Kokette Katinka (3/slot)

BEATNIKS

Ik vond mijn optreden niet echt een succes en zonder die jongen zou het al helemaal niks zijn geworden. Maar als ik mijn gitaar wil pakken om het toneel te verlaten zegt hij ‘volgens mij je nog niet klaar.’ Vervolgens pakt hij een of ander trommeltje uit een stapel muziekinstrumenten achter ons, gaat dan in kleermakerszit naast me zitten met dat ding tussen zijn benen en knikt me toe, alsof het vanzelfsprekend is dat we nu samen verder gaan.

Blijkbaar kijk ik hem nogal dommig aan want met een brede lach geeft hij me weer een knipoog en zegt dan: ‘kom-op …ehm?’ ‘Katinka’ reageer ik. Hij weer: ‘Hmm, leuke naam, Katinka. Nou, ik ben dus Ernst. Kom-op Katinka, zullen we dan maar? Ik begeleid je.’ Ik kan moeilijk hier ruzie gaan staan maken dat hij weer moet vertrekken en dus zet ik ‘Hello Mary-Lou’ in, en ik moet eerlijk zijn, als hij eerst zachtjes maar dan steeds aanweziger een ritme onder mijn liedje zet krijgt het wel meteen veel meer kracht.

Dat is ook te merken aan de zaal want mensen beginnen al gauw een beetje mee te bewegen en als aan het eind van het nummer zo’n beetje iedereen mee staat te doen krijgen we een dik applaus. ‘Heb je nog een nummer?’ vraagt Ernst en dan zet ik ‘Twist and shout’ in. Verbluffend zo snel als mijn gitaarspel en zijn trommeltje elkaar gevonden hebben, samen vormt het een drijvende ritmesectie, waardoor mijn zang veel beter tot uiting komt. Nu gaat de zaal echt helemaal los en aan het slot mogen we een groot applaus in ontvangst nemen.

Het is Ernst met Katinka

Dan neemt Ernst mijn hand en trekt hij me mee richting zijn groepje vrienden, alsof het totaal vanzelfsprekend is dat ik daarin toestem. Daar is het inmiddels een vrolijke bedoening geworden, er zijn nog meer jongens en ook nogal wat meisjes aangeschoven. Bij hen aangekomen zet Ernst zoals daarstraks op het podium een flinke stem op: ‘Hallo allemaal, dit is Katinka’ en dan zachter tegen mij, duidelijk een beetje geinend: ‘welkom bij de langharigen ofwel die verdomde Beatniks, Katinka.’ Alsof ze me allemaal al jaren kennen wordt er een zitzak voor me vrij gemaakt en als ik plaats wil nemen ploft Ernst opnieuw alsof het de gewoonste zaak van de wereld is naast me. Omdat het een beetje krap is zitten we dijbeen tegen dijbeen en als ik me een beetje van hem af probeer te bewegen is daar weer die leuke knipoog: ‘relax meisje, ik doe je niks hoor’ en dan laat ik het maar gaan, deze jongen is een soort van windhoos die ik maar moet laten uitrazen.

In het begin voel ik me wat ongemakkelijk maar spoedig blijkt dat het een heel aangename groep jongelui is, als je praat is het goed, als je zwijgt is het ook goed, alsof het een beekje is waar het water in rustig tempo naar het laagste punt veel verderop kabbelt. Na een tijdje van alles eens goed in me opnemen vraag ik aan Ernst wat dat nou eigenlijk zijn, ‘Beatniks’. Hij vertelt me dan dat het jongeren zijn die vinden dat de volwassenen er eigenlijk een zootje van hebben gemaakt en dat iedereen wel met wat minder toe kan. Dan hoef je niet zo hard te werken, het is beter voor het milieu en je houd meer tijd over voor elkaar en voor de liefde.

Tja, zit wel wat in allemaal, eerlijk gezegd heb ik daar allemaal nog niet zo over nagedacht. Ondertussen komt er regelmatig een hash-sigaret voorbij maar ik sla steeds over, geen idee wat dat spul met je doet. Na de derde of de vierde keer houdt Ernst de sigaret voor mijn mond: ‘toe Katinka, probeer het eens, best wel relaxed hoor.’ Eerlijk gezegd denk ik dat ik dit nooit zou hebben gedaan als de sfeer niet zo ontspannen zou zijn geweest. Ik voel me volledig op mijn gemak bij Ernst en al deze andere mensen en voor ik het besef neem ik een trek. Waarna ik ook meteen spijt heb want ik proest het uit, wat een gemeen gevoel in mijn longen!

Maar Ernst houdt aan en ook de ronde daarop doe ik uiteindelijk toch mee, en dan is het al een stuk minder gemeen, omdat ik nu weet wat me te wachten staat. Na nog een paar keer een ‘hijs’ genomen te hebben voel ik me intens ontspannen worden en geniet ik nog meer van deze groep mensen en van Ernst zijn lichaam tegen het mijne. De zitzak is eigenlijk te klein voor ons tweeën, wat als gevolg heeft dat hij over de hele lengte van zijn lichaam tegen het mijn drukt, wat ongekend intiem voelt, nooit eerder zat ik zo tegen het lichaam van een jongen. Nou ja, behalve dan toen bij die nozem, toen ik achterop zijn brommer tegen zijn rug gedrukt zat.

Commune

De avond vliegt voorbij en tot mijn verrassing, als de laatste band wordt aangekondigd, springt de hele groep om me heen op en beklimt iedereen het podium, jongens, meisjes, allemaal pakken ze een instrument uit de stapel die daar klaar staat. De jongen die mij ook aankondigde roept dan dat dit het laatste optreden is en vraagt aandacht voor ‘de veelbelovende groep LYLE’! Ik sta vooraan, tegen het podium gedrukt, terwijl iedereen achter me naar voren opdringt om maar niks te hoeven missen. Een meisje naast me zegt dat LYLE hier wel vaker optreedt en dat dan altijd de tent helemaal wordt afgebroken.

En ze heeft gelijk, er ontrolt zich daarna een schouwspel voor me wat ik nog nooit beleefde. De groep speelt vrolijke muziek die zo intens aanstekelijk werkt, dat iedereen al gauw staat te bewegen en te dansen. Geen van de nummers die ze spelen hoorde ik ooit eerder en toch lijkt het alsof het allemaal bekende muziek is, het lijkt wel wat op die oude volksmuziek, maar dan opnieuw uitgevonden.
Er staan zeker tien mensen op het podium en allemaal bespelen ze wel een instrument, viool, drums, gitaren, ik zie zelfs een blokfluit en een accordeon en alles bij elkaar klinkt het ontzettend aanstekelijk. En hoe kan het ook anders, Ernst blijkt de grote gangmaker te zijn, hij kletst de boel aan elkaar, hij is de zanger en nou ja, wat is hij eigenlijk niet. Boven alles blijkt hij heel leuk te zijn want steeds weer krijg ik knipoogjes van hem en langzaam voel ik hoe mijn lichaam begint te leven voor hem.

Als LYLE op een gegeven moment lijkt af te ronden roept Ernst ineens: ‘en dan nu een extra toegift met een speciale gast!’ Ik zie hoe dit voor de andere leden van de groep als een verrassing komt, maar als hij op een mondharmonica heel verstild ‘Blowin’ in the wind’ inzet snapt iedereen direct wat er gaande is. Ze pikken na de eerste maten de melodie op en dan komt Ernst naar me toe en hoewel ik heftig nee schudt sjort hij me alsof ik niks weeg met zijn beide handen onder mijn oksels het podium op. Daar drukt hij me mijn gitaar in mijn handen en brult dan door de microfoon ‘mag ik voor de tweede keer vanavond jullie aandacht voor dit zeer getalenteerde meisje, onze eigen kokette Katinka!’ Als dan ook nog eens de hele zaal in gejoel en gefluit en geklap uitbarst zet ik me over mijn gêne heen, maak een kleine révérence en haak met mijn gitaar in op de melodie die LYLE nog steeds als intro gaande houdt.

Het wordt de meest spirituele ervaring van mijn leven tot dat moment. Het is ongelofelijk om met een groep enthousiaste gelijkgezinde mensen muziek te maken, muziek die ook nog eens goed ontvangen wordt. Samen met Ernst zing ik de coupletten waarna de hele zaal het refrein ‘the answer my friend, is blowin’ in the wind’ mee zingt en op de maat klapt en stampt. Het lijkt alsof iedereen in een roes komt, het doet er allemaal niet meer zo toe, het leven dient zich aan en we hoeven alleen maar mee te gaan in de flow die het aanbiedt. Ik begrijp niet waar ik het vandaan haal maar dit zijn de gedachten die als vanzelf in me opkomen, terwijl ik daar eindeloos die zin herhalend sta te zingen.

Na afloop is het volstrekt ondenkbaar dat ik meteen naar mijn verpleegsterskamertje in de zwakzinnigeninrichting terugkeer, er is geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om Ernst nu alweer los te laten. Bovendien móet ik ook wel met hem en de rest van LYLE meegaan, want mijn ‘vriendinnen’ van de inrichting kozen het hazenpad toen het niet goed leek te gaan met mijn optreden en de laatste bus is allang weg. LYLE blijkt een grote afgedankte winkelwagen van de SRV te hebben waarmee ze naar hun optredens hier in de regio toeren. Eenmaal binnen zie ik dat de bus voor de helft vol staat met vastgeschroefde bankjes en het lege achterste deel bestemd is voor alle instrumenten, die nu een voor een zorgvuldig worden ingepakt. Niet veel later zit ik naast Ernst en tussen wel vijftien andere ook nog steeds opgewonden mensen als we richting het dorpje rijden waar ze wonen. Dat blijkt toevallig ook nog in de buurt te zijn van de inrichting waar ik werk.

We stoppen bij een oud boerderijtje waar de hele groep is neergestreken en waar ze samen hun huishouden hebben. Volgens Ernst heet dat een ‘commune’, ze delen daar alles. Maar mij wil hij duidelijk niet delen, en ik hem trouwens ook niet, voor ik het besef heeft hij me ontvoerd naar een soort opkamertje en trekt hij ook meteen zijn nogal bezwete blouse uit. Ik kijk hem met grote ogen enigszins bezorgd aan: ‘wat ga je doen Ernst?’ Hij kijkt me verbaasd en ook een beetje verbluft aan: ‘…hè? Hé, hallo Katinka, waar kom jij vandaan? We gaan neuken toch, wat dacht je dan?’

Ohw, nou ja, het enige wat ik kan doen is zenuwachtig giechelen: ‘…ehm, dat deed ik nog nooit hoor. Ik weet niet of ik dat wel wil, zo snel al…’ Als reactie tilt Ernst me op, opnieuw alsof ik niks weeg en legt me dan zachtjes neer op een matras op de vloer: ‘ooit is het voor iedereen de eerste keer, dus daar gaat nu ook voor jou verandering in komen, koket meisje.’ Als je het mij vraagt beschouwt Ernst seks als een natuurverschijnsel en misschien moet ik dat dan ook maar doen. Terwijl ik me dat bedenk draait hij een hash-sigaret, die trouwens zoals ik later zal leren een joint blijkt te heten, komt dan naast me liggen en zegt : ‘laten we deze eerst maar eens roken, dat ontspant je wel. En daarna, Katinka, ga ik je neuken en geloof me, je zal het te gek vinden, je zal nooit meer iets anders willen.’

Ernst is duidelijk niet tegen te houden, en dat wil ik geloof ik inmiddels ook niet meer, net als eerder op de avond in Doornroosje ervaar ik hem als een vorm van natuurgeweld. Hij is een windhoos die alles waar hij langs komt in zijn baan meeneemt, het komt eigenlijk niet in me op me te verzetten tegen de nieuwe weg naar het andere leven die hij me laat zien.

Na de tweede of de derde hijs voel ik me helemaal rozig worden en als ik Ernst dan aankijk kust hij me, wat mijn eerste tongkus ooit wordt. Ik kan niet geloven dat dit me gebeurt, dat hij zomaar bij me binnenkomt en dat ik mijn tong met de zijne laat spelen. Hoe vaak las ik hier niet over in de Sextant, dat zoenen ook een vorm van penetratie is, bijna even intiem als lichamelijke seks. Genietend onderga ik het intense contact van onze monden, dat af en toe door Ernst onderbroken wordt om een kledingstuk bij zichzelf of bij mij uit te trekken, net zo lang tot onze lichamen volledig bloot zijn.

Ik was al wel vaker bloot bij meisjes in de buurt, maar met een jongen, dit is echt heel anders. We maken lichamelijk contact met elkaar door ons tegen elkaar aan te drukken, we moeten wel, niets houdt ons meer tegen en het meest geniet ik daarbij van het zachte wrijven van mijn borsten en tepels tegen zijn zijn opwindende lichaam.

Gemeenschap

Terwijl onze lichamen elkaar zoeken en we onze monden verkennen voel ik terwijl ik Ernst streel voor het eerst in mijn leven een harde penis. ‘Hmm, jouw hand voelt lekker zo rond m’n lul, Katinka.’
Ohw ja, ‘lul’ dus en die is al duidelijk toe aan actie. Ernst voelt dat natuurlijk ook, want hij duwt hem steeds maar op en neer in mijn hand, en dan: ‘ehm Katinka, wil jij dus met me neuken?’ Dat komt er ineens toch wel heel verlegen uit, ik kan er niks aan doen, het zorgt er voor dat ik moet giechelen. En dan, toch wel tot mijn verbazing dat het nu ineens zó snel gaat, zachtjes: ‘ja graag, Ernst…

Meteen komt hij op me, ik open mijn benen voor hem, zodat hij ertussen kan gaan liggen. Daarna kust hij mijn hele gezicht, echt íeder plekje wil hij met zijn lippen aanraken en daarna zijn mijn borsten aan de beurt. Hij schuift zich omlaag over mijn lichaam tot hij met zijn mond bij mijn tepels kom en neemt ze dan een voor een in zijn mond. Ik reageert met zachte kreuntjes en open mijn benen nog verder, het is een reflex dat ik niet kan bedwingen. Ondertussen proeft Ernst van mijn tepels en knabbelt hij eraan, terwijl hij met zijn handen mijn borsten bevoelt. Huiverend houd ik mijn adem steeds even in, het is niet te geloven zo lekker zoals hij mijn lichaam bewerkt. Als Ernst zich daarna een weg over mijn buik naar beneden kust zeg ik, weer een beetje verlegen: ‘doe je wel voorzichtig met me Ernst? Ik heb ’t echt nog nooit gedaan hoor.’ Een beetje ingehouden grinnikend reageert hij: ‘tuurlijk liefje!’

En dan is de tijd van praten blijkbaar voorbij, hij trekt de lipjes van mijn vagina uit elkaar en kust me daar, maakt me denk ik glad zodat ik hem kan hebben. Zijn lul is volgens mij keihard en er aan toe om bij mij naar binnen te gaan. Maar eerst bewerkt Ernst nog mijn clitoris, dat knopje daarboven aan mijn vagina, hij brengt zijn mond tegen mijn gleufje aan, waarna ik voel hoe hij met zijn tong contact daar maakt. Volgens de NVSH is het goed een meisje te beffen, om haar goed toegankelijk te maken. Ik dacht dat het eigenlijk vooral een nuttige bezigheid was, omdat ze er in hun blaadjes altijd maar weer erop hamerden dat je als meisje er wel aan toe moet zijn om te gaan neuken.

Maar wat ze er niet bij vertelden is dat gebeft worden echt lékker is. En al helemaal als hij ook steeds mijn clitoris aanraakt, ik kan er niks aan doen, iedere keer moet ik me dan tegen hem aanduwen. Als Ernst me een tijdje heeft gelikt en ik zo opgewonden raak dat ik mijn vagina steeds steviger tegen hem aanduw, komt hij omhoog en terwijl hij me lief aankijkt voel ik hoe zijn harde lul mijn gleufje opzoekt. Even later heeft hij zijn weg bij mij naar binnen gevonden en duwt hij zich zachtjes een eerste stukje in mij.

We verliezen nu geen moment meer ons oogcontact terwijl Ernst zich langzaam dieper in mij beweegt. Ik kan niet bevatten wat me overkomt, het is zo bijzonder dat een jongen in me komt, ik open nog wat verder mijn benen en trek ze dan wat op. Het doet wel wat pijn maar toch wil ik hem zo diep mogelijk in me en ik voel hoe Ernst beetje bij beetje zijn lul dieper in me schuift.
Na een tijdje voel ik dat hij niet verder komt, het doet wat pijn en dan vraagt hij: ‘gaat het wel?’ Als ik knik: ‘zal ik dan doorduwen?’ Ik antwoord door me nog verder te openen, door mijn benen op te trekken, tot mijn knieën bijna mijn schouders raken.

Ik voel dat Ernst maar moeilijk in me komt maar toch is het wonderbaarlijk fijn zoals hij zich bij me binnendringt. Na een paar wat steviger stoten lúkt het hem zijn lul volledig in me te duwen, ineens glijdt hij helemaal in me en voel ik hoe onze lichamen daar beneden elkaar raken. Heel even kreun ik, waarna Ernst wacht. Nadat hij heeft gevraagd of hij weer kan door bewegen en ik ja heb geknikt trekt hij zijn lul uit me terug en steekt hij hem langzaam weer bij me naar binnen.

Het voelt heel bijzonder, alsof ik iets wat altijd van mij alleen was ineens deel met een ander. Omdat Ernst mijn eerste jongen is besef ik nu hoe belangrijk het is dat ik een jongen leuk vindt als hij in me komt. Na een tijdje zet Ernst het echt op een neuken, want dit is dus blijkbaar neuken, dat harde in mij op en neer schuiven van zijn lul. Ik vind het fijn, niet alleen die lul in me maar vooral die leuke jongen op me. Ik voel me met hem verbonden en meer dan ooit raakt het dorp waar ik me niet thuis voelde op de achtergrond. Dít is nu mijn leven, hier wil ik zijn en dit wil ik doen, liefst zom vaak mogelijk.

X. Zara