De zon hing laag boven de beboste heuvels toen Elena de oprit opreed. Haar oude Jeep ratelde over de grindstenen. Het vakantiehuis doemde op als een vergeten herinnering. De verweerde houten gevel en scheve luiken gaven het een oude uitstraling. Ze stapte uit, rekte zich uit en ademde de vochtige boslucht in. Vijf jaar was het geleden dat ze hier was geweest. Sinds de scheiding van haar moeder en Thomas’ vader was alles veranderd. Nu moesten zij het huis verkoop-klaar maken, want de ouders hadden elk hun eigen leven opgebouwd. Een weekend werk, hadden ze gezegd. Elena voelde een lichte kriebel in haar buik. Niet van zenuwen, maar van de stilte die het huis uitstraalde. Alsof het wachtte op wat er zou komen.
Thomas arriveerde een halfuur later. Zijn sedan zat vol dozen en schoonmaakspullen. Hij parkeerde naast haar auto en stapte uit. Zijn donkere haar zat warrig van de rit. “Hé, Elena,” zei hij met een halve glimlach. Zijn ogen aarzelden even voordat ze de hare vonden. Hij was gegroeid sinds de laatste keer. Breder in de schouders. Maar die bedachtzame blik was hetzelfde. Altijd een stap achter, observerend. Nooit de aandacht opeisend zoals zij dat deed.
“Hé jij,” antwoordde ze. Ze omhelsden elkaar kort, ongemakkelijk maar warm. Haar hand raakte even zijn rug. Ze merkte hoe stevig hij aanvoelde. “Klaar om dit stofnest aan te pakken?”
Ze begonnen in de woonkamer. Ze schoven meubels en veegden stof dat in wolken opsteeg. Elena lachte om de oude familiefoto’s die ze tegenkwamen. Vakanties in de sneeuw, barbecues aan het meer. Thomas glimlachte mee, maar zijn gedachten dwaalden af. Hij had haar altijd bewonderd. Die zelfverzekerde manier waarop ze de wereld instapte, alsof niets haar kon raken. Nu, in dit huis vol echo’s van hun verleden, voelde hij een onrustige warmte in zijn borst. Haar lach vulde de ruimte. Hij keek te lang naar hoe haar jurk om haar heupen zwaaide toen ze boog om een doos op te tillen.
“Kom op, luie donder,” plaagde ze en gooide een doek naar hem toe. “De zolder wacht niet.”
De trap kraakte onder hun voeten. De zolder was een chaos van vergeten spullen. Koffers vol oude kleren, speelgoed onder het stof en dozen met kindertekeningen. Elena veegde een lok haar uit haar gezicht. Haar wangen werden rood van de inspanning. De lucht was benauwd, zwaar van oud hout en stof. Ze werkten zij aan zij en sorteerden en veegden. Hun armen raakten elkaar soms in de krappe ruimte. Thomas voelde het elke keer als een lichte schok. Haar huid was warm tegen de zijne. Vluchtig maar elektriserend. Hij probeerde het te negeren en richtte zich op de dozen. Maar zijn gedachten dwaalden naar hoe ze bewoog. Gracieus zelfs in deze rommel.
Elena tilde een zware koffer op. Haar jurk spande strak om haar lichaam. De rits aan de achterkant, oud en roestig, haakte vast toen ze zich omdraaide. “Shit,” mompelde ze en fronste terwijl ze eraan trok. De stof scheurde een beetje. Ze lachte geforceerd. “Thomas, kun je even kijken? Ik zit vast.”
Hij stapte dichterbij en zijn hartslag versnelde. Zijn vingers raakten de rits aan, voorzichtig. Hij voelde de warmte van haar rug door de dunne stof. De zolder leek smaller te worden. Stofdeeltjes dansten in het licht dat door een kiertje viel. “Hou stil,” zei hij zacht. Zijn ademhaling was vlak bij haar oor. Terwijl hij trok, gleed zijn hand langs haar zij. Hij hoorde haar adem stokken. De rits gaf mee met een zacht geritsel. De jurk viel een stukje open en onthulde een strook blanke huid. Elena draaide zich half om. Haar ogen ontmoetten de zijne. Voor een moment hing er spanning in de lucht. Als een koord dat strak getrokken werd.
“Dank je,” fluisterde ze. Haar stem was lager dan bedoeld. Ze voelde het nog nagalmen, die aanraking, hoe zijn vingers even friemelden. Het was niet alleen de hitte van de zolder. Het was hij, Thomas, die altijd op de achtergrond had gestaan. Maar nu zo dichtbij dat ze zijn geur rook. Zeep en boslucht.
Ze werkten door, maar de sfeer was veranderd. Woorden kwamen sporadisch, onderbroken door gelach om oude vondsten. Toen Thomas een vergeelde envelop openmaakte, viel er een foto uit. Hij raapte hem op en Elena leunde over zijn schouder. Daar waren ze, tieners nog, op een zomerdag bij het meer. Hun handen verstrengeld, lachend naar de camera, onbewust van de blikken die ze trokken. “Kijk ons eens,” zei ze zacht. Haar vinger streek over de rand. “We hielden elkaars hand vast alsof het de normaalste zaak was.”
Thomas’ keel werd droog. Hij herinnerde het zich vaag, die dag, hoe haar hand in de zijne paste. Hoe hij zich voor het eerst echt gezien voelde. “Ik… ik dacht altijd dat het familie was,” mompelde hij. “Maar het voelde meer.”
De foto liet iets los in hen. Elena legde hem neer en keek Thomas aan. Haar ogen zochten. “Misschien was het dat ook. Misschien wel altijd.” Haar hand raakte de zijne, net als op de foto. Deze keer liet geen van beiden los. De zolder voelde niet meer stoffig. Hij bood onverwachte mogelijkheden, met verlangens die jaren hadden gesluimerd.
Beneden, na uren werk, was de dag ten einde. De zon was ondergegaan en het huis baadde in schemerlicht. “We moeten ons opfrissen,” zei Elena. Ze veegde zweet van haar voorhoofd. “Maar het water is beperkt. De pomp is oud. Misschien… samen douchen? Om te besparen.”
Thomas knikte. Zijn maag draaide om. “Ja, slim.” Zijn stem was hees. Hij volgde haar naar de badkamer, een kleine ruimte met een douche die piepte bij elke druppel.
Ze kleedden zich uit met hun rug naar elkaar. De lucht was dik van anticipatie. Elena stapte eerst onder de straal. Het water kletterde op de tegels. Het was lauw en ze spoelde het stof en zweet weg. Ze sloot haar ogen en voelde hoe het lauwe water over haar schouders gleed, langs haar borsten en buik. Thomas stapte erbij. Hun lichamen waren slechts centimeters van elkaar verwijderd. De stilte vulde de ruimte. Hij reikte naar de zeep. Zijn arm raakte de hare. Ze draaide zich om. Water droop van haar wimpers.
“Geef eens,” zei ze en nam de zeep over. Haar handen gleden over zijn borst, schuimend. Hij ademde scherp in. De aanraking was elektrisch. Haar vingers verkenden en cirkelden over zijn huid, lager, voelend de spanning in zijn spieren. Thomas’ handen vonden haar middel, voorzichtig. Maar ze drukte dichterbij. Hun lichamen gleden tegen elkaar in het nauwe hokje. Het water vermengde zich met hun ademhaling, zwaar en ritmisch.
“Elena,” fluisterde hij. Zijn lippen waren bij haar oor. Ze keek op. Haar ogen waren donker van verlangen. Ze kuste hem, eerst zacht, dan hongerig. Zijn handen gleden over haar rug, nat en glad. Ze kreunde zacht tegen zijn mond. Het was alsof de jaren smolten. De familieband loste op in dit moment van pure aantrekkingskracht. Ze voelde zijn opwinding tegen haar aan drukken, hard en dringend. Haar eigen lichaam reageerde met een hitte die opbouwde diep in haar buik. Zijn vingers verkenden haar, teder maar vastberaden. Ze boog zich naar hem toe. Haar nagels graasden over zijn schouders.
Ze droogden zich af in de slaapkamer. De handdoeken vielen op de vloer. Het bed kraakte onder hun gewicht toen ze erop tuimelden, lichamen verstrengeld. Elena’s zelfvertrouwen leidde. Haar lippen reisden over zijn hals en borst. Thomas’ handen hielden haar vast, voelden elke curve en trilling. “Ik heb hier altijd naar verlangd,” gaf hij toe. Zijn stem brak toen ze hem in zich nam, langzaam. Hun ogen bleven op elkaar gericht. Het was hun eerste keer samen, maar het voelde als thuiskomen. Bewegingen instinctief, verlangens uitgesproken in zuchten en kreunen. De emotionele barrière was weg. Wat overbleef was puur, diep en wederzijds.
Daarna lagen ze verstrengeld. Het maanlicht filterde door de gordijnen. “Dit is meer dan familie,” zei Elena. Haar hoofd rustte op zijn borst. Thomas kuste haar voorhoofd. “Ja. Dit zijn ‘wij’…”
Het weekend ging door in een waas van werk en intimiteit. Ze maakten het huis schoon, maar vulden het met nieuwe herinneringen. Lachend in de keuken, kussend bij het meer. Op zondag, toen alles klaar was voor de makelaar, wisten ze het. Hun band was dieper en echter dan wat hun ouders hadden opgelegd. Ze kozen voor elkaar. Stapten in de auto’s, maar met beloftes van meer weekeinden en meer ontdekkingen. Het oude huis stond leeg, maar hun verhaal was net begonnen. Ze reden weg, handen verstrengeld over de middenconsole. De toekomst lag open, vol van wat ze samen zouden vinden.