De zomervakantie was voorbij. Het nieuwe schooljaar begon als elk ander: dezelfde bel, dezelfde geur van verschoonde lokalen, dezelfde nerveuze lachjes in de gangen. Maar voor mij was niets meer hetzelfde.
Ik liep door de centrale hal met een kalmte die niemand meer herkende. Geen gebogen hoofd. Geen snelle stappen om confrontaties te vermijden. Geen instinct om mezelf kleiner te maken.
Ik droeg een lichte gele zomerjurk van dun katoen, die ik in de laatste week van de vakantie had gekocht omdat Elias me liet voelen wie ik nu was. De zoom viel net onder de ronding van mijn volle billen. Bij elke stap bewoog de stof licht mee. Een subtiele herinnering aan de kracht die in mijn lichaam zat. Het decolleté was diep genoeg om een mooie inkijk te geven op mijn ronde, zware borsten. Niet ordinair, maar onmiskenbaar aanwezig. Ik voelde me goed. Sterk. Levend.
Hoofden draaiden. Ogen gleden over me heen. Eerst nieuwsgierig, dan ongemakkelijk. Ik keek terug. Niet agressief, niet uitdagend. Gewoon… direct. Diep. Zoals Elias het me had geleerd.
En ze wendden hun blik af. Snel. Alsof ze iets zagen wat ze niet wilden zien. Alsof er ineens een spiegel voor hen stond en ze zichzelf niet meer herkenden in wat ze zagen.
Nu op zoek naar mijn eerste slachtoffer. Quinten. Hem wilde ik als eerste breken. Hij was de aanvoerder geweest. De jongen die me met één duw in de sloot had gegooid en daarna lachend was weggelopen. Hij moest voelen hoe het was om geen controle meer te hebben – precies zoals ik dat had gevoeld.
Ik zag hem in de kantine tijdens de grote pauze. Hij zat aan de grote tafel in het midden, omringd door zijn vrienden. Lachend, luid, dominant zoals altijd. Blond haar warrig, shirt strak om zijn gespierde borst, armen over elkaar alsof de hele school van hem was.
Ik wachtte. Geduldig. Met mijn benen over elkaar zat ik aan een tafeltje bij het raam. Mijn dijen licht tegen elkaar gedrukt en ik voelde hoe mijn slipje al vochtig werd van de gedachte aan wat ging komen. Ik keek toe hoe de groep langzaam kleiner werd. Eén voor één dropen zijn maten af. Naar gym, naar de wc, naar buiten voor een sigaret. Uiteindelijk zat hij alleen, scrollend op zijn telefoon en een half broodje in zijn andere hand.
Dat was mijn moment.
Ik stond op en liep langzaam naar hem toe. Hij keek op toen ik vlakbij was. Eerst herkende hij me niet helemaal, toen wel. Zijn mondhoeken krulden al omhoog voor de onvermijdelijke rot opmerking.
“Wat moet jij hier, dikke les…”
Ik keek hem aan. Diep. Onwrikbaar. Geen knipperen. Mijn ogen boorden zich in de zijne, precies zoals Elias het me had geleerd. Ik voelde het kiertje openen, die kleine barst in zijn zelfvertrouwen. Een plotselinge leegte verscheen achter zijn pupillen.
Zijn woorden stierven in zijn keel. Ik boog me iets voorover. Mijn stem was laag en kalm, maar doordringend genoeg dat alleen hij het hoorde. Een trilling ging als een streling over zijn ruggengraat.
“Van nu af aan ben jij mijn hond, Quinten. Een trouwe viervoeter. Je bént een hond in je diepste kern. Maar als ik het commando geef: ‘Quinten, hond’, dan word je volledig hond. Je trekt je kleren uit, alles, tot je naakt bent. Je zakt door je knieën, gaat op handen en voeten staan. Je staart kwispelt. Je tong hangt uit je bek. Je hijgt. Je ruikt alleen nog mij.
Als ik zeg ‘kom, Quinten’, kom je meteen. Op handen en voeten. Snel. Kwispelend. Tong uit. Je likt mijn hand, mijn vingers, mijn pols. Gretig, nat en onderdanig. Je gehoorzaamt blind. Je beschermt me met je tanden als het moet. Je dient me in alles. Je lichaam, je mond en je pik. Alles is van mij. Begrijp je dat?”
Zijn adem stokte. Zijn ogen werden glazig. De pupillen verwijdden zich als zwarte gaten. Hij knikte langzaam, mechanisch, alsof zijn nek een scharnier was geworden.
Quinten zat daar met open mond. Zijn tong hing al half naar buiten, glanzend van speeksel. Het halve broodje gleed uit zijn vingers en viel met een zachte plof op de grond. Geen spoortje van de oude Quinten meer. De bullebak, de aanvoerder, de jongen die lachte terwijl hij anderen klein maakte. Alleen nog een leeg en wachtende vat.
Ik boog me verder voorover. Mijn borsten drukten tegen de rand van de tafel, de dunne katoenen stof spande strak over mijn tepels die hard waren geworden van de pure macht. Zijn blik zakte automatisch omlaag, gefixeerd op de diepe inkijk, op de zachte ronding die op en neer ging met mijn ademhaling. Hij kon niet wegkijken. Niet meer. Nooit meer.
“Goed zo,” fluisterde ik. Mijn lippen zo dichtbij dat hij mijn adem op zijn wang voelde. “Vanaf dit moment voel je een diepe drang om mij te dienen. Elke keer dat je mij ziet, slaat die drang toe als een golf. Je knieën worden slap. Je hart bonkt in je keel. Je tong wordt zwaar, nat en onrustig. Je wilt likken. Je wilt knielen. Je wilt gehoorzamen. Je pik wordt hard zodra je mijn stem hoort of mijn geur ruikt. Begrijp je?”
Hij knikte trager. Speeksel droop nu openlijk uit zijn mondhoek. Een glanzend draadje dat op zijn kin bleef hangen.
“Zeg het. Hardop.”
“…ik begrijp het,” mompelde hij schor. Zijn stem was klein, gebroken, bijna een piep. Niets meer van die bulderende lach die door de gangen had galmend. Zijn hand gleed onbewust naar zijn kruis en drukte tegen de groeiende bobbel.
Ik glimlachte. Niet breed. Niet triomfantelijk. Gewoon… tevreden. Een stille, koude voldoening die door mijn hele lichaam pulseerde.
“Sta op.”
Hij stond op. Meteen. Alsof onzichtbare touwen aan zijn spieren trokken.
“Volg.” Ik draaide me om en liep kalm de kantine uit, de gang in. Achter me hoorde ik zijn gympen sloffen. Geen protest. Geen aarzeling. Alleen het geluid van een jongen die zijn eigen wil had verloren.
We liepen naar de oude kleedkamers bij de gymzaal. Altijd leeg rond deze tijd. Ik duwde de deur open. Binnen rook het naar oud zweet en chloor. Perfect.
“Deur dicht. Op slot.”
Hij gehoorzaamde zonder aarzelen. Zijn handen trilden licht toen hij de deur op slot draaide. Niet van angst, maar van de plotselinge en overweldigende drang die door zijn lijf gierde. Het slot klikte. Het geluid echode kort in de betegelde ruimte.
Ik liep verder naar binnen. Mijn hakken klikten op de koude vloer. Ik leunde ontspannen tegen de brede wastafel, sloeg mijn armen over elkaar en duwde mijn borsten iets omhoog. De stof van mijn gele jurk spande strak over mijn tepels, die hard en zichtbaar waren geworden onder de dunne katoen. Zijn ogen schoten er meteen naartoe. Gefixeerd en hongerig. Alsof er niets anders meer bestond in de wereld.
Ik keek hem aan. Diep. Onwrikbaar.
En toen zei ik het, alsof ik een knop indrukte:
“Quinten hond.”
Zijn lichaam reageerde onmiddellijk.
Zijn adem stokte. Een zachte, gesmoorde kreun ontsnapte aan zijn keel. Zonder dat ik het hoefde te zeggen, begonnen zijn handen aan zijn shirt te trekken. Hij rukte het over zijn hoofd en liet het vallen. Zijn broek volgde. Rits open. Jeans omlaag en boxer meegetrokken in één beweging. Sokken uit. Schoenen uit. Binnen seconden stond hij naakt voor me. Zijn huid bleek in het schemerige licht dat door het hoge raampje viel.
Hij zakte door zijn knieën. Niet langzaam en niet aarzelend. Hard op de tegels. Handen en voeten op de grond. Rug licht gebogen. Kont omhoog. Zijn pik, al half stijf van de hypnose, hing zwaar en kloppend tussen zijn benen.
Zijn tong kwam naar buiten. Hangend. Glanzend. Hij hijgde zachtjes als een hond. Een laag ritmisch geluid dat door de kleedkamer galmde. Zijn glazige ogen keken naar mij op. Wachtend en smekend.
Zijn kont wiebelde lichtjes heen en weer. Een instinctief en onwillekeurig kwispelen, alsof er een onzichtbare staart aan zat.
Ik glimlachte. Langzaam. Tevreden.
“Goed zo, hond.”
Ik stapte dichterbij. Mijn jurk streek langs zijn schouder toen ik langs hem liep. Ik voelde de hitte die van zijn naakte huid afstraalde. De geur van zijn opwinding mengde zich met het chloor en zweet in de ruimte.
Ik bleef voor hem staan. Spreidde mijn benen lichtjes. De zoom van mijn jurk viel net boven mijn knieën.
“Kijk omhoog.”
Hij tilde zijn hoofd. Tong nog steeds uit. Speeksel droop in een dun draadje op de tegels.
“Je ruikt me al, hè? Die geur… die maakt je rustig. Die maakt je blij. Die maakt je keihard.”
Zijn pik trok samen, sprong omhoog en klopte zichtbaar. Een druppel vocht parelde aan de top.
Ik stak mijn hand uit met de palm naar boven.
“Lik.”
Hij boog zich voorover en liet zijn tong warm en breed over mijn hand glijden. Zijn adem was heet, zijn bewegingen gretig. Hij volgde het spoor van mijn pols tot mijn vingertoppen, telkens opnieuw, zachte geluiden ontsnappend tussen zijn lippen. Zijn heupen bewogen onbewust mee, een instinctieve reactie die hij niet leek te kunnen onderdrukken.
Ik trok mijn hand terug en veegde hem achteloos af aan zijn wang. Ik smeerde zijn eigen speeksel over zijn gezicht.
“Nu ga je wachten. Zit. Tong uit. Tot ik besluit wat ik met je doe.”
Hij ging zitten als een hond. Precies zo. Naakt. Hijgend. Kwispelend. Wachtend.
De macht tintelde door mijn lijf. Quinten was geen jongen meer. Quinten was mijn hond.
“Je bent nu mijn eigendom, Quinten. Mijn speeltje. Mijn beschermer. Als iemand mij ooit nog lastigvalt, bijt je. Hard. Begrijp je?”
“…ja…”
“Harder. Zeg het.”
“Ja… ik begrijp het… ik ben van jou…”
Ik trok mijn hand terug en aaide over zijn haar.
Ik liep langzaam om hem heen en bekeek zijn strakke billen, de lijnen van zijn rug en de manier waarop zijn schouders nu beefden.
Ik ging voor hem staan. Zo dichtbij dat hij mijn warmte moest voelen.
“Van nu af aan kom je elke dag na school naar mij toe. Naar het park, achter de oude muziektent. Je wacht daar op handen en voeten tot ik kom. Je brengt iets mee. Een cadeautje. Iets persoonlijks. Iets waar je van houdt. En je geeft het aan mij. Met je mond.”
Zijn pik trok samen bij die woorden. Een druppel vocht parelde aan de top.
“En als ik er zin in heb… gebruik ik je. Op welke manier dan ook. Je mond. Je handen. Je kont. Je mag smeken. Maar je mag nooit weigeren. Begrijp je?”
“…ja…”
Ik schoof twee vingers onder zijn kin en tilde zijn gezicht op, zodat hij me recht aankeek.
“En als je Sofia of Jessica ziet… dan vertel je me alles. Waar ze zijn. Met wie. Wat ze zeggen over mij. Je bent mijn oren. Mijn ogen. Mijn mes.”
Zijn pupillen verwijdden zich nog verder.
Ik boog me voorover. Mijn lippen vlak bij zijn oor. Mijn borsten drukten tegen zijn schouder en mijn tepels hard tegen zijn huid.
“Nu ga je klaarkomen. Zonder dat ik je aanraak. Alleen omdat ik het zeg. Voel het opbouwen. Voel hoe alles samentrekt. Hoe je ballen samentrekken. Hoe je pik pulseert. Nu… kom.”
Zijn lichaam schokte. Een lage, gesmoorde kreun. Stralen wit spatten over de tegels tussen ons in. Hij trilde over zijn hele lichaam.
Ik keek ernaar. Naar de plas. Naar hem.
“Goed zo, hond.”
Ik stapte dichterbij en tilde de zoom van mijn gele jurk iets op. Niet helemaal omhoog, maar net genoeg dat hij de zachte binnenkant van mijn dijen zag en de rand van mijn slipje. Zwart kant en dun genoeg om de contouren van mijn lippen te tonen.
“Je bent nog niet klaar, hond,” zei ik zacht. Mijn stem was laag en hees. “Je likt nu je bazinnetje klaar. Begrijp je? Bazinnetje is nat. Bazinnetje wil komen. En jij gaat dat voor haar doen. Met je tong. Tot ze schokt. Tot ze gilt. Tot ze je gezicht onderdompelt.”
Zijn pupillen verwijdden zich nog verder. Hij slikte hoorbaar. Speeksel liep alweer over zijn lip.
Ik liet de jurk weer vallen, maar trok mijn slipje langzaam omlaag. Over mijn heupen, langs mijn dijen, tot op mijn enkels. Ik stapte eruit, schopte het achteloos opzij. De koele lucht van de kleedkamer streek over mijn vochtige huid. Ik voelde mezelf pulseren.
Ik ging op de rand van de wastafel zitten. Benen spreiden. Niet wijd, maar net genoeg dat hij ertussen kon. Mijn jurk schoof omhoog en de stof kriebelde over mijn huid.
“Kom,” commandeerde ik.
Hij kroop. Op handen en voeten. Als de hond die hij nu was. Tot zijn gezicht vlak voor me was. Ik voelde zijn hete adem tegen mijn lippen.
“Kijk ernaar. Ruik eraan. Je ruikt hoe nat ik ben. Hoezeer ik dit wil. Dit is je beloning. Dit is waar je voor leeft vanaf nu.”
Hij ademde diep in. Een laag grommend geluid ontsnapte aan zijn keel. Zijn tong kwam al naar buiten.
“Niet zo snel. Eerst zeg je het.”
“…ik wil bazinnetje likken… ik wil haar klaarmaken…”
“Luid en duidelijk.”
“Ik wil bazinnetje likken tot ze klaarkomt,” zei hij harder. Zijn stem rauw van verlangen. “Ik ben haar hond. Ik dien haar. Ik lik haar tot ze schreeuwt.”
“Goed zo.”
Ik greep zijn haar vast. Niet zacht, maar stevig. Trok zijn gezicht naar voren tot zijn lippen mijn schaamlippen raakten.
“Nu. Lik.”
Zijn tong schoot uit. Warm, breed en gretig. Eerst aarzelend over de buitenkant, toen dieper. Hij likte plat over mijn hele spleet, van perineum tot clitoris. Een natte, slurpende beweging die me deed huiveren. Hij herhaalde het. Weer. En weer. Elke keer iets dieper, iets gretiger. Zijn neus duwde tegen mijn schaambeen, zijn adem heet tegen mijn huid.
Ik kreunde zacht. Liet mijn hoofd achterovervallen. Mijn borsten rezen en daalden sneller. Ik greep zijn haar steviger vast en duwde zijn gezicht dieper tussen mijn dijen.
“Zuigen, lik en trek eraan met je lippen.”
Quinten gehoorzaamde meteen. Zijn lippen sloten zich om mijn clitoris, zoog eraan met een hongerige druk die recht door mijn ruggengraat schoot. Zijn tong fladderde er razendsnel tegenaan, terwijl hij bleef zuigen. Het slurpende geluid vulde de kleedkamer, vermengd met zijn lage, grommende kreunen die trilden tegen mijn huid.
Mijn heupen bewogen vanzelf mee. Ik neukte zijn mond in korte stoten. Mijn borsten deinden zwaar onder de dunne jurk, tepels scherp afgetekend, hard van de spanning die zich laag in mijn buik opbouwde. Ik voelde het komen.
“Ja… zo… niet stoppen… zuig harder… o fuck… dieper…”
De golf kwam snel. Te snel bijna. Ik voelde hem opbouwen. Mijn dijen begonnen te trillen en mijn buik trok samen.
“Nu… kom… ik kom… lik me klaar… slik alles… alles…”
Mijn lichaam schokte. Een felle kreet ontsnapte aan mijn keel. Ik kneep mijn dijen om zijn hoofd en drukte hem vast terwijl ik kwam. Mijn sappen stroomden over zijn tong en zijn kin. Hij likte door, slikte gulzig en kreunde laag terwijl hij alles opving, alsof hij verdronk en ik het enige was dat hem in leven hield.
Ik liet hem eindelijk los. Ik gleed van de wastafel, stond op trillende benen. Keek omlaag naar hem. Zijn gezicht glansde van mijn sappen en zijn ogen hadden een glazige blik. Speeksel en mijn vocht mengden zich in dunne draden die van zijn kin dropen op de tegels.
“Veeg je gezicht niet af. Je draagt me de rest van de dag. Iedereen die je ruikt, weet dat je van mij bent.”
Hij knikte. Mond open, tong uit en nog nahijgend.
Ik trok mijn slipje weer aan en liet mijn jurk zakken. Streek hem glad over mijn heupen met een trage beweging.
“Vanmiddag. Muziektent. Cadeautje.”
Ik draaide me om en liep naar de deur. Bij de deur aangekomen draaide ik me om.
“Maak de vloer schoon. Met je tong. Voor ik terugkom, is het schoon. Ik wil geen druppel zaad zien. En vanmiddag na school… achter muziektent. Vergeet je cadeautje niet.”
Ik stapte de gang in en de deur viel zacht achter me dicht. De bel galmde nog na, maar ik voelde me lichter dan ooit. Mijn stappen waren kalm, de zoom van mijn jurk danste mee, en ergens diep vanbinnen pulseerde nog de nasmaak van wat er net was gebeurd.
Quinten wist nog niet wat ik hem nog meer had aangedaan.
Terwijl hij daar op de koude tegels zat, likkend aan zijn eigen zaad zoals ik had bevolen, had ik in die laatste seconden voor ik wegging nog één laag dieper in zijn geest geplant. Een extra commando, gefluisterd op het randje van zijn bewustzijn, toen zijn ogen het glazigst waren en zijn weerstand volledig was opgelost.
Van nu af aan zou hij vrouwen ruiken. Niet zomaar ruiken. Hij zou het feilloos aanvoelen wanneer ze ovuleren. Die muskusachtige geur van vruchtbaarheid zou hem raken als een elektrische schok. Elke vrouw in de buurt die in haar vruchtbare fase zat, zou in zijn neus exploderen als een loopse teef in hitte. Al die geuren zouden hem gek maken. Hij zou gaan piepen, als een wanhopige pup die niet weet wat hem overkomt. Zijn lichaam zou kronkelen, heupen schokken in de lucht, pik keihard en kloppend zonder dat hij er ook maar iets aan kon doen.
Hij zou willen dekken. Willen neuken. Willen springen op alles wat bewoog en die geur droeg. Maar hij mocht het niet. Nooit. Niet uit zichzelf.
Alleen als ik het zei.
Dan pas mocht hij los. Dan pas mocht hij zich uitleven. Op wie ik aanwees, hoe ik het wilde, wanneer ik het wilde. Tot die tijd zou hij lijden in stilte: hard, druipend, piepend, kronkelend, met die geur die hem verteerde vanbinnen.
Ik glimlachte terwijl ik door de gang liep. Voor me zag ik al een paar meisjes uit de parallelklas langslopen. Een van hen lachte net iets te hard en haar rokje wapperde mee. Quinten zat nu waarschijnlijk nog op de vloer van de kleedkamer, likkend, niet wetend dat zijn hel pas echt begon zodra hij de gang weer op stapte.
Eén down. Maar de echte wraak begon nu pas. Sofia en Jessica waren volgende. Ik zag ze al in gedachten staan, hun perfecte lachjes bevroren, hun ogen glazig terwijl ik ze hetzelfde liet voelen wat ze mij hadden aangedaan. Dieper. Langer. Onherroepelijk. De hypnose die Elias me had gegeven was geen wapen meer. Het was een kunst. En ik was de kunstenaar.