Ik zit druk aan het werk in mijn werkkamer op zolder. De airconditioner zoemt zachtjes en houdt de ruimte aangenaam koel, terwijl buiten de eerste sneeuwvlokken van de winter schuin langs het dakraam dwarrelen. Het is zo’n typische winterdag waarop je dankbaar bent dat je veilig binnen zit, beschermd tegen de bijtende kou.
Er wordt zacht op de deur geklopt. Het is mijn vrouw Jennifer, die haar hoofd om de hoek steekt. Vorig week hebben we haar veertigste verjaardag gevierd, en ze straalt nog altijd diezelfde sprankelende energie uit als twintig jaar geleden, toen we elkaar leerden kennen. Ze vertelt dat ze naar haar werk vertrekt. Onze vaste schoonmaakster is ziek vandaag, dus komt haar dochter Anita in haar plaats. Jennifer heeft haar al uitgelegd wat er moet gebeuren: stofzuigen, dweilen, de badkamer schoonmaken en dat soort dingen.
Ik ben Erik, 46 jaar oud, al vijftien jaar getrouwd met Jennifer. We hebben drie kinderen, allemaal nog op de basisschool. Vanmorgen heb ik ze om half negen afgezet. Ze gingen vol tegenzin, nog nagloeiend van de adrenaline na een spetterende jaarwisseling met vuurwerk.
Even later hoor ik de motor van Jennifer’s auto starten en wegsterven in de verte. Ik besluit een verse kop koffie te halen en loop de trap af naar de keuken. Halverwege klinkt het ritmische gebrom van de stofzuiger. De schoonmaakster is al begonnen op de overloop. Ze draagt een simpel grijs joggingpak dat strak om haar slanke, sportieve lichaam spant en elke curve accentueert: haar heupen, ronde billen en volle borsten. Haar lange, donkere haar hangt los over haar schouders en danst mee met elke beweging. Als ze me ziet, schakelt ze de stofzuiger uit en kijkt op met intense bruine ogen. Ze glimlacht verlegen, bijna uitnodigend.
“Goedemorgen, ik ben Anita,” zegt ze met een zachte, hese stem. “Ik val vandaag in voor mijn moeder.”
Ik schat haar rond de twintig, misschien nog jonger. Er hangt iets meisjesachtigs om haar heen, iets wat haar ongetwijfeld populair maakt bij de jongens. Ik knik, mompel een groet en haal mijn koffie. Terug boven probeer ik me te concentreren op mijn werk, maar het lukt niet. Haar beeld brandt in mijn gedachten: die jonge, strakke vormen, hoe het joggingpak zich tegen haar huid drukt. Een warme, verboden opwinding groeit diep in mijn onderbuik.
Na een tijdje hoor ik haar boven in onze slaapkamer aan de slag gaan. Het geluid van de stofzuiger stopt abrupt, gevolgd door een doffe klap. Iets is gevallen. Ik aarzel even, maar nieuwsgierigheid wint het. Ik sta op en loop zachtjes naar de slaapkamer. De deur staat op een kier en ik stap naar binnen.
Anita zit op haar knieën naast het bed en reikt onder het bed, alsof ze iets probeert te pakken dat daarheen is gerold. Haar billen steken omhoog, het joggingpak spant strak en tekent haar perfecte, bolle vormen. Het nachtkastje van Jennifer staat open, de lade half uitgeschoven. Op het blad liggen spullen die normaal diep weggestopt zitten.
“Wat ben je daar aan het doen?” vraag ik, strenger dan ik bedoel.
Anita schrikt zichtbaar. Ze draait zich half om, haar wangen vuurrood. In haar hand houdt ze iets vast dat ze snel achter haar been probeert te verbergen.
“Wat heb je daar?” vraag ik rustiger, maar met een toon die geen ontkennen duldt.
Ze aarzelt, bijt op haar lip, maar haalt dan schoorvoetend haar hand tevoorschijn. In haar palm ligt Jennifer’s Magic Wand, dat krachtige, witte speeltje dat we altijd veilig opbergen.
“Ik… het viel uit de lade toen ik stof afnam,” stamelt ze. “Ik wilde het alleen terugleggen. Echt.”
Ik kijk haar doordringend aan en schud langzaam mijn hoofd.
“Dat ding valt niet zomaar uit de lade, Anita. Het ligt altijd goed weggestopt. Net als die boeien die nu open en bloot liggen.”
Ze slikt hoorbaar, ogen neergeslagen.
“Ik… ik geef toe dat ik nieuwsgierig was,” fluistert ze uiteindelijk. “Ik had nog nooit zoiets gezien. Ik wilde alleen even voelen hoe het was. Het spijt me echt.”
Ik adem diep in en uit. Boosheid mengt zich met iets duisters: macht. Macht over dit jonge meisje dat geknield voor me zit.
“Anita, je hebt een grens overschreden. Dit zijn privéspullen. Dit kan echt niet.”
Ze knikt, handen trillend in haar schoot, zichtbaar gespannen en berouwvol.
“Ik begrijp het. Zeg maar wat ik kan doen om het goed te maken. Ik wil niet dat mijn moeder problemen krijgt.”
“Goed,” zeg ik kalm maar vastberaden. “Dan maak je het goed door precies te doen wat ik zeg. Pak die handboeien en maak jezelf vast aan het bedhoofd. Beide polsen.”
Anita’s ogen worden groot van schrik. Ze kijkt me aan, hopend op een grap.
“Nee… dat meent u niet,” zegt ze zacht, stem trillend.
Ik stap dichterbij en toren boven haar uit. Mijn hart bonkt.
“Anita, ik tel tot drie. Als je het niet zelf doet, doe ik het. En niet zachtzinnig.”
Ze verstijft, ademhaling versnelt. Een seconde lijkt ze te overwegen te vluchten, maar dan zakken haar schouders. Met trillende handen pakt ze de boeien, klikt ze om haar polsen en bevestigt ze aan de metalen rail. Ze knielt nu op het bed, armen omhoog, kwetsbaar.
“Goed zo,” zeg ik met een lichte glimlach.
Ik pak de bijpassende enkelboeien. Anita volgt me met grote ogen.
“Wat… wat gaat u doen?” fluistert ze.
Zonder antwoord hurk ik bij haar voeten en pak een enkel vast. Ze spartelt meteen, probeert weg te trekken.
“Nee, alstublieft… dit gaat te ver,” hijgt ze, paniek in haar stem.
Maar ik houd vast, klik de boei om en bevestig de ketting aan de bedpost. Met haar handen vast heeft ze weinig kracht. De tweede enkel volgt snel. Nu ligt ze op haar rug, armen omhoog, benen gespreid en vast aan het voeteneinde. Volledig overgeleverd.
Haar borstkas rijst en daalt snel. Haar wangen gloeien, maar in haar blik mengt zich iets anders: angst, schaamte… en een vleugje opwinding dat ze probeert te verbergen.
Ik sta op en laat de stilte hangen, genietend van elk detail: haar hijgende borsten, de vochtige glans in haar ogen, het lichte trillen van haar dijen.
“Nu gaan we het hebben over je boete voor die nieuwsgierigheid.”
Ik pak de Magic Wand en zet hem op de hoogste stand. Het diepe gebrom vult de kamer.
“Dus jij wilde weten hoe dit voelt,” zeg ik hees.
Anita schudt haar hoofd, trekt aan de boeien. “Nee… alstublieft, niet…”
Ik kniel tussen haar gespreide benen en druk de trillende kop op haar joggingbroek, precies op haar clit. Meteen schreeuwt ze het uit met een rauwe, ongecontroleerde kreet. Haar lichaam schokt omhoog, rug gekromd, heupen stotend.
“Te veel… te veel!” hijgt ze, tranen in haar ogen. Maar haar lichaam liegt niet: een natte vlek vormt zich snel, en haar heupen draaien onwillekeurig mee.
Ik houd de wand stevig vast, beweeg in langzame, wrede cirkels. Haar kreunen worden luider, wanhopiger. Vingers klauwen in de boeien, tenen krullen. Haar buikspieren spannen zich, borsten gaan heviger op en neer. De natte vlek groeit.
“Voelt het goed, Anita?” fluister ik in haar oor, mijn adem warm op haar huid. “Dit verdienen nieuwsgierige meisjes.”
Ze kan alleen kreunen, hoofd heen en weer. Haar lichaam trilt; een orgasme bouwt razendsnel op. Dan komt ze hard, luid en ongecontroleerd. Een lange schreeuw terwijl golven door haar heen razen. Vocht sijpelt door de stof op het laken.
Ik trek haar joggingbroek en slipje in één beweging omlaag tot halverwege haar dijen. Haar gladgeschoren poesje glanst en slierten geil hangen langs haar benen.
Zonder pauze druk ik de wand weer op haar naakte clit, harder nu. Ze hijgt nog na van de eerste climax.
“Nee… ik kan niet meer!” smeekt ze gebroken.
“Je kunt wél,” grom ik. “We zijn nog lang niet klaar.”
De trillingen overspoelen haar. Kreunen worden schreeuwen. Haar lichaam spant als een boog. Het tweede orgasme is intenser en ze trilt zo hevig dat het bed kraakt.
Pas dan trek ik de vibrator weg. Ze ligt hijgend, bezweet en uitgeput. Ogen wazig van genot en schaamte. Dijen trillen na en haar lipjes staan geopend.
Ik leun over haar heen, mijn gezicht centimeters van het hare. Haar lippen trillen, de lucht zwaar van zweet en opwinding. Pure overgave straalt uit haar ogen. Mijn eigen verlangen bonkt nu onhoudbaar, en terwijl ik mijn riem losmaak, vraag ik me af hoe ver dit nog zal gaan…