NOZEMS
Ik snap nu wel waarom we die eerste drie maanden op het terrein moeten blijven want het is echt zwaar. We moeten veel leren en moeten onder begeleiding ook al vier hele dagen per week werken. En het is echt niet alleen maar de zwakzinnigen verzorgen, er komt ook veel sjouwwerk en poetsen en nog veel meer bij kijken. Bijna iedere avond ben ik bekaf, liefst zou ik dan vroeg gaan slapen maar er is altijd wel iets waar ik op moet studeren en dan is er natuurlijk ook nog mijn gitaar. Meestal vind ik ook nog wel een half uurtje om te pingelen op de liedjes van Elvis, Roy, Ricky of Cliff, terwijl ik naar hun liedjes luister op mijn platenspeler. Ik wil leren hoe ze hun akkoorden hebben bedacht en hoe je die kan toepassen. Ook puzzel ik uit welke teksten ik goed vind en wat daarbij hun geheim is, want ooit wil ik ook zelf liedjes kunnen schrijven.
Nozems
Inmiddels ben ik wel heel nieuwsgierig geworden naar die nozems. Als de drie maanden eindelijk voorbij zijn sta ik strak van de zenuwen als we voor het eerst met een hele groep meisjes uit gaan naar Nijmegen. De mentrix heeft ons opnieuw helemaal bang gemaakt voor ze, langzamerhand heb ik het gevoel gekregen dat alleen al naar ze kijken leidt tot de zondeval, zoals die volgens mama in de bijbel beschreven staat.
We gaan naar een enorme dancing aan de rand van het centrum en het is een openbaring zoals het daar aan toe gaat, we staan tussen hordes meisjes die giechelend kletsen en samenklitten, allemaal in afwachting van een jongen die ons komt vragen. Maar diezelfde jongens staan ook maar wat bij elkaar te hangen en stoer te doen, maar ondertussen loeren ze schichtig rond waardoor het lijkt alsof ze ons niet durven te vragen. Maar later op de avond komt het dan toch op gang en gelukkig blijk ik goed in trek te zijn, ik krijg daarna geen moment van rust meer. Aan het einde van de avond heb ik als we rennend nog net de laatste bus weten te halen het gevoel dat ik geen voeten meer over heb.
Dat van die nozems vond ik wel érg meevallen, volgens mij maakt iedereen er meer van dan wat het echt is. Wat ik vooral zie zijn jongens die met vettigheid hun haren hoog opkammen en een beetje stoer bijna op hun buik liggend op hun brommers rondrijden of wat bij elkaar hangen. Ik kan niet zeggen dat het me erg opwindt. Hoewel, we gaan zo’n beetje ieder weekend dansen en éen keer heb ik me door zo’n jongen terug laten brengen. Dat was eerlijk gezegd wel heel opwindend, tegen de rug van die jongen liggend, mijn armen strak om hem heen, mijn benen om zijn heupen geklemd met als gevolg dat mijn rokje erg hoog opkroop, het voelde bijna alsof ik in mijn onderbroekje voor iedereen te kijk rondreed.
Het meest opwindende was eigenlijk het trillen van het zadel tussen mijn benen, wat nogal werd versterkt door dat warme lichaam van die jongen waar ik strak tegen aan lag en die ik klemvast tussen mijn benen had. Ik kan nu wel begrijpen dat er meisjes zijn die zo’n jongen daarna in hun kamertje smokkelen om samen nog wat meer opwindende verkenningen uit te voeren. Maar ik doe daar niet aan mee, de jongen is wel aardig maar nou ook weer niet zó aardig dat ik me om hem zou laten wegsturen.
Klaar komen
Toch is er achter op die brommer wél iets met me gebeurd, eenmaal terug op mijn kamertje voel ik me erg onrustig. Dankzij de Sextant die we hier stiekem aan elkaar doorgeven weet ik hoe het daar beneden bij mij allemaal werkt, dat ik als meisje een ‘vagina’ heb waar de ‘penis’ van een jongen in past en dat daar ‘een zekere opwinding’ aan vooraf gaat.
Als er geen penis beschikbaar is kun je er iets aan doen door te ‘masturberen’ en dat ben ik dan ook ijverig gaan oefenen, inmiddels beheers ik die kunst al behoorlijk goed. Ik verheug me er op mijn nieuwe vaardigheden zo meteen weer in de praktijk te brengen, maar eerst even douchen. Douches bestaan nog niet zo lang, thuis hebben we er een en het is heerlijk dat we die hier ook al tot onze beschikking hebben, al is het wel een gezamenlijke en staan we vaak met meerdere meisjes tegelijk eronder. Zo ook nu, na het dansen is iedereen bezweet en is het heerlijk om je nog even af te spoelen. Het is dus het een drukte van belang van blote kwebbelende en gillende meisjes, allemaal nog opgewonden van het uitgaan.
Ik kleed me uit in de gezamenlijke kleedruimte en voor de grote spiegels bekijk ik mezelf kritisch. Eerlijk gezegd ben ik niet ontevreden over wat ik zie, mijn borsten zijn gelukkig nog ietsje gaan groeien en hoewel ze nog steeds niet heel groot zijn mogen ze er nu best zijn. Ze staan als ronde bolletjes stevig op mijn lichaam en zijn getooid met kleine roze tepels, die nu erg hard zijn. Over het bosje haar tussen mijn benen ben ik ook tevreden. Gelukkig is het niet zo’n oerwoud geworden als bij sommige andere meisjes, het bedekt heel beschaafd mijn gleufje en heeft dezelfde blonde kleur als de haren op mijn hoofd. Ik heb inmiddels serieus lange haren, wat veel andere meisjes nog steeds heel vreemd vinden omdat zij het nog altijd touperen, maar dat vind ik dus echt niks meer, zo’n toeter van haar op je hoofd.
Eenmaal onder de douches kan ik het niet laten en vergelijk ik me met de andere meisjes, terwijl ik wel zie dat zij dat natuurlijk ook doen, want ik word veelvuldig bekeken. Ik kan maar niet begrijpen dat er zoveel verschillen zijn, vergeleken met de meeste meisjes ben ik vrij tenger en smalletjes, terwijl sommigen rondingen hebben waar ik wel eens jaloers op kan worden. Terug op mijn kamer ga ik bloot op mijn bed liggen en terwijl ik met mijn ene hand mijn borsten streel, breng ik mijn andere hand tussen mijn gespreide benen, precies zoals de instructies in de Sextant beschrijven.
Aan de bovenzijde van het gleufje dat bij mij naar binnen leidt zit een bultje en dat is bijzonder gevoelig voor mijn aanrakingen. Als ik dat beroer lig ik door mijn bekken op en neer te bewegen al snel heftig tegen mijn hand op te wrijven, net zolang tot dat heerlijke gevoel weer opkomt. Heel voorzicht steek ik ook mijn middelvinger in mijn gleufje naar binnen en als ik die in mijn vagina wat open neer schuif voelt het helemáal heerlijk. Volgens de NVSH is dat ook wat een jongen met een penis in je doet en als je dan dat fijne gevoel krijgt heet dat een ‘orgasme’ of ‘klaarkomen’.
‘Klaarkomen’ als benaming van deze fijne activiteit vind ik geloof ik wel het meest kloppen, het klinkt leuker en je bent daarna ook inderdaad wel echt kláar. Met een rozig gevoel val ik uitgeput in slaap.
Langharig werkschuw tuig
Inmiddels hebben de nozems met hun kuiven hun langste tijd gehad, geloof ik. Dankzij nieuwe bands als ‘The Beatles’ en ‘The Rolling Stones’ laten veel jongens nu hun haren lang groeien en zijn de meeste buikschuivers ingeruild voor een Puch of een Tomos, van die hippe brommers met een hoog stuur. Zelf heb ik inmiddels ook een brommertje met een verhoogd stuur, een knaloranje Berini, zo een met een mandje op een rekje op het voorwiel, gekocht van mijn zuur verdiende geld en ik ben er apetrots op. Het geeft me de vrijheid om te gaan of staan waar ik wil en dat doe ik dan ook ijverig, bijna iedere week ben ik minstens twee keer in Nijmegen te vinden.
Eindelijk hebben ook veel meisjes mijn voorbeeld gevolgd door te stoppen met dat touperen. Ik vind de nieuwe mode aanzienlijk leuker, meisjes zien er niet meer zo opgeprikt uit en jongens met lang haar krijgen er een zachter uiterlijk door, wat me wel bevalt. Ook is het leuk dat er veel meer hippe kleding is gekomen, sinds kort gingen in de inrichting onze uniformen in de mottenballen en mogen we de kleding van onszelf dragen. De nieuwste rage zijn de spijkerbroeken, sinds die uit Amerika kwamen overwaaien heeft iedereen ze en ik draag er ook regelmatig een, meestal samen met een spijkerjackje. Maar nog vaker trek ik toch een minirokje aan, ik vind dat zeker als het warm is prettiger dragen en mijn benen komen daaronder zo mooi tot hun recht.
Inmiddels ga ik niet vaak meer naar de dancing, het is daar iedere avond van het weekeinde hetzelfde. Het is gewoon een vleeskeuring van meisjes, terwijl wij als onnozele schapen maar moeten afwachten of we worden gevraagd, ik voel me daar inmiddels echt te goed voor. Sinds kort heb ik samen met wat andere meisjes ‘Doornroosje’ ontdekt, een alternatief jongerencentrum waar ik het veel leuker vind, altijd is er wel iets te doen. Het begon toen we op een gegeven moment ergens een pamfletje zagen hangen dat ‘The Golden Earrings’ er zouden optreden en waarschijnlijk zal ik die avond mijn hele leven niet meer vergeten.
Ik kan het bijna niet geloven wat zo’n groepje van maar vier jongens aan muziek weet te maken, het is alsof ik nu pas begrijp waarom ik altijd zo graag op mijn gitaar speel, alsof het een voorbereiding was voor deze ervaring. De muziek die die Haagse jongens maken is niet eens steeds even mooi maar het rauwe en het indringende ervan is geweldig, het giert door je lichaam en het is alsof ik volledig door hen ben wakker geschud. Ineens ben ik heel anders om me heen gaan kijken, het leven is niet alleen maar hard werken zoals papa en mama en al die andere grote mensen doen, je mag er ook van genieten. En muziek is daarbij heel belangrijk. Inmiddels zijn er ook in Amerika veel vernieuwende artiesten opgestaan zoals Joan Baez, Bob Dylan en ‘The Byrds’. Ik wil ze allemaal leren kennen en kunnen naspelen op mijn gitaar.
Ik voel dat ik aan het veranderen ben en ik denk dat ik dankzij deze nieuwe instelling Ernst heb leren kennen. In Doornroosje komen heel andere jongens dan in de dancing, ze lopen voorop in het laten groeien van hun haar en ook lopen ze voorop in het laten zien dat je in het leven plezier mag hebben. Niet dat ze dat plezier altijd tonen, want ze hebben de hash ontdekt en daar word je nou niet bepaald heel bruisend van. Door de grote mensen worden zij heel denigrerend ‘langharig werkschuw tuig’ genoemd, wat echt maar half klopt. Dat werkschuwe begrijp ik nog wel maar tuig is totaal niet op zijn plaats want deze jongens doen nog geen vlieg kwaad, daar zijn ze meestal dankzij de hash veel te sloom voor.
Reddende engel
Maar goed, wat ik wil vertellen is dat ik zojuist in een van die hangerige groepjes langharigen een jongen zag die zeg maar bij mij de bliksem deed inslaan, het raakte mij tot tussen mijn benen, iets wat ik nog nooit zó gevoeld heb. En zo te zien gebeurde dat bij hem ook want ik merkte op dat zijn ogen ondanks de hash-sigaret die hij rookte ver open gingen en dat hij me daarna zo lang nakeek dat hij zijn nek zowat verrekte. Hij oogt als mijn totale tegenstelling, waar ik blond ben en blauwe ogen heb is hij gezegend met lange zwarte haren en donkerbruine ogen, alsof hij een halfbloed is. Hij is echt mooi om te zien en het voelt terwijl ik hem passeer en we elkaar aankijken alsof hij in éen seconde volledig bezit neemt van mijn wezen. Terwijl ik doorloop naar het podium ben ik me intens bewust van hoe hij me nakijkt, het voelt bijna alsof ik zweef.
Het is wat ze hier in Doornroosje noemen de ‘Probeer-het-ook-maar-eens avond’. Eén keer per maand op vrijdagavond kan iedereen die muziek maakt zich inschrijven om hier een kwartier lang de eigen kunsten te vertonen, waarna de avond wordt afgesloten met een regionale veelbelovende band. Heel vaak is het niet echt goed wat mensen dan ten gehore brengen, maar ze doen hun best en soms zit er echt een pareltje tussen. Ik heb na lang aarzelen besloten ook een keer mee te doen, enkele meisjes die bij mij in de flat op dezelfde gang wonen vinden dat ik echt talent heb. Na lang zoeken en veel aarzelen selecteerde ik twee nummers, ‘Hello Mary-Lou’ van Ricky Nelson en ‘Blowin’ in the wind’ van Bob Dylan. Voor de zekerheid nam ik ook nog ‘Twist and shout’ van The Beatles en avond na avond studeerde ik ze in, inmiddels kan je me midden in de nacht wakker maken en dan zing ik ze half-slapend zo voor je weg.
Speciaal voor vanavond heb ik kleding in die nieuwe hippietrend gekocht op de tweedehands markt bij de Stevenskerk, een lange rok en een fleurig bloesje, en in mijn haar heb ik enkele dunne staartjes met veelkleurige koordjes gevlochten. De rest van mijn inmiddels echt lange blonde haren heb ik los laten hangen en samen met de lijntjes om mijn blauwe ogen vind ik dat ik best wel om aan te zien ben. Ik hoopte dat me dat wat zelfvertrouwen zou geven maar tegen de tijd dat ik aan de beurt ben gieren de zenuwen me door mijn lichaam en als ik met mijn gitaar op het podium op een hoge kruk mijn plaats inneem, ben ik inmiddels erg bang dat ik geen noot meer uit mijn keel krijg.
Als ik word aangekondigd door een jongen die het amper voor elkaar krijgt boven het lawaai uit te komen besef ik dat het misschien niet zo slim was om zo’n rustig nummer als ‘Blowin’ in the wind’ te kiezen, maar daar is het nu te laat voor. Toen ik opkwam was iedereen wel even stil om me aan te gapen maar inmiddels is het alweer zo lawaaierig dat ik daar nooit bovenuit ga komen. Als ik inzet komt het schijnbaar bij niemand op om eens te gaan luisteren en al na een halve minuut vraag ik me af waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben. De meisjes die vanuit de inrichting met me mee kwamen zie ik in de verte verdwijnen, blijkbaar generen ze zich voor me nu ik er niets van bak.
Ik begin me net te bedenken dat ik er maar beter mee kan ophouden als juist op dat moment die leuke halfbloed-jongen voor het podium opduikt. Hij geeft me een grappige knipoog, gebaart me even te stoppen, springt dan op het podium en brult ‘koppen dicht allemaal en luisteren!’ En het werkt, langzaam maar zeker wordt het stil en dan zet ik opnieuw in. Ik heb geen idee of het door iedereen een succes gevonden wordt, aan het eind krijg ik een dun applausje maar ik heb er in ieder geval éen fan bij, en dat is die leuke jongen. Hij is niet meer voor het podium weg gegaan. Na afloop klimt hij er weer op en roept dan in mijn oor: ‘dat was heel mooi, ontzettend mooi meisje!’
X. Zara