De geheim(zinnig)e aanbidder deel 1

“Hoi schat, ik ben weer thuis” roep ik als ik de hal van ons huis instap en de deur achter me dicht trek.
Een ongeïnspireerd “hoi” is de enige reactie die ik krijg van Ilse, mijn vrouw. Ojee, die klinkt weer in een goed humeur, precies wat ik nodig heb na zo’n lange werkdag. Als ik de deur naar de woonkamer open doe zit ze daar op de bank, met een glas wijn naast zich op de salontafel. Telefoon in haar hand, te doomscrollen. Het is een uurtje of 18:30 en zo te ruiken heeft ze nog niets aan het eten gedaan. Ik vind eten koken best leuk, maar na een lange dag op het werk snel iets klaarmaken is niet mijn hobby. Toch denk ik dat ik er niet aan ga ontkomen, Ilse maakt geen enkele aanstalten om haar telefoon weg te leggen, laat staan me te komen helpen in de keuken. Ik loop naar haar toe en een kus op de automatische piloot kan er nog net af, maar haar ogen blijven geplakt aan haar schermpje.

Ik kijk wat we in huis hebben en het zal een eenvoudige pastaschotel moeten worden, want de koelkast bevat weinig dat me inspireert.
“Oh, Ruben, er was een aangetekende brief voor je, ik heb ervoor getekend” roept ze vanuit de woonkamer, nog steeds in exact dezelfde pose, “een wat dikkere envelop, maar niet zo zwaar, ik heb hem op je bureau gelegd.”
“Ok, dank je wel ik kijk straks wel even, ben nu eten aan het maken” roep ik terug in de hoop dat ze me komt helpen maar helaas.
Als ik een klein kwartiertje later de pastaschotel de oven in schuif heb ik even mijn handen vrij. Ik loop snel naar mijn kantoor en zie de brief liggen. Het is zo’n bubbeltjes-enveloppe, er staat geen afzender op en het voelt inderdaad vrij licht. Vreemd.

Ik open de envelop en grijp er met mijn hand in om de inhoud te pakken. Het voelt raar, iets van stof. Ik trek het eruit en een hele kleine string komt tevoorschijn. Hè, denk ik bij mezelf, wat is dit nou weer? Ik bekijk de string eens goed. Er zit een heel klein labeltje aan met een logo in de vorm van een hoofdletter M erop, en de maat is XS, maar verder niets. Het is echt heel erg klein, een soort veter met een klein stukje stof, net iets groter dan mijn duim, maar niet veel meer. Ik begrijp hier niets van, wie stuurt mij nou een miniscule string, aangetekend ook nog. Ik kijk nog eens in de envelop of er nog iets meer in zit. Ja, een kaartje. Ik pak het eruit en het is een ansichtkaart met een illustratie van een hartje erop en de tekst “happy valentinesday”.

Ik draai de kaart direct om hopend op een afzender, maar er staat alleen XXX en de afzender heeft er met veel lippenstift een kus op gegeven. Ik tast volledig in het duister wie dit op zijn geweten heeft. Ilse, mijn vrouw? Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar misschien is haar desinteresse van net een act? Nee, doe niet zo gek Ruben, zeg ik tegen mezelf, die attitude heeft ze veel vaker en zo goed kan ze niet toneelspelen. Bovendien is ze helemaal niet van de sexy lingerie, niet meer tenminste, dus een miniscuul kleine string is niet haar ding. En als het van haar zou komen met de bedoeling dat ze het zou gaan dragen dan klopt de maat niet. Een XL was dan beter geweest. Vroeger was ze wel een stuk slanker, maar een XS zou ze nooit gedragen hebben. Toen we trouwden, een jaar of 7 geleden was een M misschien goed geweest maar met de jaren zijn ook de kilos erbij gekomen.

Maar wie zou dit dan hebben kunnen sturen. Ik heb nergens ook maar iets gemerkt, niemand die mijn aandacht trekt, niemand die met me flirt, of in ieder geval niet dat ik weet. Misschien probeert iemand het wel maar ben ik te blind om het door te hebben. Dat moet haast wel. Maar wie dan? In mijn gedachten ga ik mijn hele sociale kring af. Op mijn werk zijn natuurlijk wel heel veel mensen en hoewel vrouwen in de minderheid zijn lopen er toch zeker wel meerdere tientallen rond, maar niemand springt er zo uit voor mijn gevoel. Als je filtert op vrouw, grofweg een jaar of 35, want ongeveer mijn leeftijd ga ik vanuit, die een maatje XS string zouden kunnen dragen, dan houd je niemand over voor zover ik weet. Sportschool dan? Niet dat ik daar heel vaak kom, maar goed, daar lopen wel veel meer vrouwen die aan deze criteria voldoen. Maar die ken ik allemaal niet, die doen allemaal voornamelijk groepslessen, pilatus en steps of weet ik veel wat er tegenwoordig in de mode is.

Of misschien is het toch wel mijn vrouw, maar haar manier om mij te testen. Om te zien hoe ik reageer op zoiets. Shit, dat zou natuurlijk kunnen. Dan speelde ze net wel heel goed toneel, net doen alsof het haar niet intereseert. Wat moet ik doen? Niets erover tegen haar zeggen lijkt het verstandigst, want ze zal helemaal uit haar plaat gaan van boosheid als ze erachter komt dat iemand anders mij een string stuurt. Maar als ze er zelf achter zit en ik zeg niets, dan weet ze dat ik niet open en eerlijk ben naar haar.
Veel tijd om hier verder over na te denken heb ik niet want het eten is zo klaar en ik moet de tafel nog dekken. Stress. Ik stop de envelop weg in een laatje en weet niet goed wat ik moet doen.

Als ik naar de keuken loop en de tafel dek zit Ilse nog steeds op de bank. Haar wijn is inmiddels op.
“Zal ik je wijn even bijschenken voor bij het eten schat?” vraag ik.
“Oh, ja lekker”, zegt ze en ze pakt haar lege glas op en zonder me aan te kijken reikt ze het me aan. Ik neem het aan en zet het op de eettafel waar ik het weer vol schenk.
“Over twee minuten aan tafel schat” zeg ik en ik pak de overwanten om de schotel te pakken.
Als ik die op tafel zet komt Ilse aangelopen. Dit is sinds ik terug ben van mijn werk de eerste keer dat ze me aankijkt.
“Hoe was je dag schat?” vraagt ze.
“Goed,” antwoord ik, “een beetje hectisch, één van onze grootste klanten loopt extra druk op ons te zetten omdat we…” Voordat ik mijn zin afmaak zie ik dat Ilse alweer op haar mobiel zit te kijken en amper luistert naar wat ik zeg. Zelfs als ik mijn zin halverwege afbreek heeft ze dat niet eens door.
“Nou, leg die mobiel nou eens weg voor het eten” zeg ik lichtjes geïrriteerd.
“Ok, ja, sorry, hmm, ziet er lekker uit schat” zegt ze doelend op de pastaschotel die ik op tafel heb gezet.
“Dank je wel, ik heb mijn best gedaan maar we hadden niet veel meer in huis om uit te kiezen.”
“Ik zal morgen even boodschappen doen” belooft ze en zonder op te kijken gaat ze verder, “wat was dat, die aangetekende brief, toch niets ernstigs hoop ik?”

Supersnel moet ik nu beslissen wat te doen. Voordat ik er erg in heb en tot mijn eigen verbazing komt de leugen soepeltjes in mij op: “Oh, was een document van het werk wat ik vergeten was te ondertekenen.”
Ilse kijkt even op. “Konden ze dat niet op kantoor aan je geven?” vraagt ze ietwat argwanend.
“Nee, dit kwam van een ander filiaal” antwoord ik vlotjes en weer sta ik versteld van mezelf hoe makkelijk ik lieg.
Dit lijkt ze direct te accepteren en ze neemt weer een hap.
“Het is echt heerlijk schat.” Ze is zeker niet de moeilijkste als het op eten aankomt en altijd erg complimenteus voor mijn kookkunst. Zelf kan ze niet heel goed koken, of eigenlijk zo goed als niet. Een spiegeleitje bakken kan nog wel en een kliekje opwarmen in de magnetron, dat is wel aan haar besteed maar daar houdt het ook wel op. Ze heeft dat nooit geleerd. Toen ze nog bij haar ouders woonde hoefde ze nooit iets te doen. Haar moeder deed en doet nog steeds niets in de huishouding. Ze hebben vrijwel fulltime personeel in dienst die dat allemaal regelen, dus ook een kok. Je kunt gerust stellen dat Ilse uit een zeer geprivilegieerd gezin komt. Ookal is ze inmiddels halverwege de dertig, ze krijgt nog steeds ‘zakgeld’ van haar ouders. Zo mag ik het alleen niet noemen, want dan wordt ze giftig maar ze hoeft er niets voor te doen. Officieel staat ze op de loonlijst van één van de ondernemingen van haar vader maar volgens mij zou ze niet eens uit kunnen leggen wat die onderneming precies doet.

Gelukkig heeft ze tal van andere kwaliteiten, anders was ik natuurlijk nooit met haar getrouwd. Ze is ongelovelijk gul, behulpzaam, staat voor vrienden en vriendinnen altijd klaar en je kunt enorm met en om haar lachen want ze neemt zichzelf niet te serieus. Ze noemt zichzelf vaak gekscherend een dom blondje maar dom is ze zeker niet. Alleen omdat ze nooit iets voor haar geld heeft hoeven doen was ze ook niet gemotiveerd om te studeren of een vak te leren waardoor ze soms wel een beetje naief kan overkomen.

Ping.
Ik ga er eigenlijk automatisch vanuit dat het Ilse is die een whatsappje krijgt maar ze zegt: “het is de jouwe schat.”
“Oh” zeg ik en ik pak mijn mobieltje uit mijn broekzak. Een onbekend nummer en ik zie alleen het eerste deel van het bericht: ‘Wat vond je vrouw van mijn…” en de rest is niet zichtbaar. Wat is dit? Ik kijk blijkbaar, terecht, wat verbaasd, want Ilse vraagt direct: “Van wie is het?”
“Oh, van mijn werk, ze willen dat ik het document direct even teken en terugmail” verzin ik in een oogwenk.
“Moet dat nu?” vraagt ze met een chagrijnig gezicht.
“Ja, sorry” zeg ik en ik sta op en ga naar mijn kantoor.
Daar open ik het bericht. ‘Wat vond je vrouw van mij string? Heb je er al aan geroken?’
De profielfoto van het onbekende nummer is te klein om direct te herkennen wat het is dus ik klik erop en dan zie ik dat het een foto van een navel is. Duidelijk een hele slanke buik, blanke huid, maar meer dan dat kan ik er niet uit opmaken.

Ik app direct terug: ‘wie is dit?’
Ping. Shit, even het geluid uit zetten.
‘Wat is de lol daarvan, als ik het je direct zeg?’ zegt het antwoord.
Ik typ meteen terug: ‘als je het niet zegt dan blokkeer ik het nummer’.
Twee blauwe vinkjes.

Het duurt niet heel lang en er komt weer antwoord: ‘Dat ga je niet doen, je bent veel te nieuwsgierig.’
Daar had ze, of misschien is het wel een hij die me loopt te pranken, helemaal gelijk in. Maar misschien is het wel een scammer die erachter zit, denk ik even bij mezelf, maar die gedachte duw ik weer snel weg. Een scammer zou niet een mini-string sturen, toch? Twijfel.
Ik weet even niet wat ik moet doen, reageren of negeren, en als ik reageer, wat zeg ik dan.
De envelop pak ik uit de la en ik haal de string er weer uit. Of ik al geroken had? Ik bekijk het kleine stukje stof nog eens goed en het ziet er inderdaad niet gloednieuw uit, het is al eens gedragen. Ik houd het bij mijn neus en ruik. Een distincte, iets zilte geur dringt door en er is geen twijfel meer dat deze string gedragen is.

Mijn mobiel trilt nu, weer een nieuw bericht: ‘was ze boos, Ilse?’
Holy shit, ze weet de naam van mijn vrouw. Wie kan dit in godsnaam zijn? Mijn gedachten gaan alle vrouwen langs die ik ken en die weten dat Ilse mijn vrouw is. Dat zijn er natuurlijk best veel, alle vriendinnen van Ilse alleen al. Maar waarom zouden die dit doen?
Ik besluit terug te appen: ‘Wat wil je van me?’
Direct antwoord terug: ‘Eerst antwoord geven op mijn vraag, was Ilse boos?’
Dit hint naar iemand die Ilse goed kent, want waarom die obsessie voor haar reactie?
Ik bluf terug: ‘Waarom zou ze boos zijn, ze weet van niets’
‘Niet liegen, ik weet dat ze getekend heeft voor het pakketje.’
‘Dat wel, maar ze heeft het niet geopend’ app ik terug.
‘Daar kom je even goed weg Ruben, dit keer nog wel…’

Ik begin zenuwachtig te worden. Ik heb er geen trek in dat deze persoon mij vaker pakketjes gaat sturen en ik denk er heel sterk over om het nummer te blokkeren maar dan zal ik er wellicht nooit achterkomen wie dit mij flikt. Ik app weer terug:
‘Wie ben jij, wat wil je van me’ en direct komt er weer antwoord:
‘Zoveel vragen, kom, laten we een spelletje spelen: Je mag me elke dag 1 vraag stellen om achter mijn identiteit te komen maar ik bepaal zelf of ik je vraag beantwoord, dus kies je vragen goed. We beginnen morgen. Succes. XXX’
Ik antwoord direct terug: ‘en als ik je spelletje niet mee wil spelen, wat dan?’
Eén grijs vinkje, en direct erna twee, maar ze worden niet blauw. Ik wacht nog even maar mijn eten staat ook koud te worden.
Dan zet ik mijn telefoon op ‘do not disturb’ en ga weer terug naar Ilse. Ze heeft haar bord al bijna leeg.

“Wat duurde dat lang zeg” geeft ze terecht aan.
“Ja, sorry, ik had wat problemen met de scanner” lieg ik weer.
Hoe ik zo makkelijk iedere keer op een geloofwaardig excuus kom weet ik zelf ook niet, het is niet dat ik een ervaren leugenaar ben ofzo, maar ik ben er wel blij om in dit geval.
Mijn eten is gelukkig nog warm, dus ik ga verder waar ik gebleven was. Na het eten kijken Ilse en ik samen een episode van een serie waar we mee begonnen waren. Zo af en toe check ik mijn mobiel maar het blijft stil. Dat is ergens maar goed ook want ik zou nu niet zo kunnen antwoorden, dan zou ik weer eerst een excuus moeten verzinnen, maar dat is gelukkig niet nodig.

Wel spookt het door mijn hoofd. Wie zit er achter die berichtjes en wie is er zo gek om mij een gedragen string te sturen? En wie past er in zo’n kleine string. Als de string tenminste echt van de afzender van de berichtjes is. Het zou natuurlijk ook een gek kunnen zijn die online een gedragen slipje heeft gekocht en dat opstuurt om bij mij de indruk te wekken dat het een kleine tengere vrouw is maar in werkelijkheid zou het maar zo eens een dikke zweterige scammer kunnen zijn die mij op deze manier probeert chanteerbaar te maken. Pff, oppassen geblazen dus. Maar wat als….die twijfel is om gek van te worden. Ik kan niet wachten op morgen om mijn eerste vraag te kunnen stellen. Wat is slim om te vragen? Daar kan ik een nachtje over slapen.