De modderige wegen van Drenthe zuigen aan de banden van Aukes oude Volkswagen, terwijl hij de stad achter zich laat. Tweeëntwintig, met haar zwart als een nacht in de bossen en ogen die te scherp kijken voor zijn eigen bestwil. Goed uitziend, ja – dat zeggen ze allemaal, met een knipoog die hij negeert. Maar verlegen? Dat is de ketting om zijn nek. De baan als dierenartsassistent in dit vergeten dorpje voelt als een ontsnapping, of een val. Hij parkeert voor de praktijk, een scheefgezakt gebouw met een bord dat kraakt in de wind. Binnen ruikt het naar hooi en desinfecterend middel, en daar staat zij.
Vera. Achttien, blond haar in een slordige staart die danst als ze beweegt. Haar uniform spant strak over rondingen die ze nog niet helemaal begrijpt, en haar wangen blozen als ze opkijkt van de balie. “Jij bent de nieuwe?” Haar stem is zacht, met dat Drentse accent dat als honing klinkt. Ze schudt zijn hand – warm, te warm – en Auke voelt het: die vonk. Niet de vriendelijke begroeting, maar iets diepers, iets dat zijn borstkas samenknijpt. Ze klikken meteen. Terwijl ze een zieke hond wegen, hun schouders rakend, lacht ze om zijn grap over stadsmuizen die bang zijn voor koeien. Hij voelt haar blik, hoe die blijft hangen op zijn armen, zijn mond. Zij voelt het ook – haar vingers trillen als ze een spuit overhandigt, en ze bloost dieper, ogen neerslaand naar de vloer.
Dagen glijden voorbij in een ritme van blaffende honden en loeiende koeien. De praktijk is klein, intiem; ze werken zij aan zij, lichamen te dichtbij in de nauwe ruimte. Auke merkt het op: hoe haar adem stokt als hun handen elkaar raken bij het vasthouden van een konijn. Hoe ze hem aankijkt, niet als een collega, maar als iets dat ze wil proeven. Hij wil haar. God, wat wil hij haar. Maar de verlegenheid zit diep, een knoop in zijn maag. Nog nooit een meisje echt aangeraakt, niet zoals in zijn dromen – nattig, dringend, met zweet en kreunen. ’s Avonds in zijn huurkamer, een leeg huis aan de rand van het dorp, denkt hij aan haar lippen, haar borsten onder dat uniform. Zijn hand glijdt omlaag, maar het is niet genoeg. Hij is maagd, en dat brandt als een geheim dat hem klein houdt.
Vera voelt het hetzelfde. In haar slaapkamer, met uitzicht op de weilanden, staart ze naar het plafond. Auke is anders – modern, met die stadse scherpte in zijn ogen, maar zacht, verlegen als zij. Ze klikken, ja. Tijdens de lunch, als de dierenarts weg is, zitten ze aan de keukentafel, brood kauwend in stilte. Haar knie raakt de zijne onder tafel. Toevallig? Nee. Ze voelt de hitte, de aantrekkingskracht als een touw dat trekt. Maar wie zegt het? Ze is achttien, nog maagd, haar lichaam een onontdekt landschap van verlangens die ze ’s nachts verkent met trillende vingers. Blonde lokken plakken aan haar voorhoofd van het zweet, als ze fantaseert over zijn handen op haar huid, zijn mond die haar naam fluistert. Verlegenheid houdt haar vast – wat als hij lacht? Wat als het pijn doet, of erger, niets voelt?
De spanning bouwt op, broeierig als een zomerstorm. Op een vrijdagavond, na sluitingstijd, regent het buiten – dikke druppels die het dak trommelen. De dierenarts is vroeg weg, en ze zijn alleen. Auke veegt de tafel af, Vera reinigt en stapelt instrumenten. Hun blikken kruisen. “Blijf je vanavond?” vraagt ze, stem amper hoorbaar boven het geraas. Hij knikt, hart bonzend. Ze staan daar, te dichtbij, de lucht dik van onuitgesproken honger. Auke voelt het in zijn aderen: dit is het. De eerste keer. Maar wie zet de stap?
Het is Vera. Verdomme, het is Vera. Haar hand reikt uit, trilt, raakt zijn wang. “Auke,” fluistert ze, en het is genoeg. Hij grijpt haar vast, lippen botsen in een hongerige kus, onhandig maar echt. Tongen vinden elkaar, zout en nieuw, en ze hijgt tegen zijn mond. Zijn handen glijden omlaag, over haar rug, kneden haar billen door de stof heen. Ze trekt hem mee naar de achterkamer, waar hooi en dekens liggen voor de dieren. Kleren vallen – zijn shirt over zijn hoofd, haar uniform ritst open, onthullend zachte, bleke huid. Borsten, rond en zwaar, tepels hard als knikkers. Auke staart, verlegen maar gefascineerd, en buigt zich voorover, mond sluitend om een tepel. Ze kreunt, nagels in zijn schouders, en het geluid ontbrandt hem.
Ze zijn naakt nu, op de deken, lichamen worstelend in het schemerlicht. Zijn erectie drukt tegen haar dij, hard en kloppend, en ze reikt omlaag, vingers omvattend. De eerste keer dat ze penis van een man vasthoudt, echt vasthoudt. “Is dit goed?” fluistert ze, en hij gromt ja, heupen duwend in haar greep. Verlegenheid smelt in urgentie. Ze kust zijn borst, tong likkend over zweet, dan lager, mond sluitend om zijn lengte. Warm, nat, onervaren maar gretig – ze zuigt, proeft de zoute druppel aan de top, en Auke kreunt, vingers in haar blonde haar verstrengeld. “Vera… fuck.” Het is ruw, primitief, hun maagdelijkheid een dunne sluier die scheurt.
Hij trekt haar omhoog, legt haar neer, benen spreidend. Haar kern is nat, glinsterend, en hij aarzelt – verlegen, bang om haar pijn te doen. Maar ze fluistert: “Doe het. Nu.” Zijn vingers verkennen eerst, glijdend in haar hitte, voelend hoe ze samentrekt, kreunt. Dan positioneert hij zich, duwt langzaam binnen. Pijn flitst over haar gezicht, maar ze bijt op haar lip, trekt hem dieper. Het is strak, overweldigend – eerste penetratie, hun lichamen versmeltend in zweet en ritme. Hij stoot, harder nu, nagels bijtend in haar heupen, en ze schreeuwt zacht, benen om hem heen geklemd. Interne monoloog raast door Auke: ‘Dit is echt. Geen dromen meer. Zij is mijn eerste, en ik ben van haar.’ Vera denkt: ‘De wereld is groter nu, vol van dit vuur. Geen kind meer, maar vrouw, verslonden.
Ze komen samen, lichamen schokkend, een golf van extase die hen breekt en herbouwt. Hij trekt zich terug, zijn kleverige en bijna witte zaad op haar buik, en ze liggen daar, hijgend, armen om elkaar. Verlegenheid is weg, vervangen door een nieuw inzicht. Een nieuwe identiteit gevormd in deze gestolen nacht. Maar buiten loeit de wind, en morgen? De praktijk, het dorp, geheimen die borrelen. Wie weet wat de volgende vonk ontsteekt.