De deur van de lingeriezaak viel zacht achter haar dicht, met een belletje dat te scherp klonk in de stille winkel. Anna ademde de geur in – een mengeling van lavendel en nieuw textiel, zoet en uitnodigend. Ze was hier gekomen op een impuls, na een lange dag vol verveling. Haar vingers gleden over de rekken, raakten de zachte stof aan van een zwarte kanten bh. Het was haar favoriet: subtiel, maar met een randje dat beloofde.
Ze hoorde voetstappen, licht en aarzelend. Toen ze opkeek, stond daar een vrouw. Lang, met donker haar dat over haar schouders viel, en ogen die meteen vasthielden. De vreemde droeg een eenvoudige witte blouse, maar haar houding was allesbehalve eenvoudig – rechtop, alsof ze de lucht vulde. Anna’s hart sloeg een slag over. Die blik. Het was alsof de vrouw dwars door haar heen keek, recht naar de warmte die opsteeg in haar borst.
De vrouw glimlachte niet meteen. Ze liep naar hetzelfde rek, haar hand reikte naar dezelfde bh die Anna had vastgehouden. Hun vingers raakten elkaar, een fractie van een seconde, maar het voelde als een vonk. Zacht, warm huid tegen huid. Anna trok haar hand niet weg. In plaats daarvan liet ze hem daar, voelde de lichte trilling in de vingers van de ander.
“Sorry,” mompelde de vrouw, haar stem laag en hees, met een accent dat Anna niet kon plaatsen. Maar haar ogen zeiden het tegenovergestelde. Ze lieten niet los.
“Geen probleem,” fluisterde Anna terug, haar keel droog. Ze rook nu de parfum van de vrouw – vanille, gemengd met iets warms, als huid na een douche. Het maakte haar licht in het hoofd. Waarom voelde dit zo intens? Alsof de hele winkel smaller werd, alleen zij tweeën in dit kleine universum van kant en zijde.
De vrouw pakte de bh op, hield hem tegen het licht. “Ik zocht precies deze. Past perfect bij die set met de rode accenten.”
Anna’s wenkbrauwen schoten omhoog. “Ik ook. Die rode garterbelt? Met de bijpassende slip?”
Een knikje, en nu kwam de glimlach, traag en veelbelovend. “Precies.” Haar blik gleed omlaag, over Anna’s lichaam, niet opdringerig, maar genoeg om een rilling te veroorzaken. Anna voelde het in haar buik, een trek die lager zakte. Ze stelde zich voor hoe die bh op haar zou staan, hoe de vrouw ernaar zou kijken.
Ze liepen samen verder, zonder het te bespreken. Hun schouders raakten elkaar af en toe, een lichte botsing die elektriciteit zond. Anna’s gedachten raceten: Wie is ze? Waarom voelt dit als vuur onder mijn huid? De vrouw – hoe heette ze eigenlijk? – pakte een rode slip op, hield hem omhoog. “Probeer je dit aan?”
Anna’s adem stokte. Het was geen vraag, meer een uitnodiging. Ze knikte, pakte de set en liep naar de pashokjes. Maar in plaats van de deur dicht te doen, liet ze hem op een kiertje. Dom? Misschien. Maar ze wilde dat de vrouw keek.
Binnen, in het schemerdonker, trok Anna haar blouse uit. De stof gleed over haar huid, koel en glad. Ze haakte haar eigen bh los, voelde de lucht op haar borsten, tepels die hard werden van de spanning. De rode slip zat strak, accentueerde haar heupen. Ze keek in de spiegel, zag zichzelf blozen. En toen: een schaduw bij de deur.
“Mooi,” zei de stem van de vrouw, dichterbij dan verwacht. Ze was binnengestapt, de deur nu halfopen. Haar ogen dwaalden, hongerig maar zacht. “Past perfect bij je.”
Anna draaide zich om, hart bonzend. “Jij ook?” De woorden kwamen eruit voordat ze erover na kon denken. De vrouw lachte zacht, een geluid dat Anna’s ruggengraat deed tintelen. Zonder te aarzelen, begon ze haar blouse los te knopen. Knop voor knop, traag. Haar huid kwam tevoorschijn, bleek en glad, met een litteken op haar ribben dat Anna nieuwsgierig maakte.
Ze pakten dezelfde set. De vrouw trok haar shirt uit, en Anna’s blik bleef hangen op de ronding van haar borsten, vrij nu, tepels roze en uitnodigend. De bh gleed aan, kant dat zich nestelde. Hun ogen ontmoetten elkaar in de spiegel, en de lucht dikte op. Anna reikte uit, haar vingers raakten de schouder van de vrouw, schoven de bandje recht. Een aanraking die te lang duurde, te intiem. De vrouw huiverde, haar hand bedekte die van Anna, drukte hem neer op haar borst. Warmte, een hartslag die klopte onder de stof.
“Wat is je naam?” fluisterde Anna, haar lippen vlak bij het oor van de vrouw.
“Lina.” Een zucht. “En jij?”
“Anna.” Ze leunden dichterbij, borsten die elkaar raakten door de dunne kant heen. De geur van vanille vulde de kleine ruimte, vermengd met zweet en opwinding. Lina’s hand gleed naar Anna’s taille, trok haar slip strakker, vingers die de rand volgden, net niet eronder. Anna’s ademhaling versnelde, een golf van hitte tussen haar benen.
Ze kusten niet meteen. Eerst een blik, vol beloften. Dan Lina’s lippen op Anna’s nek, zacht, proevend. Anna’s handen grepen haar heupen, trokken haar dichter. De spiegel reflecteerde alles: rode kant die verschoof, huid die bloosde, ogen die half dichtgingen van genot.
“Ik heb je nog nooit gezien,” mompelde Lina tegen haar huid, haar tanden grazen licht.
“Eerste keer hier.” Anna’s vingers haakten in de garterbelt, trokken eraan. Een kreun ontsnapte Lina, rauw en echt. Ze draaide Anna om, duwde haar tegen de muur van het pashokje. Hun lichamen pasten perfect, heup tegen heup, borsten die drukten. Lina’s hand gleed omlaag, onder de slip, vond de nattigheid daar. Anna hijgde, haar nagels in Lina’s rug.
De winkel buiten leek vergeten. Alleen dit: aanrakingen die brandden, gedachten die smolten tot pure behoefte. Lina’s vingers bewogen, cirkelend, en Anna’s wereld kromp tot dat punt van plezier. Ze beet in Lina’s schouder om niet te schreeuwen, proefde zout en warmte.
Toen het kwam, golfde het door haar heen, benen trillend. Lina hield haar vast, kuste haar hard, tongen die dansten. “Samen,” fluisterde ze, en Anna’s hand vond haar terug, gleed in de rode slip, voelde de hitte, de kloppende behoefte.
Ze bewogen synchroon, lichamen die elkaar kenden alsof ze altijd al hadden gewacht. Blikken die hingen, handen die grepen, spanning die barstte in golven van genot. In die kleine ruimte, omringd door kant en geuren, vonden ze elkaar – voor het eerst, maar alsof het altijd zo had moeten zijn.
Buiten, als ze de winkel verlieten, zou de wereld weer normaal zijn. Maar nu, in dit moment, was alles geladen, op het randje van meer.