Jeroen’s motor(on)geluk deel 3

De volgende dag verliep kalm, bijna te kalm. Jeroen lag in bed met zijn telefoon in zijn hand – eindelijk kon hij hem zelf vasthouden zonder dat iemand hem moest aangeven. Hij scrolde wat, probeerde niet te veel na te denken over de kus van Sophie de vorige dag, over de manier waarop Lisa daarna bezitterig en wanhopig tegelijk met hem had gevreeën. Zijn lichaam voelde nog steeds de nasleep: spieren die prettig pijn deden, een lichte vermoeidheid die goed voelde.
Om een uur of vier trilde zijn telefoon. Een bericht van een bekend nummer: Sophie: Hoi Jeroen. Ik kan niet stoppen met denken aan gisteren. Mag ik vanavond langskomen? Rond een uur of acht? Ik wil praten. En meer, als jij dat ook wilt.

Hij staarde naar het scherm. Zijn duim zweefde boven het toetsenbord. Hij typte, wiste, typte opnieuw.
Jeroen: Oké. Kom maar.

Hij stuurde het weg voor hij zich kon bedenken. Meteen daarna voelde hij een steek van schuld richting Lisa, maar ook een oude, vertrouwde opwinding die hij niet kon negeren.
Lisa op haar hoede, had haar dienst geruild met een collega en kwam die avond om half acht binnen voor de laatste check van de dag. Ze droeg haar gewone uniform, maar haar haren waren los, en ze had een flesje water bij zich dat ze op zijn tafeltje zette. Ze boog zich over hem heen om zijn bloeddruk op te nemen, en haar borst streek langs zijn arm. “Je ziet er rusteloos uit,” zei ze zacht. “Alles goed?”
Jeroen aarzelde. “Sophie heeft geappt. Ze wil straks langskomen.”
Lisa verstarde even. Haar vingers bleven op de manchet rusten. Ze keek hem aan, haar ogen donker. “En jij hebt ja gezegd.”
“Ja. sorry”, zegt Jeroen, “ik weet ook niet goed wat wij nu hebben”. “Hoe gaat het verder als ik straks uit het ziekenhuis ben?”. Jeroen weet dat het wat laf is en dat hij gewoon geen weerstand kan bieden. Maar hij merkt dat hij dat ook niet naar Lisa kan.
Ze ademde langzaam uit. “Oké.” Ze trok de manchet los, pakte haar spullen bij elkaar. “Dan laat ik jullie maar even alleen.” Haar stem klonk vlak, maar Jeroen hoorde de spanning erin. Ze liep naar de deur, draaide zich nog een keer om. “Als je me nodig hebt… bel maar. Ik heb dienst.”
Ze verdween.

Om acht uur precies klopte Sophie op de deur. Ze stapte binnen met een plastic tasje in haar hand – wijn, twee plastic bekertjes, een pakje sigaretten dat ze waarschijnlijk niet mocht roken in het ziekenhuis. Ze droeg een strak zwart jurkje dat tot halverwege haar dijen kwam, laarzen eronder. Ze sloot de deur, liep recht op hem af en kuste hem zonder iets te zeggen. Diep, lang, met haar handen in zijn nek.
“Ik heb de hele dag aan je gedacht,” mompelde ze tegen zijn mond. “Aan hoe je vroeger voelde. Aan hoe je me liet klaarkomen met alleen je stem en je vingers.” Ze trok de deken weg, wetend dat hij hard voor haar zou zijn. Ze klom op het bed en ging schrijlings over zijn schoot zitten. Haar jurkje schoof omhoog. Geen slipje eronder. Ze wreef zich tegen zijn kruis aan, kreunde zacht. “Ik wil je terug, Jeroen. Geen spelletjes. Ik wil dat we weer beginnen waar we gebleven zijn.”

Jeroen greep haar heupen vast – zijn armen waren sterk genoeg nu. Hij voelde hoe nat ze al was, hoe ze zichzelf tegen hem aan drukte. Hij wil zijn situatie uitleggen: “Sophie…”
Ze legde een vinger op zijn lippen. “Sst. Laat me je laten zien hoeveel ik je gemist heb.” Ze boog zich voorover, maakte zijn broek open, bevrijdde hem en liet zich langzaam over hem heen zakken. Ze kreunde luid toen hij helemaal in haar gleed. “God… precies zoals vroeger. Je vult me zo goed.”
Ze begon te rijden, langzaam eerst, toen sneller. Haar handen grepen de spijlen van het hoofdeinde vast. “Goede bedden voor hete sex”, mompelt ze even. Haar borsten deinden onder het jurkje. Jeroen stootte omhoog zo hard als zijn been toestond, greep haar billen, kneedde ze, trok haar dichterbij. Sophie gooide haar hoofd achterover, kreunde zijn naam. “Ja JEROEN! … harder… neuk me zoals je dat altijd deed… laat me komen op je pik…”
Op dat moment ging de deur zachtjes open.

Lisa stond in de deuropening. Ze had een karretje bij zich – een smoesje om te kijken hoe het ging – maar ze bleef stokstijf staan. Ze zag alles: Sophie die over Jeroen heen reed, haar jurkje omhoog geschoven, haar billen deinend bij elke stoot, Jeroens handen die haar vasthielden, zijn gezicht vertrokken van genot. Sophie kreunde weer, harder nu, zich niet bewust van de toeschouwster.
Lisa voelde van alles tegelijk. Jaloezie die als zuur in haar maag brandde. Woede omdat Sophie zo makkelijk nam wat zij de afgelopen weken had opgebouwd. Maar ook iets anders: een hete, verboden opwinding die tussen haar benen trok. Ze zag hoe Sophie bewoog – precies zoals zijzelf bewoog als ze op Jeroen zat. Ze hoorde die stem, haar stem, kreunen van genot. Het was alsof ze naar zichzelf keek in een spiegel die seks had.
Ze kon niet wegkijken. Haar hand gleed onbewust onder haar uniformrok, drukte tegen de stof van haar slipje. Ze voelde hoe nat ze was. Ze beet op haar lip om geen geluid te maken.
Sophie kwam klaar met een lange, trillende gil. Ze spande zich om Jeroen heen, kneep hem vast tot hij ook kwam, diep in haar spoot terwijl hij haar naam gromde. Ze zakte voorover, drukte haar voorhoofd tegen het zijne, hijgde. “Zie je? Dit is wat we hadden. En dit is wat ik wil.”

Lisa trok zich zachtjes terug, sloot de deur zonder geluid. Ze leunde tegen de gangmuur, haar ademhaling snel. Haar vingers gleden onder haar slipje, wreven over haar clit terwijl ze het tafereel in haar hoofd herhaalde. Ze kwam binnen een minuut klaar – stil, schokkend, met tranen in haar ogen van de mengeling aan emoties.
Ze wist één ding zeker: ze zou niet zomaar opgeven. Maar ze wist ook dat Sophie niet zomaar zou verdwijnen. En diep vanbinnen begon er een gedachte te groeien die ze nog niet durfde uit te spreken.

Intussen was Sophie langzaam van Jeroen afgegleden en zakte naast hem neer op het smalle ziekenhuisbed. Haar ademhaling was nog niet helemaal rustig, haar wangen rood en haar jurkje hing verkreukeld om haar middel. Ze reikte naar het plastic tasje dat ze eerder op de grond had laten vallen, haalde de fles rode wijn tevoorschijn en draaide de schroefdop eraf. Ze schonk twee bekertjes in – geen glas, maar het moest maar – en gaf er eentje aan Jeroen.
“Proost,” zei ze zacht, terwijl ze haar bekertje tegen het zijne tikte. “Op oude vlammen die weer oplaaien.”

Jeroen nam een slok. De wijn was te warm en smaakte naar supermarkt, maar het gaf hem iets om mee te doen terwijl zijn hoofd tolde. Sophie nestelde zich tegen hem aan, haar hoofd op zijn schouder, haar hand loom over zijn borst strelend. Ze zwegen een minuut of twee, luisterden naar elkaars ademhaling en het zachte gepiep van de monitor.
Toen verbrak Sophie de stilte. “Die verpleegkundige van je… Lisa, toch?”
Jeroen verstarde licht, op zijn hoede nu: “Ja?”
Ze tilde haar hoofd op en keek hem aan. Haar groene ogen waren scherp, nieuwsgierig, maar niet boos. “Ik hoorde haar stem in de gang toen ik aankwam. Ik dacht eerst dat het een echo was of zo. Maar nee. Ze klinkt precies als ik. Identiek. Dezelfde heesheid, dezelfde manier waarop de zinnen omhoog gaan aan het eind van een vraag. Het is eng. Alsof ik mezelf hoorde praten.”

Jeroen slikte. Hij wist niet goed wat hij moest zeggen. Sophie ging door, haar stem nu lager, bijna fluisterend.
“Ik zag hoe ze naar binnen keek. Heel even, voor ze de deur weer dichttrok. Ze stond daar en keek naar ons. Naar mij op jou. En ze ging niet weg. Ze bleef kijken.” Jeroen schrok. Hij had dit gemist. Sophie lachte kort, een geluid dat half geamuseerd en half ondeugend klonk. “Dat vond ik… interessant. Ze keek niet geschokt. Ze keek… hongerig.”

Ze nam een slok wijn en zette het bekertje op het tafeltje. Haar hand gleed omlaag, over zijn buik, tot ze zijn pik weer zachtjes aanraakte – niet om hem op te winden, maar om hem vast te houden, alsof ze hem claimde.
“Word je ook hard van haar?” vroeg ze rechtuit. “Van haar stem? Want als ze klinkt als ik… dan moet het hetzelfde effect hebben. Of niet?”
Jeroen keek naar het plafond. Hij voelde geen schaamte meer, alleen een soort rauwe eerlijkheid die tussen hen in hing. “Ja,” gaf hij toe. “Vanaf de eerste dag. Elke keer als ze praat, reageert mijn lichaam. Net zoals bij jou vroeger. Het is… automatisch.”

Sophie knikte langzaam, alsof ze dat antwoord al verwacht had. “Dat dacht ik al. Ik zag het aan je ogen toen ik binnenkwam. Je was al opgewonden voor ik je kuste. Niet alleen van mij. Ook van haar.” Ze kneep zachtjes in hem, voelde hoe hij alweer een beetje groeide. “En toch koos je ervoor om mij te neuken terwijl zij kon kijken. Dat zegt iets.”
Ze leunde voorover en kuste hem zacht op zijn mond. “Ik wil je terug, Jeroen. Maar ik ben niet blind. Ik zie wat hier gebeurt. En eerlijk? Het windt me op. Het idee dat er iemand is die precies klinkt als ik, die jou ook wil… dat maakt het spannender. Niet kleiner.”

Jeroen keek haar aan. “Wat wil je daarmee zeggen?”
Sophie haalde haar schouders op. “Nog niks. Ik zeg alleen dat ik niet jaloers ben. Nog niet. Ik wil zien wat er gebeurt als ik blijf komen. Als zij blijft komen. Misschien ontdekken we samen wel iets nieuws.” Ze glimlachte scheef. “Of misschien vecht ik haar gewoon weg. Dat zien we nog wel.”
Ze dronk haar bekertje leeg en stond op. Ze trok haar jurkje recht, streek haar haar glad en boog zich nog een keer over hem heen voor een laatste kus – traag, diep, met belofte.
“Ik kom morgen weer,” zei ze. “En ik hoop dat zij er dan ook is. Want ik denk dat we alledrie wel weten dat dit nog niet klaar is.”
Ze liep naar de deur, draaide zich nog een keer om en knipoogde. “Slaap lekker. En zeg tegen Lisa dat ik haar stem mooi vind. Heel mooi.”
De deur klikte dicht.
Jeroen bleef alleen achter, het bekertje wijn nog in zijn hand, zijn lichaam nog warm van Sophie en zijn hoofd vol vragen. Buiten op de gang hoorde hij voetstappen – Lisa die haar ronde deed. Ze kwam niet binnen. Nog niet.
Maar hij wist dat ze zou komen.

Die nacht, toen Sophie weg was en Lisa weer binnenkwam voor de nachtronde, zei ze niets over wat ze gezien had. Haar ruildienst zat er op. Ze sloot de deur en kroop alleen maar bij hem in bed, kuste hem langzaam en fluisterde: “We moeten praten. Echt praten. Over haar. Over ons. Over wat er kan gebeuren.”
Jeroen keek haar aan, voelde haar lichaam tegen het zijne en was bang om een van beiden te kunnen verliezen. Hij knikte. “Oké.”

Haar gezicht keek ernstig. “Ik heb jullie gezien,” zei ze zonder inleiding. “Vanaf de gang. Ik stond daar en keek hoe ze op je zat. Hoe ze reed. Hoe jij haar vasthield. Ik kon niet wegkijken.”
Jeroen keek haar aan. “Lisa…”
Ze schudde haar hoofd. “Nee, laat me uitpraten. Het deed pijn. Het stak. Ik voelde me… buitengesloten. Alsof alles wat we de afgelopen tijd hebben opgebouwd ineens niks meer waard was, omdat zíj binnenkomt en je weer claimt.” Haar handen en haar lippen trilden licht, terwijl ze dit zei “En toen hoorde ik haar zeggen dat ze mijn stem mooi vindt. Heel mooi. Alsof ze een boodschap voor me had. Alsof ze wist dat ik keek. Dat maakte het nog erger. Ze speelt een spelletje, en jij doet mee.”
Jeroen reikte naar haar hand. Ze liet hem begaan, maar haar vingers bleven stijf. “Het was niet mijn bedoeling om je pijn te doen,” zei hij zacht. “Sophie kwam gewoon… en het gebeurde. Ik heb geen weerstand bij jullie allebei.”

Lisa lachte bitter. “Ja, het gebeurde. En ik stond daar met mijn hand in mijn slipje omdat ik het niet kon stoppen. Omdat het me opwond om te zien hoe ze je nam. Ik haat mezelf daarvoor.” Ze keek hem aan, ogen glanzend. “Maar ik haat haar meer. Omdat ze zomaar terugkomt en denkt dat ze alles weer kan inpikken.”

“Ik ga met haar praten. Niet met jou erbij. Dit is tussen ons.”
Ze kiste hem kort, hard. “Slaap maar. Ik zie je morgenavond.”
De rest van de nacht verliep in stilte. Lisa ging naar huis, gedachten tolden in haar hoofd. Ze voelde jaloezie als een knoop in haar borst, maar daaronder borrelde iets anders: nieuwsgierigheid. Wie was deze vrouw die precies klonk als zij? Die dezelfde macht over Jeroen had?
De volgende ochtend na een rusteloze nacht, stuurde ze een bericht naar Sophie.
Lisa: Dit is Lisa, de verpleegkundige van Jeroen. We moeten praten. Vanmiddag? Jouw adres?
Het antwoord kwam binnen een minuut.
Sophie: Ja. Kom maar. Vijf uur? Ik stuur het adres.
Lisa ging naar huis, douchte lang en heet, trok een simpele spijkerbroek en een zwart T-shirt aan. Ze voelde zich kwetsbaar, maar ook vastberaden. Ze zou Sophie confronteren. Ze zou zeggen dat ze moest oprotten. Dat Jeroen van haar was.

Om vijf uur stond ze voor de deur van een klein appartement in een rustige straat in Rotterdam-Zuid. Sophie deed open in een losse joggingbroek en een oversized shirt. Geen make-up, haar haren in een slordige knot. Ze zag er jonger uit dan in het ziekenhuis, minder opgedoft, maar nog steeds met diezelfde zelfverzekerde houding.
“Kom binnen,” zei Sophie. “Koffie? Of wijn? Ik heb allebei.”
“Koffie,” zei Lisa kortaf. Ze stapte naar binnen. Het appartement was klein maar warm: planten, boeken, een bank vol kussens. Sophie schonk twee mokken in en ging tegenover haar zitten.
Lisa begon meteen. “Ik zag jullie gisteravond. Ik stond in de deuropening en keek hoe je hem neukte. En ik hoorde wat je zei over mijn stem. Over dat je het mooi vond. Dat voelde als een sneer.”
Sophie zette haar mok neer. Ze keek Lisa recht aan, zonder defensief te worden. “Het was geen sneer. Het was eerlijk. Je stem is inderdaad mooi. En identiek aan de mijne. Dat viel me meteen op toen ik je hoorde praten in de gang. Het is… bizar. Alsof ik mezelf hoor. En eerlijk? Dat windt me op. Niet op een enge manier. Maar het maakt alles intenser.”

Lisa voelde haar wangen rood worden. Ze had verwacht woede, verwijten, een strijd. Niet dit. Niet deze openheid.
Sophie ging door. “Ik ben niet teruggekomen om te vechten. Ik ben gekomen omdat ik Jeroen mis. Omdat wat wij hadden bijzonder was. Maar ik zie ook wat jij met hem hebt. En ik zie dat hij jou wil. Dat maakt me niet jaloers. Het maakt me nieuwsgierig. Want als onze stemmen hetzelfde zijn… hoe zit het dan met de rest?”
Lisa fronste. “Wat bedoel je?”
Sophie stond op, liep naar een plank en pakte een fotoalbum. Ze sloeg het open en legde het op tafel. Het waren oude foto’s van haarzelf: jonger, lachend op feestjes, in bed met Jeroen, naakt op een strand ergens in Spanje. Maar het ging niet om de foto’s. Het ging om de houding. De manier waarop ze haar hoofd kantelde. De lichte scheefstand van haar heupen als ze stond. De manier waarop ze haar lippen tuitte als ze nadacht.
“Kijk,” zei Sophie. “Niet alleen de stem. De manier waarop ik beweeg. Hoe ik lach. Hoe ik iemand aankijk. Jij doet precies hetzelfde. Ik zag het gisteravond in de gang. Je stond daar met je hand tegen de deurpost, hoofd een beetje schuin, lippen iets van elkaar. Precies zoals ik doe als ik opgewonden ben.”

Lisa staarde naar de foto’s. Ze voelde een rilling over haar rug. Het klopte. Ze herkende zichzelf in die houdingen. In die blikken.
“We lijken meer op elkaar dan alleen onze stem,” zei Sophie zacht. “Misschien is dat toeval. Misschien niet. Maar het is er. En het windt Jeroen op. Het windt míj op. En ik denk… dat het jou ook opwindt.”
Lisa slikte. Ze wilde tegenspreken, maar de woorden bleven steken. Sophie had gelijk. De jaloezie brandde nog steeds, maar daaronder groeide iets nieuws: een verboden fascinatie.
Sophie leunde voorover. “Ik wil hem niet van je afpakken. Ik wil hem delen. Of in ieder geval… kijken wat er gebeurt als we niet vechten, maar gewoon eerlijk zijn.”
Lisa stond op. Ze voelde zich duizelig. “Ik moet hierover nadenken.”
Sophie knikte. “Doe dat. Laten we het morgen met Jeroen erbij bespreken. Dan praten we verder. Zonder spelletjes. Zonder geheimen.”

Lisa liep naar de deur. Voor ze wegging draaide ze zich om. “Je bent opener dan ik dacht.”
Sophie glimlachte. “En jij bent heter dan je zelf beseft.”
Lisa stapte de gang in, de deur viel zacht achter haar dicht. Ze voelde nog steeds jaloezie. Maar nu ook iets anders. Iets warms. Iets gevaarlijks.
Ze wist dat ze morgen zou gaan. En ze wist dat Sophie gelijk had.
Ze leken te veel op elkaar om te kunnen negeren. Het universum heeft dit zo gestuurd. Zo bedoeld.