Bang voor de Russen? Ja, nou, dat waren we in de jaren 60 van de vorige eeuw ook hoor. Overal kazernes, militaire oefenterreinen en Dienstplicht! Ieder stevige Hollandse jongen ging ruim een jaar ‘onder de wapenen’. Wij woonden in die tijd in een vrij huis, net aan de rand van de Veluwe. Daar waren veel militairen. Mijn broer was er ook eentje van. Hij vond het machtig mooi, had bijgetekend en was aldus tot iets van sergeant bevorderd. Drill-sergeant denk ik nu, want zijn taak was “Van die melkmuilen eens echte kerels te maken. Onder moeders rokken vandaan trekken,” dat soort woorden. Ik, meisje, was een paar jaar jonger, laatste klas HBS, en vond die militairen ook prachtig. Samen met broer Sjoerd en vriendin Jansje beleefden we van alles en ontwaakte ik seksueel. De tijd van de minirokjes en de hippies (Make Love, not War), weet u nog?
Vaak kwam een hele rij van die jonge knullen langs ons huis marcheren, op weg naar de hei. Wat een lekkers! “Met tweeën! … MARS” brulde mijn broer dan die er zo’n beetje naast liep. Dan gingen ze als een schoolklasje twee aan twee lopen. Ze hielden nog net geen handjes vast. “Hoofd der kolonne…. LINKS!” klonk het en dan gingen ze braaf het pad naast ons huis in naar het oefenveld in het bos achter ons huis. Vanuit een zolderraam had ik een prachtig uitzicht op de ‘mannen’, zoals mijn broer ze noemde. Wat een lekkertjes zaten er altijd bij! Als het warm was en ze moesten sporten in de buitenlucht was dat ook vaak op het veld. Een buitenkansje! Gevechtstenue uit- en sportbroekje aan. Jammie! En dan maar opdrukken, rennen, zweten. Ik heb me daar vaak suf staan vingeren bij het zolderraam. Oef, wat een lekkers.
Soms sloop ik de achtertuin uit om het allemaal van dichtbij uit de struiken te zien. Dan kon je zo dichtbij komen dat je ze zelfs kon ruiken. Vers jongenszweet, daar werd ik al meteen nat van. Dan die mooie spieren. Niet allemaal natuurlijk. Er waren ook van die slappelingen bij met spillebeentjes. Mijn broer nam zijn taak serieus en na een aantal weken zag je ze echt opknappen, die stadse bleekneuzen. Soms nam ik mijn beste vriendin Jansje mee naar zolder. Dan stonden we elk achter een zolderraam te vingeren. We spoorden elkaar aan en wezen dan op het lekkerste kontje: “Oh, kijk die, die blonde helemaal achteraan!” “Oh ja, ja, die is lekker. Kijk als hij bukt, oh, ik sta te soppen gewoon. Kijk hij staat recht; kijk van voor wat een bult in dat broekje.” “God ja, konden we hem maar even voelen. Warm, groot en dik. Mmmmm, oh, Ans, o, ik ga komen. Voor hem! Ja, harggh, ja, Ieieiek!” “Ik ook, Jezus, ja, oh, die in je buik, zo warm en sterk! Oeieiei, Pffufffft.”
Op een keer had ik haar zeker zo geil gemaakt met hitsige praatjes dat ze ineens naast me stond. Dicht tegen me aan. Ze greep onder mijn rokje mijn hand die het zo druk had en fluisterde: “Als we het bij elkaar doen is het nog lekkerder!” en ze drukte zo twee vingers diep bij me binnen. Het ging zo makkelijk, ik was al zo glad en nat. Ze ging diep en de vingers drukten omhoog en binnenin me richting het schaambotje. “Oh, ja, oh, Jans! Zo lekker” kreeg ik er nog net uit. Haar ritme was zalig. Ik was verdoofd. Ze reed zelf keihard tegen mijn dij op. Ik voelde het glijden van het vocht.
Toen ze haar duim stevig over mijn klitje roste, kwam ik huilend tegen haar aangeperst klaar zoals nooit eerder. Door mijn krampen en beuken kwam zij ook. Ik voelde het sap langs mijn dijen lopen en omarmd hielden we elkaar nog net overeind. Jeetje! Dat was zeker lekkerder dan als je het zelf deed. De jongens waren we even vergeten en we zaten op de grond bij te komen. Jansje was bepaald nog niet verzadigd denk ik, want ze spreidde haar benen, waarmee het rokje hoog opschoof zodat ik haar kleddernatte mutsje kon zien. Amechtig wreef ze zich over het klitje wat bijna licht gaf, zo gezwollen rood zag het. “Lik me Ans?” zuchtte ze zo hulpeloos geil. Ze keek me aan en ik zag de lust in haar ogen. Daar werd ik zelf ook weer helemaal week van. Likken? Deden meisjes dat bij elkaar? Zal wel, als zij het vraagt! Daar ging ik.
Mijn mond naar omlaag, naar het schattige gleufje. Vanzelf ging mijn kont omhoog en dat gaf weer veel spanning op de muis. Voorzichtig een likje, en nog een wat steviger. “Oh, ja, oh, wat zalig” hijgde ze en ze liet zich zo onderuit zakken dat ze haar hand bij mij naar binnen kon drukken, maar nu van de andere kant. Zalig liet ze de vingers in mij rondgaan. Steeds natter werd ze om mijn tong en lippen en ik sabbelde en zoog nu het klitje. Dat deed ik goed, want in no-time kwam ze sprietsend en lekkend en jammerend klaar. Daar werd ikzelf weer zo geil van en die drie (?) vingers waren zo heerlijk dat ik ook weer volgde. Zoveel sap! Het werd een donkere vlek op de houten zoldervloer! Jemig! Dat dit allemaal bestond!
Ik vond het wel tijd worden mijn lekkere stoute vriendin eens mee te nemen naar mijn uitkijkplek aan het oefenveld. “Dan kun je ze van heel dichtbij zien Jans!” Tof plan! “Misschien kunnen we ons lekker afvingeren terwijl we kijken” voegt ze eraan toe. “Komaan, we trekken de broekjes vast uit, dat ze ons niet in de weg zitten! Zie je toch niet onder je rok. Dan er bij, er is daar toch niemand.” We proppen de broekjes onder mijn matras en doen de rokjes in de nette stand. (In die tijd hadden de meisjes altijd een rok. Het was wel minimode, dat wel. Moeder had schoorvoetend ingestemd met een lengte op 1/3 van de dijlengte boven de knie. Wij meisjes (en de jongens óók) vonden 1/3 van de totale dijlengte onder de bil- aanzet leuker.
Dus als moeder en vader uit beeld waren vouwde we de tailleband om et- voilà! Dat zag er al veel beter uit. Desnoods trok je de rok nog wat verder omhoog boven je benige heupen en iedere jongen (vooral soldaten) draaide de kop als je langskwam. Zelfs broer Sjoerd (de sergeant) vloot af en toe plagerig (en genietend) naar ons! Dan wist je echt dat het goed zat. Heerlijk idee! Dus hup! Onze hipste gympen aan en daar tijgerden we door de bosjes naar waar we de jongens wisten en hoorden natuurlijk. In het bos de rokjes gauw in de hoogste stand! Lekker de zon op je blote benen. En het was nog makkelijker vingeren ook. Win-Win situatie zouden we nu zeggen.
De jongens waren druk met rennen en tegen elkaar op botsen en worstelden dan wie er de ander op de grond kreeg. Hijgen en zweten die gasten. Af en toe schoof er een sportbroek zo naar boven of naar onderen dat je een kont, een bilnaad of een paar harige ballen kon zien. “We hadden een verrekijker mee moeten nemen,” siste Jansje, die met een hoge blos op de wangen lag te genieten van het schouwspel. Haar handje druk onder de rok zo te zien. Ik had precies een dikke graspol tegen mijn venusheuvel weten te manoeuvreren en hoefde er alleen maar tegenop te duwen en te rijden, zachtjes met mijn heupen, om een fantastische stimulatie van de klit te krijgen.
Af en toen moest ik echt stilhouden om niet te snel te komen… “Toestemming om te pissen Sergeant?”, roept de meest gespierde van de jongens ineens. “Toegestaan Kneulman!” Buldert mijn broer terug. En toen! Toen zagen we hem op óns bosje aflopen. We doken in elkaar van angst om te worden gezien. Hij zag ons niet, Kneulman. Maar wij zagen de sportbroek zakken en daar was Hij! Lang en slap en de ballen zagen we ook hangen. Ik hoorde Jans duidelijk zuchten naast me. Een grote straal uit de leuter spettert naast ons tegen een boompje. Een brandslang gelijk. Genietend pakt de jongen hem nog even lekker stevig beet om de laatste druppels er kreunend van genoegen af te zwengelen. Nu hoor ik naast me duidelijk ook kreunen! Kneulman staat nog steeds met die lul in de hand. Hij heeft geen haast hem op te bergen en strijkt er genietend overheen. Rap wordt hij dikker en stijver en een beetje roder.
“Kneulman! Afknijpen! En rukken doe je maar in je eigen tijd!” Mijn broer snapt wat er gaande is, en is streng zeg. Jansje heeft met kwijlende open mond naar het moois zitten kijken. Als Kneulman had geweten dat er twee geile meiden zo dichtbij zaten te soppen had hij toegeslagen denk ik. Ondertussen komt Jansje op het woord ‘rukken’ zachtjes jankend klaar! Dat ontgaat Kneulman. Hij roept “Tot uw orders sergeant “, hijst de broek op en keert terug naar zijn maten.
“Zag je wat een joekel die had?” vraagt Jansje als we weer alleen zijn. “Ja, duh, ik ben niet blind hè.” “Hoe moet zo een er ooit bij ons inpassen?” prevelt Jans voor zich uit. Een retorische vraag zogezegd, want daar gaan we ooit achter komen. Maar nu nog even niet. Eerst maar lekker verder dromen en keten en meisjesdingen doen en dan komt het allemaal vanzelf wel onze kant op.
Voor nu kwam op de terugweg de bakker onze kant op! “Heremetijd!” schrok Jans, “we hebben de rokjes nog kort!” Ja, dat was waar. Vergeten terug te slaan. Te laat! De bakker (oude geilaard) heeft het al gezien. “Zo dametjes, wat zien jullie er heerlijk zomers uit,” kwijlt hij. Oh, Jeetje, hij zal het moeder vertellen en dan wordt het huisarrest of erger. Zoals nu ook nog steeds kies ik de vlucht naar voren. Aanval is de beste verdediging! “Dag meneer de bakker, mag ik weer even op uw stang zitten, net als vroeger?”
De bakker werkt nog met een fiets met een mand erop. Een ouderwetse degelijke herenfiets met een bel en een stang. Voor hij het weet hups ik op de stang. Het rokje schuift zo hoog, tot nét onder de plakkerige haartjes. Lief leg ik mijn arm om zijn nek om niet te vallen. Als vanzelf landt zijn rechterhand hoog op mijn dij, anders zou ik er misschien afvallen hè. “Je bent wel groot geworden kindje, sinds ik je het laatst voorop had.” Hij weet het zonder dubbele bodem te zeggen. “Het is maar goed dat ik een sterke, dikke stang heb …. op deze fiets…”
Ook dat komt er nog geloofwaardig uit, maar ik voel die hand naar boven gaan en weet zeker dat hij me wel eens op zijn echte stang zou willen zetten. Het is aan zijn hele schijnheilige smoel te zien. “We zullen hierover maar helemaal niets tegen Ans dr moeder zeggen hè meneer Bakker, dat u per ongeluk zo uw hand bij haar spleetje legde” fleemt Jansje. Ze heeft mijn spelletje door. Ik hops ook weer met een sprongetje van de stang af, en ja, nu is in een flits mijn dikke muis achter plakhaartjes in beeld. Als ik dan ook nog overdreven het rokje goed doe (daarvoor moest ik het echt even tot boven mijn billen ophijsen) is de bakker sprakeloos en volkomen weerloos.
“Oh, Ans, ik zie je billen, doe gauw recht je rok! Oh meneer de bakker, u heeft toch niets gezien hè? We hoeven toch niet te zeggen dat u Ansje op de stang heeft genomen in haar blote billen?” Ze schudt nog maar eens met die tieten bijna in zijn gezicht en trekt ook haar rokje gauw omlaag, in de mama-stand, zeg maar. De bakker is uitgeschakeld en kan alleen nog maar murmelen van “Dag meisjes, doe je de groetjes aam Mama?” Briljante samenwerking wij!