De pijn die ze voelde was niet te harden. Zowel fysiek als psychisch werd ze helemaal gesloopt op dat bureau. Ze verbeet de pijn en hield haar ogen stijf gesloten. Maar er was geen ontkomen aan.
Steeds dieper en harder, begroef Ruben zich nu in haar. Zijn ademhaling klonk zwaar terwijl zijn ballen tegen haar billen kletsten. Zijn vingers duwden hard in het zachte vlees van haar heupen.
Onverwacht en met zijn lul nog steeds in haar, stopte hij. Hijgend keek hij op haar neer. Letterlijk en figuurlijk. Zijn blik was die van een wild roofdier. Een roofdier dat klaar stond om de genadeklap of stoot in dit geval uit te delen. En zij? Zij was het aangeschoten wild, klaar om met huid en haar verorbert te worden.
Hij boog zich naar voren tot hun neuzen elkaar bijna raakten. Carolien voelde zijn hete adem in haar gezicht en opende voorzichtig haar vochtige ogen.
Ze voelde hoe hij zijn lul iets terugtrok en langzaam weer recht ging staan.
“Kijk me aan!” gromde hij hees en duwde met alle kracht die bezat, zijn heupen naar voren.
“Ah….auw…..ah,” kreunde Carolien van ellende.
“Als…ik…met…je…neuk!”
Opnieuw trok hij zich terug en stootte met zijn hele lichaam weer naar voren. Als een bezetene begon hij haar nu te neuken. Vloekend en tierend nam hij nu bezit van haar. Steeds harder en dieper pompend in haar pijnlijke kut. Minuten die uren leken te duren, onderging Carolien zijn gebeuk en grove taalgebruik.
Ondanks de verschrikkelijke situatie waar ze zich in bevond, verbaasde zijn uithoudingsvermogen haar enorm. Het kon toch niet lang meer duren en hij zou klaar komen, toch?
Feller en feller ging Ruben te keer op die waanzinnige vrouw die onder hem lag. Hij ging haar helemaal aan gort neuken vandaag. Ze zou nooit meer iets anders willen!
Carolien draaide haar hoofd een beetje en keek naar de vergadertafel. Ze telde de stoelen. 6 stuks.
Ze keek naar de vaas met bloemen op de tafel en probeerde elke bloemensoort in haar hoofd te benoemen. Alles om haar gedachten af te leiden van het gehamer op haar kut.
Ze voelde hem wel, maar dit was niets vergeleken met…..hem. Met Jack.
Gehamer dat tot haar afgrijzen echter, steeds soepeler en beter ging. Zijn penetratie maakte haar natter en natter. In weerwil van alles en vooral deze absurde situatie, was haar lichaam sterker dan haar wil. Haar lichaam dacht sneller dan haar brein. Ze kon het niet meer tegenhouden.
Ruben die het natuurlijk ook door had, keek grijnzend op haar neer en schakelde nog een tandje bij.
“Je vindt het lekker, he? Ik wist het wel!” en sloeg haar zachtjes op haar billen.
Even trok hij zijn lul terug en keek omlaag. Zijn harde paal droop nu werkelijk van de sappen. Haar sappen.
Carolien draaide haar hoofd weer en keek naar het plafond. Ze durfde haar ogen niet te sluiten.
Opeens werd ze een stukje naar voren getrokken en trok hij haar benen omhoog, zodat haar voeten op zijn schouders kwamen te liggen.
Onverdroten ging hij door, nog dieper, nog harder terwijl de zweetdruppels langs zijn gezicht naar beneden liepen.
Plots verstarde Carolien en sperde haar ogen wijd open. “God nee,” dacht ze en ze tilde haar hoofd iets op om omlaag te kijken.
Nee, nee, nee!
Een gelukzalig gevoel maakte zich van haar meester en verspreidde zich razendsnel door haar lichaam. Van haar kruin tot aan haar tenen. Het was niet te stoppen, ze kon het niet tegenhouden. Het gevoel werd alleen maar sterker en sterker. Beter en beter.
Ruben had haar clitje gevonden, precies het juiste plekje en draaide met zijn duim kleine en grotere cirkeltjes om haar genotsknopje. Hij voerde het tempo steeds verder op, bijna gelijk aan het ritme waarop zijn lul haar kut pijnigde. Alleen was het pijnigen langzaam overgegaan in genot.
Carolien haatte zichzelf, haar lichaam, de hele klote wereld! Haar climax was niet meer ver weg.
Maar net zo snel als het gevoel was gekomen, was het ook ineens weer weg. Hij was gestopt.
Ze voelde het aan het trillen van zijn lichaam, het pulseren van zijn lul, diep in haar binnenste dat hij ging komen. Hij verstrakte en met een luide brul, spoot hij zich helemaal leeg in haar.
“Je bent nu van mij!” siste hij hijgend, terwijl hij zich voorover boog en zweetdruppels op haar gezicht vielen.
Opluchting maakte zich van haar meester. Het was voorbij, eindelijk. Ze had geen enkel besef van tijd meer en was blij dat ze zo weg kon. Pas nu voelde ze de stijfheid in haar benen, haar rug van het harde bureau en een zeurend, pijnlijk gevoel in haar kruis.
Maar meer dan alles was ze opgelucht. Geen orgasme. En met een rare kronkel in haar hoofd, geen verraad. Dit keer niet. Niet naar hem, niet naar zichzelf en niet naar Jack.
Ruben trok zich eindelijk terug en liep om het bureau heen. Hij stond aan de rand en keek naar Carolien. Hij keek naar zijn lul en weer naar Carolien.
Ze wist wat nu van haar verwacht werd, zonder dat hij ook maar iets hoefde te zeggen.
Ze draaide haar hoofd en schoof naar hem toe. Denigrerend sloeg hij met zijn pik tegen haar wang.
“Schoonmaken!”
Nog half stijf, nam ze zijn met zaad besmeurde lul in haar mond en zoog hem helemaal naar binnen.
Gedurende een paar minuten zoog en likte ze hem helemaal schoon. Er zat, gelukkig voor haar, geen leven meer in.
Toen ze zijn lul eindelijk uit haar mond liet glijden, trok Ruben zijn broek snel weer omhoog en liet zich in zijn stoel vallen.
“Zo twee gaatjes gehad. Nog eentje te gaan, Carolien!”
Terwijl een gevoel van afschuw door haar lichaam trok, kroop Carolien met veel pijn en moeite van het bureau af en wilde haar slipje uit de prullenbak vissen.
“Liggen laten! Je weet wat ik gezegd heb,” klonk het gebiedend.
Ze keek hem even aan en liep toen naar het toilet aan de achterzijde van het kantoor om zich schoon te maken.
Enigszins toonbaar kwam ze weer terug het kantoor binnen. Ruben zat heel relaxed door zijn telefoon te scrollen en keek niet op of om. Alsof er niets gebeurt was. Ze trok haar broek en schoenen weer aan en maakte zich klaar om te vertrekken.
“Aanstaande vrijdag is er bij mij thuis een feestje. Gewoon wat vrienden, familie, een paar collega’s en wat zakenrelaties. Mijn vrouw wordt 40 jaar en ik verwacht dat jij dan ook langs komt.
Een flesje wijn doet het altijd goed.”
Carolien keek hem even aan, niet goed wetend wat te zeggen op dit vreemde verzoek. En wat hier nu weer achter stak.
“Oh, en neem je vriendje ook maar mee!” kwam er toen nog achteraan.
“Mijn man!” verbeterde ze hem fel.
“Ja, die ook,” mompelde Ruben terug en klapte zijn laptop open.
Carolien liep naar de deur, blij dat ze eindelijk weg kon. Ze draaide het slot om en had net haar hand op de klink.
“Carolien?”
“Ja?” en ze draaide haar hoofd even om.
“Je weet wat ik daar over gezegd heb,” zei hij toen met zijn blik gericht op de prullenbak, “dat geldt ook voor vrijdag.”
Zonder nog een woord te zeggen, glipte ze door de deur en snelde naar haar werkplek.
Ruben keek haar even na, grijnsde gemeen en begon toen aan zijn werkdag.
Een paar uurtjes later waren Gina en Jack alweer op de weg terug naar haar kantoor.
Ze hadden genoten van een heerlijke lunch én elkaars gezelschap. De tijd was voorbij gevlogen en geen moment was het gesprek stil gevallen. Geen vervelende stiltes of gênante of spannende situaties zoals eerder en het was nu wel meer dan duidelijk dat er een fijne klik was. Misschien wel meer dan dat.
Jack zat genietend van de omgeving rustig om zich heen te kijken. Voor het eerst sinds lange tijd, voelde hij zich oprecht gelukkig en kon hij voor een kort moment genieten van het leven zoals het zou moeten zijn. De wind blies zijn haren alle kanten op, terwijl Gina, kalm en behendig, door waarschijnlijk de mooiste stukjes van Zuid-Limburg, laveerde. Met een grote zonnebril op haar neus en een smile van oor tot oor, sloeg ze plots rechtsaf en draaide een smal landweggetje op. Ze hadden net Slenaken achter zich gelaten.
Na een paar honderd meter parkeerde ze de auto en stapte ze uit. Ze keek vragend naar Jack en wenkte hem met haar hoofd.
“Kom,” klonk het vrolijk en ze begon al te lopen, “dit moet je zien!”
Jack stapte ook uit de auto en volgde haar op een paar meter afstand. Na een paar minuten lopen kwamen ze aan op een uitzichtpunt met een klein bankje.
Het panorama was werkelijk grandioos, zover als ze konden kijken. Beiden waren muisstil en genoten van het uitzicht. Slechts het ritselen van de bladeren aan de bomen verbrak de stilte.
“Mooi, he?” doorbrak Gina uiteindelijk hun stilzwijgen, “je waant je hier soms echt in Toscane.”
Jack liet zijn blik over de vallei gaan en dacht terug aan het verleden. Een verleden waarin alles nog koek en ei was tussen hem en Carolien, een verleden waarin hij waarschijnlijk wel nog over het juiste zaad had beschikt. Een tijd waarin zijn leven niet werd beheerst door wraakgevoelens en rancune.
“Ik ben hier vroeger wel een paar keer met Carolien geweest,” zei hij uiteindelijk, “er is in al de jaren bijna niet verandert. Het is nog steeds prachtig.”
Gina knikte instemmend tot opeens het volle besef van zijn woorden tot haar door drong.
Ze draaide abrupt haar hoofd om en staarde met haar mond wijd open naar Jack, die stoïcijns voor zich uit bleef staren.
“Wacht….wat…..hoe?” stamelde ze, “hoe weet je dat? Komen je herinneringen weer terug, Jack?”
Zwijgend bleef hij voor zich uit staren.
“Jack??” vroeg ze nogmaals toen hij nog steeds niet reageerde.
“Ik ga je man helemaal kapot maken, Gina!” Uit het niets.
“Marcel?” vroeg ze verbaasd en van haar stuk gebracht door deze plotselinge wending van het gesprek. Een beetje geschrokken, deed ze een stapje achteruit. Het was alsof er opeens een compleet andere man naast haar stond. Zijn lichaamstaal sprak boekdelen.
Jack staarde met gebalde vuisten naar het dal en telde de auto’s die voorbij reden. Hij had besloten om open kaart te spelen met Gina, voor zover dat kon. Hij had haar eerst nog gezien als een prooi, als een middel om zijn doel te bereiken. Maar nu besefte hij dat hij haar dat niet kon aandoen. Ze was te goed, te lief, te open en eerlijk en te mooi eigenlijk. Ze was van prooi verandert in iets anders.
Een vriendin misschien of meer, als dat al kon in zo’n korte tijd.
Gina staarde naar haar handen en was in haar hoofd druk bezig om de lijntjes met elkaar te verbinden.
“Marcel….,” fluisterde ze bijna onhoorbaar.
Ze schraapte haar keel en keek weer naar Jack.
“Dus je gebruikt, of liever gezegd, misbruikt mij om bij hem te kunnen komen? Is dat waarom je bij mij komt werken?” Boosheid klonk nu door in haar stem.
Voor het eerst keek Jack haar nu ook aan en fronste zijn wenkbrauwen.
“Jij hebt mij benadert, jij gaf mij jouw kaartje op de tennisclub, weet je nog? Jij vroeg om contact op te nemen als ik interesse had,” antwoordde hij scherp.
Beduusd staarde ze naar de grond en besefte dat hij gelijk had.
“Ik heb haar betrapt. Carolien. 6 jaar geleden Ik kwam thuis en trof haar in ons bed aan, met een andere man.” Het kwam er haast mechanisch uit.
“Marcel!” Voor de derde keer, noemde ze nu de naam van haar man. Maar tot Jacks verbazing klonk er geen ongeloof door in haar stem. Het was meer een vaststelling.
“Ik geloof niet dat het vrijwillig was,” ging hij verder, “toen dacht ik dat uiteraard van wel. Met alle gevolgen van dien. Ik ben toen mijn huis uit gestormd, dacht een gevecht met een boom te kunnen winnen en werd pas 6 jaar later weer wakker.”
Gina slaakte een diepe zucht en liet haar facade van verontwaardiging nu helemaal varen. Een traan liep over haar wang.
“Wat erg, Jack,” zei ze zachtjes, “ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik had geen idee.”
Jack keek haar weer aan. Het verdriet was van zijn gezicht af te lezen, maar ook iets anders. Vastberadenheid.
“Maar nu….nu weet ik beter. Ik heb dingen gezien en gehoord, conclusies getrokken. En nu denk ik anders over jouw Marcel, Marvin en consorten.
“Marvin en consorten?” herhaalde ze traag, Jacks woorden.
Het duizelde Gina opeens voor de ogen. Heel veel puzzelstukjes vielen nu op hun plaats.
Gebeurtenissen, momenten uit het verleden, rare afspraakjes. Kleine en grote leugens.
“Ik ben mijn geheugen niet verloren, Gina. Toen niet en nu niet. Twee van mijn vrienden en nu jij, zijn de enigen die dat weten. Dus doe ermee wat je wilt….”
Het gevoel was sterker dan zijzelf en zonder erbij na te denken, stapte ze plotseling op hem af, nam zijn hoofd in haar handen en kuste hem vol, maar hartstochtelijk op zijn mond. Schuld, compassie en liefde, alles zat in die korte, maar hevige zoen.
Jack trok niet terug, legde zijn armen om haar middel en trok haar stevig tegen zich aan.
Uiteindelijk beëindigde Gina de kus, sloeg haar armen om zijn nek en vleide haar hoofd op zijn borst.
Minutenlang bleven ze zo staan zonder een woord te zeggen. Zachtjes kriebelde hij met zijn hand door haar haren. Eindelijk, dit klein beetje genegenheid en begrip, was hem zoveel waarde en deed hem zichtbaar goed. Uiteindelijk verbrak Jack de omhelzing en namen ze een klein beetje afstand.
Het was Gina die hun stil zwijgen doorbrak en ook had besloten om open kaart spelen.
“Jack,” begon ze rustig, “ons huwelijk stelt al jaren niets meer voor. Voor de buitenwereld lijken we het ideale koppel, maar wij zijn al jaren niet meer intiem geweest. Niet dat ik daar nog behoefte aan had, overigens. Maar hij deed zijn ding en ik probeerde een bedrijf op te bouwen en richtte al mijn energie en focus daarop.”
Ze pauzeerde kort om haar gedachten te ordenen.
“Maar ik ben niet achterlijk, natuurlijk. Ik bedoel, ik ben een vrouw en ik had heus wel door dat hij met andere vrouwen sliep. Maar op een gegeven moment interesseerde het me gewoon niet meer.
Ik was in mijn hoofd al klaar met hem. Ik weet niet precies met welke zieke zaken Marcel zich verder bezighield en eerlijk gezegd wilde ik het ook niet weten. Ik stak mijn kop in het zand en bleef maar werken en werken. Maar ik kon en kan hem er niet uittrappen, dan ben ik namelijk alles kwijt.”
Jack had aandachtig geluisterd en geloofde elk woord dat uit haar mond kwam. Natuurlijk was Gina er niet bij betrokken.
“En Jack, ik wist hier echt niets van. Het spijt me. Ik had nooit in een miljoen jaar kunnen bedenken dat hij met Carolien….dat hij……. fuck, nogmaals het spijt me!. Dat moet je echt geloven! En als ik je ergens mee kan helpen……alsjeblieft….ik sta voor je klaar. Wat dan ook! En Nina ook. Dat weet ik zeker.”
Haar ogen boorden zich in de zijne. Ze had een beslissing moeten nemen. Jack of Marcel?
Een no brainer vond ze zelf.
Jack draaide zich langzaam om staarde uitdrukkingsloos naar het uitgestrekte landschap.
Minutenlang was hij diep in gedachten verzonken. Hij wilde M&M en de anderen zo ontzettend graag te grazen nemen. Ze als eerste raken waar ze hem geraakt hadden: recht in het hart.
Pas daarna was het de beurt aan een ander soort van gerechtigheid.
“Weet je het zeker?” sprak hij uiteindelijk zacht, “ik weet niet of je het leuk gaat vinden, wat ik allemaal van plan ben. Zeker met jou.”
Gina dacht kort even na. Ze moest en zou er achter komen, wat die klootzak van een man van haar, allemaal had uitgevreten.
“Wat dan? Je gaat me toch geen pijn doen?”
“Dat weet ik niet,” zei hij en er verscheen eindelijk een klein lachje op zijn gezicht, “ik weet niet wat je kan verdragen of waar je grens ligt. Maar ik kan niet garanderen, dat je het niet zal uitschreeuwen.”
Hij draaide zich weer om en hij keek haar nu strak aan. Gina keek ondeugend en wist precies waar hij aan dacht en wat haar te wachten stond. Haar gedachten gingen voor een kort moment uit naar Carolien.
Jack leek haar gedachten te lezen, stapte op haar af en nam haar hand in de zijne.
“Maak je geen zorgen, het komt goed. Ik wil haar terug, maar dan op mijn manier en op mijn voorwaarden. Maar dan zal, ook zij, de waarheid moeten spreken. Over alles!”
Toen verscheen er ook op haar gezicht, een kleine lach, “Ik heb doorgaans een vrij hoge pijngrens, dus, ik doe mee!”
Dit was geen opgave of een straf. Dit werd genoegdoening.