Hypnose van Wraak

Hallo, mijn naam is Petra, bekend van de verhalenreeks “Op de camping in Zuid-Frankrijk”. Ik ga vertellen over de persoon die ik nu geworden ben.
We gaan twee jaar terug in de tijd, naar het moment dat ik net achttien was geworden. In mijn middelbare schooltijd ben ik het middelpunt geweest van pesterijen. Niet één incident, maar een reeks kleine en grote momenten die zich opstapelden tot iets wat ik toen nauwelijks kon dragen. Vooral de laatste dag van mijn een-na-laatste jaar, eigenlijk klas 7 van het VWO, werd het dieptepunt.

De pesterijen begonnen omdat ik vrij stevig was. Ze werden alleen maar erger toen bekend werd dat ik bi ben, en eigenlijk vooral op vrouwen val. Ik was verliefd op een meisje en had dat in vertrouwen verteld, maar zij kon het niet voor zich houden.
Die dag was school net uit. Ik had nog de stille hoop op een mooie vakantie, eindelijk een paar weken zonder pesterijen. Ik fietste naar huis, maar in het park werd ik opgewacht door een paar klasgenoten. Ze versperden me de weg. Sofia griste mijn tas van het achterrek en smeet hem achteloos in de berm, vlak naast de sloot. Ik stapte van mijn fiets af. Jessica gaf hem meteen een harde duw zodat hij kletterend omviel.
Toen ik me bukte om mijn tas te pakken, voelde ik twee handen in mijn rug. Een harde zet. Voor ik het besefte lag ik in het koude, modderige water. Quinten had me met volle kracht naar voren geduwd, terwijl Sofia en Jessica erbij stonden te lachen.

Jessica riep met een schelle stem: “Kijk haar eens liggen, die dikke lesbo!” Sofia zette een overdreven minachtend toontje op: “Oeps… iemand is duidelijk te zwaar voor vaste grond.” Hun woorden sneden dieper dan de kou die in mijn kleren trok. Ze draaiden zich om en liepen lachend weg, mij achterlatend in de sloot.

De ergste pestkoppen waren altijd dezelfde drie. Quinten, de populairste jongen van de school. Blond, lang, gespierd en ijzersterk in sport. De meeste meisjes waren stiekem verliefd op hem, en de meeste jongens wilden precies zo zijn als hij.
En dan Sofia en Jessica, de onbetwiste koninginnen van de school. Jessica had lang, golvend blond haar dat altijd perfect viel, en opvallend blauwe ogen die je aankeken alsof ze precies wisten wat je dacht. Sofia had een duidelijk Spaans uiterlijk: olijfkleurige huid, glanzend donker haar tot over haar schouders, en donkere ogen met een permanente, lichte uitdaging erin.
Allebei waren ze lang, slank, met een figuur waar jongens, en niet alleen jongens, automatisch naar omkeken. Hun strakke spijkerbroeken gaven hun kleine ronde billen prachtige vorm en de korte topjes die ze vaak droegen lieten een strak, bruin buikje zien en gaven net genoeg inkijk om de aandacht vast te houden. Ze wisten precies wat ze deden.

Meer dan eens zag ik leraren, vooral de mannelijke, van slag raken als ze met die onschuldige glimlach een vraag stelden of een smoesje ophingen. Het leverde ze meestal een milder oordeel op, een extra puntje hier en daar, een begripvolle opmerking als ze te laat kwamen.
Ik kroop eruit en bleef wankelend aan de rand staan. Mijn lange blonde haar hing in natte, donkere slierten over mijn schouders en plakte koud tegen mijn hals en wangen. Mijn kleren waren doorweekt. Het modderige water sijpelde in straaltjes langs mijn benen omlaag en vormde donkere vlekken in het gras. Mijn tranen mengden zich met het vuile slootwater dat over mijn gezicht stroomde. Ik proefde zout en modder.
Ik voelde me volledig vernederd en gebroken, alsof alles wat ik was in dat ene moment onder hun gelach was vertrapt en in de modder gesmeten. Mijn hoop op een mooie vakantie is gevlogen.

De zon zakte langzaam achter de bomen en de lucht kleurde diep oranje en roze. Ik zakte door mijn benen en liet me op de vochtige grond vallen. Mijn modderige knieën beefden en mijn handen trilden oncontroleerbaar. Ik sloeg mijn armen om mezelf heen, maar het hielp niet tegen de kou die vanbinnen kwam. Ik wilde verdwijnen en oplossen in de schemering, zodat niemand me ooit nog kon zien of raken.
Met mijn armen om mezelf heen geslagen zat ik daar nog steeds op de vochtige grond, toen een zachte stem naast me klonk. “Gaat het? Waarom huil je, meisje?”
Ik schrok en keek op. Een man van middelbare leeftijd, begin vijftig schatte ik, stond over me heen gebogen. Hij had warme bruine ogen en een rustige en bijna vaderlijke glimlach. Hij droeg een simpel donker pak met een leren aktetas in zijn hand. Alsof hij net uit kantoor kwam en toevallig langs deze kant van het park fietste.
“Nee,” snikte ik. “Ze pesten me al jaren. Om hoe ik eruitzie… om wie ik ben.”

Hij aarzelde geen seconde. Zonder op de modder te letten liet hij zich naast me op zijn hurken zakken, zodat we op ooghoogte zaten. “Ik weet hoe machteloosheid voelt,” zei hij zacht. “Maar wat als je die macht kunt terugpakken? Wat als je ze kunt laten voelen wat jij nu voelt?”
Ik keek hem aan met rode opgezwollen ogen en zei met vol ongeloof: “Hoe dan?”
Hij glimlachte, een tikje mysterieus. “Met je ogen iemand hypnotiseren, Petra. Alleen met je ogen. Door iemand diep in de ogen te kijken. Focus om controle te krijgen over degene gedachten. En als het lukt dan kan je hun wil buigen en breken.. Hun verlangens bepalen. Ze worden van jou. En dat allemaal in één seconde..”
Ik schudde mijn hoofd en begon half te lachen door mijn tranen heen. Het klonk absurd. “Dat bestaat niet. Dat is onzin. Hypnose met een pendel misschien, of een horloge dat je heen en weer zwaait… maar gewoon kijken? Kom op.”
Toen stokte mijn adem. Een koude rilling trok over mijn rug.

“Hoe weet jij mijn naam?” fluisterde ik. “Wie ben je?”

Hij gaf geen direct antwoord. Zijn glimlach werd iets groter en zijn ogen bleven rustig op de mijne rusten. Alsof hij al die tijd had gewacht tot ik die vraag zou stellen.
Hij stond op en reikte me een hand. “Hoe ik je naam weet, daar kom je wel een keer achter. Maar jij mag mij wel Elias noemen. Sta op. Droog je tranen. Ik zal het je laten zien. Nu meteen.”
Ik liet me overeind helpen. Ik had het koud. Mijn kleren waren nat en vies van de modder. Maar iets in zijn kalme maar bevelende stem maakte dat ik hem volgde zonder na te denken. We liepen een stukje langs het pad dat parallel aan de sloot liep, richting het open deel van het park. Ondanks het late uur waren er nog wat mensen: wandelaars, een paar fietsers en mensen die hun hond uit lieten.

Daar, in de verte, kwam een vrouw, rond in de veertig, aan joggen. Een slanke kleine vrouw. Ik schatte dat ze niet groter is dan 1.60. Ze had een sportieve outfit aan. Een strakke zwarte legging, die haar kleine maar perfect ronde billen strak omvatte. Daarboven een strakke felroze crop-top, waar haar borsten als twee mooie ronde heuvels worden weergegeven. Ze had geen overdadig decolleté, maar die strakke, atletische lijn die bij elke stap lichtjes mee veerde. Haar lange blonde haren in een paardenstaart die ritmisch meedeinde. Ze had oordopjes in en is gefocust op haar tempo. Ze naderde ons op het smalle pad.
De Elias bleef staan, draaide zich half naar me toe en zei zacht: “Kijk goed.”
Hij stapte het pad op. Precies op het moment dat ze langskwam. Ze wilde hem passeren, maar hij keek haar recht aan. Niet vriendelijk en niet dreigend. Maar gewoon intens en doordringend, alsof hij dwars door haar heen keek naar iets diep vanbinnen. De vrouw stopte en trok één oordopje uit. Ze fronste even.

Hij zei, kalm en laag: “Stop. Kijk me aan.”
Haar ogen vonden de zijne. Ze bleef staan. Haar ademhaling, net nog ritmisch van het lopen, werd onregelmatig en oppervlakkig. In haar ogen verschijnt een glazige blik.
“Knik als je me begrijpt,” zei hij.
Ze knikte langzaam, bijna mechanisch.
“Volg mij.”

Elias draaide zich om en liep naar een dicht bosje iets verderop. Half verscholen achter struiken. Zonder te aarzelen volgde de vrouw hem.
Ik kon niet anders. Mijn hart bonsde in mijn keel, maar ik besloot hen te volgen. Ik bleef op kleine afstand staan. Half verscholen achter een boom. Dicht genoeg om alles te zien en te horen.
In het schemerdonker van het bosje stond de vrouw voor hem en keek hem met een glazige blik aan. Hij zei zacht, maar met een autoriteit: “Je wilt me plezieren. Nu. Hier. Kniel.”
Ze zakte zonder enige aarzeling door haar knieën. Haar handen rustten op haar dijen en haar rug houdt ze recht. Haar ogen blijven gericht op zijn ogen.
“Maak mijn broek open,” zei hij kalm. “Gebruik je mond. Laat me klaarkomen. En blijf me de hele tijd aankijken.”

Ik stond half verscholen achter een struik, amper vijf meter verderop. Mijn adem stokte in mijn keel. Dit kon niet echt gebeuren. Toch gebeurde het.
De vrouw reikte naar voren. Haar vingers ritsten zijn broek langzaam open. Het geluid van de rits sneed door de stille schemering. Ze trok de stof opzij en haalde hem eruit. Hij was al half hard, maar groeide snel onder haar aanraking. Ze sloot haar vingers eromheen. Niet te stevig, maar precies genoeg om hem te positioneren.
Toen boog ze voorover. Haar lippen openden zich en ze nam hem in haar mond. Eerst alleen de eikel. Ze liet haar tong er zacht omheen cirkelen met een trage beweging. Daarna nam ze hem dieper, centimeter voor centimeter, tot haar lippen bijna zijn basis raakten. Haar wangen bolden licht toen ze zoog, en ze begon ritmisch op en neer te bewegen. Eerst langzaam en dan sneller en steeds dieper.

Hij stond daar roerloos, op zijn gemak, zijn ene hand licht op haar achterhoofd. Geen duw, geen greep. Alleen maar een lichte druk, genoeg om haar te herinneren dat ze niet mocht stoppen.
Ik hoorde het. Het zachte, natte geluid van haar mond die hem omsloot. Het lichte slurpen als ze ademhaalde door haar neus en het zachte kreunen dat uit haar keel ontsnapte. Niet van genot, maar van pure overgave. Haar paardenstaart deinde licht mee op het ritme, een paar losse haren plakten tegen haar bezwete voorhoofd.
Zijn ademhaling werd zwaarder, maar hij bleef stil. Alleen zijn vingers verstevigden zich iets in haar haar. Binnen een minuut of twee begon zijn lichaam te spannen. Zijn heupen bewogen nauwelijks en toen kwam hij.
Hij kwam diep in haar mond. Ik zag haar keel even samentrekken toen ze slikte, maar niet alles lukte. Een dun, wit straaltje ontsnapte langs haar mondhoek, gleed traag over haar kin en druppelde op haar sporttop. Ze bleef bewegen tot hij helemaal klaar was, tot hij zachtjes “genoeg” mompelde.
Toen pas trok ze zich terug. Ze veegde met de rug van haar hand over haar mond, maar een klein restje sperma bleef hangen bij de hoek van haar mond.

Hij zei, nog steeds kalm: “Sta op. Loop verder. Je herinnert je hier niets van. Het was een mooie droom. Ga.”
Ze stond op. Haar knieën waren rood en vuil van de zwarte grond, maar ze leek het niet te merken. Ook niet van dat restje sperma dat nog in haar mondhoek hing. Ze draaide zich om en jogde weg. In dezelfde ritmische pas als daarvoor. Met haar oordopjes weer in haar oor, alsof ze alleen even had gestopt om haar veters vast te maken. Binnen enkele seconden was ze om de bocht verdwenen.
Ik leunde tegen de boom. Mijn benen trilden en mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn oren hoorde. Mijn mond was droog en mijn gedachten tolden.

Elias draaide zich langzaam naar me om. Zijn intense en doordringende ogen vonden de mijne weer, alsof hij dwars door me heen keek. Een soort rilling ging door mijn lichaam heen.
“Zie je nu wat ik bedoel?” zei hij zacht, bijna fluisterend. “Alleen met je ogen.”
Mijn adem stokte. Met ogen wijd open staarde ik hem aan. Ik voelde mijn hart bonzen in mijn keel. Het beeld van die vrouw die knielde en zonder enige aarzeling hem pijpte, brandde nog op mijn netvlies.
“Dat… dat was echt,” fluisterde ik. “Ze deed het gewoon. Zomaar. Zonder verzet. Zonder… zichzelf.”
Hij ritste rustig zijn broek dicht, alsof er niets bijzonders was gebeurd, en keek me aan met diezelfde kalme zekerheid. “Dat was echt. En dat kun jij ook. Jij bent hier voor gemaakt, Petra. Je ogen zijn de sleutel. Ze zijn altijd al de sleutel geweest. Ik wil het je leren. Door veel te oefenen kan jij het ook. Beter dan wie ook.”
Ik slikte moeizaam. Voor het eerst in jaren voelde ik geen machteloosheid, maar… potentie. Alsof er iets in me ontwaakte dat al die tijd had liggen wachten.

“Leer het me,” zei ik. Mijn stem klonk ineens, vastberaden en bijna dwingend. “Leer me hoe ik dat doe. Ik wil het. Nu.”
Elias glimlachte met diezelfde rustige glimlach die me eerder had gerustgesteld, maar waarin nu iets gevaarlijks zat. Iets belovends.
“Goed,” zei hij zacht. Hij deed een stap dichterbij, tot ik zijn warmte kon voelen in de koele schemering. “Dan beginnen we. Kijk me aan, Petra. Kijk diep… en laat alles los.”
Ik deed wat hij zei. Mijn ogen vonden de zijne. Niet wegkijken. Niet knipperen. Ik voelde hoe mijn adem dieper werd en hoe de wereld om ons heen vervaagde…
Maar toen trok hij zich terug en brak het contact zachtjes.
“Niet nu,” zei hij. “Niet hier, niet in dit licht, niet met modder op je kleren en tranen op je wangen. Je bent nog te rauw. Te vol met pijn.”
Ik knipperde en keek hem gedesoriënteerd aan. “Wanneer dan?”
“Morgen. Precies om tien uur ’s ochtends. Op dezelfde plek, bij deze sloot. Kom alleen. Kom voorbereid. En kom niet te laat.”

Hij draaide zich om en liep weg. Zijn silhouet verdween in de schemering. Ik bleef staan, en bleef staren naar de plek waar hij verdween.
Die nacht sliep ik niet. Ik lag in bed en staarde naar het plafond. Mijn hart bonsde van een mengeling van angst, opwinding en iets wat ik nog nooit eerder had gevoeld. Honger naar meer. Elke keer als ik mijn ogen sloot, zag ik die vrouw knielen. Zag ik zijn blik die haar brak. En dan zag ik mezelf. Hoe ik dat zou kunnen doen. Hoe ik Quinten, Sofia, Jessica zou kunnen breken.
Een heerlijke, warme gloed verspreidde zich langzaam door mijn onderbuik. Mijn ademhaling werd zwaarder en dieper. Zonder er echt over na te denken, liet ik mijn handen over mijn buik naar beneden glijden, tot tussen mijn dijen.
Ik was zo nat… de gedachte om wraak te nemen op de pestkoppen maakte mij geil. Mijn vingertoppen gleden langs mijn lippen en voelde hoe nat ik ben. Langzaam duwde ik twee vingers naar binnen. Ze gleden er makkelijk in. Ik kromde ze een beetje en zocht dat ene plekje dat mijn rug altijd deed kromtrekken.

Met mijn andere hand vond ik mijn clitje, die al opgezwollen en gevoelig is. Het smeekte om aandacht. Ik begon kleine trage cirkeltjes te draaien, toen iets sneller en iets steviger. Mijn heupen bewogen mee.
Mijn vingers binnenin bewogen nu mee op hetzelfde tempo. Stootten, krulden en drukten… Het gevoel bouwde zo snel op dat ik het bijna niet meer kon bijhouden. Mijn adem stokte, mijn tenen kromden zich en een zachte kreun ontsnapte aan mijn lippen.
En toen kwam het. Eerst een strakke samentrekking diep vanbinnen, daarna golven die door mijn hele lichaam schoten. Mijn benen trilden, mijn rug trok hol en ik voelde dat heerlijke allesoverheersende orgasme door me heen razen. Ik bleef mijn clitje nog even zachtjes aanraken terwijl de naschokken langzaam wegebden. Mijn lichaam lag loom en tintelend achter.
Met hand nog steeds tussen mijn benen bleef ik een poosje zo liggen. Mijn hart bonkt nog na en na een tijdje viel ik met een tevreden glimlach op mijn gezicht in slaap.

Om half negen stond ik al op. Ik douchte en trok schone kleren aan. Een simpel T-shirt met een donkerblauwe jeans. Ik fietste veel te vroeg naar het park. Om kwart voor tien was ik er. Ik ging op een bankje zitten, op een paar meter van de sloot. Ik staarde naar het water dat nu weer kalm en onschuldig leek. De minuten kropen voorbij. Tien uur naderde. Vijf over tien. Tien over tien.
Elias komt niet meer, dacht ik. Het was een droom. Een zieke hallucinatie na de vernedering.
Precies op dat moment hoorde ik voetstappen achter me. Rustig, bedachtzaam. Ik draaide me om.
Daar stond hij. Donker pak, leren tas, dezelfde warme bruine ogen, dezelfde rustige glimlach. Alsof hij nooit weg was geweest.
“Je bent vroeg,” zei hij. “Goed.”
“Ik… ik kon niet wachten,” mompelde ik.
Hij knikte. “Dat is precies wat ik wilde horen. Kom.”
We liepen naar een rustiger deel van het park. Een kleine open plek omringd door bomen. Niemand in de buurt.
“Eerste les,” zei hij. “Alleen kijken. Geen woorden nog. Kijk me aan en probeer door me heen te zien. Probeer te voelen wat ik voel. Wat ik denk. Wat ik wil.”

Ik keek. Eerst ongemakkelijk, toen intenser. Minutenlang. Ik voelde niets, alleen mijn eigen hartslag. Maar hij bleef geduldig.

“Dieper,” zei hij. “Zoek het punt waar jouw blik de zijne raakt. Waar de weerstand zit. Waar de deur op een kiertje staat.”
Dag na dag kwamen we terug. Elke ochtend om tien uur. Eerst alleen kijken en proberen te gronden. Dan kleine commando’s fluisteren “draai je hoofd”, “ga zitten”, “adem diep in” en kijken hoe zijn ogen reageerden, hoe zijn lichaam volgde zonder dat hij het leek te willen.
Door de vakantie heen bouwde het op. Elke dag een stapje verder. Eerst alleen met hem. Toen met voorbijgangers op afstand. Een man die zijn hond uitliet, een meisje op een bankje. Ik leerde de blik vasthouden, de stilte gebruiken, het juiste moment kiezen voor een woord. “Stop.” “Kijk.” “Kom hier.”
Ik werd beter. Sneller. Sterker. De kracht groeide niet alleen in mijn blik, maar ook in mijn lichaam. Een tinteling die door mijn aderen pulseerde, die mijn rug rechter maakte en mijn schouders breder. Elke dag voelde ik me minder als dat meisje uit de sloot en meer als iemand die de wereld kon buigen.
In de laatste week van de vakantie zei hij: “Je hebt de smaak te pakken. Nu volgt het examen. Je bent klaar om het te bewijzen. Niet op mij. Op iemand anders. Iemand die je nooit eerder hebt gezien. Kies zelf.”
Ik knikte. Ik voelde het. Ik wíst het. Dit was het moment.

We liepen samen naar het park, een zwoele zomermiddag. De lucht was zwaar van warmte en bloemengeur. Mensen picknickten op dekens, joggers passeerden in een ritmisch tempo, stelletjes slenterden hand in hand. Mijn ogen scanden de menigte.
Daar, bij de vijver. Een stel, begin dertig, waarschijnlijk net getrouwd. Ik zag het aan de ringen die glinsterden in de zon. Aan de manier waarop ze elkaar aankeken alsof de rest van de wereld niet bestond. Hij was lang en had kort donker haar. Hij droeg een blauw casual shirt en bruine jeans. Zij was slank en had bruin haar in een losse knot. Ze droeg een witte zomerjurk die zachtjes bewoog in de wind. Ze lachten, kusten elkaar zacht, leunden tegen elkaar op een bankje. Volkomen verliefd. Volkomen onschuldig.
Een steek ging door me heen. Jaloezie? Nee. Honger. Dit was perfect. Ik liep eropaf. Elias bleef met zijn armen over elkaar op een afstaand staan te observeren.
Ik ging voor hen staan. Ze keken op. Vriendelijk maar een tikje verbaasd.

“Hoi,” zei ik zacht. “Mag ik even jullie aandacht?” De man glimlachte. “Tuurlijk.” Ik keek eerst hem aan. Diep. Onwrikbaar. “Kijk me aan.” Zijn glimlach vervaagde. Zijn ogen verwijdden zich en kreeg een glazige glans. Hij knipperde niet meer.
Toen draaide ik me naar de vrouw. “Jij ook. Kijk me aan.” Haar lippen weken iets uiteen en haar ogen kregen dezelfde glazige glans.
Mijn stem werd laag, bijna fluisterend, maar doordringend als een mes.
“Jullie voelen het allebei. Een warme gloed. Die begint in jullie buik en verspreidt zich langzaam omhoog. Jullie willen mij plezieren. Jullie willen dat ik geniet. Jullie voelen je veilig bij mij. Alles wat ik zeg… voelt goed.”
Ze zwegen en keken mij strak in mijn ogen. “Volg mij.” En beiden volgen mij als makke lammetjes. We liepen naar de plek waar Elias door de hardloopster liet pijpen.
Ik ging tegenover hun staan en richtte me tot de vrouw. “Kom dichterbij.”
Ze stond op en bleef met haar ogen nog steeds vastgehaakt aan de mijne.
“Trek je jurk uit. Langzaam. Laat hem vallen.”

De witte stof gleed over haar schouders, haar borsten, haar heupen. Ze droeg wit kantondergoed eronder. De jurk viel in een zachte hoop op het gras.
Zij was mooi slank, met smalle schouders en een duidelijk zichtbaar sleutelbeen. Haar taille was smal, maar kwam niet te mager over. Het was perfect en erg vrouwelijk.
Haar borsten waren klein en volmaakt rond, de vorm die perfect paste bij haar tengere bouw. Ze vulden de kanten cups net genoeg om een lichte, natuurlijke bolling boven de rand te laten zien. Door het dunne kant priemden haar tepels duidelijk vooruit.
Vanaf haar ribbenkast liep haar lichaam in één vloeiende, zachte lijn naar beneden, naar heupen die niet overdreven breed waren, maar wel genoeg aanwezig om dat subtiele zandloper-effect te creëren. Haar buik was plat en strak, met een heel lichte schaduw van spiertjes die zichtbaar werden als ze ademde.

En dan haar kontje… klein, maar ongelooflijk rond en stevig. Twee perfecte halve bolletjes die het witte kant strak spanden. Het slipje zat zo dicht op haar huid dat je de contouren van haar billetjes haarscherp zag. Toen ik mijn blik liet zakken, zag ik het. Een donkere, glanzende vlek die zich langzaam verspreidde in het kruis van haar slipje. Ze was nat en opgewonden.
Ik stapte dichterbij, tot ik haar warmte bijna kon voelen.
“Op je knieën,” zei ik zacht, maar zonder ruimte voor twijfel. “Voor mij.”
Ze zakte door haar knieën. Ik trok mijn jeans en slipje uit en ging op de grond zitten met mijn benen gespreid.
“Lik me. Maak me klaar met je mond. Zorg dat ik klaarkom.”
Ze ging op haar knieën tussen mijn benen zitten en boog voorover. Haar tong vond mijn clit, eerst zacht en aarzelend, toen gretiger en hongeriger. Ik sloot even mijn ogen van puur genot. De kracht die door me heen joeg. De overgave die ik afdwong. Ik opende mijn ogen weer en keek naar haar partner.
“Jij kijkt. Alleen kijken. Je mag niet bewegen. Je mag niet aanraken. Maar je voelt alles. Elke lik die zij geeft, voel jij in je eigen lichaam. Je wordt harder en harder. Je kunt niet stoppen.”

Hij stond daar. In zijn ogen nog steeds een glazig blik. Zijn broek vormde een bult, die alleen maar groter werd. Zijn adem stokte bij elke beweging van zijn vrouw.
Ik greep haar haren vast en duwde haar dichterbij. “Dieper. Sneller.” Ik keek opzij en zag dat Elias ons op afstandje zat te observeren. Hij genoot duidelijk en zijn pantalon stond behoorlijk gespannen.
Ik richtte me tot haar partner, mijn stem laag en kalm, maar met een randje dat geen tegenspraak duldde.
“Laat je broek zakken. Ga voorovergebogen tegen die boom staan. Laat hem je gebruiken.”

Hij aarzelde geen seconde. Zijn vingers frunnikten even aan de knoop van zijn bruine jeans, ritssluiting open, en toen gleed de stof omlaag langs zijn dijen, gevolgd door de donkergrijze boxer die hij in één beweging meetrok. Zijn billen kwamen bloot in het daglicht. Ze waren stevig en licht behaard met een bleke tint die verraadde dat hij zelden naakt in de zon stond. Hij draaide zich om, plantte beide handen plat tegen de ruwe schors van de eik, boog voorover en duwde zijn kont naar achteren.
Elias stapte nu naar voren. Zijn pantalon nog dicht, maar de bobbel daarin duidelijk zichtbaar. Hij ging pal achter de man staan. Met een trage, overdreven beweging likte hij zijn middelvinger nat en liet hem toen zakken. De vinger gleed eerst loom over de bilnaad, volgde de gleuf van boven naar beneden, tot hij de strakke, warme opening vond. Hij drukte zachtjes, niet binnendringend nog, alleen een lichte, aanhoudende druk tegen de ringspier.

Een zachte, gesmoorde kreun ontsnapte aan de keel van de getrouwde man. Zijn hoofd zakte iets voorover. Met zijn voorhoofd bijna tegen de boom en zijn ademhaling plots onregelmatig. Zijn billen spanden zich even instinctief aan, maar ontspanden toen weer en gaven mee. Elias liet de vinger nog een paar seconden cirkelen tot de weerstand smolt en de opening zich iets opende. Toen, met een trage onverbiddelijke beweging gleed de vinger naar binnen. Tot het eerste kootje, dan verder tot hij helemaal verdween.
De man siste tussen zijn tanden, een mengeling van schok en genot. Zijn knieën trilden licht, maar hij bleef staan. Zijn handen krabbend in de bast en kont verder naar achteren geduwd alsof hij smeekte om meer.

Ik keek weer omlaag naar haar. Ze was met haar mond nog steeds gretig aan het werk. Haar tong trok cirkels trok en dan plat en hard over mijn clit gleed. Haar ademhaling kwam in hete stootjes tegen mijn huid, een ritme dat haar eigen opwinding verried.
Ik fluisterde, stem laag en hees: “Goed zo. Niet stoppen. Laat hem horen hoe lekker je het vindt om mij te dienen.”
Ze kreunde zachtjes in antwoord. Een gedempt, trillend geluid dat recht door me heen vibreerde. Haar handen grepen mijn dijen vast. Haar nagels drukte licht in mijn huid, alsof ze zichzelf schrap zette om nog dieper te gaan. Ik voelde hoe ze zichzelf verloor in haar taak. Hoe haar eigen heupen onwillekeurig schokten. Op zoek naar wrijving die er niet was.

Ik keek toe terwijl hoe Elias zijn stijve uit zijn pantalon haalde en zich helemaal tegen de getrouwde man aandrukte. Hij greep diens heupen vast en duwde zijn harde pik in één trage, onverbiddelijke beweging naar binnen.
De man hapte naar adem. Een laag, gesmoord geluid ontsnapte aan zijn keel. Half pijn en half extase. Zijn lichaam schokte even en spande zich aan. Maar hij bleef staan zoals ik het hem had bevolen: voorovergebogen, handen plat tegen de ruwe schors en kont naar achteren.
Elias begon hem te neuken. Eerst voorzichtig en aftastend, alsof hij wilde voelen hoe ver de man hem zou laten gaan. Lange, bijna tedere stoten die vooral bedoeld leken om het lichaam te laten wennen aan de breedte en de lengte. Maar al snel werd het dieper. Harder.
Eerst langzaam en aftastend, alsof hij de grenzen testte. Toen dieper. Harder. Het ritme werd gestaag. Het ritme verschoof van verkennend naar bezitterig. Huid sloeg tegen huid in een gestaag, wellustig klappend tempo. Telkens als Elias helemaal tot aan de wortel naar binnen stootte, ontsnapte er een korte kreun aan de man.

Ondertussen zat de vrouw nog steeds tussen mijn benen. Haar tong onverminderd fanatiek aan het werk.
Ik greep haar haar steviger vast en trok haar hoofd iets naar achteren zodat ze even moest loslaten en naar haar man keek, die nu genomen werd.
„Kijk,” fluisterde ik. „Kijk hoe hij zich laat nemen. Voor jou. Voor mij. Voel je hoe nat je daarvan wordt?”
Ze kreunde zachtjes tegen mijn huid. Haar ogen waren wijd open en glazig maar gefocust op het schouwspel. Haar pasgetrouwde man staat voorovergebogen, die door een vreemde man hard genomen werd.

Zonder dat ik het hoefde te bevelen, gleed haar rechterhand omlaag. Haar vingers verdwenen onder de rand van haar witte kantslipje. Ze spreidde haar benen iets verder en duwde twee vingers bij zichzelf naar binnen. Ik hoorde aan de soppend geluid hoe nat ze is. Ze begon zichzelf te vingeren in hetzelfde ritme als de stoten die haar man kreeg. Elke keer dat Elias diep naar binnen stootte, duwde zij haar vingers harder en dieper.
Haar tong keerde meteen terug naar mij. Ze zoog aan mijn clit en wisselde af met lik door mijn natte gleuf. Ik kreunde van genot en hoor het natte geluid van haar vingers die in en uit gleden.

„Goed zo,” hijgde ik. „Vinger jezelf harder. Laat me horen hoe nat je bent. Laat hem horen hoe graag je dit wilt.”

Haar vingers bewogen nu razendsnel en het soppende geluid werd nog luider. Ik voelde dat ze trilde en dat haar hele lichaam gespannen was. Ze was op het randje en zou niet meer lang duren.
Achter haar werd het ritme van Elias onregelmatig. Hij gromde laag en greep de heupen van de getrouwde man nog steviger vast.
„Kom in hem,” moedigde ik hem aan. „Vul hem. Nu.”
Dat was genoeg. Met een diepe, rauwe kreun stootte Elias nog één keer diep naar binnen en kwam klaar. Zijn lichaam schokte. Zijn handen klemden zich vast aan de heupen van de getrouwde man terwijl hij zijn goedje in de darmen spoot.
De getrouwde man kreunde lang en laag. Zijn eigen pik pulseerde, maar hij kwam niet. Nog niet. Dat had ik hem niet toegestaan.
Op hetzelfde moment voelde ik haar tussen mijn benen samentrekken en haar rug kromde. Ze kwam al trillend hard klaar. Haar gesmoorde gil tegen mijn clit terwijl haar lichaam schokte en haar slipje doorweekte.

Ik voelde mijn eigen orgasme aankomen. Ik greep haar haren met beide handen en duwde haar gezicht hard tegen me aan en kwam klaar. Een golf van genot die door me heen sloeg terwijl ik haar mond vulde met mijn ontlading.
Toen het voorbij was, liet ik haar los. Ze bleef op haar knieën zitten. Ze had nog steeds een glazig blik en haar ademhaling was nog onrustig en zwaar.
Elias trok zich langzaam terug. Een dun straaltje zaad gleed langs de binnenkant van de dij van de getrouwde man omlaag. Hij bleef staan zoals hij stond: voorover, trillend, volledig gebruikt.
Ik stond op, trok mijn jeans weer aan, keek neer op het tafereel.
„Jullie hebben het goed gedaan,” zei ik zacht. „Heel goed.”
Ik keek naar de getrouwde man.
„Je mag nu klaarkomen. Nu.”

Zonder aan te raken begon zijn pik te pulseren en hij kwam klaar met een gesmoorde kreet. Hij spoot over het gras en zijn lichaam schokkend van de ontlading die al veel te lang was opgekropt.
Ik glimlachte en ademde diep in. “Sta op,” zei ik tegen de vrouw. “Trek je jurk aan.” Ze deed het mechanisch. Haar man trok zijn jeans weer aan.
Ik keek hen beiden aan. “Jullie gaan nu uit elkaar. Jullie lopen weg. Hij rechtsaf, langs het pad naar de parkeerplaats. Jij linksaf, naar de uitgang bij de vijver. Jullie kijken niet om. Jullie praten niet meer met elkaar. Niet vandaag. Niet morgen. Niet ooit nog. Jullie zijn klaar met elkaar. Dit was het einde.”
Ze knikten langzaam.
Ik stapte achteruit.
De man draaide zich om en liep rechtsaf. De vrouw draaide zich om en liep linksaf. Ze verdwenen in tegengestelde richtingen. Hun paden zullen elkaar nooit meer kruisen.

Elias kwam naast me staan. Hij zei niets. Alleen een lichte glimlach. Ik keek hem aan. Mijn ogen glansden. “Ik voel het,” fluisterde ik. “De kracht. Hij is van mij.”
Hij knikte. “En hij zal alleen maar groeien. Gefeliciteerd. Je bent geslaagd.”
Zonder nog iets te zeggen liep hij weg. Ik keek hem na terwijl hij snel in de menigte oploste, alsof hij er nooit was geweest.
Ik lachte voor het eerst echt. Zonder schaamte en zonder angst. Ik was niet meer het meisje uit de sloot. Een soort rauwe, donkere kracht stroomde door mijn lichaam. Ik voelde me sterk.
Volgende week, als de zomervakantie voorbij is, is het tijd voor wraak.