LORD EDDY
De volgende morgen is het of er na de multi-klaarkomactie met Gee van gisternacht opnieuw een bom in me ontploft. Als we op Ascot arriveren maak ik me meteen klaar om te gaan filmen, maar als ik amper mijn eerste shot maak van de Royal Box krijg ik daarin een jongen in beeld die mijn hart laat overslaan. Alexander Vlahos! Pas nog heb ik op Canal+ de hele serie over ‘Versailles’ zitten bingen, waarin hij Filip, de broer van Zonnekoning Louis de veertiende speelde. Hij kan het echt niet zijn, want dit exemplaar oogt een stuk jonger, maar hij is wel héel erg lookalike.
Hij heeft dezelfde donkere loshangende haren tot ver over zijn schouders, smokey-bruine amandelvormige ogen en net als ik een witte huid. Als ik inzoom zie ik dat hij ook weinig van de regels aantrok, net als ik is hij all-in-black uitgedost en dan ook nog in sloeberige skaterskleren.
Echt opwindend wordt het als ik zie dat hij me betrapt want hij spot me terwijl ik hem film, en hij toont dat door met een zeikerig lachje een middelvinger naar me op te steken. Dit kan ik niet over mijn kant laten gaan, hier is maar éen reactie op mogelijk en ik loop filmend naar hem toe, om hem zogenaamd te interviewen
Fuck you
Als ik dichterbij kom is het steeds bizarder om te zien hoeveel hij op Alexander Vlahos lijkt. Ik was zo bizar geil op hem, zoals hij eruit zag al prins Filip in ‘Versailles’. Hoe dichter ik hem nader, hoe meer ik weer die geile reactie in mijn lijf voel, alle bloed lijkt naar mijn kutje te trekken. Ik kan wel voelen dat Gee het vannacht grondig opwarmde, ik hoop ‘by jove’ dat ik hier zo meteen niet gewoon van onder m’n jurkje ga staan lekken.
Tegen de tijd dat ik nog steeds filmend vlak bij hem ben steekt hij met een grijnslachje opnieuw zijn middelvinger op en dat maakt dat ik hem geschikt vindt voor mijn vingerstattoo. Ik laat mijn camera zakken als ik vlak voor hem sta, doe die in mijn schoudertas, stroop dan heel relaxed de handschoen af die mijn tattoo verbergt en als mijn hand bloot is steek ik hem als een box naar hem toe. Eerst leest hij ‘F.U.C.K’ en als ik dan mijn hand omdraai en die geopend opsteek komt het vervolg in beeld: ‘Y.O.U’
De jongen zet eerst grote ogen op en schatert het dan uit, waarbij hij zo ver achteroverleunt dat het stukje van zijn buik tussen zijn navel en zijn broekband zichtbaar wordt. Ik kan er niks aan doen, mijn ogen zuigen zich er onontkoombaar aan vast en door mijn hele lijf voel ik de reactie die hij in me oproept. Mijn tepels springen zowat van mijn tieten af en ik mag een biet zijn als ik nu niet écht sta te druppelen, ik voel gewoon hoe van binnen alles wordt klaargestoomd voor een ‘royal entrance’. De jongen ziet mijn reactie ook want hij op zijn beurt focust zich op mijn tepels die zowat door de linnen stof heen lijken te prikken, het kan niet anders of hij ziet nu ook de ringetjes door mijn harde tietpunten zitten.
Dan buigt hij zich naar me toe en fluistert: ‘wat is dat met dat ‘fuck you?’’ Geen idee wat er ineens in me gevaren is want ik fluister met mijn lippen in de buurt van zijn oor terug: ‘sorry voor de verwarring, het is eigenlijk een foutje, dat tweede woord, want er had moeten staan… ‘me’. Yes, hij slaat rood uit. Als hij een beetje van de schrik is bekomen en me heeft gevraagd naast hem te komen zitten, vraagt hij: ‘ik zag dat je uit de box van de Palmers kwam. Hoor je daarbij?’ Ik knik: ‘yep, aangenaam, Lola, het zwarte schaap van de familie. Voor familie en vrienden is het Loo.’ De jongen laat een zacht fluitgeluidje horen: ‘whow, de enige echte Lady Lola Palmer. Ik heb over je gehoord van George, die bij jou in huis woont. Lola het razende poetswonder. Ik had je me echt heel anders voorgesteld, weet je dat jouw bijnaam Lola the Untouchable is? En dan mag ík jou nou ineens neuken?’
Oeps, de wereld is weer eens heel klein. Dit is geheel nieuwe informatie, geen wonder dat ik daar in huis niet aan m’n trekken kom. Dan heeft Ann dus toch gelijk, maar snappen doe ik het niet, zie ik er zó afstandelijk uit?
Ik leun nog wat dichter naar de jongen toe en vraag dan: ‘hoezo, zie ik er onaanraakbaar uit…?’ De jongen grijnst breed: ‘volgens mij wil iedereen jou héel graag overal maar dan ook echt óveral aanraken, Lady Lola, maar ik zie een brede slotgracht en een dikke muur om je heen. Weet je dat niet? Serieus, je kijkt me aan of je me keelt als ik je ook maar even durf aan te raken. Misschien moet je toch oefenen op een gezicht dat lijkt op ‘ik ben beschikbaar’. Maar voor mij maakt ’t niet uit hoor, want ik denk dat ik je barricades toch wel weet te overwinnen. Hoorde ik tussen de regels door niet zoiets als ‘Fuck me?’
Die is wel aan me gewaagd, ook recht op zijn doel af. Dat zal-ie dan wel eerst moeten verdienen en sowieso wil ik nou wel eens weten wie hij is: ‘wat doe je hier bij de royals?’ Weer dat geile dunne grijnsje:’ wat dacht je van misschien ’n royal zijn?’ Nu is het mijn beurt met grote ogen te kijken, nog nooit gezien hier, maar ja, d’r zijn er onderhand ook zoveel, royals zijn net konijnen, oh-jee, als de dynastie maar niet uitsterft, ze fokken maar door. De jongen moet nu weer echt schaterlachen van mijn verbazing en opnieuw komt dat stukje buik bloot. Het lijkt haast alsof mijn tepels rechtsreeks daarmee verbonden zijn want opnieuw priemen ze liefst compleet door de dunne stof heen. Tot mijn genoegen zie ik dat de jongen het ook ziet en dit keer zie ik als reactie iets bewegen bij hem, om precies te zijn in zijn broek.
Hij slaat gauw zijn ene been over het andere om zijn stijve voor me te verbergen, maar dat is natuurlijk al te laat en met wat gegrinnik laat ik hem weten dat hij door de mand is gevallen.
Hij gaat dan verder alsof zijn neus bloedt: ‘de opa van mijn opa was de jongere broer van George de zesde, weet je wel, de pa van queen Elisabeth die net dood is. Ik ben dus een royal maar dan wel een ergens uit een klein zolderkamertje achteraf in het koninklijk huis’ grijnst hij. ‘Het voordeel daarvan is wel dat ik geen last heb van paparazzi, zoals achterneef Harry’ plakt hij er dan nog aan vast.
Ik vind hem leuk! Hij is niet alleen heel mooi maar heeft óok een humor die me wel ligt.
‘En hoe héet deze royal dan wel, zit er nog de onthulling van een naam in?’ Weer dat lachje: ‘Edward, m’lady. Lord Edward Windsor, derde zoon van de Hertog van Gloucester, om precies te zijn. In welke rangorde dan ook totaal onbelangrijk, want als derde zoon ben ik ‘spare’ van de ‘spare’, kortom, er wordt nergens iets van mij verwacht en er wordt dus ook nergens iets aan mij nagelaten. Wat ik wel cadeau krijg is deze jaarlijkse poespas hier, omdat mum ons dan vanwege haar verjaardag bij elkaar wil hebben om ons te showen…’ besluit hij met een dunnig lachje. Hij vindt het dus toch niet echt leuk, dit allemaal, wat me op een idee brengt.
Ik houd hem mijn f.u.c.k-vingers voor en als hij dan heel elegant een kusje op allevier de letters geeft die zich qua gevoel rechtsreeks mijn lijf inboren zeg ik: ‘I am só honoured, Sir Edward.’ Sir Edward reageert met: ‘hoho, m’lady, voor familie en vrienden heet ik Eddy, en daar reken ik jou ook al een beetje toe. Het is dus Eddy, please.’ Dan zeg ik, genadiglijk knikkend: ‘oké Eddy, zeg jij dan ook maar Loo.’ Het ijs is gebroken.
Stablesex
Nu de eerste spanning van onze kennismaking eraf is komt mijn project voor de filmacademie weer terug in mijn mind. Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd hier een beetje duf te gaan zitten kletsen met al die ons nieuwsgierig aanstarende society-types om ons heen, want ik heb een film te maken. Bovendien wil ik dat deze jongen me eindelijk eens de seks geeft die ik zoek en ik vertel hem mijn idee: ‘Eddy, ik liep te filmen omdat ik voor mijn opleiding een korte film moet maken over het echte leven achter een mooie voorkant. Daarom koos ik voor Ascot, want als er ergens een gepimpte voorkant en dus ook een real-life achterkant is… wil je me daarbij helpen?’ Eddy kijkt me nieuwsgierig aan en vraagt: ‘wat moet ik daarvoor doen?’ ‘Eh, well, ik heb een idee voor het filmen van die achterkant, maar ik heb jou daar zeg maar als gids bij nodig.’
Ik zie Eddy even denken, dan: ‘en wat krijg ik daarvoor terug?’
Zeg mij nooit dat royals niet kunnen onderhandelen: ‘als dank mag m’lord tot slot van zijn dienstbaarheid mijn muur omlaag halen en mijn slotgracht dempen.’ Opnieuw is daar die schaterlach en opnieuw is daar die blote buik, opnieuw zijn daar mijn stijve tepels die opnieuw mijn buik in vuur en vlam zetten. Oef, het slaat me nu echt heet uit, we moeten weg hier. ‘Come on’ zeg ik en terwijl ik al aan loop zie ik hoe Eddy een verontschuldigend gebaar maakt naar zijn familie, waarna hij achter me aan rent.
Als we pal achter de Royal Box een rustig plekje hebben gevonden leg ik Eddy mijn idee voor, dat ik ervan uit ga dat hij hier als royal alles wel zo’n beetje kent en dat hij daarom voor mijn camera als het ware als filmgids optreedt. Eerst moet hij me terwijl ik film langs de voorkant van alle glitter en glamour leiden. Daarna moet hij me alles daar achter laten zien, en dan vooral de plekken waar de mensen het werk doen om dit mogelijk te maken.
Mijn voorstel blijkt een gouden greep te zijn, want omdat hij dus een Windsor is heeft Eddy overal vrij toegang. Voor het gemak heeft hij zijn badge omgehangen en als iemand al eens vraagt wat ik bij hem loop te doen met die camera, reageert hij dat het om een project voor onze gezamenlijke studie gaat.
Hij leidt me langs het hele terrein, maar vooral in het deel dat alleen bestemd is voor eigenaren en hun genodigden krijg ik precies te zien wat ik zoek. Op een enkeling na die serieus met de paarden bezig is blijkt het vooral éen grote zwerm mensen te zijn die bezig is met zien en gezien worden, aantrekken en afstoten, smoezen, bekokstoven, konkelfoezen, roddelen, netwerken, deals sluiten, elkaar afkammen, name it.
Daarnaast is het vooral heel leuk hoe Eddy ondertussen commentaar levert, ik was van plan alleen de beelden te laten spreken maar zijn stem eronder is misschien wel een heel mooie aanvulling. Hij begrijpt precies wat ik wil vastleggen en wijst me met veel ironie in zijn commentaren voortdurend op situaties die daaraan voldoen. Dan is het de beurt aan de achterkant, de schoonmaakdienst, de tuin- en baanmensen, de keukens en bediening, de stallen. Er zijn minstens evenveel mensen bezig om dit allemaal mogelijk te maken als dat er bezoekers zijn. En bij hen zie je niks van al het gedrag daarbuiten, op al deze plekken is het vooral hard werken geblazen, met soms een onderlinge grap.
Op een gegeven moment als we het meeste wel gezien hebben vraagt Eddy: ‘en schone jonkvrouw, wanneer is het tijd uw muur omlaag te halen en uw slotgracht te dempen?’ Eerlijk is eerlijk, Eddy heeft het verdiend en ik ben er ook wel aan toe, die jongen heeft het vermogen om voortduren geile bliksemschichten op me af te schieten. ‘Wat dacht je van een hooizolder? Ik zag er daarginds wel een geloof ik.’ Met een brede grijns gaat Eddy me voor en niet veel later hebben we aan het eind van het enorme stallencomplex de ideale plek gevonden. In een uithoek waar maar weinig mensen lijken te komen gaat een ladder naar boven en eenmaal boven liggen daar behalve enorme bergen hooi ook heel veel paardendekens opgeslagen. Het ruikt er ontzettend naar paard, maar vooruit, op Ascot ruikt het overal naar paard, het is niet heel vreemd als we met dat luchtje om ons heen terugkomen bij onze families.
De zolder beslaat de hele lengte van de stal. Het hooi wordt aangevoerd met een lopende band en boven iedere paardenbox is een gat gemaakt waardoor het in de voerbakken belandt. In de achterste hoek schijnt de zon door wat kleine raampjes naar binnen, wat het hier een heel speciaal sfeertje geeft, in de goudgele lichtbanen dwarrelen duizenden stofjes rond. In die hoek werken we flink wat hooi op een hoop, leggen er de paardendekens erover en klaar is ons werkterrein Dan pakt Eddy door, hij komt dicht voor me staan: ‘zo, nu eerst uw muur maar omlaag halen, m’lady’ en voor ik het me goed realiseer trekt hij de rits op mijn rug open.
X. Zara