De avondlucht boven het station had dat typische vrijdaggevoel: een mengeling van haast, bierlucht en verwachting. Rik trok zijn jas iets dichter om zich heen terwijl hij de trap naar het perron opliep. Zijn camera hing, zoals zo vaak, losjes om zijn nek. Niet omdat hij per se foto’s móést maken, maar omdat hij de wereld nu eenmaal graag door een lens bekeek. Het hielp hem dingen te zien die anderen misten: licht dat over gezichten gleed, kleine blikken, momenten tussen twee ademhalingen.
De trein rolde het station binnen met een metalen zucht. Zoals bijna elke vrijdagavond stapte hij in dezelfde wagon, waar al een paar bekende gezichten stonden. Supporters met sjaals, plastic bekers bier en die typische voorpret.
“Rik! Hier!” riep iemand verderop.
Hij knikte, stapte erbij en leunde tegen het raam. Terwijl het landschap langzaam voorbij schoof, dacht hij aan het ritme dat al twintig jaar bijna hetzelfde was. Werk. Eten. Tien minuten lopen. Trein. Stadion. Het had iets geruststellends, bijna als een serie foto’s uit dezelfde reeks.
Toen ze uitstapten, begon automatisch die kleine optocht richting het stadion. Een stoet van stemmen, lachen, schoenen op asfalt. In zijn hoofd stelde Rik zich voor hoe het eruit zou zien als hij het vastlegde: lange sluitertijd, bewegende lichten van straatlantaarns, rode sjaals als strepen in de nacht.
Bij het stadion ging hij, zoals altijd, eerst naar het supportershome. Binnen hing de warme geur van bier en oude houten tafels. Hij nam een pilsje, praatte kort met wat bekenden, en keek af en toe door de zoeker van zijn camera alsof hij het moment alvast wilde bewaren.
Een kwartier voor de aftrap liep hij naar het vak.
En daar stond Renzo al.
“Rik!” zei hij met die brede grijns.
“Renzo. Klaar voor weer negentig minuten frustratie?”
“Of een wonder, wie weet.”
Ze lachten. De gesprekken begonnen zoals altijd: over de opstelling, de verdediging, de kans dat de scheidsrechter het weer zou verpesten.
Naast Renzo zat iemand. Een blondine. Haar haar ving het stadionlicht alsof het een zachte reflectie was, bijna zoals een overbelichte rand in een foto. Ze droeg een donker jasje en een sjaal half om haar hals. Haar blik kruiste de zijne even. Kort. Net lang genoeg om iets te laten hangen.Rik knikte beleefd. Zij knikte terug. Net voordat de spelers het veld op kwamen, boog Renzo zich naar hem toe.
“Heb je gezien wie er naast je zit?”
“Ja,” zei Rik zacht. “Maar ik kan haar niet helemaal plaatsen.”
Renzo grijnsde alsof hij een geheim kende.
“Herken je haar echt niet? ”Rik keek opnieuw. Dit keer alsof hij zijn focusring langzaam draaide. Het stadiongeluid vervaagde even. Hij keek naar haar ogen, de lijn van haar glimlach, de manier waarop ze hem aankeek — niet zomaar vluchtig, maar alsof ze wachtte tot hij het beeld scherp kreeg. “Je hebt er jaren naast gezeten,” zei Renzo. En toen, ergens achter in zijn geheugen, ging er een klein lampje aan.
Alsof een donkere foto plotseling in de ontwikkelbak verscheen.
Zijn adem stokte een moment.
“Wacht…,” zei hij zacht. “Dat kan toch niet…”
De blondine glimlachte nu duidelijker. Niet luid, niet overdreven — maar met die warme spanning die ontstaat wanneer twee mensen beseffen dat een oud beeld ineens weer tot leven komt. “Het duurde even,” zei ze. “Maar je hebt me toch herkend, Rik.”
Hij voelde hoe zijn hartslag iets versnelde. Rik keek haar een paar seconden aan, terwijl de ruis van het stadion langzaam weer terugkwam. Het gejuich van een ander vak, het knetteren van de speakers, het gerommel van duizenden voeten op beton.
“Masja…?” zei hij ongelovig.
De blondine lachte. Niet hard, maar met een soort warme zelfverzekerdheid. Ze stapte een halve pas naar voren.
“Ja hoor. Dezelfde,” zei ze. “Alleen een paar jaartjes verder.”
Rik schudde zijn hoofd en moest zelf ook lachen. “Maar jij… jij was toch dat meisje dat hier altijd zat met Renzo? Met die veel te grote sjaal en dat zakje snoep?” Renzo grinnikte naast hem.“Zie je wel dat hij het zich herinnert.”
Masja haalde speels haar schouders op.
“Toen was ik negen,” zei ze. “En daarna… tja, school, vriendinnen, uitgaan. Andere dingen. Je weet hoe dat gaat.”
Rik knikte. Natuurlijk wist hij dat. Vijftien jaar was een eeuwigheid. In zijn hoofd zag hij nog flarden van vroeger: een klein meisje dat op de stoel stond om over de reling te kijken, dat bij een doelpunt bijna van de bank sprong.
En nu…
Nu stond er een volwassen vrouw voor hem.
Masja draaide zich een keer half om, bijna alsof ze zijn blik had gevoeld. Niet overdreven, meer speels. Het stadionlicht gleed langs haar blonde haar en langs de lijnen van haar jas. Het had iets van een modeshowmoment, alsof ze even wist dat alle ogen op haar gericht waren.
“Ja ja,” zei ze lachend terwijl ze zich weer naar hem toe draaide. “Je herkent me niet meer terug, hè?”
Rik moest toegeven dat ze gelijk had. De tijd had haar veranderd. Waar vroeger dat kind zat dat hij nauwelijks opmerkte, stond nu iemand met een zelfverzekerde uitstraling. Haar glimlach had iets ondeugends, alsof ze precies wist wat voor indruk ze maakte.
“Dat mag je best toegeven hoor,” zei Renzo. “Ik zei het al tegen haar in de trein: Rik gaat twee keer kijken.”
Masja keek Rik even recht aan. In haar ogen lag een glinstering die hij zich van vroeger niet herinnerde.
“Nou?” vroeg ze zacht.
Rik haalde zijn camera van zijn schouder en keek er even naar, alsof hij een grapje wilde maken.
“Als ik je vijftien jaar geleden had gefotografeerd,” zei hij, “en nu weer… dan zou niemand geloven dat het dezelfde persoon was.”
Masja lachte. “Is dat een compliment?” “Dat lijkt me wel,” zei hij.
Op dat moment kwamen de spelers het veld op. Het stadion ontplofte in geluid. Sjaals gingen de lucht in, mensen begonnen te zingen.
Masja ging weer zitten op haar stoel.
En toen ze dat deed, boog ze zich een klein beetje naar hem toe zodat hij haar kon verstaan door het lawaai van het stadion.
“Dus…” zei ze met een lichte glimlach.
“Zitten we weer naast elkaar. Net als vroeger.”
De volgende ochtend viel het zonlicht in schuine banen door het raam van Rik zijn woonkamer. De stad was nog rustig; ergens verderop reed een tram voorbij. Hij zette een kop koffie en pakte zijn camera van de tafel.
Zoals altijd na een wedstrijd wilde hij even door de foto’s bladeren.
Het scherm van zijn laptop lichtte op terwijl de beelden één voor één verschenen. Supporters in sjaals. Een moment waarop het stadion ontplofte na de 1-0. Een wazige foto van een speler die juichend langs de cornervlag rende.
En toen kwam die serie van vóór de wedstrijd.
Tien foto’s, snel achter elkaar geschoten.
En daar stond ze.
Masja.
Hij zoomde iets in. Het stadionlicht had haar gezicht precies goed geraakt. Haar blonde haar viel half over haar schouder, en haar glimlach was net dat moment tussen serieus en lachen in, precies het soort moment waar fotografen van houden.
“Verdomme…” mompelde hij zacht.
Hij leunde achterover en keek nog eens. Van top tot teen was het gewoon een sterk beeld. Niet alleen omdat ze mooi was, maar omdat er iets levends in zat. Hij moest lachen om zijn eigen gedachten.
In de spiegel in de gang keek hij zichzelf even aan.
“Ach,” zei hij zacht. “Je mag er zelf ook nog wel zijn.”
Toch schoof hij die gedachte snel weer opzij. Er zat een flink leeftijdsverschil tussen hen. En bovendien — het was Renzo’s dochter. Dat alleen al maakte het ingewikkeld genoeg.
Maar die foto’s… die moest hij eigenlijk gewoon even sturen.
Hij pakte zijn telefoon en appte Renzo.
“Hé, ik heb gister een paar foto’s gemaakt op de tribune. Ook eentje van Masja. Heb je misschien haar nummer? Dan kan ik ze even naar haar sturen. ”Nog geen vijf minuten later kwam het antwoord. Een telefoonnummer.
Rik voegde het toe aan zijn contacten. Zodra hij op de naam drukte, verscheen automatisch haar profielfoto.
Hij bleef even stil kijken.
Het was duidelijk een zomerse foto. Masja stond buiten, in een licht rood zomerjurkje. Zonlicht op haar schouders, haar haar los in de wind. De jurk volgde de lijnen van haar figuur op een elegante manier — niet opzichtig, maar genoeg om te laten zien dat ze inmiddels een volwassen vrouw was geworden. “Ja… dat is wel een plaatje,” mompelde hij. Even twijfelde hij. Toen begon hij te typen.
“Hoi Masja, met Rik van de tribune naast je vader. Ik heb gister een paar foto’s gemaakt voordat de wedstrijd begon. Er zitten een paar leuke bij waar jij ook op staat. Zal ik ze even sturen?”
Hij drukte op verzenden.
Een minuut later verschenen de twee blauwe vinkjes.
Nog een minuut later begon het scherm te bewegen.
Masja typte.
Zijn hartslag versnelde een klein beetje, iets wat hij zelf bijna grappig vond.
Toen kwam haar antwoord.
“Hé Rik! Natuurlijk herken ik je nog”
Hij glimlachte.
“Stuur ze maar door. Ben benieuwd wat je hebt vastgelegd.”
Hij stuurde drie foto’s uit de serie.
Nog geen halve minuut later kwam haar reactie.
“Wauw… die eerste is echt mooi.”
“Je hebt wel een goed oog voor momenten volgens mij.”
Even later volgde er nog een bericht.
“Of misschien had je gewoon een goed onderwerp voor je lens gisteren”
Rik leunde achterover in zijn stoel en moest zacht lachen.
De eerste kleine toespelingen waren duidelijk al gemaakt.
En ergens voelde hij dat dit gesprek nog wel eens een heel interessante serie kon worden, alsof hij net de eerste foto had genomen van een verhaal dat zich langzaam ging ontwikkelen.
De weken na die eerste ontmoeting op de tribune volgden elkaar snel op. Het programma was druk: drie thuiswedstrijden in korte tijd. Elke keer zat hetzelfde kleine trio weer bij elkaar.
Renzo met zijn vaste grappen. Masja met haar lichte lach. En Rik die af en toe door de zoeker van zijn camera keek, maar ondertussen steeds vaker merkte dat zijn aandacht ergens anders lag.
Er werd veel gelachen. Over slechte passes, over de scheidsrechter, over de tegenstander. Maar tussen die momenten door waren er kleine dingen die Rik niet ontgingen.
Een blik die net iets langer bleef hangen.
Een schouder die even tegen de zijne kwam wanneer iedereen opsprong bij een kans.
Een grapje van Masja dat nét een dubbele bodem had. Hij begon zich af te vragen of hij het zich verbeeldde… of dat er echt iets speelde.
Thuis merkte hij dat hij soms aan haar dacht. Vooral wanneer hij weer eens door zijn foto’s scrolde. De foto van haar van die eerste avond kwam dan weer voorbij. Het licht van het stadion, haar blik, die halve glimlach. Als fotograaf wist hij: sommige beelden blijven hangen omdat ze technisch goed zijn.Maar sommige omdat er iets achter zit.
De laatste thuiswedstrijd vóór de kerst kwam eraan. Een belangrijke ook. De koploper kwam op bezoek en de ploeg van Rik stond inmiddels verrassend derde. In het stadion hing een geladen sfeer; je voelde dat dit zo’n avond kon worden waar mensen nog lang over zouden praten.
Het stadion lichtte fel op in de winteravond.
Rik liep door de poorten naar binnen en keek automatisch richting het supportershome. Maar hij zag Renzo niet. En Masja ook niet.
Misschien zitten ze al op het vak, dacht hij. Hij haalde een pilsje en liep rustig de trappen op. Het geroezemoes van duizenden stemmen vulde de tribune. Sjaals, licht, muziek, alles voelde groter dan normaal.
Halverwege de trap zag hij haar. Masja.
Ze stond bij hun rij en zwaaide uitbundig toen ze hem zag. “Rik!” riep ze boven het stadiongeluid uit.
Hij glimlachte en liep verder omhoog. Terwijl hij dichterbij kwam keek hij automatisch even om zich heen.
“Waar is Renzo?” vroeg hij. Masja rolde met haar ogen en lachte. “Jubileumfeest van een collega,” zei ze. “Kon hij echt niet onderuit.”
Ze haalde haar schouders op. “Dus ja…” zei ze terwijl ze een stapje dichterbij kwam. “Vandaag zul je het met mij moeten doen.”
Rik voelde hoe hij even moest lachen om de manier waarop ze het zei.
Het stadion begon ondertussen langzaam voller te worden. De lichten gloeiden boven het veld en ergens werd het clublied al ingezet.
Masja ging zitten en klopte op de stoel naast haar. “Kom,” zei ze. “We hebben negentig minuten.”
Rik ging zitten. Voor het eerst in al die weken zat er niemand tussen hen in.
En terwijl het stadion steeds luider werd en de spelers het veld op kwamen, merkte hij dat de avond een heel andere sfeer had dan de vorige keren. Masja boog zich iets naar hem toe zodat hij haar kon verstaan door het lawaai.
“En?” zei ze met een speelse glimlach.
“Heb je je camera bij je vanavond?”
“Camera natuurlijk,” zei Rik lachend terwijl hij het apparaat even optilde. “Zo’n wedstrijd moet je vastleggen. En niet alleen de wedstrijd.”
Masja keek even naar de camera en daarna weer naar hem.
“Dus ik moet een beetje oppassen?” vroeg ze speels . Of juist niet,” antwoordde hij.
Ze lachte, en even later kwam het stadion in beweging. De wedstrijd begon.
Het werd een spannende avond. Eerst een doelpunt voor hun club, het vak ontplofte, bier spatte over de rijen, mensen vielen elkaar in de armen. Masja sprong op en greep automatisch Rik bij zijn schouder toen iedereen juichend tegen elkaar botste.
Later maakte de tegenstander gelijk. De spanning bleef tot het einde. En toen, vlak voor tijd, viel de 2-1. Het stadion ging compleet los. Sjaals draaiden door de lucht, mensen schreeuwden hun stemmen schor. Toen de scheidsrechter eindelijk affloot, voelde het alsof er een enorme ontlading door het stadion ging. “Drie punten!” riep Masja.
Rik grijnsde. “En we kruipen dichterbij.”
Ze stonden nog steeds derde, maar het verschil met de koploper was nog maar drie punten. En er kwamen na de winterstop nog zestien wedstrijden.
In de kantine was het feest. Bierglazen tikten tegen elkaar, liederen werden luid meegezongen en de spanning van de wedstrijd veranderde langzaam in uitbundige vrolijkheid. Renzo was er niet, maar Masja en Rik bleven. Eerst met een groepje supporters, later met steeds minder mensen.
De klok tikte door.
Half één. De barkeeper klapte in zijn handen.
“Jongens, laatste rondje. We gaan sluiten.”
Rik keek op zijn telefoon en zuchtte zacht.
“Dan moet ik eigenlijk naar het station.” Rik trok zijn jas aan.
“Ik loop wel even met je mee,” zei ze. “Mijn huis ligt toch tien minuten voorbij het station.”
Buiten was de nacht koud en stil vergeleken met het lawaai binnen. Ze liepen langs de ventweg naast het spoor. De lantaarns gaven een zacht geel licht over het asfalt. Masja sloeg haar arm door de zijne.
Het ging vanzelf. Ze liepen een tijdje zo, pratend over de wedstrijd, over hoe onverwacht goed het seizoen ineens liep.
Bij het station keek Rik op de klok boven het perron.
“Shit,” zei hij. Masja keek ook. De trein was net vertrokken. “Gemist,” zei ze zacht.
Rik keek nog eens naar het bord boven het perron. De rode cijfers stonden onverbiddelijk stil bij de tijd van de trein die net vertrokken was.
“Shit,” mompelde hij.
Masja keek ook omhoog en moest zacht lachen.
“Die heb je dus net gemist.”
Rik knikte. Hij moest nog zeker een half uur met de trein en daarna nog een stukje lopen. Lopend was dat simpelweg geen optie. Even dacht hij aan een taxi, maar rond deze tijd stonden die hier zelden.
Masja stak haar handen in de zakken van haar jas.
“Nou,” zei ze. “Ik woon gelukkig op loopafstand. Dus voor mij is het niet zo’n ramp.”
Rik keek haar even aan en moest lachen om de situatie.
“Ja, jij hebt het makkelijk. Ik moet nog een halve provincie door.”
Ze begonnen samen weer langzaam het station uit te lopen. De nacht was stil; alleen in de verte klonk nog wat geroezemoes van supporters die dezelfde kant op liepen. Na een paar stappen haakte Masja weer haar arm door de zijne, net als onderweg naar het station.
“Dus…” zei ze speels. “Wat is het plan voor de gestrande fotograaf?”
Rik dacht even na en haalde toen zijn schouders op.
“Eerlijk?” zei hij. “Taxi zien te scoren..”
Masja keek hem schuin aan.
“Of…” zei ze langzaam. Hij keek haar vragend aan. Ze glimlachte een beetje ondeugend.
“Of je loopt gewoon met mij mee. Mijn huis is tien minuten hier vandaan. Dan kun je daar even opwarmen, wat drinken… en dan kan je daar een taxi bellen. ”Rik voelde even een lichte spanning in zijn borst. Niet ongemakkelijk, meer dat gevoel wanneer een avond onverwacht een andere wending krijgt. “Dat klinkt eigenlijk als een veel beter plan,” zei hij.
Masja kneep even zacht in zijn arm. “Mooi,” zei ze. “Kom dan. Dan laat ik je zien waar ik woon.”
Samen liepen ze verder de stille straat in, weg van het station, terwijl de koude winterlucht hun adem zichtbaar maakte in het licht van de lantaarns.
Rik keek omhoog naar het gebouw toen ze ervoor stilhielden. Het appartementencomplex was modern, strak en duidelijk nog niet zo oud. Zes verdiepingen hoog, met grote ramen waarin hier en daar nog licht brandde.
“Zo,” zei hij. “Netjes. Welke etage?” Masja drukte op de knop bij de entree en glimlachte.
“De bovenste,” zei ze terwijl de deur zoemend open ging. “Ik kijk mooi uit over de stad.”
Binnen was het stil. Alleen het zachte gezoem van de lift die ergens omhoog of omlaag ging.
Ze stapten samen de lift in. Masja drukte op 6. De deuren sloten en de lift begon langzaam te stijgen.
In de spiegelende wand van de lift zag Rik hun reflectie naast elkaar staan. Hij voelde toch een lichte spanning opkomen. Misschien door de stilte, misschien door de avond die anders liep dan verwacht. Masja leek er ontspannen onder. Ze leunde even tegen de wand en keek hem kort aan met een glimlach.
Ping.
De lift stopte. De deuren schoven open op de zesde etage. Rik liep achter haar aan de gang in. Zijn blik viel automatisch op de rustige manier waarop ze liep, zelfverzekerd, ontspannen, alsof dit een heel gewone avond was.
Ze stopte bij een deur aan het einde van de gang, haalde haar sleutel uit haar tas en draaide het slot open.
Toen de deur openzwaaide, sprongen automatisch de lampen in de woonkamer aan.
“Welkom,” zei ze.
Masja stapte naar binnen en liet in een vloeiende beweging haar jas van haar schouders glijden. Hij viel nonchalant over een stoel bij de ingang. De beweging had iets achteloos elegants; haar haar viel los naar voren terwijl ze zich even uitstrekte na de koude buitenlucht.
Ze liep de woonkamer in, haar heupen licht meebewegend op haar pas.
Rik bleef een moment staan om het appartement in zich op te nemen. Grote ramen, een modern ingerichte woonkamer en inderdaad, het uitzicht over de stad dat Masja had genoemd. De lichten van de nacht lagen als een tapijt onder het gebouw.
Masja keek even over haar schouder naar hem. “Wil je nog een biertje?” vroeg ze. Rik glimlachte.“Ja,” zei hij. “Om het af te leren.”
Eigenlijk wist hij zelf ook wel dat hij er al genoeg had gehad die avond.
Masja liep naar de keukenhoek en opende de koelkast. Het zachte geluid van flesjes die tegen elkaar tikten vulde even de ruimte.
Rik liep verder het appartement in en ging bij het raam staan. Beneden lagen de straten stil en donker, alleen verlicht door de lantaarns.
“Je had gelijk,” zei hij. “Dit uitzicht is niet verkeerd.”
Masja kwam naast hem staan en gaf hem een flesje.
“Daarom ben ik hier gaan wonen,” zei ze.
Masja liep naar de bank en liet zich erop vallen met een zucht van tevredenheid.
“Kom, zitten,” zei ze terwijl ze met haar hand op de zitting naast zich klopte. “We hebben al genoeg gestaan vandaag.”
Rik zette zijn biertje op de salontafel en ging naast haar zitten. Hij nam een slok en voelde de warmte van het appartement langzaam de kou van buiten verdrijven.Even praatten ze nog na over de wedstrijd. Over dat late doelpunt, de spanning in de laatste minuten en hoe onverwacht goed het seizoen ineens liep.
Toen keek Masja hem schuin aan.
“En?” vroeg ze. “Heb je nog wat foto’s gemaakt vanavond?”
Rik haalde zijn schouders op. “Vandaag niet zoveel,” zei hij eerlijk. “Ik was… ergens anders op gefocust.”
Masja trok een wenkbrauw op. “Gefocust?” Hij lachte kort, een beetje verlegen zelfs. “Nou,” zei ze. “Laat eens zien.”
Rik pakte zijn camera van de tafel en bladerde samen met haar door de foto’s op het schermpje. Beelden van het veld, een juichmoment in het vak, een speler die een sliding maakte.En toen kwamen er een paar foto’s van haar voorbij.
Masja keek ernaar en lachte verrast. “Holy shit,” zei ze. “Heb je mij stiekem gefotografeerd?”
Rik grijnsde. “Een fotograaf pakt momenten.” Ze draaide zich half naar hem toe en gaf hem een speelse duw tegen zijn schouder.
“Je hoeft dat niet stiekem te doen hoor.” Ze nam een slok van haar bier en stond toen op.
“Sterker nog,” zei ze terwijl ze een paar stappen naar het midden van de woonkamer liep. “Weet je wat? Maak maar eens een paar foto’s hoe ik me hier in huis gedraag.” Ze ging voor hem staan, één hand in haar zij, alsof ze ineens een model was dat poseerde voor een fotoshoot.
Rik kon een lach niet onderdrukken en pakte zijn camera weer op.
Klik.
Masja draaide een beetje, speelde met haar houding, het licht van de woonkamer dat langs haar haar en schouders viel.
Klik.
De sfeer in de kamer veranderde langzaam. Minder luchtig, iets spannender.
Toen verscheen er een mysterieuze glimlach op haar gezicht.
Masja pakte de zoom van het clubshirt dat ze nog droeg, trok het over haar hoofd en liet het achteloos op de stoel vallen.
Daar stond ze nu in haar strakke spijkerbroek, witte pumps en een rode bh die scherp afstak tegen het warme licht van de kamer.
Rik bleef een fractie van een seconde stil.
Masja keek hem uitdagend aan.
“Nou?” zei ze. “Je camera werkt nog toch?”
Hij bracht het toestel weer omhoog.
Klik.
Klik.
Het voelde ineens niet meer als een spontane grap, maar als een echte fotoshoot, één waarin de spanning tussen fotograaf en model bijna tastbaar werd. Masja draaide een beetje, haar blik recht in de lens.
Rik merkte dat zijn hartslag iets sneller ging. De afstand tussen hen was klein, de kamer stil op het zachte klikken van de camera na.
“Je hebt talent,” zei Masja zacht terwijl ze weer even naar het scherm keek nadat hij een foto had genomen.
Toen keek ze hem weer aan. Maar volgens mij…” zei ze met een lichte glimlach, “…geniet jij hier minstens net zo veel van als ik.”
Rik liet de camera nog een paar keer klikken.
Klik.
Klik.
Masja draaide zich langzaam om zodat haar rug naar hem toe was. In het warme licht van de woonkamer tekenden de lijnen van haar houding zich zacht af. Even bleef ze zo staan, alsof ze wist dat hij het beeld door zijn lens probeerde te vangen. Toen gingen haar handen naar de rand van haar spijkerbroek. Heel rustig maakte ze de knoop los. Rik voelde hoe zijn aandacht zich volledig versmalde tot dat ene moment, zoals dat gaat wanneer een fotograaf wacht op precies het juiste frame.
De rits gleed omlaag.
Masja liet de broek langzaam naar beneden zakken tot op haar enkels. Daaronder werd een rode slip zichtbaar die bij de bh paste. De kleuren staken scherp af tegen het lichte interieur van de kamer.
Klik.
De camera ving het moment.
Masja keek even over haar schouder naar hem, met diezelfde half ondeugende glimlach die hij eerder die avond ook al had gezien.
Toen trapte ze haar witte pumps uit. “Die horen hier nu niet echt meer bij,” zei ze luchtig.
Met een kleine beweging stapte ze ook uit de broek en liet die op de vloer liggen. Ze stond nu een paar meter voor hem, alleen nog in haar rode lingerie, haar blonde haar los over haar schouders. Rik hield de camera nog steeds vast, maar hij merkte dat hij even niet meer klikte. Het voelde alsof de kamer stiller was geworden. Masja draaide zich naar hem toe.
Ze keek hem recht aan, haar blik nieuwsgierig, bijna uitdagend.
“Dit vind je wel leuk om te zien, hè?” zei ze zacht.
Rik liet de camera een stukje zakken en glimlachte.
“Als fotograaf,” zei hij, “kan ik moeilijk ontkennen dat dit… een heel mooi beeld is.”
Masja volgde zijn blik terwijl hij de camera iets liet zakken. Haar ogen gleden kort omlaag en bleven even hangen.
Toen verscheen er een ondeugende glimlach. “Volgens mij,” zei ze zacht, “niet alleen als fotograaf.”
Met een kleine beweging van haar hand wees ze subtiel naar de duidelijke bobbel die zich in de stof van Rik zijn broek had gevormd.
Rik voelde hoe hij even moest lachen, half beschaamd maar ook eerlijk. “Je maakt het me ook niet bepaald makkelijk,” zei hij.
Masja zette een paar langzame stappen naar hem toe. Niet haastig, eerder alsof ze het moment wilde laten rekken. Het zachte licht van de woonkamer viel langs haar schouders en haar rode lingerie, waardoor de scène bijna iets had van een fotoset.
Ze bleef vlak voor hem staan.
“Je had toch je camera nog?” zei ze.
Rik tilde hem automatisch weer iets op.
Masja kantelde haar hoofd een beetje en keek hem recht aan.
“Of was je inmiddels… ergens anders op gefocust?” vroeg ze met een zachte lach.
De camera hing nu half in zijn handen. Het klikgeluid dat eerder de kamer vulde, was verdwenen. In plaats daarvan hing er een geladen stilte tussen hen. Masja boog zich iets naar hem toe, net genoeg om zijn adem te kunnen voelen. “Fotografen,” fluisterde ze, “moeten soms ook weten wanneer ze de camera even neer moeten leggen.”
Masja boog zich naar voren en drukte haar lippen stevig op die van Rik. Hij keek eerst verrast, maar liet zich al snel meeslepen en kuste haar terug. De tong van Masja drong zich op een natuurlijke manier binnenin de mond van Rik die zich overgaf en de camera langzaam op de bank naast hem neerlegde. Zijn handen pakten de heupen van Masja vast en trok daarmee het slanke lichaam naar zich toe en liet zich langzaam vallen op de bank, Zijn rits in zijn broek stond op springen zo leek het. Masja had het in de gaten en ging iets anders liggen zonder de tong uit de mond van Rik te halen, zo….. even rust. De handen van Rik gleden over het lichaam, overal even zacht, overal met veel gevoel, hij voelde ook nergens een grammetje vet. Het was bijna te mooi om waar te zijn. Masja kwam omhoog en keek Rik diep in zijn ogen. “Dit… wil ik al vanaf de eerste keer dat ik je na al die jaren weer zag,” zei ze zacht. “Ik was toen al helemaal van mijn stuk en voelde meteen hoe bijzonder je voor me bent, je bent knap, geestig en lekker.”
Ze bewoog haar lichaam naar boven en maakte haar BH open, twee heerlijke borsten kwamen te voorschijn. Rik’s handen pakten ze vast.. “handje vol” grapte hij. “ja….. en helemaal voor jou alleen vanavond, antwoordde ze. Rik nam de borsten één voor één in de mond. Hij zoog op de tepelhoven en voelde onder zijn tong de klein talgbultjes. De tepel was hard, zachtjes beet hij erin en ze kreunde zacht. Hij likte de borsten helemaal af als een ijsje. Hij ging weer liggen op zijn rug en Masja boog zich naar beneden… nu gaan we jou even ontdoen van wat stof en ze bewoog naar beneden. Aangekomen bij de broek pakte met haar hand de riem van zijn broek en maakte deze met één beweging los. De knoop en de rits volgde even snel. Ze trok de broek naar beneden. Een groene onderbroek scheidde haar nog van een flink apparaat wat verscholen zat onder het lapje stof. Ze trok de rand naar beneden en de flinke jongen van Rik sprong uit z’n benarde positie.
Rik was gezegend met een kale lul zonder schaamhaar van 17cm en 11,5cm in omtrek. Een best dikke neukstaaf en Masja keek met bewondering naar de glanzende staaf met de mooie rode eikel. “mmmm die gaat wel passen straks, mompelde ze” Ze begon zich richting zijn ballen te bewegen en stak haar tong uit en begon met veel passie aan zijn ballen te likken. Haar handen gleden langs de gladde staaf. Ze beet zachtjes in één van zijn ballen en haar mond gleed langs de harde stam richting de grote eikel op de top van zijn pik.
Samen met een hand die om de staaf een rukkende beweging begon te maken begon ze de dikke lul te pijpen. Haar mond kon er net omheen en al snel droop het speeksel langs de staaf en haar mond op. Masja heeft er zin en zuigt uit alle macht aan de staaf van Rick, haar wangen worden hol bij elke teug. Als ze rond de eikel komt, laat ze haar tong extra langs het randje van de eikel gaan voor een beetje stimulatie. Rik ka het wel waarderen. het is al even geleden dat er überhaupt iemand aan zijn pik lag te zuigen, laat staan zo’n jong blaadje. Ze wordt steeds gulziger en ze verslikt zich bijna en haalt de pik uit haar pijpmondje. Ze hijgt een beetje na. De slierten met speeksel hangen tussen de lul en haar mond. Ze komt weer naar Riks gezicht en tong zijn speeksel weer direct in de mond van Rik. Ondertussen maakt ze rukkende bewegingen aan zijn pik. De handen van Rik circuleerden nu rond de slip van Masja en bewogen nu rond haar kont en voorzichtig richting de voorkant. De vingers kromden zich rond de dijen en de stof van haar slip en raakten ter hoogte van haar grotje de stof. Het voelde vochtig aan. Ze was nat en Rik vond dit het moment om de rollen om te draaien en het voortouw te nemen.
Hij duwde haar van zich af, ze viel bijna van de bank en Rik kon haar nog net grijpen….. “misschien even van kamer veranderen” zei ze zwoel en stak haar hand uit. Rik keek naar haar, rond haar kut tekende zich een natte vlek af op haar slip. Ze zag het en zei “kom snel, voordat het opdroogt: en ze trok hem richting de slaapkamer.
De slaapkamer van Masja was modern en strak ingericht, met een rustige en sfeervolle uitstraling. Centraal stond een groot boxspringbed dat uitnodigde tot ontspanning. De vloer was afgewerkt met een nette pvc-laag, wat de ruimte een warme maar tegelijk eigentijdse look gaf.De grote ramen lieten veel daglicht binnen, maar doordat de kamer zich op de zesde verdieping bevond, was er nauwelijks inkijk van buitenaf, wat zorgde voor een gevoel van privacy.
Recht tegenover het bed stond een schuifkast met een grote spiegel, die de kamer optisch nog ruimer liet lijken. Het gedempte licht zorgde voor een zachte, warme sfeer, waardoor de slaapkamer een rustige en comfortabele plek werd om tot rust te komen. Masja plofte met haar rug op het bed en spreidde haar benen direct, als zijnde uitnodiging voor Rik.
Hij ging op zijn knieën voor haar zitten met zijn gezicht voor haar kut, hij kon de opwinding “ruiken” zo leek het. Met een vinger taste hij het gebied af en trok de slip uit, hij bracht de slip naar zijn neus en rook haar kutsappen die zich hadden genesteld in de stof. Hij keek weer op naar haar kut. Ze was helemaal kaal. De rode lipjes lagen te schitteren in het zwoele licht wat er in de kamer aanwezig was. Zijn handen bewogen van het dijbeen naar het natte grotje, ze was zeiknat van opwinding, langzaam stak hij een vinger in de natte grot en begon haar te vingeren. Als snel volgde vinger 2 en 3 en hij verhoogde het tempo. Langzaam bewoog zijn hoofd richting de kut van Masja, zijn tong begon haar klitje te stimuleren. Hij rook haar kut en proefde haar kutsappen, beetje zurig maar hij genoot van elke lik. Masja van elke beweging in en rond haar natte grot, ze kreunde en zuchtte volop.
“Ga doorrrr…. kreunde ze” Rik begon het tempo te verhogen. Hij had het idee dat ze natter en natter werd. Voorzichtig keek hij op, op de borsten stonden de tepels kaarsrecht rechtop, ze was zo geil als boter. Ze had haar ogen dicht en haar mond open en kreunde bij elke beweging. Rik stopte, hij begon last van zijn knieën te krijgen en kwam overeind. Hij trok zijn shirt uit en zijn torso met borsthaar kwam tevoorschijn. “Zozo… een echte man, borsthaar en een dikke pik”. Hij gooide zijn shirt aan de kant, en Masja pakte zijn pik nog eens vast en begon hem nog even te pijpen. Tussendoor keek ze hem geil aan. Ze trok hem aan zijn lul verder het bed op….. Hij pakte haar vast en legde haar klaar voor zijn pik, trok de benen uit elkaar, zette zijn pik voor de grot en drukte hem langzaam tussen de lippen naar binnen. Bij de eerste stoot keek hij haar aan en realiseerde zich iets en zei: “shit… condoom”…. Masja schudde haar hoofd, “hoeft niet, lekkere vent. Ik wil je helemaal voelen, zonder hoesje”.
Rik hoorde het aan en begon Masja te neuken met zijn dikke pik. Ze was toch nog nauwer dan hij dacht, nadat zijn 3 vingers voorwerk hadden gedaan. Gelukkig was ze goed nat en het ging steeds soepeler. Hij verhoogde het tempo en begon ook steeds harder te stoten onder het steeds harder gekreun en hijgen van Masja… ja..ja…. harder, neuk me haaaaarrd…. kom op, neuk je hoerrrrr. Na nog een minuut of wat pompen in de kut voelde Rik dat hij kwam. Hij gaf hat aan: ikkkk…..koooòm en knalde nog een paar keer zijn pik in de kut van Masja.
Hij trok zijn pik uit de neukgrot en Masja knielde voor hem en opende haar mond, ze stak haar tong uit. Rik ging er mijn zijn pik boven staan en trok zich tot een hoogte punt. Stralen van zaad kwam er uit zijn staaf en verspreide zich over het gezicht van haar. Met haar tong bewoog ze rond haar mond en likte een hoop op. De rest werd met haar vinger opgepakt en verdween ook in haar mond. Verlekkerd keek ze naar Rik en zei… kom, we gaan douchen. Ze stond op en liep naar de badkamer en zette de douche aan. Rik liep er achteraan en stapte samen met Masja onder de douche. Zijn pik was wat slapper geworden, maar niet lang aangezien Masja er onder de douche aan begon te trekken. Ze keek hem aan: “Kun je nog een ronde….. Opa?” en ze lachte.
Rick pakte haar vast en draaide haar om, drukte haar naar voren en zette zijn pik tegen de kut en begon zijn neukstaaf nog een keer met veel geweld in de neukgrot te stoten. Masja schreeuwde het uit van genot. Bij elke stoot dacht Rik dat ze harder schreeuwde. Ze had schijnbaar niet veel meer nodig want ze kwam snel met veel lawaai klaar. Rik had er geen maling aan en stootte gewoon door, tot hij niet meer kon en trok hem uit de kut. Ze draaide zich om en ging op haar knieën voor hem zitten en nam zijn apparaat weer in de mond om te kijken of er nog wat in zat. Ze zoog alsof het laatste druppeltje eruit moest en ze slaagde met vlag en wimpel. Rik kwam voor de 2e keer die nacht klaar en spoot nog een paar stralen sperma diep in het keeltje van Masja.
Ze douchten zich en lagen later samen in elkaars armen in bed na te genieten.
Rik lag naast Masja in bed, de lakens nog half over hen heen. De stilte na de seks hing zacht in de kamer “Wat zag je nou eigenlijk in mij?” vroeg hij, terwijl hij naar het plafond staarde. “Ik ben vijftig… en jij halverwege de twintig. Ik zou je vader kunnen zijn.” Masja draaide haar hoofd naar hem toe en glimlachte licht. “Ik val op oudere mannen,” zei ze rustig. “En jij… jij hebt gewoon iets waar ik op val. Dat kan ik niet echt uitleggen. Ik geloof dat ik echt verliefd op je ben geworden,” zei ze zacht.
Rik dacht: ik eigenlijk ook. Maar hij sprak het niet uit. De woorden bleven hangen, ergens tussen gevoel en verstand. In plaats daarvan dwaalden zijn gedachten af naar wat deze stap betekende en naar Renzo. Hoe moest hij hem straks onder ogen komen? Het idee alleen al maakte hem onrustig. Naast hem lag Masja stil, haar ademhaling werd rustiger. Uiteindelijk liet ook Rik zich meevoeren door de vermoeidheid. Met die gedachten nog vaag op de achtergrond vielen ze samen in slaap.