Het Herstel – 14

“Wwa…Wat… zeg je?” stamelde ze en haar gezicht liep direct rood aan.
“Wie is Leo?” herhaalde Jack op een rustige manier zijn vraag.

Uiterlijk was Jack ijzig kalm, maar van binnen woede een inferno die zijn weerga niet kende.
Hij wist dat hij niets te vrezen had van Leo, maar hij wilde nu wel het naadje van de kous weten.
Dit was voor hem het moment van buigen of barsten met alle gevolgen van dien. Kreeg hij de waarheid? Of stond hij vanavond zijn koffer in te pakken. Genoeg was genoeg!

Carolien staarde hem aan, niet in staat om te bewegen. Angstzweet liep over haar rug. Het was vandaag zo gezellig geweest met z’n drietjes. En nu dit? Hoe was hij er achter gekomen? Koortsachtig dacht ze na. De waarheid was het beste, dacht ze. Liegen had geen zin meer. Daar zou hij, althans de oude Jack, zo doorheen prikken. En deze Jack waarschijnlijk ook. Geen geheimen meer, tenminste niet dit geheim.

“Leo?” wist ze er uiteindelijk uit te persen met een stem die totaal niet op de hare leek.
“Ja, Leo degene waar je gistermorgen, tering vroeg, mee aan het bellen was!”
“Hoe……ben je…..hoe….weet je?” maar haar stem stierf weg.

Het maakte niet hoe hij erachter was gekomen. Feit was, dat hij het wist. Ze haalde diep adem, keek kort naar haar handen en toen weer naar Jack. Zijn blik was ondoorgrondelijk. Afwachtend misschien?

“Leo…,” begon ze hakkelend, “is, nee was een goede vriend. Een hele, goede vriend.”
“Was?”
“Ja, was!” haar stem klonk al iets krachtiger nu, “ik heb hem gistermiddag ontmoet in het stadspark.”

Ze wachtte even en keek naar de pizzadoos en weer naar Jack. Nog steeds kon ze niets in zijn ogen aflezen.

“En daar heb ik hem aangegeven alle banden met hem te verbreken,” vervolgde ze, “geen enkel contact meer op wat voor manier dan ook.”

Ze zweeg even en meende een lichte frons op Jacks gezicht te zien.

“Dat moest ik wel,” kwam er toen zachtjes achter aan.
“Waarom MOEST je dat? En wie is die Leo eigenlijk?”

Jack begon langzaam zijn geduld te verliezen in al deze vaagheden en zijn stem klonk harder, barser dan hij eigenlijk wilde.

“Leo is een psycholoog,” begon ze voorzichtig, bewust zijn eerste vraag negerend, “die ik een hele tijd terug hebben leren kennen op een netwerkborrel. En nee, ik was niet zijn patiënt. Maar het klikte die avond zo goed, dat we daarna contact hebben gehouden. Veelvuldig. Hij stond altijd voor me klaar, gaf me adviezen en heeft me door een verschrikkelijk, moeilijke periode heen geholpen.”

Ze zweeg even om haar gedachten te ordenen.

“Ik had het moeilijk door jou. Of eigenlijk met jou. Die hele situatie eigenlijk. Ik bedoel…..jij in coma…. en ik wist niet of je ooit nog…..?”

In stilte keek ze voor zich uit. Vechtend tegen de tranen, toen ze aan Leo dacht. Het was geen verliefdheid. Nooit geweest ook. Ze was gewoon enorm op hem gesteld geraakt. Als persoon en als mens.
Ze was die avond te ver gegaan. Bewust. En nog steeds had ze er geen spijt van. Het was goed zo.
Haar stem trilde toen ze verder ging.

“Gaandeweg werden we vrienden. Ik kon over alles met hem praten, we kookten wel eens samen, gingen wel eens een hapje buiten de deur eten. Echt een goede vriend. Meer niet.”

“Ben je met hem naar bed geweest?” Buigen of barsten.
“Wat!?……Wat zeg je???”
“Heb…je…hem…geneukt…?”

Abrupt stond ze op en schoof haar stoel hard naar achteren. Ze boog zich voorover tot haar neus bijna die van Jack raakte. Een emmer was overgelopen.

“Alsof jou dat godverdomme iets kan schelen!” siste ze, “jij weet toch niets meer, herinnert je niets. Je weet niet eens meer wie ik ben! Wat we hadden samen. Je kijkt niet naar me, laat staan dat je me aanraakt. Klootzak!”

Ze deed een stapje terug, terwijl ze hem strak bleef aankijken. Meer en meer boosheid, maakte zich van haar meester.

“Wekenlang doe ik al mijn best, heb ik geduld in de hoop dat er… dat er….“iets” terugkomt bij je.
En net als ik het gevoel heb, dat we dichter bij elkaar komen, dat ik een vonkje van de oude Jack denk te zien, duw je me weg. Trap je me aan de kant. Sluit je je af. What the fuck, moet ik dan!”

Jack bleef haar aankijken. Hij kon niet anders. Zelfs in haar woede was ze nog steeds de mooiste vrouw ter wereld. Het liefste was hij opgesprongen om haar in zijn armen te nemen. Om haar te kalmeren, te troosten, wat dan ook. Dat zou hij vroeger gedaan hebben. Hij zou lieve dingen in haar oor gefluisterd hebben.
Maar hij deed niets van dat alles. Hij kon het niet. Het was alsof hij was vastgeplakt zat aan zijn stoel. En het moest ondergaan.

“Dus ja. Ik heb hem bedankt op een manier die alleen ik kan,” vervolgde ze iets rustiger nu, terwijl de tranen over haar wangen liepen.

Bewust liet ze een stilte vallen. Ze bleef Jack strak aankijken. Uitdagend.
Ze wreef met haar handen door haar ogen en haalde nog één keer diep adem.

“We hebben geneukt, Jack. Één keer als je het echt zooooo graag wil weten. Drie maanden geleden. Ik heb hem geneukt en hij heeft mij geneukt. En hoe! Zo focking lekker, hij heeft me twee waanzinnige orgasmes bezorgd. Man, hij heeft me zo hard doggy genomen, dat het sperma uit mijn oren kwam!”

Jack zijn mond was open gevallen. Maar hij voelde geen pijn, geen woede. Niets.
Hij begreep het nu. Alles. En hij accepteerde het. Dit wel. Buigen dus.

Carolien stond nu rechtop naast haar stoel. Trillend, ongemakkelijk, onrustig. Huilend.
Ze wist zich geen houding te geven en wikkelde haar armen als soort van bescherming om haar bovenlichaam. Het was eruit. Ze had het gezegd.

Jack was razendsnel bij haar, sloeg zijn armen om haar heen en drukte Carolien stevig tegen zich aan. Zijn neus in haar haren. Die vertrouwde geur. Ook hij kon een snik niet langer onderdrukken.
Een kus op haar kruin. En nog één.

Opluchting maakte zich van haar meester. Ze had elke reactie van hem verwacht, maar niet deze.
Een vorm van rust daalde over haar neer, thuis komen, terwijl zij ook haar armen om hem heen sloeg en zowat bij hem naar binnen wilde kruipen. Haar Jack!

“Het spijt me zo,” snikte ze hard
“Rustig maar.”
“Het was geen liefde, Jack. Nooit geweest.”
“Dat weet ik en ik vind het niet erg, Caro! Het is ok.”
“Shit. Wat moest ik dan,” ging ze verder, “wachten op jou? Er waren momenten dat ik dacht je nooit meer te zien of te spreken.”
“Het is goed, nogmaals ik vind het niet erg….en….” onderbrak hij haar.
“Nee, laat me nou effe. Moest ik dan wachten? Tot jij wakker zou worden? En hoe lang 10, 20 of 30 jaar Tot ik een oud en verschrompeld vrouwtje zou worden? Gekluisterd aan jouw bed?”

Jack schoot in de lach na die laatste opmerkingen en nam haar hoofd in zijn handen.
Hij kuste haar voorhoofd, haar neus en duwde zacht zijn lippen op de hare.
Toen ze haar mond opende, duwde hij voorzichtig zijn tong naar binnen. Haar mond verwelkomde hem met alle liefde en al snel stonden ze minutenlang als een stel verliefde pubers te zoenen.
Ze slaakte een gilletje toen hij haar moeiteloos optilde en naar de kamer droeg. Met haar armen om zijn nek, haar hoofd tegen zijn borstkas, drukte ze zich nog strakker tegen hem aan.

Van sex was het (nog) niet gekomen die avond. Te vroeg waarschijnlijk. Te veel was ook nog niet gezegd of uitgesproken.
Zowel Carolien als Jack hadden niet de eerste stap durven zetten. Die stap naar volledige intimiteit.
Alsof iets of iemand nog tussen hen in stond. Iets of iemand waar ze eerst nog mee moesten dealen.

Na een periode van stilstand zat er eindelijk weer beweging in hun relatie. Eindelijk een stap in de goede richting. Een kleine stap, maar toch.

De rest van het weekend verliep rustig en hadden ze het fijn met elkaar. Ze waren zondag middag een paar uurtjes met Esmée naar een speeltuin geweest. Ze hadden nog een bezoekje gebracht aan de ouders van Carolien en hadden daarna op een terras genoten van een ijsje.

Tegen de avond merkte Jack dat Carolien steeds stiller en stiller werd. Een beetje terug getrokken. Hij kende haar zo goed, dat hij meteen doorhad dat er wat aan de hand was.

“Wat is er, je bent ineens zo stil?”
“Niets,” antwoordde Carolien, “we hebben het vandaag zo leuk gehad, dat ik ervan baal dat ik morgen weer moet werken.”

De waarheid was dat ze morgen Ruben, haar baas, weer onder ogen moest komen. En omdat hij bijna meer dan een week weg was geweest, vreesde ze het ergste.
Ze durfde dit alles, alles wat zich op haar werk afspeelde, niet tegen Jack te vertellen. Niet na dit weekend, na alle ontboezemingen. Waarschijnlijk zouden ze dan weer terug bij af zijn. Of erger.

Jack had inmiddels een arm haar heen geslagen en trok haar dicht tegen zich aan.

“Dat snap ik helemaal, Caro. Troost je dan maar met de gedachte dat het vanaf volgende week ook voor mij geldt! Ook ik moet er dan weer aan geloven, als ik weer begin met werken.”

Carolien reageerde niet en bleef stoïcijns voor zich uit staren. Ze wist wel zeker dat het voor haar heel anders zou zijn dan voor Jack.
Jack was echter niet gek. Dit was niet het gedrag van iemand, die geen zin heeft om weer te gaan werken. Dit was iets anders. Iets heel anders. Maar wat?

En daar zou hij al heel snel achter komen.

De volgende ochtend overheerste de chaos van een doordeweekse dag. Esmée treuzelde weer eens met haar ontbijt, terwijl Jack nog steeds wakker aan het worden was. Zoals gewoonlijk was hij weer veel te laat opgestaan, moeite hebbend met het ritme dat een gezin met zich meebracht.
Carolien stond bij het aanrecht en werkte gehaast haat 2e kop koffie naar binnen.

“Breng jij Esmée naar school, Jack?”
“Natuurlijk. Ga jij je maar verzorgen.”

Ze wierp hem een kushandje toe en sprintte de trap op. Ze had zich al aangekleed en moest alleen nog haar make up bijwerken.
Ze had vandaag gekozen voor een nette pantalon, een ruim zittende blouse, zodat haar borsten niet al te prominent om aandacht vroegen en een dun, lang vest. Er gold niet echt een dresscode op haar werk, maar toch wilde ze er altijd netjes en verzorgd uitzien.

Ze poetste nog snel haar tanden en was al snel weer op weg naar de keuken. Jack stond, als een baken van rust, geleund tegen het aanrecht te genieten van een kop koffie. Geamuseerd keek hij naar de wervelende Carolien. Ze griste haar handtas van een stoel en was al op weg naar buiten, toen Jack haar staande hield.

“Rustig!”
“Jack, ik moet nu echt gaan, anders kom ik te laat!”
“Rustig!” herhaalde hij zichzelf en trok haar in een vloeiende beweging tegen zich aan. Hij gaf haar een passie volle zoen en liet haar toen weer los.
“Nu mag je gaan,” zei hij grinnikend.

Ze gaf hem lachend een kneepje in zijn neus en vertrok vervolgens via de achterdeur naar buiten.

10 minuutjes kwam ze aan op haar werk en parkeerde haar fiets in de fietsenstalling.
Bij het naar binnen lopen, keek ze even snel naar links. Kut, Ruben was er ook al. Zeer ongebruikelijk en behoorlijk verontrustend. Normaal was hij zeker een uur later dan zijn personeel op kantoor.
Dit beloofde niet veel goeds.

Ze drukte hard op het knopje van haar verdieping. Alsof daardoor de lift sneller omhoog zou gaan.
Kwam ze maar vast te zitten in de lift, zo tot een uur of 5.

Ze nam nog snel een kop koffie en begroette enkele van haar collega’s onderweg naar haar werkplek. Tijdens het opstarten van computer, tuurde ze gedachteloos over haar beeldscherm heen.
Ze zag Femke, haar nieuwe stagiaire zitten en een ideetje kwam bij haar op. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht. Dat zou wel eens kunnen gaan werken, dacht ze.

Net toen ze wilde opstaan om naar Femke toe te lopen, ging haar telefoon over.
Met trillende vingers nam ze de hoorn van haak.

“Carolien, kun je meteen naar mijn kantoor komen? En neem een kan koffie mee. Dit kan wel even gaan duren!”

Ze meende nog net een klein gemeen lachje te horen. Shit!