De regen tikte als vingers op de schouders van de stad, een lichte motregen die de stoepen glibberig maakte en de geur van nat asfalt omhoog dreef. Anna liep met haar kraag opgetrokken door de smalle straat, haar laarzen plonsend in plassen die weerspiegelden in het schemerlicht van de middag. Ze was hier voor een afspraak, maar haar gedachten dwaalden af naar oude herinneringen, die zelden ver weg bleven. Veertig jaar voelde ze zich nu, maar de tijd had haar niet gebroken – alleen maar verfijnd, met lijnen rond haar ogen die spraken van lach en gemis.
Toen botste ze tegen iemand op. Niet hard, maar genoeg om haar evenwicht te verliezen. Een hand greep haar arm vast, stevig maar zacht, en de geur van jasmijnparfum sneed door de regen heen. Anna keek op, en haar adem stokte. Daar stond zij: Eva, met natte lokken die tegen haar voorhoofd plakten, haar groene ogen wijd open van dezelfde schok. De wereld versmalde zich tot dat gezicht, dat haar nog steeds deed huiveren na al die jaren.
“Eva?” fluisterde Anna, haar stem nauwelijks hoorbaar boven het geruis van de regen.
“Anna…” Eva’s lippen vormden haar naam als een zucht, en haar vingers knepen even samen voordat ze losliet. Maar in die greep lag alles: de vijftien jaar geleden, toen ze elkaars lichamen hadden gekend als eigen huid, en de tien jaar stilte die volgde op Eva’s verhuizing. Geen brieven, geen telefoons – alleen de echo van nachten vol hitte en beloftes.
Ze staarden elkaar aan, de regen druppelend langs hun jassen, en in Eva’s blik flitste iets op, een vonk die Anna’s maag deed omdraaien. Herkenning, ja, maar ook honger, rauw en onverwacht. Eva’s wangen kleurden licht, haar adem zichtbaar in de kille lucht, en Anna voelde haar eigen hartslag versnellen, een ritme dat ze dacht vergeten te zijn.
“Kom,” zei Eva plots, haar stem laag en dringend, terwijl ze Anna’s hand pakte. “Daar is een café. We kunnen niet hier blijven staan.”
Ze liepen samen, schouder aan schouder, de regen nu een bondgenoot die hen dichter duwde. Het café was een donkerbruin hol, met houten panelen die glommen van ouderdom en een geur van koffie en sigaren die in de lucht hing. Ze gleden in een hoekbank, verscholen achter een schemerlamp, en bestelden twee glazen rode wijn zonder het menu te raadplegen. De serveerster knikte en verdween, en in die stilte keken ze elkaar aan.
Eva’s haar droogde langzaam, krullend om haar nek, en Anna’s ogen gleden over de lijn van haar kaak, de manier waarop haar blouse opensprong bij de hals, een glimp van sleutelbeen onthullend. “Je ziet er… hetzelfde uit,” zei Anna, haar stem hees, terwijl ze een slok nam. De wijn smaakte zurig, warm in haar keel, maar het was Eva’s nabijheid die haar deed blozen.
Eva lachte zacht, een geluid dat Anna’s huid deed tintelen, en leunde voorover. Haar knie raakte die van Anna onder de tafel, een lichte druk die bleef hangen. “Jij ook. Die ogen van je… ze doen nog steeds van alles met me.” Haar blik daalde, traag, over Anna’s borst, waar de stof van haar trui strak zat door de vochtigheid, en Anna voelde het als een streling, een hitte die opvlamde laag in haar buik.
Ze praatten bij, woorden stromend als de wijn. Over de jaren, de banen, de liefdes die nooit zo voelden als dit. Eva vertelde over haar verhuizing, de eenzaamheid in een nieuwe stad, en Anna luisterde, maar haar ogen dwaalden. Ze zag de pulserende ader in Eva’s hals, de manier waarop haar lippen zich vormden rond woorden, vochtig en uitnodigend. Eva’s voet schurkte nu tegen haar kuit, een onschuldig gebaar dat alles behalve onschuldig was, en Anna’s ademhaling werd onregelmatig, haar vingers knijpend in het glas.
“Weet je nog die nacht in je oude kamer?” mompelde Eva, haar stem dalend tot een fluistering, terwijl ze dichterbij leunde. De geur van haar parfum vulde de ruimte tussen hen, jasmijn vermengd met iets warms, huidachtigs. “De regen buiten, en wij binnen… ik kon je niet loslaten.”
Anna knikte, haar keel droog ondanks de wijn. Ze herinnerde het zich te goed: Eva’s handen op haar heupen, de zijde van een nachthemd dat gleed, de smaak van zout op huid. Nu, hier, kleedde ze Eva uit met haar ogen – stelde zich voor hoe die blouse zou vallen, de curve van borsten onthullend, tepels hardend onder haar blik. Eva’s pupillen verwijdden zich, haar borstkas rijzend en dalend sneller, en onder de tafel kroop haar hand naar Anna’s knie, vingers spreidend in een belofte.
“God, Eva,” hijgde Anna, haar stem brekend. “Ik heb je gemist. Meer dan ik dacht.”
Eva’s duim cirkelde nu over haar dij, een trage cirkel die vuurwerk zond door Anna’s zenuwen. De cafégeluiden vervaagden – het gekletter van glazen, het gemompel van vreemden – tot een dof geroezemoes. Alleen Eva’s ogen, donker van verlangen, en de hitte van haar aanraking telden. “Laten we gaan,” zei Eva, haar stem ruw. “Ik wil je voelen. Nu.”
Ze betaalden haastig en stapten de regen in, armen om elkaars middel, lachend en strompelend naar het dichtstbijzijnde hotel. Het was een klein pand, met een neonbord dat flakkerde in de nattigheid, en de receptionist keek amper op toen ze een kamer vroegen. De lift was krap, en zodra de deuren sloten, drukte Eva Anna tegen de wand, haar lippen op die van haar, een kus die smaakte naar wijn en jarenlange honger.
Anna’s handen gleden in Eva’s haar, trok haar dichter, tongen dansend in een ritme dat vertrouwd was, maar nu geladen met urgentie. De lift piepte, deuren openden, en ze struikelden de gang in, sleutels rinkelend. In de kamer – een eenvoudige ruimte met een groot bed en gordijnen die de regen dempten – schopten ze schoenen uit, jassen vallend als bladeren.
Eva’s handen trokken aan Anna’s trui, trokken hem over haar hoofd, en Anna huiverde toen koele lucht haar huid raakte. Onder de trui droeg ze een zwarte bh van kant, de stof dun genoeg om de outline van haar tepels te tonen, hard en smekend. Eva’s ogen werden groot, haar adem stokte, en ze boog voorover, lippen borstelend over het kant, een zachte kus die Anna deed kreunen. “Zo mooi,” mompelde Eva, haar vingers haakjes losmakend, de bh vallend.
Anna’s borsten kwamen vrij, tepels pijnlijk gevoelig in de koele lucht, en Eva’s mond sloot zich eromheen, tong cirkelend, zuigend met een honger die Anna’s knieën deed knikken. Ze greep Eva’s schouders, nagels ingrijpend, terwijl hitte zich verzamelde tussen haar dijen, een pulserende ache. Eva’s handen gleden lager, rits van Anna’s broek openend, en trokken hem omlaag, onthullend een bijpassend slipje van zijde, nat van anticipatie.
“Jij bent aan de beurt,” hijgde Anna, haar stem schor, terwijl ze Eva’s blouse lostrok. Knopen sprongen, onthullend een roomwitte bh van satijn, doorschijnend genoeg om de donkere tepels erdoor te zien. Anna’s vingers beefden toen ze de haak losmaakte, en Eva’s borsten vielen zwaar, perfect imperfect met een litteken van een oude val, dat Anna kuste alsof het een herinnering was. Eva kreunde, haar hoofd achterover, terwijl Anna’s mond haar proefde, tanden grazend, tong likkend tot Eva’s heupen wiegden.
Ze vielen op het bed, lakens koel tegen hete huid, en Eva’s handen schoven Anna’s slipje omlaag, vingers strelend over de zachte plooien, nat en klaar. Anna’s rug kromde, een golf van genot trekkend door haar, terwijl Eva’s vinger binnendrong, langzaam, dan dieper, een ritme vindend dat Anna’s heupen deed opstijgen. “Meer,” smeekte Anna, haar handen in Eva’s haar, haar omlaag trekkend.
Eva gehoorzaamde, haar lippen op Anna’s kern, tong dartelend, zuigend met een precisie die herinneringen opriep. Anna’s wereld explodeerde in sensaties: de nattigheid van Eva’s mond, de druk van haar vingers, de geur van hun opwinding vermengd met jasmijn. Ze kwam hard, een schreeuw smorend in het kussen, haar lichaam schokkend, spieren trekkend om Eva’s aanraking.
Maar het was niet genoeg. Anna rolde hen om, Eva nu onder haar, en trok haar broek en slipje in één beweging uit. Eva’s huid was glad, dijen uitnodigend spreidend, haar eigen nattigheid glinsterend. Anna’s vingers verkenden, cirkelend over de knop, duimend tot Eva’s heupen kantelden, haar kreunen de kamer vulden. “Anna… alsjeblieft,” hijgde Eva, haar ogen halfgesloten, wangen rood.
Anna boog voorover, haar tong proevend, likkend in lange halen die Eva deden kronkelen. Ze voegde vingers toe, twee, buigend om dat punt te raken dat Eva deed schreeuwen, haar benen klemmend om Anna’s hoofd. De smaak was zoutzoet, verslavend, en Anna’s eigen verlangen bouwde weer op, haar dijen tegen het bed wrijvend.
Eva kwam met een ruk, haar lichaam buigend als een boog, nagels in Anna’s schouders, een golf van hitte die Anna voelde pulseren. Ze hijgden samen, zweet vermengd, lichamen verstrengeld in de nasleep. Maar de honger was niet gestild. Eva’s hand gleed omlaag, vingers in Anna, terwijl Anna hetzelfde deed, een wederzijds ritme creërend, heupen stotend, monden verslindend.
Ze bewogen synchroon, zweet parelend op huid, de kamer gevuld met het geluid van natte huid en gehijg. Anna voelde het opbouwen, die strakke spoel in haar kern, en Eva’s ogen ontmoetten de hare, vol van dezelfde urgentie. “Samen,” fluisterde Eva, en ze deden het, komend in een explosie van sensaties, lichamen schokkend, kreunen vermengend tot één.
Daarna lagen ze stil, ledematen verstrengeld, de regen buiten klonk als een zacht getrommel. Eva’s vingers gleden over Anna’s rug, een lichte trilling nog voelbaar. “Dit was altijd van ons,” mompelde ze, haar lippen zoenend over Anna’s schouder.
Anna draaide zich om, kuste haar traag, smaakend naar hen beiden. “En het is nog niet voorbij.” De nacht strekte zich uit, vol beloftes en herontdekkingen, de lust van weleer nu dieper, onstuitbaar.