Een koude rilling liep over zijn rug. Hield het nu nooit eens op? Was die gifbeker nog niet leeg?
Misschien kon hij er maar beter mee kappen. Zijn spullen pakken en er van door gaan.
Schoon schip maken, de waarheid vertellen en dan wegwezen. Met alle gevolgen van dien.
Het idee dat deze Leo en Carolien……..godver, hij moest er niet aan denken.
Hij spitste nogmaals zijn oren en ving nu slechts flarden van het gesprek op.
Zijn nieuwsgierigheid had het gewonnen van zijn boosheid.
Carolien sprak nu nog zachter, fluisterend.
“……stop hiermee……..”
Stilte.
“….Jack is weer thuis……stop met berichtjes……..”
Stilte.
“……en gisteravond dan?…….”
Stilte.
“Nee, Leo,……kan dit niet meer…..”
Haar ademhaling klonk steeds gejaagder.
“Ok,……klaar daarna……rond lunchtijd in het Stadspark…….”
Jack had genoeg gehoord en sloop weer naar boven.
Enkele seconden later liep hij weer naar beneden, luidruchtiger zodat Carolien hem wel moest horen.
Vrolijk stapte hij de keuken binnen. Carolien keek hem met grote ogen aan, ze leunde tegen het aanrecht, de telefoon nog in haar hand.
“Goedemorgen, was je met iemand aan het bellen?” vroeg hij zo nonchalant mogelijk met de blik op haar telefoon. “Zo vroeg al?”
“Uh, ja,” stamelde ze. “Een collega. We hebben straks een meeting en ze had nog wat vragen.” De leugen kwam er wonderbaarlijk soepel uit. “En,” vervolgde ze, “vandaag start een stagiaire en we moesten even afstemmen, wie wat doet qua begeleiding.”
Ze draaide zich om en zette het koffieapparaat aan. Ze durfde Jack niet in de ogen te kijken, bang om zichzelf te verraden. Haar blik, nu strak gericht op de tuin. Ze haatte zichzelf, maar ze had geen keus. Dacht ze.
Jack keek naar haar rug en schudde zijn hoofd. Hij wist niet wat hem nog meer allemaal te wachten stond. Voor nu, liet hij het erbij. Hij was nog steeds niet bereid of in staat om haar los te laten. Om haar los te snijden uit zijn leven. Maar hij had het gevoel, dat dit moment niet meer ver weg was als het zo door ging.
Carolien had zich inmiddels herpakt en draaide zich weer om. Met een glimlach, ietwat geforceerd, keek ze naar Jack.
“Vandaag de grote dag? Hoe laat heb je het gesprek met Gina?”
“Om 10.00 uur.”
“Spannend he. Ben je zenuwachtig?”
“Hmm, een beetje. Maar het wordt nu wel tijd dat ik weer wat ga doen. Ik heb meer dan 6 jaar op mijn luie reet gezeten,” zei hij grinnikend.
Carolien schoot nu ook in de lach en gaf hem een kop koffie.
Hun intermezzo werd abrupt onderbroken, toen haar telefoon luid begon te rinkelen.
Heel kort, haast onmerkbaar, verscheen er een diepe frons op haar gezicht. Maar Jack had het al gezien. Ze drukte de telefoon uit en keek naar Jack.
“Ik zie ze zo wel op het werk,” zei ze terwijl ze de telefoon in de lucht hield. “Ik ga me boven even verzorgen en klaar maken!”
En met haar telefoon nog in de hand, liep ze de keuken uit en snelde trap op.
Jack keek haar even na en stapte met zijn koffie in de hand, de tuin in.
Klokslag 5 voor 10 stapte Jack het kantoorpand binnen. Er waren verschillende bedrijven in het pand gevestigd en hij moest even kijken waar hij zich moest melden.
Toen de liftdeuren van de 3e verdieping open gingen, stond hij meteen voor een grote ontvangst balie. Een slanke, knappe meid van ergens in de twintig, keek hem vriendelijk aan.
“Jack?” vroeg ze met een diepere stem die niet bij haar uiterlijk paste.
“Ja, dat klopt. Ik heb een afspraak met Gina.”
“Je mag meteen doorlopen naar haar kantoor. Derde deur, links. Heb je zin in een kop koffie?”
“Lekker en graag,” antwoordde Jack die verbaast was over de informele sfeer die er hing.
“Espresso, cappuccino, latte…..? Wat mag het zijn?”
“Uhh, cappuccino dan.”
“Top, dan kom ik dat zo meteen brengen,” zei ze terwijl ze met haar ogen naar de gang leek te wijzen.
Nog steeds aangenaam verrast, liep Jack door de gang en klopte even later op de derde deur aan de linkerkant.
“Yesss!” klonk het aan de andere kant van de deur.
Toen hij het kantoor binnen stapte, was hij direct verbaasd over hoe klein het eigenlijk was. Althans voor directeursbegrippen. Gina zat met een grote glimlach achter haar bureau en stond direct op om hem te verwelkomen. Met uitgestoken hand liep hij op haar af, maar hij had daarbij niet op Gina gerekend, die hem vastpakte en een flinke knuffel gaf. Haar borsten drukten, harder dan noodzakelijk, tegen zijn borstkas aan. Enigszins verbouwereerd, wilde hij zich toch niet laten kennen. Zijn handen vonden haar onderrug en hij drukte haar nog wat steviger tegen zich aan.
Het moment was kort, heel kort, maar de toon was gezet.
Toen ze hem losliet en achteruit stapte, zag hij een licht blosje op haar wangen. Door haar dunne, zomer blouse heen, kon hij zien dat ze lichtelijk opgewonden was. Je kon een sollicitatiegesprek vervelender beginnen!
Toen Jack ging zitten, vroeg hij zich niet voor de eerste keer af, wat een vrouw als Gina in een loser als Marcel zag. Maar ja, gold dat niet ook voor Carolien?
Gina was net begonnen met de uiteenzetting van haar bedrijf, toen een licht klopje op de deur haar verhaal onderbrak. De dame van de balie kwam binnen en zette twee koppen cappuccino op het bureau.
“Dank je wel, Senna,” zei Gina vriendelijk en richtte haar aandacht weer op Jack. Met een glimlach en een knipoogje naar Jack, verliet ze weer geruisloos het kantoortje.
Het volgende half uur, waren ze druk in gesprek, over de functie, het bedrijf, de werkzaamheden die Jack zou gaan vervullen en niet geheel onbelangrijk, de arbeidsvoorwaarden. Gina stelde veel gerichte vragen en ook Jack had zich uitermate goed voorbereid en vroeg regelmatig goed door op zaken die hij belangrijk vond. Maar zoals verwacht, was dit gesprek niet meer dan een formaliteit. Een bevestiging van hetgeen op de tennisclub eigenlijk al min of meer in gang was gezet.
Ze bleven zeker nog een uur lang keuvelen over van alles en nog wat, absoluut niet werkgerelateerd, maar wel gericht op het beter leren kennen van elkaar. Ontspannen, met oprechte interesse in elkaar, maar onderhuids smeulde er iets. De sfeer was ronduit broeierig.
Af en toe dwaalden de gedachten van Jack af, naar het begin, het was alsof hij nog steeds haar borsten tegen zich aan voelde duwen, zijn kneiter harde lul kloppend tegen haar buik.
En ook Gina riep zichzelf meermaals tot de orde, omdat ze geregeld weg dreef naar een andere plek. Een plek hier ook op kantoor, met zijn handen op haar rug, terwijl zijn harde lul haar nam met een ongekende passie en gretigheid. Innerlijk boos op zichzelf, schudde ze uiteindelijk haar hoofd alsof ze op die manier het beeld uit haar hoofd kon verdrijven en ze pakte haar telefoon op.
“Jack, ik moet helaas een einde maken aan dit prettige gesprek. Ik heb over 5 minuten alweer de volgende afspraak.”
Jack keek op zijn horloge. Hij moest zo meteen ook nog ergens zijn, bedacht hij zich grimmig.
Kort keken ze elkaar even aan. Teleurgesteld en verheugd tegelijk. Voor nu hield het gesprek op, maar ze zouden elkaar nog veelvuldig gaan zien en spreken.
Afgesproken werd dat Jack de komende week nog vrij zou zijn. Dat gaf Gina de mogelijkheid om alles in orde te maken, qua werkplek, laptop, telefoon etc. Tevens zou ze hem vandaag nog het contract toesturen, zodat hij dit op zijn gemak kon bekijken en daarna getekend kon terug sturen.
Of langs brengen, zei ze er gekscherend achter aan.
Ze stonden tegelijk op, een ongemakkelijk moment voor beiden. Dit keer werden er wel handen geschud en 10 minuten later zat Jack alweer op zijn fiets. Hij moest nog flink doortrappen wilde hij op tijd zijn!
Hij zat alleen op het bankje in het park. Zijn bril was ingeruild voor lenzen en de felle, warme zon scheen op zijn steeds kaler wordende hoofd. Hij wierp nogmaals een blik op zijn horloge en keek zenuwachtig om zich heen. Ze zou toch wel komen?
Het was inmiddels meer dan drie maanden geleden dat ze elkaar voor het laatst hadden gezien. Gesproken, ja. Echter alleen telefonisch, waarvan de laatste keer vanochtend vroeg. Een telefoontje dat abrupt werd afgebroken.
Leo was psycholoog van beroep en hij had Carolien leren kennen op een gezamenlijke netwerkborrel. Ze waren in gesprek geraakt en vanaf het eerste moment was er een hele, fijne klik geweest. In eerste instantie nog niet eens zozeer fysiek, alhoewel je daar bij Carolien niet om heen kon natuurlijk, maar meer emotioneel. Carolien had meteen een goed gevoel gehad bij Leo en gaandeweg had ze steeds meer tipjes van haar sluier opgelicht. Hij had haar niet als patiënt aangenomen, maar was vanwege zijn achtergrond wel uitstekend in staat gebleken om te luisteren en de juiste vragen te stellen. Ze had hem alles verteld over Jack en de struggles waar ze als feitelijk alleenstaande moeder mee te dealen had. Ze werden vrienden die steeds meer tijd met elkaar door brachten.
Leo voelde zich de koning te rijk met een vrouw als Carolien in zijn buurt. Ze ondernamen veel dingen gezamenlijk en spraken geregeld af. Altijd bij hem thuis. Nooit bij Carolien. Dat wilde ze niet omwille van haar dochter. Uiteraard respecteerde hij die wens maar al te graag.
Carolien behield altijd een zekere afstand tot hem als het ging om intimiteit. Tot één avond in februari. Het was een dinsdag, dat wist hij nog heel goed. Ze was bij hem komen eten en ze zaten samen op de bank te keuvelen onder het genot van een kopje koffie. Toen ze de koffie op had gedronken, had ze haar jas aangetrokken ten teken dat ze naar huis ging. Hij was zoals altijd mee gelopen naar de voordeur, toen ze zich opeens omdraaide, hem naar zich toe trok en hem vol op de mond kuste. “Dank je wel voor het lekkere eten,” had ze gefluisterd en was naar buiten gelopen.
Verbouwereerd en vol adrenaline had hij haar na gestaard tot ze uit het zicht was verdwenen.
Een week later bleef ze weer bij hem eten en net als vorige week, stond ze op na de koffie. Het was alsof hij een deja vu beleefde. Staand bij de deur was Leo, zoals altijd, afwachtend en had haar alleen maar aangekeken. Haar blik was anders nu, intenser. Ze had zich voorover gebogen en haar lippen op de zijne geplant. Toen hij haar tong tegen zijn lippen voelde, had hij zijn mond geopend.
Vurig drong ze bij hem binnen, hongerig. Minutenlang dansten hun tongen om elkaar heen. Een gevecht bijna, gretig, verlangend. Toen ze zich eindelijk terugtrok, was Leo bijna opgelucht. Het had niet veel langer moeten duren of hij had zijn hele broek volgespoten. Hij was hevig verliefd.
Nog steeds zittend op het bankje, zag hij haar eindelijk aan komen lopen. In de verte, met een stevige tred, liep ze recht op hem af.
En hoe dichterbij ze kwam, hoe meer de zenuwen zijn keel leken dicht te knijpen.
God, wat was ze mooi. Hij had nog heel even de tijd om haar rustig te bekijken. Niet veel tijd, maar toch. Ze droeg een donker blauwe, strakke jeans, zwarte enkellaarsjes, een licht colbertje met een strak topje waarin haar perfecte borsten prachtig tot hun recht kwamen. Door een grote zonnebril kon hij helaas niet haar ogen zien. Hij kon nergens anders meer naar kijken. Met iedere stap, ieder klein pasje, deinden haar borsten een beetje mee.
Borsten die hij één keer had mogen aanschouwen, mogen aanraken, mogen liefkozen. Één keer. Maar hij zou het nooit meer van zijn leven vergeten.
3 maanden geleden. Ze waren gaan uit eten in een nieuw Italiaans restaurantje. Haar dochter bleef bij haar schoonouders slapen, dus ze had het rijk voor zich alleen. De hele avond hing er al een fantastische, lome sfeer. Ze hadden gezellig zitten keuvelen en na het dessert was ze mee gelopen naar zijn huis. Eenmaal binnen ging het snel. Ze had haar pumps uitgeschopt en verleidelijk naar Leo gekeken. Langzaam had ze de bandjes van haar jurkje over haar schouders omlaag getrokken tot het kledingstuk uiteindelijk op de grond lag. Op haar blote voeten was ze naar zijn slaapkamer gelopen, duidelijk in wat haar intenties waren. Toen hij even later de slaapkamer binnen wandelde lag ze al op zijn bed. Haar slipje en BH lagen op de grond en als een verlegen schoolmeisje keek ze hem met een pruillipje aan.
Nog geen minuut later had hij tussen haar benen gelegen. En hij had haar gelikt alsof zijn leven er van af hing. Vastberaden. Haar zoete geur, haar smaak, haar zachte lipjes….alles voelde geweldig. Minutenlang bewerkte hij haar clitje, zoog op haar lippen, vingerde haar diep, hard en zacht. Met 1, 2 en zelfs 3 vingers. Snel en langzaam. Hij haalde alles uit de kast, duwde zijn tong zo diep als maar kan in haar kutje. Langzaam maar zeker voelde hij hoe ze strakker kwam te staan, het trillen was onmiskenbaar en met een harde kreet kwam ze ongelooflijk hard klaar. Met een gezicht nat van haar sappen keek hij trots naar Carolien. Dat goddelijke, knappe schepsel. Hijgend keek ze terug en fluisterde zachtjes “Dank je wel.”
Zijn pik was hard. Zo hard was hij waarschijnlijk nog nooit geweest. Met bevende vingers deed hij een condoom om. Hij ging haar neuken. Het ging nu echt gebeuren. Of beter gezegd, zij ging hem neuken. Want voor dat hij het wist lag hij op zijn rug, haar knieën naast zijn heupen, haar hand rond zijn trillende lul. Tergend langzaam liet ze zich over zijn harde zakken. Een kreun ontsnapte uit zijn mond. Strak, warm en vooral zeiknat. Dit voelde zo goed.
En toen begon ze te bewegen. Zij bepaalde. Eerst langzaam, maar steeds sneller en sneller bewogen haar heupen omhoog en omlaag. Haar handen op zijn borstkas. Omhoog en omlaag, naar voren en naar achteren. Ze schuurde met haar kut over zijn buik, een nat spoor achterlatend. En Leo liet het gebeuren. Zij bepaalde. Sneller en sneller en als een los geslagen amazone bereed ze nu zijn lul. Zweetdruppels vielen op zijn borstkas en Leo was in de hemel beland. Kreunend, puffend en steunend werkte ze zich naar een hoogte punt. Haar tweede al. Haar kreuntjes werden steeds hoger, feller maar ook luider en opnieuw, verstrakte haar lichaam helemaal en met gesloten ogen raasde haar orgasme in al zijn hevigheid door haar lichaam. Het leek wel alsof ze zijn lul er af kneep en met een brul die in de hele straat te horen was, spoot Leo zijn condoom vol. Ze viel hijgend voorover op zijn borst en haar vochtige haren vielen in slierten over zijn gezicht.
Na een paar minuten draaide ze zich op haar zij, terwijl hij uit haar gleed. Rustig stond hij op en slenterde naar de badkamer om het condoom weg te gooien.
Toen hij terug kwam in de slaapkamer, keek Carolien hem met een geile glimlach aan.
Haar blik ging naar zijn kruis, “Kun je nog een keertje?”