De eerste week op de boerderij was sneller voorbijgegaan dan Eva had verwacht. Overdag was ze druk met het uitzoeken van de spullen van tante Hillie. Het was zwaar, stoffig werk dat haar hoofd verrassend leeg maakte. De nachten waren moeilijker. Het was onnatuurlijk stil, en in die stilte was er veel te veel ruimte voor gedachten aan Mark.
Sinds de ontmoeting in de schuur had ze hem alleen van een afstand gezien. Hij werkte op zijn tractor op het land achter haar huis. Soms stond ze voor het keukenraam, met een kop koffie in haar handen, en keek ze hoe hij behendig de zware machines bestuurde. De manier waarop zijn gespierde armen het stuur hanteerden, zorgde telkens voor een onrustig gevoel in haar buik.
Het was donderdagavond. De lentedag was overgegaan in een ongewoon warme, broeierige avond. Eva had de deuren van de woonkamer opengezet om het huis te laten luchten. Ze had geen zin meer om dozen in te pakken. Ze trok haar wandelschoenen aan en liep naar buiten.
De lucht kleurde diep oranje. De geur van droge aarde en bloeiend fluitenkruid hing zwaar in de lucht. Eva liep langs de rand van het weiland. Het gras was hoog en kietelde tegen haar blote kuiten. Ze ademde diep in en voelde een vreemde rust over zich heen komen. Dit landschap zat in haar bloed, hoe hard ze het ook had geprobeerd te negeren in de stad.
Aan het einde van het zandpad zag ze een gestalte tegen een houten hek leunen. Het was Mark. Hij droeg een simpel wit T-shirt dat strak om zijn schouders spande en hij staarde naar de ondergaande zon.
Eva twijfelde even of ze om zou draaien. Voordat ze een beslissing kon nemen, draaide Mark zijn hoofd haar kant op. Hij rechtte zijn rug. Weglopen was nu te opvallend. Ze liep rustig door tot ze naast hem bij het hek stond.
“Mooie avond,” zei ze zacht.
“De mooiste tijd van de dag,” beaamde Mark. Zijn stem klonk kalm, zonder de scherpe randjes van hun vorige ontmoeting. Hij keek niet naar haar, maar naar de horizon.
Ze stonden een tijdje in stilte naast elkaar. Het was eerst een ongemakkelijke stilte, gevuld met onuitgesproken woorden en tien jaar aan afstand. Maar naarmate de minuten verstreken, leek de spanning iets weg te vloeien. De warmte van de avond en de rust van het landschap brachten hen onbewust dichter bij elkaar.
“Eelke vroeg vandaag nog naar je,” zei Mark plotseling.
Eva glimlachte. “Het is een ontzettend leuk mannetje. Hij is gek op jou, zo te zien.”
Een zachte, oprechte glimlach brak door op het gezicht van Mark. Het maakte hem onweerstaanbaar knap. “Hij is mijn schaduw. Sinds hij bij mij woont, volgt hij me overal. Hij brengt leven in de brouwerij.”
Eva keek hem vragend aan. “Woont hij bij jou? Waar zijn zijn ouders dan?”
Mark verstrakte. De ontspannen sfeer verdween in een tel. Hij klemde zijn handen stevig om het houten hek. Zijn knokkels werden wit. “Zijn moeder kan niet voor hem zorgen,” zei hij kortaf. “Het is beter zo.”
Eva voelde dat ze een grens had bereikt. Ze knikte langzaam en besloot niet door te vragen. Toch was dit de eerste keer dat ze een glimp opving van de zorgzame, warme kant van de man naast haar. De man die een klein jongetje in huis nam en hem met zoveel liefde opvoedde. Het maakte de aantrekkingskracht die ze voor hem voelde alleen maar groter.
“Zaterdag is het dorpsfeest,” zei Mark, alsof hij het onderwerp snel wilde veranderen. “De hele streek loopt dan uit. Tante Hillie ging altijd. Het zou goed zijn als je ook even je gezicht laat zien.”
Eva zuchtte. “Ik weet niet of ik zin heb in al die nieuwsgierige blikken.”
“Ze gaan toch wel over je praten,” zei Mark nuchter. Hij draaide zijn hoofd naar haar toe. Zijn donkere ogen gleden over haar gezicht. “Je kunt ze maar beter laten zien dat je niet bang voor ze bent.”
Zijn blik bleef iets te lang hangen op haar mond. Eva voelde een warme golf door haar lichaam trekken. Ze slikte. “Misschien kom ik wel even,” fluisterde ze.
Twee dagen later stond Eva in de grote feesttent in het midden van Lijenberg. De muziek stond hard, de lucht rook naar bier en zweet, en de sfeer was uitgelaten. Eva droeg een donkere, nauwsluitende spijkerbroek en een soepele, olijfgroene top die haar schouders vrij liet. Ze had haar haren los laten hangen.
Ze had al met verschillende oude buren gesproken. De meesten waren vriendelijk, maar ze voelde de onderzoekende blikken prikken op haar huid. Ze baande zich een weg naar de bar om een drankje te halen.
“Kijk nou toch. De stadse Eva van Laar is weer terug op het oude nest.”
Eva draaide zich om en keek recht in het gezicht van Janna Kroes. Janna was de onofficiële burgemeester van de roddel in Lijenberg. Ze was eind vijftig, droeg een felgekleurde bloes en had een blik die werkelijk niets miste.
“Hallo Janna,” zei Eva beleefd. “Hoe gaat het ermee?”
“Met mij gaat alles goed, meid,” zei Janna luid boven de muziek uit. Ze leunde vertrouwelijk naar Eva toe. “Maar we zijn allemaal zo benieuwd naar jou. Ga je de boerderij nu snel verkopen aan Mark? Dat zou wel makkelijk zijn voor hem, he?”
Eva voelde haar rug strak worden. “Ik ben nog spullen aan het uitzoeken, Janna. Ik heb nog geen beslissing genomen over de verkoop.”
Janna knikte langzaam, alsof ze dit antwoord ergens in haar mentale archief opsloeg. Haar blik gleed over Eva’s schouder. “Nou, als je het hem zelf wilt vertellen, hij staat daar.”
Eva draaide haar hoofd. Mark stond aan de andere kant van de tent. Hij droeg een donkerblauw overhemd en dito colbert dat strak om zijn borstkas zat. Hij had een glas bier in zijn hand, maar hij dronk niet. Hij keek recht naar haar. Door de menigte heen kruisten hun blikken elkaar en de rest van de tent leek plotseling weg te vallen.
De band op het podium zette een langzamer, zwoel nummer in. De lichten in de tent werden iets gedimd. Tot Eva’s verbazing zette Mark zijn glas op een statafel en begon hij door de menigte naar haar toe te lopen. Zijn ogen lieten haar geen seconde los.
Eva voelde haar ademhaling versnellen. Ze wilde weglopen, maar haar voeten leken vastgelijmd aan de houten vloer.
Mark stopte vlak voor haar. Hij was zo dichtbij dat ze de warmte van zijn lichaam weer kon voelen.
“Dans met me,” zei hij. Het was geen vraag.
Voordat Eva kon weigeren, legde hij zijn grote, warme hand op haar blote schouder. De aanraking stuurde een schok van elektriciteit door haar hele lijf. Hij trok haar zachtjes maar beslist mee naar de rand van de dansvloer, weg van de bar en weg van Janna.
Eva legde aarzelend haar handen op zijn schouders. Mark gleed met zijn armen om haar middel en trok haar tegen zich aan. Er zat geen ruimte meer tussen hun lichamen. Eva voelde de harde spieren van zijn borstkas en de stevige afdruk van zijn heupen tegen de hare.
Ze begonnen langzaam te bewegen op het ritme van de muziek. Het voelde zo onvoorstelbaar vertrouwd dat Eva haar ogen sloot. Het was alsof haar lichaam het zijne nooit was vergeten. Ze ademde zijn geur in. Mark verplaatste één hand naar het kuiltje onder in haar rug en drukte haar nog iets steviger tegen zich aan. Zijn vingers brandden door de dunne stof van haar top heen.
Elke beweging die ze maakten veroorzaakte een heerlijke, dwingende wrijving. Eva voelde een zware, kloppende hitte in haar onderbuik ontstaan. Ze liet haar handen langzaam over de stof van zijn overhemd naar zijn nek glijden en speelde onbewust met de haartjes in zijn nek. Ze hoorde hem diep inademen. Zijn adem streek warm langs haar hals.
Ze waren volledig in elkaar verdiept. Tien jaar aan weggestopte verlangens kwamen in deze ene dans naar de oppervlakte. Eva wilde dat het nummer nooit zou stoppen. Ze wilde haar gezicht in zijn hals begraven en voelen of hij haar net zo hard wilde als zij hem.
“Goh, het is net of de tijd tien jaar heeft stilgestaan.”
De schrille stem van Janna Kroes sneed als een mes door de betovering.
Eva schrok op en opende haar ogen. Janna stond vlak naast hen op de dansvloer, met een brede, veelbetekenende grijns op haar gezicht. Een paar andere mensen uit het dorp keken nu ook hun kant op. Ze fluisterden met elkaar.
De magie was op slag verdwenen. De realiteit kwam keihard binnen. Ze stonden hier midden in de feesttent een schouwspel te maken voor het hele dorp. De roddelmachine zou morgen overuren draaien.
Eva rukte zich los uit de greep van Mark. Haar gezicht brandde van schaamte. Ze mompelde een snelle verontschuldiging, draaide zich om en baande zich een weg door de drukte naar de uitgang. Ze moest hier weg. Ze duwde de flappen van de tent opzij en stapte de koele, donkere nachtlucht in.
Ze liep met snelle stappen over het grasveld naast de tent, op weg naar haar auto.
“Eva! Wacht!”
Ze hoorde de zware voetstappen van Mark achter zich, maar ze stopte niet. Ze was halverwege het parkeerterrein toen hij haar inhaalde. Hij greep haar bij haar arm en dwong haar om te draaien.
“Wat doe je nou?” vroeg hij ruw. Zijn borstkas ging snel op en neer.
“Ik ga naar huis,” zei Eva fel. Ze probeerde haar arm los te trekken, maar hij hield haar stevig vast. “Ik heb geen zin om de hoofdrol te spelen in de nieuwste dorpsroddel van Janna Kroes.”
Mark liet haar arm los, maar hij deed geen stap achteruit. “Trek je je daar serieus iets van aan? Van wat die oude wijven in de tent denken?”
“Ja, dat doe ik!” riep Eva. De frustratie en de opgebouwde seksuele spanning zochten een uitweg in woede. “Ik kom hier om dingen af te handelen. Ik wil geen gedoe. Ik wil niet dat het hele dorp over ons praat alsof we weer een stelletje pubers zijn.”
Mark keek haar woedend aan. “Je bent geen haar veranderd. Zodra het een beetje ongemakkelijk wordt, zodra het echt voelt, ren je weg. Je was tien jaar geleden al laf, en je bent nu nog precies hetzelfde.”
De woorden raakten haar hard. Ze voelde de tranen van woede achter haar ogen prikken. “Ik ben niet laf! Ik probeer gewoon mijn eigen leven te leiden. Jij snapt daar niets van. Jij zit hier al je hele leven vastgeroest op dat stuk land. Jij hebt nooit de moed gehad om verder te kijken dan dit dorp!”
Het was een harde klap, maar in plaats van dat Mark achteruit deinsde, stapte hij naar voren. Zijn ogen stonden donker en gevaarlijk. Hij pakte haar met beide handen stevig bij haar heupen vast en trok haar met een ruk tegen zich aan. Ze botste hard tegen zijn borst.
“Denk je echt dat ik hier vastzit?” snauwde hij, zijn gezicht slechts centimeters van het hare. “Denk je dat ik nooit aan iets anders heb gedacht? Ik heb tien jaar lang aan jou gedacht. Tien jaar, Eva.”
De woede in zijn ogen maakte plotseling plaats voor iets anders. Iets puurs en rauws. De ademhaling van Eva stokte. Ze keek naar zijn mond. De woede in haar eigen lichaam veranderde in een oogwenk in een overweldigende, brandende lust. Ze voelde de harde grip van zijn handen op haar heupen. De hitte tussen hun lichamen was ondraaglijk.
Eva liet haar handen op zijn borstkas rusten. Ze voelde zijn hart wild tekeergaan. Ze leunde naar voren. Ze wilde zijn lippen voelen. Ze had hem nodig, hier, nu, op dit donkere parkeerterrein. Ze sloot haar ogen en opende haar mond een heel klein beetje, wachtend op de impact van zijn mond op de hare. Ze voelde zijn adem op haar lippen. Hij was zo dichtbij.
Toen verstijfde Mark.
Met een abrupte beweging liet hij haar los en deed een grote stap naar achteren. De plotselinge kou tussen hen was een schok.
Eva deed haar ogen open. Mark stond met gebalde vuisten voor haar. Hij ademde zwaar en keek naar de grond. Zijn gezicht was vertrokken, alsof hij fysiek pijn had.
“Mark?” fluisterde ze verward. Ze trilde over haar hele lichaam.
Hij schudde langzaam zijn hoofd. Hij keek haar niet meer aan. “Dit kunnen we beter niet doen, Eva,” zei hij schor. “Dit gaat niet. Het spijt me.”
Voordat Eva ook maar een woord kon uitbrengen, draaide hij zich om. Hij liep met grote, snelle passen terug naar de feesttent en verdween in de menigte.
Eva bleef alleen achter in het donker. Haar lichaam stond in brand en haar hart was een warboel van verlangen, boosheid en verwarring. Waarom had hij haar weggeduwd? Wat was er zojuist in hemelsnaam gebeurd? Ze sloeg haar armen om zichzelf heen en liep langzaam naar haar auto. Ze wist zeker dat ze vannacht geen oog zou dichtdoen.