Jack zat, goed geluimd, op zijn fiets en had de hectiek van de ochtend inmiddels achter zich gelaten.
Hij had Esmée op school afgezet en was nu op weg naar Gina om zijn contract af te geven.
Dan had hij dat achter de rug en kon hij zich de rest van de week concentreren op andere zaken.
Hij voelde kort aan zijn broekzak. De USB stick van Marvin zat er nog steeds. De stick voelde haast als een zware steen, gitzwart, groot en met geheimen brandend om prijs gegeven te worden.
Enerzijds was Jack nieuwsgierig naar wat er op zou staan, anderzijds was hij huiverig, zelfs bang, bang voor wat hij te zien zou krijgen. En nog steeds was zijn angst groter dan het verlangen om de stick te openen.
Het was het uitstellen van het onvermijdelijke. Dat wist hij maar donders goed. Hij moest wel, wilde hij eindelijk verder kunnen.
De liftdeuren gleden soepel open en Jack liep direct richting de balie.
“Goedemorgen Jack!” werd hij enthousiast begroet door en paar heldere groene ogen.
“Goedemorgen Senna. Ik kom mijn contract even afgeven,” antwoordde hij met een glimlach terwijl hij een mapje op de balie legde.
“Dat mag je helemaal zelf doen. Gina heeft vanmorgen geen afspraken in haar agenda staan. Dus je kunt zo doorlopen. Je weet de weg nog?”
“Derde deur links, toch?” En hij pakte het mapje weer op en liep de gang in.
Senna keek hem even na, beet zachtjes op haar lip en knikte meer dan goedkeurend. Daarna zette ze haar headset op en ging weer aan het werk.
“Binnen!” klonk het vriendelijk, na een kort klopje op de deur.
Jack stapje het kantoor binnen en toen ze opkeek verscheen er direct een vriendelijke glimlach op Gina’s gezicht.
“Jack! Wat een verrassing op de vroege morgen.”
Hij liep meteen door naar haar bureau, zwaaiend met zijn contract.
“Ik kom even mijn contract afgeven. Getekend en wel.”
“Ah, dat is fijn. Neem plaats! Was alles duidelijk of stonden er nog gekke dingen in?”
“Nee, helemaal niet,” antwoordde hij rustig. Hij keek haar even aan en was opnieuw onder de indruk van het uiterlijk van deze vrouw.
Haar lange, bruine haar hing losjes over haar schouders. Een simpel lipglosje, meer niet. Althans zo leek het. Haar natuurlijke schoonheid was ronduit verbluffend.
Ze keek hem aan met een ondeugende blik. Direct gingen zijn gedachten naar Carolien, die hem vroeger ook wel eens zo aan had gekeken. En hij wist, opletten nu!
“Heb je de mail van Senna nog gekregen?” vroeg ze toen.
“Je bedoelt die mail over het inwerktraject? Zeker, ik heb gisteren nog alles doorgelezen en ook dat was helemaal duidelijk. Ik kon alleen niet zien wie mij gaat inwerken.”
Opnieuw verscheen dat misselijke lachje op haar gezicht.
“Dat zal opgepakt worden door ondergetekende, Jack. Tenzij jij er moeite mee hebt om ingewerkt te worden door de grote baas? En dan met name het feit dat ik constant op je lip zit. ”
Pats, hij was in de val gelopen.
Hij liet zich grinnikend achter over vallen in zijn stoel en mompelde wat onverstaanbaars.
“Wat zeg je?” vroeg Gina dan ook.
“Ik zei, dat ik me ergere dingen kan voorstellen om op mijn lippen te hebben,” antwoordde hij brutaal.
Beiden proefden direct de spanning die nu in de ruimte hing. Een fijn soort spanning, maar o zo gevaarlijk.
Voor een kort ogenblik keken ze elkaar zwijgend aan. Aftastend en doortastend tegelijk. En Gina wist zeker dat ze allebei aan hetzelfde dachten.
Jack wendde uiteindelijk zijn blik af, maar Gina schoof als eerste haar stoel naar achteren en stond rustig op.
“Zullen we samen een kopje koffie halen? Als je tenminste tijd hebt?”
“Zeker, geen probleem,” antwoordde hij snel.
“Fijn, dan zal ik je daarna rondleiden door het pand. Dan laat ik je meteen je werkplek zien, vergaderruimtes en natuurlijk de kantine.
In het langs lopen, rook hij haar parfum. Een aangename frisse, citrusachtige geur die ongetwijfeld in schril contrast stond met de zweetlucht die zich rondom hem had opgehoopt.
Hij stond ook snel op en liep achter haar aan, de gang op.
Ze kwamen in een grote ruimte die comfortabel, zelfs gezellig was ingericht. Tafels met krukken, een paar 2-zitsbankstellen en een grote tafel om samen aan te lunchen.
Gina liep voor hem uit een piep klein keukentje in, wat echter van alle gemakken was voorzien.
“Wat mag het zijn, Jack?”
Hij keek naar het immense apparaat en gaf toen zijn voorkeur door.
Achterover leunend met zijn billen op een klein tafeltje, keek hij naar verrichtingen van Gina.
Gehypnotiseerd welhaast. Toen ze zich plotseling omdraaide, voelde hij zich betrapt.
“Suiker?”
“Uh, ja. Graag.”
Toe het apparaat uit gerateld was, draaide ze zich om een reikte hem de mok aan. Kort raakten hun vingers elkaar, hetgeen bij beiden een aangename tinteling veroorzaakte.
Hun fysieke aantrekkingskracht was ongelooflijk. Tastbaar bijna. Gevaarlijk.
“Ik kijk er ontzettend naar uit om met je te gaan samenwerken, Jack,” zei ze terwijl ze haar mok omhoog hield alsof ze wilde toasten.
“Insgelijks, Gina,” en hij tikte met zijn mok tegen de hare.
Anderhalf uur later waren ze weer terug op het kantoor van Gina. Hij had een nog beter beeld gekregen van het bedrijf, de werkzaamheden en met name de prettige sfeer die er hing. Hij had met toekomstige collega’s een praatje gemaakt en zijn indrukken waren meer dan positief.
“Zo, ik ga je maar weer eens verlaten. Ik heb je lang genoeg van je “echte” werk afgehouden.”
“Helemaal niet,” antwoordde Gina, “ook dit is werk voor mij. Ik vind het belangrijk dat nieuwe mensen goed worden opgevangen en begeleidt. Dus dit was zeker geen straf voor mij!”
Ze keek vluchtig naar het beeld scherm van haar laptop en richtte zich toen weer op Jack.
“Heb je misschien zin en tijd om te ergens te gaan lunchen? Dan kunnen we elkaar nog wat beter leren kennen in een minder formele setting.”
Jack die al aanstalten was aan het maken om op te staan, liet zich weer achterover zakken.
Hij keek op zijn horloge en fronste zijn wenkbrauwen. Kort streek zijn hand over zijn broekzak.
“Dat lijkt me leuk Gina. Ik heb vandaag toch verder niets te doen.”
“Fijn,” antwoordde ze snel. “Ik weet dat het nog vroeg is, maar ik weet een leuk tentje net over de grens in België. En dat is een stukje rijden.”
Even later scheurde haar cabrio van de parkeerplaats af.
Voorzichtig en met de nodige moeite, duwde Carolien met haar elleboog de klink van de deur omlaag. Ze liep door zijn kantoor en zette het dienblad met de koffie en de kopjes op de grote vergadertafel. Direct waren zijn ogen als een havik op haar gericht. Zoals altijd kleedde hij haar met zijn ogen uit.
Het viel haar direct op dat zijn bureau, op zijn laptop na, helemaal leeg was.
“Goedemorgen Ruben,” zei ze vrolijk tijdens het lopen.
“Mogge,” klok het ietwat nors terug.
Toen ze zich omdraaide, was Ruben al opgestaan om de deur weet te sluiten. Meteen draaide hij hem op het slot. De schrik sloeg Carolien direct om het lijf. Nu al, dacht ze. En een lichte paniek maakte zich van haar meester.
Ruben liep naar zijkant van de grote ramen en begon de jaloezieën rustig te sluiten, waardoor het kantoor steeds donkerder en donkerder werd.
“Koffie, Ruben?” terwijl ze zenuwachtig de kan vast pakte.
“Nee, wacht daar nog maar effe mee!”
Hij knipte een lampje aan op zijn bureau en ging weer zitten. Carolien keek hem benauwd aan, niet goed wetend wat te doen. Een zweetdruppeltje vormde zich op haar voorhoofd. Waarschijnlijk zat ze binnen 5 minuten weer op haar knieën tussen zijn benen. Echter voelde het vandaag op de een of andere manier anders dan normaal. Als je deze setting tenminste normaal kon noemen. En dat beangstigde haar in hevige mate.
“Hoe was het vorige week op de conferentie?” vroeg ze uiteindelijk in een poging om de akelige stilte te verbreken.
“Trek je vest anders maar alvast uit,” zei hij toen, haar vraag compleet negerend. “Ik zie dat je het al warm begint te krijgen.” Een minzaam lachje speelde rond zijn mond.
Ze draaide zich om en met haar rug richting Ruben, trok ze tergend langzaam haar lange vest uit. Zijn gedrag van vandaag baarde haar grote zorgen en de paniek maakte zich steeds meer en meer van haar meester. Wat kon ze doen? Weglopen en maken dat ze weg kwam? Met alle gevolgen van dien. Hij zou haar helemaal kapot maken met alle macht en contacten die hij had. Ze zou alles verliezen. Ze zou Jack verliezen als dit alles uit zou komen.
Uiterlijk kalm hing ze haar vest op aan de leuning van een stoel. Ze draaide zich om naar zijn bureau en slaagde erin om hem recht in het gezicht aan te kijken. Maar Ruben had het al gezien. De angst in haar ogen. De feitelijke overgave. Vandaag ging het dan eindelijk gebeuren. Misschien zou ze nog een beetje tegenstribbelen, maar deden ze de eerste keer allemaal.
Met zijn wijsvinger wenkte hij haar dichterbij. Schuifelend, voetje voor voetje, verkleinde ze de afstand naar zijn bureau. Zonder zijn blik van haar af te wenden, stond hij op uit zijn bureaustoel, trok zijn colbertje uit en gooide het nonchalant op de grond.
“Trek je schoenen uit!”
Ze bukte zich en maakte zo langzaam mogelijk haar veters los. Koortsachtig dacht ze na over hoe ze uit deze situatie nog kon ontsnappen. Ze trok haar schoenen uit en zette ze netjes naast elkaar voor het bureau.
“En nu je broek. Uit!”
Ze keek hem weer aan. Dit had ze nog nooit hoeven doen. Pas toen, drong het pas echt tot haar door wat hij van plan was.
“Wat? Dat was niet de afspraak?” Haar stem trilde en was een octaaf hoger dan normaal.
“Afspraak? Welke afspraak?” klonk het scherp, “We hebben nooit afspraken gemaakt. Jij doet al het werk uit vrije wil, weet je nog?”
Even liet hij die woorden bezinken.
Carolien vocht tegen haar tranen en wist zich toch nog groot te houden. Maar het was al te laat. En toen dat besef over haar neerdaalde, was haar weerstand feitelijk gebroken.
Haast mechanisch gingen haar vingers naar de knoop van haar broek, ze maakte de rits open en ze stroopte de pantalon naar beneden. Ze stapte uit de broekpijpen en schopte de broek aan de kant.
Goedkeurend liet Ruben zijn blik over haar lichaam gaan. Hij kwijlde nog net niet. Haar witte footies staken schril af tegen haar licht, gebruinde benen. Instinctief hield ze de handen voor haar kruis, maar gelukkig had ze haar slipje nog aan.
Ruben deed een stap dichterbij en liet zijn hand over zijn lul gaan. Het was hem weer gelukt.
Hij deed een stap naar voren, pakte haar arm vast en trok haar dichterbij. Behendig draaide hij Carolien een kwartslag waardoor ze met haar billen tegen zijn bureau kwam te staan.
Haar hart bonsde in haar keel en ze durfde hem nu niet meer aan te kijken. Een machteloos gevoel maakte zich van haar meester.
Met één hand op haar borst, duwde hij haar zachtjes achterover, waardoor ze met haar rug op het bureaublad kwam te liggen. Hij pakte haar billen vast en schoof haar een stukje verder naar boven.
Uiterst kalm drukte hij toen haar knieën naar buiten en keek op haar neer.
Zijn vingers trilden, toen hij het elastiek van haar slipje vast plakte.
“De volgende keer…..of eigenlijk elke keer,” hij pauzeerde kort en keek Carolien indringend aan, “elke keer dat je bij mij in de buurt bent, vandaag, morgen, vrijdag of wanneer dan ook, draag je geen slipje meer. Is alleen maar ballast en een hinderlijke onderbreking.”
Carolien hapte naar adem, toen hij het slipje over haar billen begon uit te trekken. Zichzelf verbazend deed ze haar benen in een reflex weer bij elkaar om het Ruben makkelijker te maken.
Bijna teder trok hij het stukje textiel over haar voeten en gooide het achteloos in een prullenbak naast het bureau.
Zachtjes streelde hij haar kuiten en haar boven benen. Knijpend in het zachte vlees van zijn volgende verovering of bezit. Zijn handen voelden koud aan toen hij opnieuw haar benen uit elkaar duwde.
Gespreid lag ze voor hem. Afwachtend. Apathisch. Open. Maar vooral heel bang.
Hijgend gleed zijn duim over haar schaamlippen. Over het dunne streepje, zwart schaamhaar in het midden, de korte beginnende haartjes aan de zijkanten. Eindelijk. Een licht gevoel van euforie maakte zich van hem meester.
“Schuurpapier,” lispelde hij hees toen hij opnieuw zijn vingers over de stoppeltjes liet gaan, “voortaan zijn die weg. Ik heb het graag keurig glad!”
Trillend keek ze tussen haar benen door naar haar baas. Razend snel maakte hij zijn riem los en rukte van pure opwinding bijna zijn broekknoop eraf. Zijn keiharde pik, klapte naar boven toen hij zijn broek tegelijk met zijn onderbroek naar beneden schoof.
Met de broek op zijn enkels, sloeg hij paar keer met zijn lul op haar schaamlippen.
De geilheid en ongekende opwinding, was van zijn gezicht te lezen, toen hij zijn eikel een paar keer uitdagend tegen haar opening duwde.
Hij kon zich nu echt niet meer inhouden en deed een stapje naar voren, terwijl Carolien haar ogen stijf dicht kneep. Ze was kurkdroog en zette zich schrap voor het onvermijdelijke.
“AUW!!” schreeuwde ze het uit toen hij ruw bij haar binnendrong. Een pijnscheut trok door haar hele lichaam, een scherp en brandend gevoel. Pijnlijk en stroef werkte hij zich verder naar binnen tot hij helemaal in haar zat. Voor een moment hield hij zich stil. Zijn mond wagenwijd open.
Hij liet een klodder spuug op haar schaamlippen vallen en begon opvallend rustig en beheerst te bewegen. De tranen liepen Carolien over de wangen.
Het was begonnen.