor ik werk. Zij bekijkt me en zegt : “ben jij altijd zo drastische in jouw doen en laten ?” Ik knik en voeg er aan toe, dat ik nog heel braaf gebleven ben, “want haar vent”, zeg ik : “lijkt me een eerste klasse eikel”. Ze leek langs geen kanten beledigd. Ze knikt zelfs ter bevestiging.
Dan zeg ik : “Lena, ik wil je niet verleiden of zo, maar kan je mij uitleggen, waarom een prachtige vrouw zoals jij, een echt raspaardje, met zo’n stuk imbeciel getrouwd is ?” Ik zie Lena een paar minuten nadenken terwijl John ons elk nog een koffie serveert. Dan zegt ze : “waarom wil jij me niet verleiden ?” Ik ben even sprakeloos, ik had een antwoord op mijn vraag verwacht, maar haar vraag niet.
Dan zeg ik : “Lena, wij wonen op nog geen honderd meter van mekaar, mijn vrouw moet van jou niet weten, haar voelhorens staan op scherp, wat jou betreft, dus mocht ik iets van jou willen, of met jou uitspoken, dan gaat dat gigantisch veel heisa geven, dat is veel te risicovol, dus laat ik het maar”. “Spijtig, want in mijn ogen ben je een buitengewoon mooie en sensuele vrouw, maar ik wil geen ‘shit’ op mijn dak en ga van mijn vrouw nooit weg, dus laat ik je maar”. Ze knikt begripvol.
Dan vertelt ze, dat Jan en zijzelf uit hetzelfde dorp komen, ergens in de provincie Oost Vlaanderen. Jan is enig kind van een heel rijke familie, zijzelf van een éénvoudig arbeidersgezin. Ze waren buren, van het één is het ander gekomen en op haar zeventiende was ze zwanger van Jan. Ze had tot dan met geen enkele andere man seks gehad. Beide families waren, net als iedereen in hun dorp, erg godsvruchtig en katholiek. Trouwen moest en was de enige optie. Zo geschiedde.
Op haar achttiende trouwde Lena met Jan. Zo’n vier maand later kreeg ze een miskraam. De gynaecoloog wist te vertellen dat ze helaas nooit kinderen zou kunnen baren. Voor Jan was dat een domper op de vreugde, maar scheiden, leek voor zijn familie onmogelijk. Lena wou dat ook niet omwille van de rijkdom van de familie van Jan. Jan geraakte ferm gefrustreerd. Lena zei dat haar huwelijk weinig passievol was, maar dat ze er mee had leren leven. Na nog wat getater gingen we daarna elk naar ons eigen huis.
De vrijdagse ontmoetingen en babbels met Lena werden een soort gewoonte. Ik vond het aangenaam met haar te babbelen en zij met mij ook. Elke vrijdag, na de middag, zaten we samen bij ‘den John’.
Zo kwam ik te weten dat ze graag ging shoppen, dat ze wekelijks met Jan naar zijn familie ging op zondag. Op zaterdag ging Jan tennissen en ging zij naar de fitness. Ik zweeg van het vele mannelijk bezoek en zij ook. Na verloop van tijd, vertelde ze me wel dat in de aanloop van haar huwelijk en zelfs direct daarna, met de vader van Jan, gerotzooid had, omdat Jan zelf blijkbaar wat magertjes presteerde in bed. Ze gaf zelfs toe, dat ze nog steeds regelmatig met de vader van Jan een aangenaam moment beleefde, ook al was die vent ondertussen begin zeventig. Ik keek verbaasd, maar gaf geen commentaar. Ik zei gewoon dat ik niemand wou veroordelen voor de daden die ze stelden, dat iedereen verantwoordelijk is voor de gevolgen van zijn eigen daden. Ze knikte weer begripvol. Blijkbaar ontwikkelde zich een soort sympathie tussen ons twee.
Het zal zeker een maand of drie later geweest zijn, op een andere vrijdagnamiddag dat ze me bekende af en toe een andere man in haar slaapkamer uitgenodigd te hebben om de mindere prestaties van haar vent te compenseren. Ik reageerde daarop dat ik dat wel wist en dat haar uitspraak ‘af en toe’ wel een beetje minimalistisch was. Ze keek me verbaasd aan en ik moest erg lachen om haar verbazing. Dan zei ik haar : “voor jou is ‘af en toe’ elke maandag namiddag, elke dinsdag, woensdag en donderdag in de voormiddag en in de namiddag en dan nog de vrijdag voormiddag”. Ze was sprakeloos.
Ik had de indruk dat ze kwaad wou worden. Dus zei ik maar snel : “Lena, ik werk veel van thuis uit en daarbij kijk ik uit op de straat”. “Na een aantal maanden heb je wel door wat er precies speelt”. “Eerst dacht ik nog, die heeft een of andere zelfstandige bijverdienste, maar je staat niet geregistreerd bij de Kamer van Koophandel”. “Dat heb ik al een paar maanden geleden even opgezocht”. “Maar maak je geen zorgen, jouw geheim is veilig bij mij, ik ga je er niet mee chanteren of het aan iemand vertellen”. “Zelfs mijn vrouw weet van niets”. Lena leek opgelucht.
“Wil jij dan geen seks met mij ?” “Je hebt nu een uitgelezen kans om dat van mij te eisen” zei Lena. Ik bekeek haar en zei : “Lena, altijd, vooraleer ik eender wat doe, al heel mijn leven lang, probeer ik eerst alle gevolgen van mijn daden te overzien”. “Ik wil jou zeker niet chanteren, ook niet met seks, sterker nog Lena, je bent één van de mooiste vrouwen die ik ooit zag; een echt raspaardje en ook al weet ik nu al, dat vrijen met jou ongelofelijk zalig zou zijn, toch ga ik dat nooit doen”. “De reden is simpel, met jou vrijen heeft gevolgen, ik ga er nooit genoeg van krijgen want je bent teveel vrouw, ik ga het alle dagen met jou willen doen, automatisch ga ik mijn job verwaarlozen, heel waarschijnlijk mijn kinderen en de rest van mijn gezin, kwijt spelen”, “Die risico’s, hoe spijtig ook, wil ik niet lopen”. Weer keek ze begripvol.
Dan zei ze : “Rick, mijn vent kan me niet geven wat ik wil, die doet af en toe een missionarisje van een minuut of tien, meestal op zondagmorgen”. “Dat is niet echt voldoende voor mij”. “Eerst kwam de vader van Jan er bij”. “Als zijn vrouw met Jan even weg was, deed die ongeveer hetzelfde, alleen duurde het wat langer”. “Dat kan door de leeftijd zijn”. “Echte voldoening gaf mij dat ook niet”. “Dan, gedurende de voorbije jaren is het zo gegroeid”. “Eerst een tuinman, die ik in mijn bed toeliet, dan iemand van de verzekeringen en doorheen de jaren is dat uitgegroeid tot een achttal mannen per week, plus mijn vent op zondag”. “Qua kwantiteit is dat meer dan voldoende, maar helaas, loop ik nog steeds gefrustreerd rond”. “Op zaterdag ga ik fitnessen en die acht venten per week, plus mijn vent, zijn niet meer dan extra fitnesmomenten”. “Gewoon fysieke oefeningen, maar echt voldoening haal ik er niet uit”. Ik bekeek haar verbaasd.
Dan zei ik : “Lena, meisje, vraag jij geld aan die mannen die je wekelijks bezoeken ?” “Ik ben geen hoer” riep ze uit en ze leek boos te willen worden. Ik zei : “al goed, maak je niet druk, dat je geen geld vraagt aan je vent is nogal logisch maar dat die andere mannen gratis over je heen mogen, lijkt me merkwaardig”. “Toch ben ik geen hoer en ik wil daar geen geld voor !” zei ze kwaad. Ik bestelde dan maar een extra koffie voor haar en voor mezelf.
Bij mezelf dacht ik : ‘die Lena, heeft nood aan goeie seks, wil geen hoer spelen, doet het dan maar met meerdere mannen, helemaal gratis, dus is ze eigenlijk gewoon een gratis hoer’. ‘Een vrouw die wat tekort komt, zou eventueel een minnaar kunnen nemen, dat gebeurt, maar acht verschillende per week ?’ dat leek me abnormaal. Bovendien vond ze zelfs met al die venten geen echte bevrediging. Ik vond dat straf. Tegelijk ontspon zich een idee in mijn hoofd.
Dus vroeg ik haar : “Lena, je hebt blijkbaar minnaars genoeg, maar je haalt er geen echte voldoening uit, wat ontbreekt er dan ?” “Wat zou je echt willen doen, wat je nu niet beleefd ?” Lena dacht na en zei dan : “Rick, al die mannen, geven geen voldoening omdat het enkel over neuken gaat”. “Die rammen er op los, maar er is geen connectie”. “Zelfs met Jan heb ik dat niet”. “Die is zo gierig dat hij in het weekend enkel naar zijn ouders wil, maar nooit wil die naar theater, bioscoop of een etentje ergens”. “Met al die mannen is het gewoon hetzelfde, fysieke oefeningen en ze zijn weg”. “Maar ik wil leven, van het leven genieten, als was het maar een wandeling door een park of naar een tentoonstelling gaan en uiteraard wil ik vrijen, liefst zoveel mogelijk eigenlijk”. “Maar ik wil genieten”. “Ik wil zelf verwend worden en daar mag dan veel gevrij bij komen, maar niet enkel dat”. Ik knikte dat ik het begreep. Het was al laat geworden, dus gingen we naar huis.
In de week die volgde, liet ik Sabine Van den Abbeele tot bij mij op kantoor komen. Dat is een dame, die samen met haar echtgenoot een hostessenbureau runt. Zo’n bureau levert mooie, jonge dames van achttien tot in de dertig als hostess voor evenementen. Die staan op beurzen nieuwe auto’s aan te prijzen of bij wielerwedstrijden en delen folders of zo uit. Daar is niets seksueels bij, die dames dienen enkel mooi te wezen en ‘acte de présence’ te geven op evenementen. Met ons bedrijf hadden wij al een paar keer van hun diensten gebruik gemaakt. Meestal gaat het over jonge studentes die een centje willen bijverdienen via hostessenwerk. Met Sabine maakte ik een aantal afspraken.
Dan had ik een gesprekje met mijn twee bazen. Daar besloten we een mooi penthouse te huren op Antwerpen Zuid, vlak over het museum van Schone Kunsten. Dat deden we via een collega van ons in Rotterdam, die de huur op zich nam.
De vrijdag daarna, zat ik weer bij ‘den John’. Lena kwam wat later ook toe. Ik had vanuit mijn werkkamer gezien dat ze de afgelopen week, weer een achttal bezoekers had gehad. Daar zei ik niets over. Aan haar gelaat had ik wel gemerkt dat ze niet echt vrolijk was. Eens John de koffies gebracht had, stak ik van wal.
“Lena” zei ik, “ik ga je een voorstel doen waarvan ik zou willen dat je er grondig over nadenkt”. “Ik ben commercieel directeur van een redelijk groot bedrijf in de haven van Antwerpen”. “Wij transporteren van alles over zowat heel de wereld”. “Dat gebeurt op basis van raamcontracten die meestal voor een jaar lopen en dan jaar na jaar verlengd worden”. “De mannen, want het zijn meestal mannen, die moeten beslissen over zo’n contract, of de verlenging ervan, moeten soms wat extra ‘gemotiveerd’ worden”.
“Om zo’n man te motiveren, moet je niet afkomen met een snelle wip”.” Die venten willen samen met een charmante vrouw, zich kunnen vertonen op recepties, op bedrijfsfeestjes, die willen champagne gaan hijsen in exclusieve clubs of die willen iemand meenemen naar de golf, dressuurwedstrijden voor paarden en zo”. “Zo’n man gaat niet naar een prostitué, maar wil gezelschap hebben, dat mooi is, waarmee hij een hele dag in Knokke, Scheveningen of Noordwijk kan gaan paraderen of die een reis naar New York of elders van een paar dagen doet en daarbij aangenaam gezelschap wil”. “Zoiets zie ik in jouw mogelijkheden zitten”.
“Al wat je nodig hebt is een chique garderobe, een aangename plek om mensen te ontvangen en dat allemaal strikt legaal”. “Je kunt dan medewerkster worden van een Evenementenbureau voor betere zakenlui”. “Geen simpel hostessenwerk op een beurs of zo, maar echte begeleiding van mensen die zich erg belangrijk vinden”. “Die zullen met jou naar theater willen of een filmvoorstelling of een défilé in Parijs of Milaan”. “Dat soort dingen”. “Dat ze eventueel seks met je hebben, hangt uitsluitend van jou af”. “Sommigen gaan dat zelfs gewoon niet willen, sommigen wel, maar altijd als onderdeel van een langduriger gebeuren”. “Jouw fysieke oefeningen met de klojo’s die je doorheen de week doet, moeten dan wel stoppen”. “Je krijgt er een goed loon voor, netto zowat het dubbele van wat jouw vent verdient en al wat je moet doen is mooi wezen en aangenaam in de omgang zijn”. “Je krijgt ook een penthouse ter beschikking in Antwerpen Zuid”. “Denk over mijn voorstel na en laat me iets weten, volgende vrijdag of de vrijdag erna, er is geen haast bij.
Lena keek me stomverbaasd aan. Een hele tijd, wist ze niet wat zeggen. Dus zei ik maar : “als je kiest om voor ons te werken, als ‘evenementengastvrouw’, dan is je eerste job, om een hele luxueuze outfit aan te schaffen”. “Daar wil ik je met veel plezier bij begeleiden”. We babbelden nog wat over allerhande dingen, maar ze was er niet echt bij, blijkbaar. Ze had blijkbaar meer dan genoeg om over na te denken. Ik gaf haar een visitekaartje met mijn bedrijfstelefoon op en zei : “als je iets beslist, wat dan ook, geef me een belletje en we spreken ergens af met mekaar om jouw beslissing door te babbelen en alle gevolgen ervan te evalueren”. “Wat je ook beslist, ik ga jou niet proberen te overhalen, om eender wat te doen, het moet jouw weloverwogen beslissing zijn”. Lena keek me verbaasd aan. Ik zei : “Lena, mocht je beslissen om voor ons te komen werken, dan geeft dat een heel andere wending aan jouw leven en dat kunnen we best toch even, voorafgaand in detail doorbabbelen”. “Impulsieve beslissingen waarop dan later dient terug gekomen te worden, zijn niet verstandig”. Ze knikte.
De vrijdag daarna, zat ik weer bij John, zoals gebruikelijk en wat later kwam Lena toe. Eens onze koffie gebracht, vroeg ik : “en ?” “Ik denk dat ik het ga doen, Rick” zei ze. “Maar ik weet er nog te weinig over”. Nu knikte ik begripvol en zei : “Lena, het appartement op het Zuid, wordt gehuurd door een bedrijf in de haven van Rotterdam”. “Tussen ons bedrijf en dat in Rotterdam, wordt er veel gefactureerd, omdat wij nogal wat voor hun doen en zij voor ons”. “Daar komt dus gewoon een factuurtje extra bij, want zij betalen de huur en wij betalen hen dat gewoon terug”. “Voor een bedrijf in de Antwerpse haven, zou het nogal raar zijn voor de fiscus, dat zo’n bedrijf een loft huurt op Antwerpen Zuid”. “De fiscus gaat direct aan gesjoemel denken”. “Dat willen we vermijden”. “Voor een bedrijf in Nederland, dat in Antwerpen een appartement huurt, is het evenwel perfect verklaarbaar”. “Zij hebben veel contacten in Antwerpen en moeten dus regelmatig mensen naar hier sturen”. “Voor hen heeft zo’n appartement nut”. “In werkelijkheid is dat onzin, want die komen nooit naar hier, maar dat maakt niet uit”.
“Jouw maandloon, komt niet van ons, maar van een officieel erkend evenementenbureau”. “Dat bureau levert hostessen voor op beurzen, zonder enige seksuele activiteit”. “Jij wordt daar als werkneemster ingeschreven en zij factureren aan ons bedrijf hun totale loonkost voor jou, door”. “Dat is perfect wettelijk in orde en die hebben al meerdere malen voor ons gewerkt”.
“Ik schat dat je gemiddeld één opdracht per week gaat hebben”. “Zo’n opdracht duurt dan één dag en nacht of soms twee of drie dagen en nachten”. “De rest van de tijd, doe je wat je wilt”. “Je kunt op de loft verblijven zoveel je wilt, behalve de maandagmorgen, want dan zorg ik dat er gepoetst wordt”. “Er is een ondergrondse garage in dat gebouw, dus, mits jij akkoord gaat, bestel ik je nog een discrete auto, die je naast die van je vent kunt parkeren als je hier bent en al jouw verplaatsingen mee kunt doen”. “Zeg maar welke merk en type je verkiest en ik regel dat”. Lena keek me verbaasd aan. “Niks te klein of te groot kiezen, als het kan” zei ik nog. Ze knikte.
“Je moet er wel rekening mee houden, Lena, dat deze job, jouw relatie met Jan, mogelijks onder druk komt te staan en dat je hem beter niet verteld dat je de job door mijn toedoen bekomen hebt” voegde ik er nog aan toe. “Beter is, dat je zegt de job gekregen te hebben via een oude schoolvriendin of zo”.
Einde deel 1, vervolg in deel 2
Voor commentaar op dit waargebeurde verhaal, enkel namen en locaties zijn aangepast ; stuur een berichtje naar rickdanvers@yahoo.com of hier op de site. Alle eventueel crimineel interpreteerbare feiten zijn vanzelfsprekend compleet verzonnen. Elke gelijkenis met personen of gebeurtenissen in dit verhaal, berusten louter op toeval. Tevens is dit verhaal enkel bedoeld voor de Gertibaldi site, enkel te kopiëren of te vertalen, mits voorafgaande, schriftelijke toestemming van de auteur.
Sensuele groeten,
Rick