Ontdekking van Mirella – deel 2

Als Mirella weer thuis is dacht ze even rust te voelen, weg bij hem vandaan. Veilig voor wat hij bij haar losmaakt. Maar de rust blijkt al snel geen rust te zijn. Het is stilte die schuurt.

Ze functioneert. Ze lacht wanneer dat van haar verwacht wordt. Ze deelt het avondeten, vouwt was, stelt vragen die ze al honderd keer heeft gesteld. Maar onder alles ligt iets dat niet meer terug in vorm wil. Alsof haar lichaam een waarheid heeft aangenomen die haar hoofd nog probeert te ontkennen.

’s Nachts ligt ze wakker naast haar man. Zijn ademhaling is rustig, vertrouwd. Ze voelt zich schuldig omdat ze dat woord ‘vertrouwd’ nu hoort als vlak. Niet slecht. Niet onveilig. Maar zonder die gelaagdheid die ze bij Laurens had gevoeld — het gevoel gezien te worden zonder iets te hoeven leveren. Het mist diepgang.

De schuld is niet luid. Ze fluistert in haar eigen hoofd:
Wat ben je aan het doen?
Je hebt toch alles?
Waarom is dit niet genoeg?

Maar daaronder zit iets anders. Iets dat zich niet meer laat wegdrukken.
Een herinnering aan hoe haar lichaam reageerde toen iemand niets van haar vroeg — behalve aanwezigheid, haar lichaam was de uiting van iets nog veel diepers. Gezien worden. Compleet. Van een onbewust fysieke aanwezigheid, naar fysiek gezien worden is een ding, maar zijn continue aanwezigheid waarin hij liet zien op te letten wat ze al die weken gezegd heeft. Zijn alertheid tijdens hun intens sensuele, fysieke ontmoeting die feilloos registreerde hoe zij op iedere aanraking intensiteit ervoer. Zijn onuitgesproken verlangen om haar te plezieren, waar zij haar leven lang anderen plezierde. Die gedachten doemen op in de terugbeschouwing. Ze zinken door van haar hoofd naar haar lichaamsgeheugen, waar ze een voortdurend aanwezige gloed voelt in haar buik. Een warmte die soms steken naar haar schaamstreek stuurden alsof er stroomstoten werden afgeschoten.

Ze betrapt zichzelf erop dat ze hem niet zozeer mist, maar het gevoel dat ze bij hem had. Dat scherpe bewustzijn van haar eigen lijf. De warmte die niet schreeuwde, maar bleef hangen. De manier waarop haar adem anders werd, zodra hij dichtbij was geweest.

Na drie dagen wint onrust het van fatsoen.

Ze pakt haar telefoon. Legt hem weg. Pakt hem weer.
Ze typt. Wist. Typt opnieuw. Oh, die twijfel. Gekmakend.

“Ik blijf maar denken aan wat er gebeurde.”?
Te bloot.

“Ik weet niet goed wat ik voelde, maar het laat me niet los.”?
Te vaag.

Uiteindelijk stuurt ze:

“Ik merk dat ik moeite heb om het een plek te geven. Wat er tussen ons gebeurde.”

Ze drukt op verzenden en voelt onmiddellijk spijt — gevolgd door iets wat daar gevaarlijk dicht tegenaan ligt: opluchting.

Hij antwoordt sneller dan ze had verwacht.

Niet gejaagd. Niet koel:

“Ik hoopte al dat ik niet de enige was die dat voelde.”

Dat ene zinnetje doet iets met haar. Het raakt haar diep. Niet geruststellend, maar bevestigend dat wat zij ervaart wederkerig is. Dat het niet alleen haar fantasie was die met haar gevoelens speelde. Het was echt. Het was echt gebeurd. Het leek wel of ze de bevestiging zocht, dat het echt gebeurd was.

Ze lezen en schrijven langzaam. Voorzichtig. Alsof elk woord gewicht heeft, bang om het beginnende vlammetje met een verkeerd woord als een windvlaag te doen uitblazen.

Ze durft het uit te spreken, stukje bij beetje:

Dat ze zich bij hem veilig voelde op een manier die haar verraste.

Dat ze verlangde zonder precies te weten waarnaar.

Dat ze voor het eerst merkte hoe weinig ze gewend is om haar eigen wensen te formuleren.

Hij antwoordt niet meteen. En wanneer hij dat doet, is zijn toon anders dan voorheen.

Hij schrijft dat hij haar reactie heeft onderschat.
Dat hij haar aanwezigheid nog voelt. nog voor zich ziet en nog op zijn lippen proeft.
Dat hij moeite heeft gehad om zijn eigen lichamelijke reactie te negeren — niet omdat die onbeheerste lust was, maar omdat het iets in hem wakker maakte wat hij zorgvuldig had opgeborgen.

“Ik heb geprobeerd het klein te houden, voor mijzelf” schrijft hij. “Ik wilde jou zien ontluiken”
“Maar dat lukt niet meer. Niet sinds ik weet dat jij het ook zo hebt ervaren.”

Dat is het moment waarop ze beseft: dit is geen spel meer dat hij volledig beheerst. Hij staat óók op onbekend terrein. Tranen prikken in haar ogen van dit besef.

De week erop:
Als ze niet bij hem werkte was ze misschien niet gegaan, maar ze wist dat ze er iedere week weer zou moeten zijn. Hoewel alles een keuze is, is het niet maken van de keuze het doorzetten van een schema. Ontkennend dat dit ook een keuze is, zien ze elkaar een week later weer. Zonder al te veel make-up, maar met speciaal aangeschaft lingeriesetje onder haar rokje met lichte zijden blouse. Ze voelt zich … verborgen sexy. Bij hem op de stoep voelt het nu anders dan de vorige keren. Dichterbij. Minder toevallig. Meer gekozen. Kwetsbaarder.

Als Laurens de deur opent en probeert hij zoals altijd neutraal te kijken, maar ze kijkt hem nu beter aan. Alsof ze dat hiervoor niet deed. Ze ziet kleine trekjes om zijn mond, die verraden dat hij blijer is om haar te zien, dan hij wil laten merken. Ze glimlacht, stapt binnen en zet licht trillend haar tas in de hal.
Laurens gebaart haar eerst te gaan zitten. Ze praten. Lang. Zittend tegenover elkaar, zonder haast.
Ze spreekt haar twijfel uit. Haar schuld. Het ongemak van verlangen terwijl haar leven op papier klopt.

Hij luistert — echt luistert en vraagt dingen — maar deze keer verbergt hij zich niet volledig achter stilte. Hij vertelt haar wat zij in hem heeft losgemaakt. Dat hij haar zelfbewustzijn ziet groeien. Dat hij het moeilijk vindt om zijn verlangen nog te verpakken als afstand. Ze gloeit. Om zoveel redenen: de wederkerigheid, de erkenning, de nieuwe inzichten in hem en haarzelf. Het gesprek gaat moeiteloos over naar het onvermijdelijke. Het bespreken van wat hoe hij haar naaktheid heeft gezien. Haar lichaam heeft aangeraakt, haar borsten streelde, zoende en haar lichaam heeft verkend. Hoe hij een week lang nog haar lichaam rook als een bedwelmende lucht. Hoe hij haar proefde met zijn tong, haar bewegingen gedetailleerd registreerde. Haar hoofd blijft gloeien, maar nu van aanwakkerende, onmiskenbare lust. Ze luistert naar hoe hij het beschrijft. Naar de details en merkt dat ze moeiteloos en open praat over hoe zij het heeeft ervaren.

“Toen je mijn tepels voor het eerst zoog, stapte ik in een nieuwe wereld, om even later te ontdekken dat daar nog werelden achter lagen. De druk van je tong die zachtjes gleed over mijn schaamlippen, maakt me wild. Ik heb nooit eerder me zo bemind gevoeld. Zo compleet vrouw. Ik was altijd bang om niet goed genoeg te zijn in alles. Teveel in mijn hoofd, zonder te luisteren naar mezelf. Mijn lijf, jouw inspanning, de warmte. Het heeft me opgetild.”

Zijn stem is laag wanneer hij zegt:
“Wat mij opwindt, is niet wat jij doet. Het is hoe je hier zit. Hoe je steeds minder vraagt wat hoort, en steeds meer voelt wat klopt. hoe je opent.”

Ze voelt haar adem even haperen. Van herkenning. De bevrijding van praten over emotie, lichaam. Zijn openheid heeft een totaal nieuwe relatie tussen hen beiden gebracht.

De warmte in haar buik zwol aan, een diep, zwevend gevoel dat door haar lijf trok, als een golf die niet brak maar bleef rollen.

Wanneer hij haar vroeg wat ze nu nodig had, antwoordde ze niet meteen. Ze keek naar haar handen, voelde de ambivalentie knagen: de schuld naar haar man, de nieuwsgierigheid naar dit. Maar voor schuldgevoel was hier geen plaats. Dit was een pad dat ze samen waren ingeslagen. Toen zei ze — zacht, maar helder: “Ik wil niet meer dat het mij overkomt. Ik wil kiezen.” Dat veranderde de dynamiek definitief. Laurens knikte, en in zijn ogen zag ze respect, vermengd met iets donkers, hongerigs. “Dan kiezen we samen,” zei hij. “Laat me je leiden hierin.”

Nu de koffie koud was geworden, stond ze op. Haar benen voelden stevig, empowered door haar eigen woorden. Ze liep naar de woonkamer, voelde hoe haar rok langs haar dijen streek, hoe haar huid al reageerde op de spanning. Laurens volgde, maar hij wachtte op haar teken. Wanneer hij haar vroeg of ze hem opnieuw vertrouwde, was haar antwoord geen reflex meer. Het was een beslissing die ze in haar lichaam voelde. “Ja,” zei ze, en ze meende het. “Maar op mijn voorwaarden.”

Wanneer hij de zwarte zijden blinddoek in zijn handen nam, voelde ze spanning — maar ook regie. Ze wist dat ze dit wilde. Niet om zichzelf te verliezen, maar om dieper bij zichzelf te komen. Ze had hem verteld over haar huwelijk, over de routine die haar had ingesloten, en nu claimde ze dit moment. “Als je dit doet,” zei ze, haar stem vast ondanks de lichte trilling, “wil ik dat je bij me blijft. Met aandacht. En ik wil dat je luistert als ik zeg wat ik wil, wat ik nodig heb.” Hij knikte. Geen belofte in woorden. Alleen aanwezigheid.

Ze ging op de bank zitten, haar rug recht, benen naast elkaar. Laurens knielde voor haar, de blinddoek in zijn handen. Hij keek haar aan, wachtend. Ze ademde diep in, voelde hoe haar borst zich vulde, hoe de anticipatie een tinteling zond over haar armen. “Doe het,” zei ze zacht. Hij bond de blinddoek om, zijn vingers licht tegen haar slapen, en de wereld werd zwart. Meteen werd alles intenser. Zijn nabijheid voelde warmer. Zwaarder. Haar huid tintelde alsof ze haar eigen grenzen opnieuw leerde kennen. De warmte in haar buik was dieper nu — niet vluchtig, maar dragend, bijna zwevend door haar lijf. Ze hoorde zijn ademhaling, vlakbij, en rook zijn geur: warm, mannelijk, met een ondertoon van opwinding die haar eigen hart sneller liet kloppen.

Ze ademde langzaam. Bewust. “Raak me aan,” zei ze, en het voelde als een overwinning. Zijn handen landden op haar schouders, warm en vast. Hij masseerde zacht, zijn duimen drukten in de spieren, en ze voelde hoe de spanning daar wegsmolt, vervangen door een golf van hitte die naar beneden trok. “Langzamer,” fluisterde ze, en hij gehoorzaamde. Zijn vingers gleden nu over haar armen, traag, cirkelend rond haar ellebogen, naar haar polsen. Elke aanraking zond vonkjes door haar huid; haar tepels trokken samen onder haar blouse, hard en gevoelig.

Laurens’ ademhaling werd dieper, en ze hoorde het: een lichte grom in zijn keel. “Je maakt me gek,” mompelde hij, zijn stem ruwer dan voorheen. Ze voelde zijn opwinding in de manier waarop zijn handen beefden, hoe hij dichterbij leunde. Het veranderde hem; hij was niet langer de afstandelijke toeschouwer. Niet de onbekende expert tong die doeltreffend en zeker haar de vorige keer in extase had gebracht. Zijn gedachten aan haar — aan haar smaak, haar kreunen — maakten hem rusteloos, en dat hoorde ze in zijn stem. “Ik denk de hele week aan je mond, aan je lijf, aan hoe je je overgaf,” zei hij, en zijn woorden voegden een laag toe aan de duisternis. Ze voelde zich empowered, want zij had dit uitgelokt.

“Maak mijn blouse open,” zei ze, haar stem hees van verlangen. Zijn vingers gehoorzaamden, knoop voor knoop. De stof viel open, en de koele lucht kuste haar huid. Ze voelde zijn blik, ook al zag ze niets, en het maakte haar nat. Een diepe, pulserende warmte tussen haar benen, die zweefde en trok. Hij boog zich voorover, zijn lippen raakten haar sleutelbeen, zacht, nat. Ze greep zijn schouders, duwde hem iets terug. “Wacht,” zei ze. “Ik wil dat je kijkt. Beschrijf wat je ziet.” Het was haar keuze, haar regie, en het verhoogde de spanning.

Hij ademde uit, warm tegen haar borst. “Je huid is bleek, met een lichte blos op je borst,” zei hij, zijn stem laag en gedetailleerd. “Je borsten rijzen en dalen snel, de tepels hard en roze door het kant. Ik zie hoe je ademt, hoe je lijf wacht. Je mond half open.” Zijn woorden maakten haar duizelig; de ambivalentie knaagde nog — schuld over haar man, de veilige routine thuis — maar juist het contrast maakte het scherper, erotischer. Thuis was aanraking voorspelbaar; hier was het een reis van zelfontdekking, vol ambiguïteit die haar niet bevrijdde maar juist alles dieper maakte. Alsof kleur in je leven komt. Laurens’ handen gleden nu lager, onder haar rok, en terwijl zijn vingers haar blote dijen streelden, precies boven het randje van haar kousen. Ze voelde hoe haar lichaam zich overgaf aan het zwevende vuur, een orgasme dat ver weg aan de horizon klaar stond. Dat opbouwde zonder haast, haar laten kreunen in de duisternis. Ze wist dat dit nog lang niet het einde was; de tijd ertussen zou weer schuren, maar nu koos ze ervoor om te blijven voelen.

“Ik wil je!”
Laurens fluistert de woorden in haar oor. De rust in zijn stem is even gebiedend als gevoelig. Ze herkent dit nu, na hun gesprek. Beseffend hoe kwetsbaar dit ook zal zijn, zegt ze zacht glimlachend: “Je hebt me al”. En in haar hoofd vult ze het aan “gevangen met je aandacht”.

Ze ademt langzaam.
Zelfbewust, afwachtend. Haar hart bonst diepe slagen in haar borst, als zijn handen de rits van haar rok losmaken. Ze lift even haar billen op en voelt de stof van haar rok omlaag getrokken worden. Hij bewondert haar elegantie, haar schoonheid, haar sensuele uitstraling in deze lingerie. Was dit de vrouw die bij hem plichtmatig altijd schoonmaakte in zijn huis? Waar is die ineens gebleven?

“Je bent zo mooi” zijn woorden, zijn goedkeuring leek het. Ze raakten haar. Waarom eigenlijk, dacht ze? Tot ze zich realiseerde dat dat ook mag. Acceptatie dat in al haar vrouw-zijn, mooi gevonden worden voor haar een functie heeft. Zonder oordeel.

Laurens’ handen gleden over de zachte stof van haar zwarte kousen, omhoog langs de binnenkant van haar dijen, en Mirella voelde hoe elke aanraking een spoor van hitte naliet. De blinddoek maakte het allemaal intenser; ze hoorde het zachte schuren van zijn vingers tegen de zijde, rook de lichte zweetgeur van zijn opwinding die zich vermengde met haar eigen opstijgende warmte. Haar huid tintelde, alsof duizenden kleine vonkjes over haar benen dansten, en in haar buik zwol dat diepe, zwevende gevoel aan, een golf die niet brak maar door haar hele lijf rolde, tot in haar borsten en vingers. Ze ademde diep in, haar borst rees op, en ze voelde hoe haar tepels nog harder werden, pijnlijk gevoelig tegen het kant van haar bh.

Hij stopte net onder de rand van haar slipje, zijn duimen streken licht over de dunne stof, en ze hapte naar adem. De druk was niet zwaar, maar precies genoeg om haar te herinneren aan wat eronder lag: haar vochtige hitte, die al begon te pulseren. “Vertel me wat je voelt,” zei hij, zijn stem laag en rauw, met een trilling die verried hoe hij zelf vocht tegen de opbouw van zijn verlangen. Ze hoorde het in zijn toon, die niet meer zo beheerst klonk als de vorige keer. Laurens, die altijd afstand had gehouden, liet nu iets van zichzelf zien: zijn ademhaling stokte even, en ze voelde de warmte van zijn handen beven. Hij dacht aan haar, dat wist ze nu. Hij was niet langer de stille waarnemer; hij hunkerde, en die honger maakte hem kwetsbaarder, menselijker. Ze twijfelde of ze deze registratie wel direct met hem moest delen.

“Ik voel… je vingers, ze zijn warm en zacht” fluisterde ze, haar stem hees van de spanning. “Ze maken me natter. Het zweeft, als een vuur dat door me heen trekt.” Ze claimde de woorden, maakte ze van haar, en dat gaf haar macht. Thuis, bij haar man, sprak ze zelden open over haar lichaam. Daar was seks een routine, een plicht die functioneerde zonder diepte, zonder de gelaagdheid van schuld en verlangen die elkaar hier achterna joegen. Haar huwelijk was veilig, ja, maar het voelde nu als een kooi van gewoontes: avonden van tv-kijken, ochtenden van koffie zonder blikken die écht zagen. Ze voelde schuld, een scherpe steek in haar borst, omdat ze hier lag, half ontkleed, terwijl ze vannacht weer naast haar man zou slapen in het bed dat ze deelden. Maar die schuld verhief de spanning juist, maakte elke tinteling scherper, alsof het contrast haar eindelijk liet ademen.

Laurens’ vingers haakten nu in de rand van haar slipje. Hij trok het niet meteen omlaag; hij wachtte, liet zijn knokkels licht over haar schaamlippen strijken door de stof heen. Ze voelde de druk, de wrijving, en een zachte kreun ontsnapte haar. “Wil je dat ik doorga?” vroeg hij, en zijn stem brak licht, een teken dat hij zichzelf moest dwingen tot geduld. Ze knikte, maar herinnerde zich de blinddoek en zei het hardop: “Ja. Trek het uit. Langzaam.” Het was haar micro-keuze, die kleine beslissing die alles erotischer maakte. Ze had die ochtend voor dit setje gekozen, zwart kant met kousen, niet omdat het praktisch was, maar omdat het haar sexy maakte, een geheim onder haar rok. Nu claimde ze dat geheim, liet het bloot. Voor hem.

Hij gehoorzaamde, trok het slipje omlaag over haar heupen, langs de kousen, en ze tilde haar billen weer op om hem te helpen. De koele lucht raakte haar blootgestelde huid, en ze voelde hoe haar vocht al op haar dijen moest glanzen, hoe haar schaamlippen gezwollen waren van anticipatie. Laurens ademde uit, een diepe, beverige zucht. “God, Mirella,” mompelde hij, “je bent zo open, zo nat. Ik zie hoe je glanst, hoe je clitoris al pulseert. Het maakt me hard, harder dan ik dacht.” Zijn woorden waren rauw, een bekentenis die hem veranderde. Voor het eerst hoorde ze zijn eigen verlangen, niet als controle, maar als iets dat hem overkwam en overnam. Hij dacht aan haar, aan hoe haar lichaam zich had geopend onder zijn tong de vorige keer, en dat beeld had hem de hele week achtervolgd, had hem rusteloos gemaakt in zijn eigen bed, zijn erectie pijnlijk en onvervuld. Zij voelde zich machtig. Haar ‘zijn’, gewoon wie ze was, was gezien en had een enorm erotisch effect op deze heerlijke man.

Ze voelde zijn handen op haar knieën, duwde ze zelf iets verder uit elkaar. “Raak me daar,” zei ze, empowered door de duisternis, door het besef dat zij de regie nam. Zijn vingers gleden over haar dijen omhoog, en toen raakten ze haar aan: één vinger die licht over haar schaamlippen streek, van onder naar boven, en weer terug. Ze voelde de druk, hoe hij haar vocht opsmeerde, hoe haar huid sidderde onder de aanraking. Een tinteling schoot door haar heen, begon in haar clitoris en straalde uit naar haar buik, waar dat zwevende gevoel nu dieper werd, als een warm water dat kolkte. Haar adem stokte toen hij een cirkel maakte rond haar clitoris, traag, met precies de juiste druk – niet te hard, maar genoeg om haar heupen te laten wiebelen.

Ondertussen fluisterde hij verder, zijn stem dichterbij nu, warm tegen haar oor. “Ik heb de hele week aan je gedacht. Aan hoe je smaakte, zoet en zout, aan hoe je samentrok onder mijn tong. Het heeft me beheerst, Mirella. Ik kon niet meer doen alsof ik alleen maar keek.” Zijn bekentenis maakte hem kwetsbaar; ze hoorde de emotie erin, de worsteling met zijn eigen opwinding. Hij was niet langer de man die afstand hield; deze gebeurtenissen hadden hem getransformeerd, hadden zijn zorgvuldige beheersing doen barsten. Zijn vinger gleed nu naar binnen, één knokkel diep, en ze voelde hoe haar wanden zich om hem heen sloten, nat en warm, een pulserende greep die hem liet grommen.

Ze greep zijn pols, niet om te stoppen, maar om het tempo te sturen. “Dieper,” zei ze, en hij duwde verder, voegde een tweede vinger toe. De beweging was traag, hij boog zijn vingers licht om haar binnenste te strelen, en ze voelde elke ridging, elke druk tegen dat gevoelige punt binnenin. Haar lichaam reageerde meteen: een golf van warmte die van haar bekken omhoog trok, haar tepels liet tintelen, haar huid deed blozen onder de blinddoek. Schuld flitste door haar heen – haar man, die haar nooit zo had aangeraakt, nooit had gevraagd wat ze wilde – maar het contrast maakte het intenser, liet de ambivalentie knagen zonder oplossing. Ze zag zichzelf anders nu: haar houding was rechter, haar stem steviger, zelfs in de duisternis. Vrienden hadden het opgemerkt, een compliment over haar gloed, en dat maakte haar nieuwsgierig naar wie ze werd.

Laurens’ duim vond haar clitoris, cirkelde eromheen terwijl zijn vingers in en uit gleden. Dan weer die vingers langs haar schaamlippen trekkend, omhoog. Haar natheid gaf een soort gladde filmlaag over haar opgezwollen schaamlippen die electrische schokken naar haar buik schoot. Het ritme van natte geluiden hoorbaar in de stilte van de kamer. Ze hoorde het, voelde het schuren, en het dreef haar gek. “Sneller,” commandeerde ze, en hij versnelde, zijn hand bewoog nu met meer urgentie, zijn eigen ademhaling onregelmatig. Haar commando had haar zelf een beetje doen schrikken. “Ben ik dit zelf?”, dacht ze. “Schiet ik door? Is dit een rol of juist mijn hervonden identiteit?”. Ze voelde even een rilling over haar rug alsof er een raam open was gewaaid.

“Je maakt me gek,” herhaalde hij, “ik voel hoe je me vastklemt, hoe je nat wordt rond mijn vingers. Ik wil je proeven, maar ik wacht op jou.” Hoewel zijn opwinding tastbaar was en hoorbaar, vroeg hij zich af of hij niet te snel ging. Moest hij haar bevelen opvolgen, of verstandig zijn. Hij wilde haar niet kwijtraken aan het schuldgevoel dat ongetwijfeld zou opsteken na vandaag. Ze voelde de hitte van zijn lichaam dichterbij komen, hoorde de stof van zijn broek ritselen toen hij zijn heupen verschoof, ongemakkelijk van zijn erectie. “Geef hem aan mij”, hijgde ze. “Ik wil hem vasthouden. Nu!”. Voor ze uitgesproken was, had hij haar hand naar zijn harde lul gebracht. Zijn begeerte won het van zijn verantwoordelijkheid. Ze greep hem alsof ze zich moest vasthouden om niet om te vallen, wat hem meteen deed kreunen.

De tijd rekte zich, het uitgestelde verlangen schurend als een knagende honger. Ze herinnerde zich de dagen ertussen, de nachten waarin ze wakker had gelegen, haar hand tussen haar benen had laten glijden maar had gestopt, omdat niets het evenaarde. Nu bouwde het op, traag, en ze liet het gebeuren. Maar met zijn vingers diep in haar, knaagt ook schuld. Niet om het nu te moeten oplossen, maar als een onbetwistbare aanwezigheid. Snijdende realiteit, met haar hand trekkend om zijn lul. De herinnering aan het vasthouden van de lul van haar man. Ze weet nu dat die aanrakingen nooit deze diepte in haar hebben bereikt. Haar heupen bewogen mee, duwden tegen zijn hand, en ze voelde hoe haar binnenste zich strakker spande, hoe de golf in haar buik hoger klom. Ze dacht, “Dit gaat te ver. Er is na dit nooit meer een weg terug. Rationeel wil ze even afstand nemen”, maar haar mond kreunde: “Laurens, ik kom dichterbij. Blijf zo.” Hij deed het, onbewust van haar innerlijke strijd en de druk werd perfect – een volle, pulserende sensatie die haar liet hijgen.

Haar climax bouwde zich op, niet als een explosie, maar als een golf die eindelijk brak. Ze voelde het beginnen in haar tenen, een tinteling die omhoog kroop, haar dijen liet trillen, en toen barstte het los: haar vagina trok samen rond zijn vingers, kramp na kramp, en een golf van vocht pulseerde eruit, warm en overvloedig. Ze schreeuwde het uit, een rauwe kreet die in de blinddoek echode, haar rug kromde zich van de bank. Laurens hield haar vast, zijn vrije hand op haar heup, en hij fluisterde door: “Ja, laat het gaan, ik voel je.” Zijn stem brak, zijn eigen verlangen nu onmiskenbaar; hij trok zijn vingers terug, nat en glanzend, en ze hoorde hem ademen, zwaar, worstelend met zijn eigen transformatie maar ook genietend van haar verkrampende hand om zijn lul tijdens haar orgasme.

Terwijl haar lichaam schokt van genot, voelt Mirella de steek van het verlies van haar onschuld, de controle en belangrijker haar eigen zelfbeeld. Ze kan na deze geweldige eruptie van genot niet meer ontkennen dat ze dit niet zelf heeft opgezocht, gestuurd heeft. Haar orgasme was overweldigend, maar maakte haar leeg. Ze keek naar Laurens, die het in haar ogen las. Hun lust was onveranderd hoog, maar wat moest dit betekenen voor hen beiden? Waar ging dit naar toe? Onschuldige slachtoffers maken voor hun lust, of was dit juist waar ze allebei hun leven lang op hebben gewacht? Was je dit niet verplicht aan jezelf om te onderzoeken op zoek naar je identiteit? Met zijn hardheid in haar hand, zijn dierlijke verlangen onbevredigd, viel de stilte in de kamer. Het hoogtepunt van Mirella was niet de bevrijding die ze verwacht had. Geen uitroepteken achter een moment, maar meer vraagtekens. Over haarzelf en over haar relatie met Laurens en terwijl ze die woorden dacht, schrok ze van het woord ‘relatie met Laurens’. In gedachten dacht ze aan de aanrakingen van haar man ’s nachts in bed op haar bovenbeen. Vertrouwd, maar niet de sidderende aanraking die ze bij Laurens voelde. Er is geen weg terug en naar voren is onbekend terrein. Laurens keek haar aan, bang om haar kwijt te raken, juist nu hij degene is die de binding nodig heeft. Maar vooral bang om haar reis te onderbreken. Hij voelde ondanks zijn ongetemde lust, haar worsteling en nam haar in zijn armen, maar ze duwde hem weg. Stond op en ging naar huis.