Lisa liep de trap af van Sophies appartement, haar voetstappen hol in het trappenhuis. Ze voelde de koude lucht van de hal tegen haar wangen, maar haar huid gloeide nog na van het gesprek. Ze had verwacht dat ze woedend naar buiten zou stormen, dat ze Sophie zou uitschelden of minstens met een harde deur zou laten horen hoe ze over haar dacht. In plaats daarvan voelde ze zich… ontwapend. Alsof iemand een gordijn had opengeschoven en haar iets had laten zien wat ze al die tijd had genegeerd.
Ze stapte de straat op. De middagzon scheen laag over de daken van Rotterdam-Zuid, wierp lange schaduwen over het trottoir. Ze liep richting de halte van de metro, maar na een meter of twintig bleef ze staan. Haar hand ging naar haar telefoon. Ze opende het bericht met Sophies adres nog eens, keek naar de tijd. Vijf over half zes. Nog vroeg genoeg.
Ze draaide zich om.
Haar hart klopte sneller toen ze de trap weer op liep. Elke tree voelde als een beslissing die ze niet meer terug kon draaien. Ze belde niet aan. Ze klopte zacht, twee keer.
Sophie deed open. Ze had nog steeds hetzelfde oversized shirt aan, haar haren nog in die slordige knot. Ze keek niet verrast, eerder… verwachtingsvol. “Je bent terug.”
Lisa slikte. “Ja. Ik… ik kon niet weglopen. Wat je zei daarbinnen. Over dat we meer op elkaar lijken. Over dat het me opwindt. Ik ontkende het in mezelf, maar het is waar. En ik wil het niet meer ontkennen.”
Sophie stapte opzij. “Kom binnen.”
Lisa liep de woonkamer in. De koffie stond er nog, koud geworden. Sophie sloot de deur en leunde er met haar rug tegenaan. Ze keek Lisa aan, rustig, zonder haast.
“Vertel,” zei ze zacht. “Wat wil je verkennen?”
Lisa ademde diep in. “Alles. Hoe het voelt om jou te zien bewegen zoals ik beweeg. Hoe het voelt om jouw stem te horen terwijl ik weet dat het de mijne is. Hoe het voelt om… jou aan te raken. Om te zien of het echt zo hetzelfde is als het lijkt.”
Sophie glimlachte langzaam. Ze duwde zich los van de deur en liep naar Lisa toe. Ze bleef vlak voor haar staan, dicht genoeg dat Lisa haar warmte voelde. “Mag ik je kussen?” vroeg ze.
Lisa knikte.
Sophie boog zich voorover. Hun lippen raakten elkaar zacht, aarzelend eerst. Het was geen kus vol vuur zoals Sophie Jeroen had gegeven. Het was nieuwsgierig, onderzoekend. Lisa proefde de koffie op Sophies tong, voelde hoe hun ademhaling synchroon liep. Ze hief haar handen en legde ze op Sophies heupen – precies op de plek waar ze zichzelf altijd vasthield als ze masturbeerde. Sophie zuchtte zacht tegen haar mond.
Ze trokken zich even terug. Hun voorhoofden raakten elkaar.
“Het voelt raar,” fluisterde Lisa. “Maar goed raar.”
Sophie lachte laag. “Ja. Alsof ik mezelf kus. Maar dan warmer. Echter.”
Ze pakten elkaars hand en liepen naar de bank. Sophie ging zitten, trok Lisa op haar schoot. Hun gezichten waren op gelijke hoogte. Lisa liet haar vingers over Sophies wang glijden, volgde de lijn van haar kaak, de vorm van haar lippen. Sophie deed hetzelfde. Ze spiegelden elkaar, beweging voor beweging.
“Jeroen heeft gelijk,” mompelde Sophie. “Onze stemmen zijn niet het enige. Kijk hoe je je hoofd kantelt als je nadenkt. Precies zoals ik. En je ogen… ze worden donkerder als je opgewonden bent. Net als bij mij.”
Lisa voelde een tinteling tussen haar benen. Ze leunde voorover en kuste Sophie weer, dit keer dieper. Hun tongen ontmoetten elkaar, speelden, verkenden. Sophies handen gleden onder Lisa’s T-shirt, streelden haar rug, vonden de sluiting van haar bh. Ze maakte hem los met een geoefende beweging – dezelfde beweging die Lisa altijd gebruikte.
Lisa trok Sophies shirt over haar hoofd. Hun borsten raakten elkaar, tepel tegen tepel. Ze kreunden tegelijk – hetzelfde lage, raspende geluid. Het was alsof ze naar zichzelf luisterde tijdens seks, maar dan levend en ademend tegenover haar.
Sophie liet haar hand omlaag glijden, tussen Lisa’s benen. Ze drukte zacht tegen de stof van haar spijkerbroek. “Je bent nat,” fluisterde ze. “Net als ik nu.”
Lisa knikte. Ze maakte Sophies joggingbroek los, schoof haar hand erin. Ze voelden elkaar tegelijkertijd: vingers die gleden, cirkelden, druk uitoefenden. Ze bewogen in hetzelfde ritme, ademden in dezelfde maat. Hun kreunen vermengden zich, werden één geluid.
Ze kwamen bijna tegelijk klaar – een korte, intense schok die door hun lichamen trok. Lisa begroef haar gezicht in Sophies nek, Sophie sloeg haar armen om haar heen. Ze bleven zo zitten, nahijgend, zweterig, met hun handen nog steeds in elkaars broek.
Na een tijdje fluisterde Sophie: “Dit verandert alles.”
Lisa knikte tegen haar schouder. “Ja. Maar ik wil het niet stoppen. Ik wil… meer. Met jou. En met hem.”
Sophie kuste haar slaap. “Dan doen we dat. Morgenavond. Alle drie. Geen spelletjes meer. Alleen eerlijkheid.”
Lisa tilde haar hoofd op en keek Sophie aan. Voor het eerst voelde de jaloezie niet als een mes, maar als iets warms dat haar vanbinnen vulde.
“Ik ben bang,” gaf ze toe. “Maar ik wil het proberen.”
Sophie glimlachte. “Ik ook.”
Ze kusten elkaar nog een keer, zacht nu, teder. Lisa stond op, trok haar kleren recht. Sophie liep met haar mee naar de deur.
“Morgenavond acht uur,” zei Sophie. “Bij Jeroen in het ziekenhuis. Ik regel dat ik binnenkom als bezoek. Jij komt als verpleegkundige. En dan… zien we wel.”
Lisa knikte. Ze stapte de gang in, draaide zich nog een keer om en glimlachte – een glimlach van de spiegel.
“Ik zal er zijn.”
De deur viel dicht. Lisa liep de trap af, dit keer lichter. Wat ze had gevoeld, wat ze had ontdekt, kon ze niet meer ontkennen.
En ze wilde het ook niet meer.
De hele dag voelde Jeroen een knoop in zijn maag. Hij had nauwelijks gegeten van het ziekenhuisontbijt en het middageten. Telkens wanneer hij aan de avond dacht, zag hij voor zich hoe Lisa en Sophie elkaar in de haren zouden vliegen. Sophie had hem geappt dat ze om acht uur zou komen. Lisa had tijdens haar middagronde kort geknikt toen hij het haar vertelde. Ze had niets gezegd over haar bezoek aan Sophie, en Jeroen had geen idee dat er iets was veranderd. Hij dacht dat de twee vrouwen elkaar haatten, dat ze elkaars bloed wel konden drinken. Dit kon alleen maar slecht aflopen. Misschien zou Sophie Lisa beledigen met haar zelfverzekerde houding. Of zou Lisa Sophie de kamer uitzetten met haar professionele kilte. Jeroen voelde zich machteloos in zijn bed, met zijn been nog steeds in het gips. Hij kon niet eens vluchten als het escaleerde.
Om kwart voor acht kwam Lisa binnen. Ze droeg haar uniform, maar ze had haar haren losgelaten, wat haar zachter maakte dan tijdens de dienst. Ze controleerde zijn infuus en zijn bloeddruk, maar haar handen beefden licht. Niet van woede, zoals Jeroen dacht, maar van anticipatie. Ze voelde nog steeds de warmte van de vorige avond met Sophie in haar lijf, een geheim dat haar opwond en geruststelde tegelijk. Ze wist dat Sophie zou komen, en ze keek ernaar uit om te zien hoe Jeroen zou reageren.
“Sophie komt zo,” zei Jeroen zacht, terwijl hij naar het plafond staarde. “Ik weet niet of dit een goed idee is.”
Lisa glimlachte in zichzelf, maar hield haar gezicht neutraal. “Het komt wel goed,” zei ze. Ze legde een hand op zijn arm. “Ik blijf hier. Ik werk hier, natuurlijk.”
Jeroen knikte, maar zijn hart bonsde. Hij hoorde voetstappen op de gang. Klop op de deur. Sophie stapte binnen, met een flesje water in haar hand en een tasje met snacks. Ze droeg een eenvoudig jurkje, net als de vorige keer, maar haar ogen lichtten op toen ze Lisa zag.
“Hoi,” zei Sophie. Ze liep naar het bed en gaf Jeroen een kus op zijn wang. Toen draaide ze zich naar Lisa. “Fijn om je weer te zien.”
Lisa stond op en omhelsde Sophie kort, een gebaar dat zo natuurlijk leek dat Jeroen zijn ogen wijd opensperde. “Ja, jij ook,” zei Lisa. Ze glimlachten naar elkaar, een stille verstandhouding in hun blik.
Jeroen ging rechtop zitten. “Wat… wat is dit? Kennen jullie elkaar al?”
Sophie ging op de rand van het bed zitten, aan de ene kant. Lisa nam de stoel aan de andere kant. Sophie begon te praten. “Ik heb Lisa gisteren uitgenodigd bij mij thuis. We hebben gepraat. Over jou. Over ons. En over hoe we op elkaar lijken.”
Lisa knikte. “Het was confronterend eerst. Ik was jaloers. Boos. Maar toen we praatten, zagen we de gelijkenissen. Niet alleen onze stemmen. Ook hoe we bewegen, hoe we denken over dingen. Het voelde… vertrouwd.”
Jeroen staarde hen aan. Hij voelde opluchting door zijn lichaam stromen, maar ook verwarring. “Dus jullie haten elkaar niet?”
Sophie lachte zacht. “Nee. Integendeel. We hebben ontdekt dat we elkaar mogen. Heel erg zelfs.” Ze keek naar Lisa, en er lag iets warms in haar ogen, iets intiems.
Lisa bloosde licht, maar ze hield haar blik vast. Ze voelde diezelfde warmte weer opkomen, de herinnering aan hun kussen en aanrakingen. Het maakte haar nerveus, maar ook opgewonden. Sophie voelde hetzelfde: een tinteling die ze niet kon negeren nu ze hier samen waren.
Jeroen schudde zijn hoofd. “Ik dacht dat dit een ramp zou worden. Dat jullie zouden vechten.”
Sophie legde een hand op zijn been, voorzichtig over het gips. “We vechten niet. We delen.” Ze boog zich voorover en kuste hem zacht op zijn mond. Lisa keek toe, en in plaats van jaloezie voelde ze een golf van verlangen. Ze stond op, liep naar de deur en draaide het slot om. “Niemand stoort ons nu,” zei ze.
De zachte van het slot leek in de stille kamer te weerkaatsen. Het licht van de ganglamp verdween toen de deur dichtviel. Nu brandde alleen nog het schemerlampje naast het bed, dat een warme, oranje gloed over de lakens wierp. Jeroen zat rechtop, zijn rug tegen het kussen, en keek van de ene vrouw naar de andere. Zijn ademhaling ging sneller. Hij had nog steeds geen idee wat er precies tussen Lisa en Sophie was voorgevallen, maar de manier waarop ze naar elkaar keken – met een mengeling van herkenning en honger – maakte hem duidelijk dat dit geen confrontatie zou worden. Dit werd iets veel rauwer.
Sophie kroop als eerste het bed op. Ze ging op haar knieën zitten, trok haar jurkje over haar hoofd in één vloeiende beweging en gooide het op de grond. Haar huid glansde in het lamplicht, tepels al hard van anticipatie. Ze keek Jeroen aan, maar haar blik gleed meteen door naar Lisa. “Kom hier,” zei ze hees. “Laat hem zien hoe wij op elkaar lijken.”
Lisa aarzelde geen seconde. Ze schopte haar schoenen uit, ritste haar uniformrok open en liet hem omlaag glijden. Haar slipje volgde. Ze klom op het bed, naakt nu, en ging tegenover Sophie zitten, knieën tegen knieën. Hun gezichten waren centimeters van elkaar verwijderd. Jeroen voelde zijn pik kloppen onder de deken, maar hij bewoog niet. Hij keek alleen maar.
Sophie reikte eerst. Ze legde haar hand in Lisa’s nek, trok haar naar voren. Hun lippen raakten elkaar hard, geen voorspel meer, geen aarzeling. Tongen botsten, tanden schraapten licht over lippen. Lisa kreunde laag in Sophies mond – precies hetzelfde geluid dat Sophie altijd maakte als ze opgewonden raakte. Ze grepen elkaars haar vast, trokken elkaars hoofd achterover om elkaars nek te kussen, te bijten. Hun borsten drukten tegen elkaar, tepels schuurden, en ze kreunden tegelijk, een dubbel geluid dat door de kamer galmde.
Jeroen kon het niet meer aanzien zonder mee te doen. Hij greep Sophies heup met zijn linkerhand, Lisa’s met zijn rechter. Hij trok hen dichterbij, dwong hen om over hem heen te leunen. Sophie liet zich zakken, nam zijn pik in haar hand en leidde hem bij zich naar binnen. Ze zonk langzaam omlaag, alsof ze iedere centimeter wilde ervaren. Ze kreunde luid toen hij haar helemaal vulde. “Fuck… ja… precies zo diep.”
Lisa keek toe, haar ogen donker. Ze boog zich voorover en likte over Sophies tepel, zoog eraan terwijl Sophie begon te rijden. Sophie greep Lisa’s hoofd vast, duwde haar gezicht harder tegen haar borst. “Zuigen… harder… bijt me.” Lisa gehoorzaamde, beet zachtjes, trok met haar tanden en kneep had in de borsten van Sophie, tot die siste van genot en pijn.
Jeroen stootte omhoog, zo hard als zijn gipsen been toestond. Zijn handen kneedden hun billen, vingers groeven in het vlees. Sophie kwam als eerste. Ze spande zich om hem heen, kneep hard, schreeuwde zijn naam terwijl haar lichaam schokte. Lisa ving haar mond op in een kus, slikte haar kreunen in, proefde haar orgasme op haar tong.
Toen Sophie nahijgend van hem af gleed, nam Lisa meteen haar plaats in. Ze liet zich op hem zakken, harder dan Sophie, zonder zichzelf tijd te gunnen om te wennen. Ze begon meteen te rijden, snel en ruw, haar nagels in Jeroens borst gravend. “Kijk naar ons,” hijgde ze tegen Sophie. “Kijk hoe ik hem neem. Hoe zijn lekkere pik in me verdwijnt. Hoe nat hij me maakt. Precies zoals jij het doet.”
Sophie knielde naast hen, haar hand tussen Lisa’s benen. Ze wreef over haar clit in snelle cirkels terwijl Lisa reed. Lisa gooide haar hoofd achterover, kreunde rauw. “Ja… daar… harder… vinger me terwijl hij me neukt.” Sophie duwde twee vingers in haar, pompte mee in hetzelfde ritme als Lisa’s heupen. Het soppende geluid vulde de kamer, vermengd met hun kreunen – drie stemmen die in elkaar overvloeiden.
Jeroen hield het niet meer. Hij greep Lisa’s heupen vast, stootte diep en kwam klaar met een grom die uit zijn tenen leek te komen. Lisa voelde hem spuiten, kneep haar binnenste spieren om hem heen en kwam zelf ook, gillend, haar lichaam schokkend boven hem. Sophie ving haar op, kuste haar hard terwijl ze nog natrilde.
Ze zakten alle drie ineen op het smalle bed. Zweet plakte hun lichamen aan elkaar. Jeroen lag in het midden, armen om hen beiden heen. Sophie en Lisa lagen half over hem heen, hun gezichten vlak bij elkaar. Ze kusten elkaar loom, traag, terwijl hun handen over Jeroens borst streelden.
Na een tijdje fluisterde Sophie: “Dit is beter dan ik ooit had gedacht.”
Lisa knikte, haar lippen tegen Sophies slaap. “Veel beter.”
Jeroen lachte schor, nog nahijgend. “Jullie gaan me nog vermoorden.”
Sophie beet zachtjes in zijn oorlel. “Nog niet. We hebben nog even met dit bed te maken. En daarna… als je ontslagen wordt… nemen we je mee naar huis. Naar óns huis.”
Lisa keek hem aan, ogen donker van belofte. “Samen. Alle drie.”
Jeroen sloot zijn ogen, voelde hun warmte, hun ademhaling synchroon met de zijne. Voor het eerst sinds het ongeluk voelde hij zich niet alleen gevangen in een lichaam vol beperkingen. Hij voelde zich vrij. En hij wist dat dit nog maar het begin was.