De eerste weken van het schooljaar waren een soort suikerzoete wraakroes.
Quinten was een wandelende waarschuwing geworden. Hij liep niet meer rechtop door de gangen. Zijn schouders hingen iets naar voren, zijn ogen schoten nerveus rond zodra hij een vrouw rook – en hij rook ze constant. Elke keer dat een meisje langs hem liep dat toevallig in haar vruchtbare dagen zat, zag ik hem zichtbaar samentrekken: kaak strak, neusvleugels wijd, een zachte, bijna onhoorbare piep die alleen ik leek te horen. Zijn broek stond bijna permanent gespannen. Hij leerde al snel dat hij nergens heen kon vluchten waar geen vrouwen waren.
Elke middag na school kroop hij naakt achter de oude muziektent op handen en voeten te wachten. Soms bracht hij iets mee: een dure zonnebril die hij van zijn vader had gepikt, een kettinkje dat zijn ex hem ooit gegeven had, een sleutelhanger van zijn eerste auto. Alles gaf hij met zijn mond aan mij, kwispelend, tong uit, druipend van anticipatie.
Ik liet hem soms alleen wachten. Dan kwam ik pas na een uur, soms anderhalf. Dan vond ik hem rillend, pik kloppend tegen zijn buik, een plasje voorvocht al op het gras. Soms liet ik hem zichzelf aftrekken terwijl hij mijn schoenen likte. Soms liet ik hem helemaal niets doen, behalve ruiken hoe nat ik was geworden van het kijken naar zijn totale overgave. Dan stuurde ik hem weg met het bevel “geen hand aan jezelf tot morgenochtend half negen” – en ik wist dat hij zou gehoorzamen, al betekende dat urenlang pijnlijke erecties in de klas, in de bus, thuis aan tafel.
Maar Quinten was nog maar het voorgerecht.
De hoofdgangsters – Sofia en Jessica – waren veel sterker. Veel trotser. Veel gevaarlijker om te breken. En juist daarom wilde ik ze allebei, en ik wilde ze samen.
Ik begon met observeren.
Sofia en Jessica vormden nog steeds een eenheid. Ze waren altijd samen: tussen de lessen, in de pauzes, na school bij de koffietent twee straten verderop. Ze hadden hetzelfde strakke lachje, dezelfde manier om hun haar achter hun oor te vegen als ze een jongen plaagden, dezelfde vernietigende blik als iemand het waagde hen tegen te spreken.
Maar er was één verschil dat ik na twee weken scherp in beeld had.
Jessica was de drijvende kracht. Sofia volgde, maar ze volgde met een vleugje jaloezie. Als Jessica een jongen versierde, keek Sofia net iets te lang. Als Jessica een leraar om haar vinger wond, perste Sofia haar lippen iets strakker op elkaar. Er zat een kiertje. Een klein scheurtje in hun perfecte twee-eenheid. En dat kiertje ging ik gebruiken.
Ik wachtte tot een vrijdagmiddag. De school was al half leeggelopen. De laatste lessen waren afgelopen, de gangen werden stiller. Ik wist dat ze na de laatste bel altijd nog even bleven hangen in het lokaal van mevrouw De Vries – het lokaal met de grote spiegelwand en de dichte luxaflex die ze altijd half naar beneden deden “zodat niemand naar binnen kon kijken”.
Ik liep erheen. Geen haast. Gele jurk van die eerste dag nog aan, maar nu met zwarte kousen en hakken. Niet overdreven hoog, maar hoog genoeg dat mijn kont iets meer wiegde bij elke stap. Ik voelde me als een roofdier dat wist dat het eten al in de val zat.
Toen ik de deur openduwde, zaten ze zoals verwacht. Jessica zat op een tafel, benen over elkaar, rokje kort genoeg dat je de rand van haar zwarte panty zag. Sofia leunde tegen de lessenaar, speelde met een pen tussen haar vingers, donkere ogen half verveeld, half uitdagend.
Ze keken op. Eerst herkenden ze me niet echt. Toen wel.
Jessica lachte als eerste. Kort. Snijdend.
“Moet je kijken wie er ineens ballen heeft.”
Sofia haakte in, iets zachter, maar niet minder venijnig:
“Wat wil je, Petra? Kom je je excuses aanbieden voor dat modderbad van vorig jaar?”
Ik zei niets. Ik liep gewoon naar voren, tot ik ongeveer drie meter voor ze stond. Sloeg mijn armen over elkaar, duwde mijn borsten iets omhoog. Liet ze kijken.
Toen keek ik Jessica aan. Lang. Diep. Geen woord. Alleen ogen.
Haar lach stierf weg. Niet meteen. Eerst werd hij onzeker. Toen verdween hij. Haar pupillen verwijdden zich een fractie. Ik voelde het. Het kiertje. Die kleine barst in haar zelfverzekerdheid.
Ik draaide mijn hoofd langzaam naar Sofia. Deed hetzelfde.
Sofia knipperde sneller. Haar vingers klemden zich harder om de pen.
Ik sprak. Rustig. Laag. Alsof ik een geheim vertelde.
“Jullie hebben allebei iets gemeen. Jullie vinden het heerlijk om macht te hebben… maar diep vanbinnen zijn jullie allebei bang dat de ander ooit sterker wordt dan jij.”
Stilte.
Jessica slikte. Sofia’s adem stokte.
“Ik ga jullie een keuze geven. Een héél simpele keuze.”
Ik stapte dichterbij. Nog één meter.
“Jullie mogen allebei kiezen wie er als eerste breekt. Wie er als eerste op haar knieën gaat. Wie er als eerste toegeeft dat ze het altijd al gewild heeft. Dat ze altijd al geweten heeft dat iemand als ik ooit zou komen om haar te nemen.”
Ik keek van de een naar de ander.
“Als jullie allebei weigeren… breek ik jullie allebei tegelijk. En dat wordt veel erger. Geloof me.”
Jessica lachte nerveus. Maar het klonk breekbaar.
“Je bent gek geworden.”
Ik glimlachte. Niet breed. Alleen een klein optrekken van mijn mondhoek.
“Misschien. Maar ik ben niet degene die nu al nat wordt.”
Ik keek omlaag. Naar Jessica’s kruis. Ze kneep haar dijen onwillekeurig samen.
Toen naar Sofia. Haar tepels prikten duidelijk door haar strakke shirtje.
“Ik tel tot drie. Dan kiezen jullie. Of ik kies voor jullie.”
Ik begon.
“Een.”
Jessica schoof iets naar achteren op de tafel. Sofia rechtte haar rug, maar haar ogen schoten weg.
“Twee.”
Ik voelde het. De lucht werd dikker. Hun ademhaling oppervlakkiger. De geur van hun opwinding begon al door te breken – die lichte, muskusachtige geur van angst vermengd met iets anders.
“Drie.”
Stilte.
Toen fluisterde Sofia, bijna onhoorbaar:
“Ik… ik wil niet dat zij als eerste…”
Jessica’s hoofd schoot naar haar toe.
“Wát?”
Sofia keek naar de grond. Haar stem trilde.
“Ik wil niet dat jij wint, Jess. Niet weer.”
Ik glimlachte. Breed nu.
“Goed zo.”
Ik keek Jessica aan.
“Jij hebt verloren. Kom hier.”
Jessica schudde haar hoofd, maar haar lichaam bewoog al. Langzaam. Mechanisch. Ze gleed van de tafel. Liep naar me toe. Stopte vlak voor me.
Ik keek haar diep in de ogen.
“Op je knieën.”
Ze zakte. Niet langzaam. Niet sierlijk. Hard. Haar knieën sloegen tegen de vloer.
Ik keek naar Sofia.
“Jij mag kijken. Maar je mag jezelf niet aanraken. Nog niet.”
Sofia knikte. Haar ogen glazig. Haar adem stokte.
Ik tilde de zoom van mijn jurk op. Geen slipje eronder vandaag. Ik was al nat. Al uren.
“Lik.”
Jessica aarzelde een halve seconde. Toen boog ze voorover. Haar tong raakte me. Warm. Aarzelend eerst. Toen gretiger. Ze likte plat over mijn lippen, cirkelde rond mijn clit, zoog eraan. Ze kreunde zachtjes tegen mijn huid – niet van genot, maar van pure overgave.
Ik greep haar blonde haar vast. Duwde haar gezicht harder tegen me aan.
“Kijk naar haar, Sofia. Kijk hoe je beste vriendin mij likt. Hoe ze zich overgeeft. Hoe ze altijd al geweten heeft dat ze dit wilde.”
Sofia stond te trillen. Haar handen balden zich tot vuisten. Ze mocht zichzelf niet aanraken, maar haar heupen bewogen onwillekeurig mee.
Ik keek omlaag naar Jessica.
“Zeg het.”
Ze mompelde iets onverstaanbaars tegen mijn schaamlippen.
“Luid.”
“Ik… ik ben van jou… ik dien je…”
Ik trok haar hoofd naar achteren. Haar gezicht glansde van mijn sappen.
“En vanaf nu ben jij mijn slet. Mijn blonde slet. Elke keer als ik met mijn vingers knip, voel je een golf van hitte door je kut gaan. Elke keer als ik ‘slet’ zeg, word je nat. Elke keer als je mij ziet, wil je op je knieën. Begrijp je?”
Ze knikte. Tranen in haar ogen. Maar ook iets anders. Iets hongerigs.
Ik keek naar Sofia.
“Jouw beurt.”
Ik liep naar haar toe. Ze deinsde niet achteruit. Ze kon niet meer.
Ik fluisterde in haar oor.
“Jij bent anders. Jij hoeft niet te likken. Jij hoeft niet te dienen. Jij mag alleen maar kijken… en jaloers zijn. Elke keer als je Jessica ziet, voel je jaloezie. Maar ook opwinding. Je wordt nat als je haar ziet knielen. Je wordt nat als je haar hoort smeken. En je mag nooit, maar dan ook nooit, zelf aan de beurt komen… tenzij ik het zeg.”
Ik deed een stap achteruit.
“Kleed je uit. Allebei.”
Ze deden het. Trillend. Mechanisch. Jessica’s strakke topje, rokje, bh, string. Sofia’s shirtje, jeans, slipje. Allebei naakt. Allebei nat. Allebei met glazige ogen.
Ik ging op de tafel zitten. Benen wijd.
“Jessica, kom hier en lik verder. Sofia, op je knieën naast haar. Kijk. Alleen kijken.”
Jessica kroop tussen mijn benen. Sofia knielde ernaast. Haar ogen gefixeerd op hoe haar beste vriendin mij likte. Haar ademhaling werd schokkend. Haar tepels keihard. Tussen haar benen glinsterde het.
Ik aaide over Sofia’s haar.
“Voel je het? Hoe graag je wilt dat ik jou ook kies? Maar dat mag niet. Nog niet. Misschien nooit.”
Een snik ontsnapte aan haar keel.
Ik voelde mijn orgasme aankomen. Ik greep Jessica’s haar vast, duwde haar gezicht hard tegen me aan en kwam klaar. Lang. Hard. Terwijl Sofia toekeek en niets mocht doen.
Toen het voorbij was, stond ik op. Liet mijn jurk weer vallen.
“Kijk elkaar aan.”
Ze keken. Allebei kapot. Allebei gebroken. Maar op een andere manier.
“Van nu af aan zijn jullie van mij. Maar jullie haten elkaar erom. Jullie haten dat de ander ook van mij is. En toch kunnen jullie niet zonder mij.”
Ik draaide me om en liep naar de deur.
“Maandag. Na school. Kleedkamer 3. Allebei. Naakt. Op je knieën. Wachten tot ik kom.”
Ik keek nog één keer om.
“En Sofia?”
Ze keek op. Tranen over haar wangen.
“Als je braaf bent… mag je misschien ooit likken. Maar alleen als Jessica toekijkt en jaloers wordt.”
Ik liep de gang op. Hoorde ze allebei zachtjes snikken.
De wraak smaakte zoet.
Maar hij was nog lang niet klaar.