STRIJDENDE AMAZONES
Alle soldaten gaan op Xandry’s aangeven op hun mantels liggen, in rijen van vier zoals we later ook het Amazone-leger zullen opstellen. Twee extra opgetrommelde mannen posteren zich voor Xandry en mij, op hun rug, hun roedes al snel verwachtingsvol opstijvend. Met het gezicht naar de meisjes toe laten we zien hoe we eerst schrijlings boven hen gaan staan en onze schedes extra toegankelijk maken met olie. Vervolgens gaan we door de knieën en plaatsen we de mannenzwaarden tussen de plooien van onze schedes. Langzaam laten we ons er overheen zakken tot de roedes niet meer te zien zijn en volledig door ons zijn opgenomen.
Te paard
Zodra we aldus in het mannenzadel zijn gezeten draagt Xandry de meisjes op hetzelfde te doen en dan ontstaat voor onze ogen een prachtig schouwspel. Al die prachtige afgetrainde glanzend geoliede en gebruinde meisjes gaan schrijlings over de soldaten staan, zoals ze het ons voor zagen doen. Dan oliën ze hun schedes in en daarna volgen de meest ervaren meisjes al snel ons voorbeeld. Net als wij zijn ze al snel op hun soldaten gezeten, hun roedes diep in zich, kaarsrecht, hun borsten in hun handen, precies zoals wij het hen voordoen. Maar de meerderheid van de meisjes, die in het liefdesspel met de man nog onervaren zijn, manoeuvreren zich na het in-oliën van hun vulvae met enigszins beangstigde gezichten in hurkzit boven de roedes, waarbij de meesten vervolgens toch wel wat moeite hebben die in goede positie te krijgen. Op een teken van Xandry helpen de soldaten hen door hun zwaard beet te nemen en het behulpzaam tussen hun plooien te schuiven, tot voor de ingang naar hun schedes.
En dan zakt het ene na het andere meisje over ‘haar’ roede overheen, in veel gevallen met ingetogen maar toch duidelijke kreetjes van pijn voordat ze zich er volledig op hebben verankerd. Als iedereen zo is ‘gezeten’ en bij geen enkel meisje ook nog maar iets van de in haar verankerde mannenspeer te zien is, geeft Xandry het bevel de soldaten te gaan berijden, die zich overigens prima lijken te amuseren in hun lijdzame rol. Opnieuw doen wij samen voor hoe we, kaarsrecht gezeten op de roede en met de borsten omhuld door onze handen, op en neer beginnen te bewegen, alsof we een paard in draf zetten. Al snel nemen de meisjes ons voorbeeld over, en terwijl zij net als wij hun handen om hun borsten leggen en hun tepels stimuleren komen de meesten al snel in een cadans. Nogal wat maagdelijke meisjes hebben daar vooreerst moeite mee omdat ze duidelijk pijn hebben, maar als Xandry hen bemoedigend toeknikt overwinnen ook zij hun pijn én schroom en amper vijf minuten later zijn we een cohort Amazones ‘te paard’ geworden.
Voor Xandry en mij is dit hét moment. Ik heb haar alle vrijheid gegeven en geniet nu om onder haar commando mee het galop te zoeken. En eindelijk is daar mijn ontlading, de hele lange rit op het paard werd die al opgebouwd en het is onbeschrijflijk hoe mijn lichaam me nu snel en volledig overneemt. Eindeloos lang wrijf ik me op en neer op de man onder me, die me eerbiedig maar toch ook met lust in zijn ogen bekijkt, hoe mijn lichaam zich op hem uitleeft en hoe ik me helemaal laat gaan. Als niet veel later de bliksemschichten door mijn lijf schieten laat ik me helemaal over hem heen zakken, fluister dat het nu zijn beurt is en dat hij zich mag ledigen in me.
En dat doet hij, hij trekt zijn benen op zodat ik klemvast op hem kom te liggen en met mijn gezicht dicht bij het zijne geeft hij me de ene na de andere machtige stoot met zijn speer, alsof hij me keer op keer diep van binnen wil treffen, verwonden zelfs. Opnieuw weet hij me naar een extase te brengen en tegelijk komen we daar vervolgens weer uit, als hij me straal na straal met zijn balsemende zaad volschiet.
De naakte keizerin…!
Het is een jaar later, ons Amazone-leger van zeshonderd meisjes is inmiddels volledig gevormd en getraind en alsof de Goden daarop hebben gewacht is enkele maanden geleden mijn vader tijdens een reis gedood, in een gevecht dat hij totaal niet voorzag.
In de vele uren die we samen pratend doorbrachten vertelde hij me hoe hij het rijk van zíjn vader kreeg overgedragen. Zijn vader wist Perzië met vele gebieden uit te breiden maar het lukte hem niet om rust aan de grenzen te krijgen. En zo werd dat of hij nu wilde of niet de opdracht van mijn vader. Met het ene na het andere land aan de grenzen van Perzië sloot hij vrede, via diplomatie of desnoods door het zijn wil op te leggen met het zwaard. Maar ondertussen kwamen binnenlands regelmatig stammen in opstand, die zich in hun nomadische vrijheid beknot voelden door de machtige Perzen. En dat werd mijn vader fataal, terwijl hij voor een diplomatieke spoedmissie met een escorte van enkele honderden soldaten op weg was naar het buurland Egypte, werd hij in de Sinaï-woestijn tijdens de nacht door een machtige nomadenstam verrast en gedood.
Intens verdrietig trad ik in zijn voetsporen, vol vertwijfeling, want hóe zou ik qua statuur zelfs maar bij hem in de buurt kunnen komen, bij Xerxes de vierde, de Grootse en Almachtige Sjah van Perzië. Nauwelijks een uur na het bericht over zijn dood zat ik op de troon van het Perzische rijk en moest ik het rijk zonder zijn wijsheid gaan besturen. Het kan niet anders dan dat het voorzien was dat ik mijn zusje Xandry aan mijn zijde kreeg, ik zou niet geweten hebben hoe ik die eerste tijd zonder haar trouwe nabijheid zou zijn doorgekomen. Zij was het ook die me wakker schudde, want ik bleef maar in het paleis rouwen om mijn vader. Ondertussen raakte ik totaal verward door alle tegenstrijdige adviezen van zowel krijgsheren als hovelingen en had ik geen idee waar een aanvang te maken met het besturen van het rijk.
Xandry wist me ervan te overtuigen dat ik gewoon moest beginnen door me te laten zien, dat ik door het Rijk moest gaan reizen om de onderdanen te gunnen hun nieuwe heerseres te zien. Daarmee moest ik volgens Xandry al die binnenlandse stamhoofden en vorsten óok laten zien dat ik de nieuwe Keizerin was en dat ze horig moesten zijn aan mij. En aldus besloot ik te velde te gaan, de dagelijkse gang van zaken overlatend aan de grootvizier, die ook al in dienst van mijn vader was en die ik vertrouw zoals mijn vader hem vertrouwde.
In mijn gevolg reden als eerste groep ‘mijn zeshonderd Amazones’, met mijn geliefde zuster annex Amazone-generaal Xandry direct achter mij. Daarachter kwamen twee bereden legioenen van ieder zesduizend mannelijke soldaten, en zo vertrok ik in een indrukwekkende stoet. We zetten om te beginnen koers naar de grenzen met Egypte, want uit die richting kwam de opstand tegen mijn vader. Xandry overtuigde me ervan dat ik direct een voorbeeld moet stellen en hoewel ik liever in het hele rijk voor ieder een vreedzaam leven ga nastreven, besef ik dat zij gelijk heeft. De brute moord op mijn vader kan niet onbestraft blijven, dit moet gaan dienen als een dreigend zwaard boven ieder hoofd waarvan de eigenaar denkt een opstand te moeten ontketenen tegen het grote Perzië.
Het is een reis van twee weken en drie maanden na mijn vaders dood arriveren we aan de rand van de Sinaï-woestijn. Nabij Taba slaan we ons kamp op, direct aan het water van de golf van Akaba en vervolgens sturen we verkenners er op uit om de stam op te sporen die mijn vader zo noodlottig is geworden. Na enkele dagen zijn ze terug met het goede nieuws dat de stam is gesignaleerd bij El Thamad, éen dagreis van hier. Het slechte nieuws is echter dat zich meerdere stammen hebben aangesloten bij hun opstand en zij met elkaar inmiddels vrijwel de gehele woestijn beheersen. Samen met Xandry maak ik met de generaals van de legioenen een aanvalsplan. Dat komt erop neer dat we in de nacht onze posities zullen innemen en bij het opkomen van de zon zullen strijden. Ik zal met mijn zus en de Amazones zoveel mogelijk bij verrassing frontaal aanvallen en de beide legioenen zullen de stammen vervolgens van de zijkanten in de tang nemen.
Zowel de Amazones als Xandry en ik zullen naakt ten strijde trekken. We zijn dat gewend, het maakt ons wendbaar en het geeft ons dankzij de zadelroedes in onze schedes de zo gewenste eenheid met onze paarden. Bovendien zal de afwezigheid van kledij ons een extra kracht in de verrassingsaanval opleveren. Deze nomadische mannen zijn van oudsher allemaal veedrijvers en zij zullen zeker niet verwachten aangevallen te worden door een cohort naakte vrouwen. We beschilderen onze gezichten en onze lichamen met strepen van zwarte kool en zo trekken we ten strijde. Als we in de nacht in de buurt van de stammen zijn aangekomen nemen de beide legioenen via een omweg hun hinderlaagpositie in. Vervolgens, als de zon, opkomt voeren Xandry en ik de Amazones in een donderend galop aan en hoewel natuurlijk ook de stammen gebruik maken van bewakers is onze aanval toch een totale verrassing voor ze. Amper ontwaakt rennen de mannen, vrouwen en kinderen in paniek alle kanten op.
Gezeten op onze hoge paarden die feilloos aanvoelen wat we van ze willen, vormen de nomadische strijders op geen enkel moment een bedreiging voor ons. Voordat ze van hun verbazing zijn bekomen hebben we met onze lange lansen al tientallen mannen gedood, enkele honderden vechten er terug maar de meesten slaan op de vlucht, waarna ze vervolgens door beide legioenen genadeloos in de pan worden gehakt. Het is een verschrikkelijk bloedbad, geen enkele volwassen man van de opstandige stammen overleeft het. Op mijn nadrukkelijk bevel worden de vrouwen en kinderen gespaard, zij zullen door het tweede legioen met al hun bezittingen worden meegevoerd naar Bagdad, waar ze in slavernij Perzië zullen gaan dienen.
Het eerste legioen zal met mij en de Amazones de reis voortzetten. Onze volgende bestemming is de grens met Egypte, waar we aan de oever van de Nijl de met ons bevriende Farao Ahmose zullen ontmoeten, om de banden opnieuw aan te halen. Vandaar trekken we langs de Middellandse zee naar Griekenland en de Bosporus, zo nodig stellen we ook daar orde op zaken, waarna we terugkeren naar Babylon.
Verzustering
Maar voor we vertrekken is het deze avond groot feest, we hebben aan onze zijde slechts enkele tientallen doden te betreuren en opgetogen vieren we de overwinning. We hebben weloverwogen ons kamp aan de golf van Akaba opgeslagen om ons na de slag op te kunnen frissen. Op de mannen na die tot taak kregen het kamp te bewaken gaat iedereen nog vol adrenaline van de strijd uitgelaten te water. Daar komt al gauw op gang wat nog tot diep in de nacht zal doorgaan: de verzustering.
We hebben de Amazones zo opgeleid dat ze misschien wel de beste en meest gehoorzame strijders van mijn rijk zijn geworden, maar tegelijk hebben we ze ook hun vrijheid van geest gelaten. Allen hebben ze geleerd zelfstandig te handelen, en daar hoort dus ook bij dat ze zelf mogen beslissen over hun doen en laten buiten het regime van de Amazones om.
Al in het water weten vele mannen hun zeer bereidwillige zusters in de strijd naar zich toe te halen en vervolgens te penetreren, staand, terwijl de meisjes zich met de armen om hun nek en de benen om hun heupen geklemd over hun zwaarden laten zakken. Het is een fascinerend gezicht zoals al die meisjes in het water zich in een bijna gelijke cadans op de roedes op en neer bewegen, zo de ontlading zoekend, niet alleen van het lichaam maar ook van de strijd. Terwijl in het kamp de avondmaaltijd wordt bereid gaan de penetraties maar door. Soldaat na soldaat mag zich bij de meisjes melden, voor allen hebben zij ruimte in hun lichamen. Steeds weer rent een koppel na hun extase het water in, om af te koelen en te verfrissen, waarna het alweer de beurt aan een andere soldaat is.
Ook Xandry en ik ontkomen niet aan de drang van onze lichamen. Beiden selecteren we een man die een prachtige hoog-opgerichte roede heeft staan en verdwijnen met hen in de Keizerlijke tent. Daar laten we ons dit keer beiden betreden, het is goed om ons nu door en door vrouw te voelen. Ik ontvang mijn soldaat op mijn rug liggend, mijn benen ver spreidend voor hem en als hij zijn machtige zwaard in mij drijft is daar bijna meteen al mijn eerste bliksemschicht, die gelijktijdig ook een bevrijdende huilbui oproept, die alle sinds de dood van mijn vader opgebouwde spanning uit me weg laat vloeien. De man legt zich beschermend over mij heen en terwijl hij mij laat uithuilen beweegt hij zijn roede met kleine stukjes in me op en neer, als om me te troosten, als om me de gelegenheid te geven mijzelf via zijn tedere wrijving te hervinden. En ik voel dat dat zal gaan lukken, niet alleen hier en nu maar ook in de toekomst. Want ik weet dat mijn vader meekijkt en dat hij voorlopig tevreden kan zijn over ‘zijn meisjes’.
Aryamnae zit tot haar dood meer dan dertig jaar op de Keizerlijke troon. Zij zal uitgroeien tot een van de grootste Heersers die Perzië regeerden, vooral omdat het haar lukte het rijk vele jaren van vrede en voorspoed te brengen. Altijd weet zij daarbij haar zuster Xandrynae aan haar zijde, haar steun en toeverlaat in het leiden van het land én steeds wanneer nodig in het voeren van de strijd.
De Amazones zijn de kern van het grote leger gaan vormen en hebben het mede daarom onoverwinnelijk gemaakt. En al na enkele jaren, steeds als Keizerin Aryamnae met haar zus Xandrynae en de Amazones het immense rijk intrekt, snelt de mare haar ver vooruit: ‘De naakte Keizerin komt…!’
X. Zara