Jack zag het meteen. Haar oogopslag was verandert. Hij schrok en een koude rilling liep over zijn rug. Even wist hij niet goed wat nu te doen. Zijn handen lagen stil op haar borsten.
Maar ze bleef hem aanstaren, afwachtend, een tikkeltje uitdagend, maar met een onuitwisbare blik van herkenning, triomf zelfs.
Uiteindelijk wendde hij zijn blik af en tuurde naar beneden. Haar billen bleven een lust voor het oog, nog steeds na al die jaren. Hij bleef keihard, dat was nu eenmaal wat zij met hem deed.
Hij voelde nog steeds haar priemende ogen op hem gericht, onmiskenbaar, dwars door hem heen kijkend. Zijn handen waren nog steeds gevuld met haar heerlijke borsten, tepels keihard, in afwachting van zijn volgende stap. Maar hij stond daar maar, als versteend terwijl duizend en één gedachten door zijn hoofd schoten. Seconden die uren leken.
Eindelijk gleden zijn handen van haar borsten af, omlaag, om te blijven rusten op haar smalle heupen. Haar ademhaling, of eigenlijk het gebrek daaraan, verraadde haar verwachtingen.
Onwillekeurig duwde hij zijn heupen verder naar voren. Zijn keiharde pik ontlokte een kreuntje terwijl ze hard uitademde.
Zijn vingers vonden het elastiek van haar slipje en behendig gleden zijn handen een paar tellen later over haar billen. Ongeduldig draaide ze lichtjes met haar heupen, ze kon niet wachten tot hij aan de voorkant was beland.
Maar Jack nam zijn tijd.
Wrijvend, knedend, alsof het zijn eerste keer was met haar, ging hij op verkenning uit. Carolien werd natter en natter voor zover dat nog mogelijk was en begon steeds zwaarder te ademen.
Jack herkende overduidelijk de signalen en liet tergend langzaam zijn vingers door haar bilspleet glijden. Steeds verder en verder naar voren tot hij bij haar druipende kutje uitkwam.
Plotseling duwde hij een vinger naar binnen en hij was enigszins verrast over de hoeveelheid geil rond zijn vinger. Een tweede volgde al snel zonder enige moeite en in een gestaag tempo begon hij haar te vingeren. Carolien zakte voor een kort moment door haar knieën, maar herpakte zich razendsnel en gaf zich gewillig over aan deze zalige behandeling. Nog steeds, na al die jaren, was Jack de enige die haar met slechts een paar vingers volledig in vuur en vlam kon zetten.
Geduldig en vol overgave gaf Jack haar waar ze zo naar verlangde. Steeds sneller en sneller gingen zijn vingers tekeer in haar doorweekte spleetje. Plots stopte hij en glimlachend keek hij naar haar zwoegende borst en haar prachtige mond die wagenwijd open stond. Hijgend keek ze achterom en een spoortje van teleurstelling gleed over haar gezicht. Zo dichtbij!
Hij trok zijn vingers terug en liet een spoor van natheid en geil in haar bilspleet achter.
Opnieuw drong hij bij haar binnen om vervolgens hetzelfde ritueel meerdere keren te herhalen.
Ook haar andere gaatje liet hij niet ongemoeid. Keer op keer streek hij met zijn natte vinger er langs, cirkelend, onderzoekend. Een huivering trok door haar lichaam.
Net op het moment dat hij met een kootje naar binnen wilde gaan, trok Carolien haar billen strak tegen elkaar.
“Niet daar, dat doen we niet,” fluisterde ze zachtjes, “Weet je nog?”
Als door een adder gebeten, trok Jack zich terug. Zowel fysiek als emotioneel. Hij deed een pas naar achteren en staarde naar haar rug.
Opeens was hij weer terug in de tijd. 6 jaar geleden. Op die bewuste en noodlottige dag.
Hij was in dit huis en stond op de trap. De woorden van Marcel sneden als een mes door zijn ziel en zijn brein. En weer deed het zoveel pijn.
“Zo, kun je alvast een beetje wennen aan die DP die je binnenkort gaat krijgen!” “Vrijdag, als je hubby weer sporten is, komt Marvin langs.” “Dan gaat hij met die grote zwarte lul van hem je kontje tot de max uitrekken. Dus zorg maar dat je er klaar voor bent.”
Als een mantra bleven Marcels woorden van toen door zijn hoofd spoken. Pijn, boosheid en jaloezie streden om de eerste plaats.
Nee, dat doen we niet. Weet je nog? Nee, WIJ niet, dacht Jack. Maar met anderen blijkbaar wel. Zonder moeite kennelijk. Ik kan niet wachten!, had ze geroepen. Godverdomme.
Eindelijk rukte hij zich los uit zijn gedachten, uit het verleden. En zonder een woord te zeggen, stapte hij de badkamer uit. Op de overloop bleef hij staan, steun zoekend tegen de muur. Maar het lukte hem niet om zijn brein tot rust te brengen Uiteindelijk liep hij naar beneden, pakte een fleece deken en kroop op de bank. Van slapen zou niet veel terecht komen.
Carolien kon zich bijna niet meer bewegen. Starend naar zichzelf in de spiegel, was de verbijstering van haar gezicht af te lezen. Haar ogen waren vochtig. Ze begreep er, terecht, helemaal niets meer van. Ze had altijd geweten dat het herstel van Jack tijd zou kosten. Met vallen en opstaan. Maar dit? Juist nu, nu ze de afgelopen weken dichter bij elkaar waren gekomen. Met vanavond bijna de apotheose. Eindelijk weer intiem. Tot het moment. Ja, wat eigenlijk? Welk moment? Haar afwijzing?
Daar was ze altijd heel duidelijk over geweest richting Jack. Exit only. Ook nu dus. Ondanks het feit dat Jack niet de eerste zou zijn geweest.
Ze moest dit volhouden, hield ze zichzelf voor. Voor de schijn, voor zijn herstel, om zijn geheugen terug te krijgen. En binnen hun collectieve geheugen was anale sex een duidelijk no go.
Ook haar gedachten gingen voor een kort moment terug naar Marcel, Marvin en de rest. Zou Jack iets weten of zelfs maar vermoeden? Maar vrijwel direct verwierp ze die gedachte naar het land der fabelen. Dat was onmogelijk.
Ze liep traag naar de slaapkamer. Het bed was leeg. Natuurlijk. Ze kroop aan “zijn” kant in het bed, trok de deken over zich heen en rook aan het kussen op zoek naar zijn geur.
Meer dan ooit twijfelde ze. Zou het ooit nog goed komen?
In de dagen die volgden, was de spanning om te snijden in huis. Ze waren duidelijk een paar weken terug geworpen in hun relatie en Carolien had nog steeds geen idee waarom. Hun communicatie was naar een ijzig nulpunt gezakt. Jack wilde en kon niet praten, Carolien durfde niet, bang om iets verkeerds te zeggen. Zelfs Esmée, klein als ze was, stelde regelmatig vragen en had door dat er iets goed mis was. Of papa en mama ruzie hadden?
Jack vulde zijn dagen met wandelen, fietsen en surfen op het internet in een wanhopige poging 6 jaar aan gemiste informatie op te halen. De USB stick van Marvin brandde in zijn zak, maar steeds weer stelde hij het moment uit, om er naar te kijken. Bang naar wat hij wellicht te zien zou krijgen.
Carolien was gewoon weer naar haar werk gegaan. De wallen onder haar ogen deden bij haar collega’s wat wenkbrauwen fronsen, maar daar trok ze zich niks van aan. Ze was blij dat Ruben, haar baas, een paar dagen in het buitenland zat. Pas na het weekend zou hij weer op kantoor zijn. Dat stukje ellende bleef haar gelukkig bespaard. Voor nu. Ze huiverde bij de gedachte dat ze maandag weer acte de presence moest geven. Ondanks en dankzij die ouwe lul, had ze zijn geld nog steeds hard nodig.
Het was inmiddels donderdag, laat in de middag, en Jack kwam thuis na een paar uurtjes intensief sporten. Hij had de hele ochtend gebruikt om zich voor te bereiden op het gesprek met Gina en was daarna op de fiets gesprongen om zich te ontspannen. Het gesprek zou morgen, vrijdag, om 10.00 uur plaats vinden. Hoewel het waarschijnlijk slechts een formaliteit was dat hij de baan zou krijgen, wilde hij toch beslagen ten ijs komen. Het was voor zijn gevoel een eeuwigheid geleden dat hij een sollicitatiegesprek moest voeren.
Hij zette zijn fiets in de garage en liep door de tussendeur de tuin in. Tot zijn verbazing zag hij dat Carolien al thuis was. Een unicum, ze werkte eerder over dan dat ze vroeger naar huis kwam.
Ze had hem nog niet opgemerkt, want door het keukenraam zag hij dat ze druk bezig was op haar telefoon. Driftig typend, gingen haar vingers razendsnel over het telefoon scherm. Aan haar blik kon hij weinig aflezen, maar blijkbaar was het een serieuze conversatie want ze had totaal geen weet van haar omgeving. Niets of niemand leek haar te kunnen afleiden. Niet eerder had Jack haar zo intens bezig gezien met haar telefoon.
Hij haalde zijn schouders op, drukte de klink van de deur omlaag en stapte de keuken in.
Carolien merkte hem net te langzaam op, maar wist toch razendsnel het scherm van haar telefoon weg te drukken. Uiterlijk bijna onbewogen, maar innerlijk helemaal van het padje, legde ze haar telefoon weg. Met het scherm op het aanrechtblad.
Jack keek haar even aan. Hij had de welbekende groene tekstblokjes nog net gezien, maar deed alsof er niets aan de hand was. Haar telefoon trilde kort en via het zwarte aanrecht verscheen een piepklein lichtje. Carolien deed net of ze het niet merkte.
Jack kende haar lager dan vandaag en wist dat ze zich betrapt voelde. Nee, dat hij haar had betrapt.
Maar op wat? Normaal gesproken zou hij er niets achter gezocht hebben, maar de manier waarop ze nu reageerde? Alsof ze iets te verbergen had.
Jack besloot er nu niet op door te gaan. Ze had natuurlijk ook recht op haar privacy en was hij niet degene met al die geheimen?
“Wat ben je vroeg thuis?” vroeg hij daarom nonchalant.
Opgelucht dat Jack geen vervelende vragen stelde, keek ze hem vluchtig aan. Een klein glimlachje gleed over haar gezicht. Bijna onmerkbaar, maar Jack had het gezien.
“Ruben is op zakenreis,” antwoordde ze rustig, “en ik vond dat ik wel een beetje rust verdiend had, na deze intense en emotionele week.”
De kleine sneer ontging Jack niet, maar hij besloot er niet op te reageren. Ze had gelijk. Punt.
“Zullen we weer eens samen koken? Dat deden we vroeger bijna dagelijks.”
“Gezellig,” antwoordde Jack enthousiast, terwijl hij de koelkast open trok om te zien wat er überhaupt voor eetbaars in lag.
Carolien wierp nog snel en ongemerkt een blik op haar telefoon, voor ze zich ook in beweging zette om Jack te helpen.
Ruben nam een flinke slok van zijn koffie. Hij zat alleen aan de bar van het hotel en had zojuist het diner afgesloten met wat andere zakenlieden. Hij bevond zich in Montpellier op een of andere kut conferentie, waar hij niet onderuit kon. Gelukkig was morgen de laatste dag voor hij weer terugvloog naar Nederland. Hij was met zijn bedrijf de top dog van het gezelschap en zo gedroeg hij zich ook. Onuitstaanbaar. Maar hij kon het zich permitteren.
Hij had zich deze week ingehouden. Met veel pijn en moeite. Normaal gesproken liet hij bijna iedere avond een andere secretaresse naar zijn kamer komen om helemaal kapot te neuken en de meest perverse handelingen mee uit te voeren. Deze keer niet.
En de reden daarvoor was Carolien. Hij wilde zich sparen. Zijn zaad sparen.
In de loop der jaren had hij al heel wat secretaresses versleten, sletjes, zoals hij ze zelf noemde. Stuk voor stuk jonge meiden, die hij gebruikte, misbruikte, tot ze op waren. En door naar de volgende.
Telkens weer wist hij ze eruit te pikken, gewillig, niet wetend wat hun te wachten stond. Aan het begin van een veelbelovende carrière. Not. Niet als het aan hem lag. Macht regeerde en die macht lag puur en alleen bij hem.
Tot hij Carolien ontmoette. Ze was anders dan al die anderen die haar voor gegaan waren. Niet alleen was ze zo’n 10 tot 15 jaar ouder en dus rijper dan al die sletjes. Nee, ze was ook nog een bloedmooi. Waarschijnlijk een van de knapste vrouwen die hij ooit in zijn leven was tegen gekomen. En dat waren er heel wat.
In het kennismakingsgesprek was hem direct al heel veel duidelijk geworden. Haar privé situatie met haar man die in coma lag, feitelijk dus een alleenstaande moeder en te weinig financiële middelen om haar hoofd alleen boven water te houden.
Hij besefte direct dat de traditionele aanpak niet zou gaan werken bij Carolien. Daar was ze niet vatbaar voor. Geld was haar drijfveer. En geld had hij zat……
Hij zag het weer voor zich hoe ze op het einde van het gesprek, zijn lul in haar mond nam. God, wat hij haar mondje vol gespoten.
Hij dronk zijn koffie in één teug leeg en stond op om naar zijn kamer te gaan. Hij kon niet wachten tot het maandag was. Tot nu toe had hij het voor zijn doen nog rustig aan gedaan, maar daar ging hij nu verandering in aan brengen. Het op de knietjes zitten en pijpen, wat ze overigens kon als de beste, en het vervolgens compleet vullen van haar heerlijke mondje, waren vanaf nu verleden tijd.
Maandag zou hij haar eindelijk voor de eerste keer echt gaan neuken. Eerst het ene en later in de week het andere gaatje. Alleen de gedachte daaraan, bezorgde hem al een stijve lul.
Vrolijk neuriënd liep hij naar liften. Via de media had hij vernomen dat haar man, ene Jack, ontwaakt was uit zijn coma. Voor Ruben geen probleem. Daar zou hij zoals altijd, vast wel een passende oplossing voor vinden. Money makes the world go round!
De liftdeuren gleden open en met een grijns van oor tot oor stapte hij de lift in.
Jack schrok wakker en moest zich even oriënteren waar hij was. Hij lag in bed, hun bed, maar Carolien was nergens te bekennen. Hij pakte zijn telefoon en zag dat het nog erg vroeg was. Normaal stond hij als eerste op, maar nu was Carolien blijkbaar ook al wakker. Hij voelde zich een stuk meer uitgerust dan al die dagen daarvoor.
Beelden en gesprekken van gisteravond kwamen weer naar boven. Na het avondeten hadden ze eindelijk weer een beetje normaal tegen elkaar gedaan. Een gesprek kunnen voeren, tv kijken, een wijntje drinken. Bijna als vanouds. Bijna.
Toen Carolien had geopperd dat Jack weer bij haar in bed zou komen liggen in plaats van die harde bank, had hij direct ingestemd. “No strings attached,” had ze nog lachend geroepen.
Hij ging recht op zitten en wreef de slaap uit zijn ogen. Uiteindelijk stond hij toch op en liep de slaapkamer uit. Halverwege de trap bleef hij even staan. Gemompel klonk uit de keuken. En toen was het weer stil. Hij liep een paar treden verder naar beneden en bleef weer stil staan. Opnieuw gemompel. Carolien! Blijkbaar was ze met iemand aan het praten of aan het bellen. Op dit vroege tijdstip?
Hij spitste zijn oren. Ze sprak op gedempte toon, maar luid genoeg voor hem om haar te kunnen verstaan.
“Nee. Nee. En nog eens nee, Leo!”
Jack stond stokstijf op de onderste tree. Hij moest zich vast houden aan de leuning om niet om te vallen. Wie de fuck was Leo nu weer?