Jeanet staarde door de kier in het gordijn. Haar adem stokte en voelde warm tegen het glas. Daar was hij weer, de buurman. Mark. Hij liep zijn achtertuin in, shirtloos, met zweet dat parelde op zijn borst. De zon sneed door de bladeren en liet zijn spieren glanzen. Ze beet op haar lip. Haar vingers trilden om de stof. Al twee jaar dit ritueel. Elke avond, als de schemering viel, ging ze hier staan in haar eenzame appartement. Eenendertig, nee tweeëndertig, nu vijfendertig. Eeuwige vrijgezel. Haar leven was een reeks saaie dagen op kantoor en nachten gevuld met dit stiekeme genot.
Hij boog voorover en pakte een hark. Zijn rug boog en zijn spieren rolden onder de huid. Jeanet voelde hitte opstijgen, laag in haar buik. Ze stelde zich voor hoe die handen haar zouden aanraken. Ruw en eisend. Niet zoals de slappe dates van vroeger, die jongens die bloosden bij een kus. Mark was anders. Krachtig en onbereikbaar. Ze had hem nooit gesproken. Alleen gadegeslagen. Vanuit haar keukenraam, dat uitkeek op zijn erf. Een hek scheidde hen, maar in haar fantasieën lag het plat.
Ze leunde dichterbij. Haar borsten drukten tegen de vensterbank en haar tepels werden hard van opwinding. Hij draaide zich om en veegde zweet van zijn voorhoofd. Even keek hij op, recht in haar richting. Jeanets hart sloeg over. Ze dook weg en haar gezicht gloeide. Had hij haar gezien? Nee, onmogelijk. Het gordijn was te dik en de hoek te schuin. Toch bonsde haar pols in haar keel. Ze zakte op de vloer, benen wijd. Haar hand gleed onder haar rok. Daar, in het donker, liet ze haar vingers dansen. Zijn naam op haar lippen, fluisterend. Mark. Neuk me.
De volgende ochtend waste ze de beker met trillende handen. Koffie morste op het aanrecht. Haar spiegelbeeld staarde terug. Donkere kringen onder haar ogen en haar in een slordige knot. Vijfendertig en nog maagdelijk in haar verlangens. Relaties? Een handvol mislukte pogingen. Mannen die haar saai vonden, te voorzichtig. Maar Mark vulde haar dromen. ’s Nachts zag ze hem voor zich. Zijn lichaam over het hare, duwend en grommend. Ze kwam klaar met zijn naam in haar mond, maar ’s ochtends was de leegte groter.
Werk was een waas. Ze typte rapporten over verzekeringen, terwijl haar gedachten afdwaalden. De chef, een kalende man met natte lippen, leunde te dichtbij. “Jeanet, focus.” Ze knikte, maar zag Marks handen, ruw op haar dijen. Thuis wachtte het raam. Vanavond regende het. Perfect. De druppels zouden het glas vertroebelen en haar onzichtbaar maken. Ze at een slap stuk pizza, staand voor het aanrecht. De klok tikte. Acht uur. Tijd.
Hij kwam thuis, nat van de regen. Schudde zijn jas af en trok zijn shirt uit. Water stroomde over zijn torso en zijn broek plakte aan zijn heupen. Jeanet slikte. Haar hand gleed alweer omlaag, maar ze hield zich in. Nog niet komen. Alleen kijken. Hij liep naar de schuur en rommelde met gereedschap. Bukte zich. Zijn kont spande de stof. Ze kreunde zacht en haar duim cirkelde over haar clit. Stel je voor dat hij omdraait, haar ziet en komt aanstormen. De deur intrapt. Haar vastgrijpt.
Maar hij deed het niet. Nooit. Ze eindigde hijgend op de bank, eenzaam. Tranen prikten. Dit was haar leven. Gluren, bevredigen, herhalen. Vijfendertig jaar oud en nog steeds bang. Bang voor afwijzing. Bang dat hij haar zou uitlachen, die magere vrouw met haar stille verlangens. Ze rolde zich op, deken over haar hoofd. Morgen, dacht ze. Morgen praat ik met hem.
De dagen kropen voorbij. Regen ging over in zon, zon in hitte. Jeanet droeg dunne jurkjes, alleen voor hem. Ze fatsoeneerde haar haar en smeerde lippenstift. Useless, want hij zag het niet. Maar op een middag, tijdens een koffiepauze op het werk, barstte het. Een collega, getrouwd en rozig, vertelde over haar man. “Neem de sprong, Jeanet. Leven is te kort.” Jeanet staarde in haar mok. Sprong. Ja. Vanavond.
Ze repeteerde het in de spiegel. “Hoi, ik ben Jeanet, je buurvrouw. Leuk je te ontmoeten.” Haar stem trilde. Wat als hij getrouwd was? Kinderen? Nee, het huis was stil en geen ring aan zijn vinger – ze had gekeken. Haar hart racete terwijl ze het eten klaarmaakte. Kip, salade. Simpel. Om acht uur stond ze op, gladde jurk, hakken. De bel. Eén keer drukken en het was gedaan.
Ze liep de trap af, benen als pudding. De avondlucht was koel en insecten zoemden. Zijn huis, twee deuren verder, licht in de ramen. Ze stak de straat over, vingers knijpend in haar tas. Elke stap een marteling. Wat als hij niet opendeed? Wat als hij wel deed en haar aankeek als een vreemde? De tuinlicht flakkerde. Ze hief haar hand. Drukte.
Stilte. Dan voetstappen. De deur ging open. Daar stond hij. Mark. Shirtloos, zweet op zijn borst – net als in haar dromen. Hij veegde zijn handen af aan een doek en zijn ogen waren verbaasd. “Ja?”
Jeanets mond was droog. Woorden stokten. Hij rook naar zaagsel en man. “Ik… hoi. Ik ben Jeanet. Van hiernaast.” Ze wees vaag en haar stem brak.
Hij knikte, een halve glimlach. “Mark. Buurvrouw, hm? Lang niet gezien.” Zijn ogen gleden over haar heen en bleven hangen op haar jurk. Hitte steeg in haar wangen.
“Ik… ik wilde gewoon hallo zeggen. We wonen zo dichtbij en…” Ze lachte nerveus en haatte zichzelf. Stom. Dom.
Hij leunde tegen de deurpost, armen gekruist. Spieren bolden op. “Kom binnen. Ik was aan het klussen. Bier?”
Ze stapte over de drempel, knieën knikkend. Het huis rook naar hout en koffie. Rommelig, mannelijk. Hij leidde haar naar de keuken en schonk een flesje in. Hun vingers raakten elkaar. Elektriciteit schoot door haar heen. Ze nipte, staand aan het eiland. “Dus… wat doe je zoal?”
“Werk in de bouw. En jij?”
“Kantoor. Verzekeringen.” Saai. Ze wilde meer zeggen, over de nachten, het gluren. Maar nee.
Hij lachte, diep. “Klinkt droog. Wil je de achtertuin zien? Ik heb net de schuur gefixt.”
Ze volgden hem naar buiten. De tuin, haar observatiepost. Nu stond ze erin, gras onder haar voeten. Hij wees naar de schuur, boog voorover om iets op te rapen. Zijn rug glansde in het schaarse licht. Jeanet voelde de familiariteit, de hunkering. “Ik… ik heb je vaak gezien. Vanuit mijn raam.”
Hij draaide zich om, wenkbrauw opgetrokken. “O ja? Gluren, hm?”
Haar hart stopte. “Ik… sorry. Ik bedoel…”
Hij stapte dichterbij en torende boven haar uit. “Geen sorry nodig. Vind het wel leuk.” Zijn hand raakte haar arm, licht. Maar genoeg. Haar tepels verhardden en een golf van nattigheid tussen haar benen.
“Echt?” fluisterde ze.
Hij knikte en zijn duim streek over haar huid. “Vertel eens. Wat zag je?”
Alles. Zijn lichaam, naakt in haar geest. “Je… klust veel. Sterk.”
Hij lachte weer en trok haar mee naar de schuur. De deur kraakte open. Binnen dim licht, gereedschap overal. Hij drukte haar tegen de muur, mond vlakbij de hare. “En wat dacht je dan?”
Ze hijgde. “Dat ik je wilde. Al zo lang.”
Zijn lippen vonden de hare. Hard en hongerig. Tong duwend, proevend. Jeanets handen grepen zijn schouders, nagels in zijn vlees. Hij tilde haar op en zette haar op een werkbank. Jurk omhoog, handen op haar dijen. “Je bent nat,” gromde hij en zijn vingers gleden onder haar slipje.
Ze kreunde en haar hoofd viel achterover. “Ja. Voor jou.”
Hij rukte de stof weg en zijn duim vond haar clit. Cirkelend, plagend. Jeanet beefde en haar heupen stootten. Dit was het. Eindelijk. Hij maakte zijn broek los. Zijn harde pik kwam tevoorschijn. Dik en kloppend. Ze greep hem en streelde. Hij gromde en duwde naar binnen. Diep en vullend. Pijn en genot vermengd.
Hij stootte ritmisch en hard. De bank kraakte en haar kreten vulden de schuur. “Neuk me,” hijgde ze en haar nagels groeven in zijn rug. Hij ging sneller en zweet droop op haar borsten. Ze kwam klaar, schokkend en zijn naam schreeuwend. Hij volgde, diep in haar spuitend en grommend.
Ze lagen hijgend, verstrengeld. Zijn arm om haar heen. “Blijf,” mompelde hij.
Jeanet glimlachte in het donker. De sprong genomen. Geen gluren meer. Nu echt. Maar de nacht was nog jong. Mark tilde zijn hoofd op en kuste haar nek. Zijn hand gleed weer omlaag, plagend. “Dit was nog maar het begin,” zei hij. Jeanet voelde de hitte terugkeren. Ze draaide zich om en kuste hem diep. Hun lichamen bewogen opnieuw, langzamer nu, vol belofte. Buiten viel de nacht, maar binnen vulde het verlangen de leegte. Voor het eerst in jaren voelde ze zich vol. En morgen? Morgen zouden ze praten, lachen, meer ontdekken. Maar vannacht was voor hen.