Een waargebeurd verhaal, alleen de namen van de personages en de locaties zijn veranderd..
Ik ben Rick en woon in de Antwerpse zuidrand.
Ondertussen net gepensioneerd. Veel vrije tijd, te weinig pensioen en mijn vrouw die nog werkt omdat ze iets jonger is dan ikzelf. Om mijn pensioen wat aan te vullen, had ik een kleine advertentie gezet voor tuinonderhoud. Dat heb ik meer één keer moeten doen. Binnen de kortste keren stond mijn agenda vol. Dus had ik in de lente, de herfst en de zomer zowat elke dag van de week wel een klus te doen in één of andere tuin. Alleen het weekend wou ik geen klussen aannemen.
Dankzij die tuinklussen, had ik de mogelijkheid om zowat alle plannen die mijn vrouw wou maken, te dwarsbomen. Mijn vrouw werkte toen nog, zij is ietwat jonger dan ik. Maar zij werkte enkel in de voormiddag, inclusief de zaterdag.
Als een vrouw evenwel wat wil, verandert ze zowat in een grammofoonplaat (voor diegenen die dat nog kennen), waarvan het pinnetje blijft hangen. Om de haverklap herhaalt ze haar verlangen. Na verloop van tijd, kan je er niet meer onderuit.
In dit specifiek geval, wou mijn vrouw naar de Ikea aan de A12 in Wilrijk. Ze wou en moest per sé naar de Ikea en dat terwijl ik in de overtuiging was, dat wij zowat alle spullen die we nodig hadden om comfortabel te leven, al hadden. Er was ‘geen kruid tegen gewassen’. Ik kon er op den duur niet meer onderuit. Meer dan een maand vooraf, had ze een bepaalde donderdag, na de middag vastgelegd. Zonder echt zware ruzie, zou ik er niet meer onderuit geraken.
Dus wij naar de Ikea, op die donderdag. Dik tegen mijn zin, maar zonder dat, met veel inspanning te laten blijken, slenteren we door alle gangen van de Ikea. Geen meter werd overgeslagen, de shortcuts die er hier en daar zijn, mocht ik niet in. Met zo’n gele draagtas, loop ik, quasi nutteloos achter mijn vrouw aan. Af en toe zegt ze : “kijk, zie hoe mooi”. Telkens bevestig ik haar uitspraak, heel plichtbewust, terwijl het me geen reet interesseerde. Soms nam mijn Marianne, met haar GSM een foto van één of ander meubel, soms smeet ze gewoon wat in mijn gele draagtas. Daarin zaten ondertussen pannenlappen, papieren servetten, een set messen en nog wat andere rommel.
Ik was opgelucht, toen we terug naar de auto gingen. Geen grote dure dingen aangekocht, het leek me te mooi om waar te zijn. En dat was het ook. De dag daarna kon ik evenwel alleen naar de Ikea, om twee nachtkastjes en één wit, groot rek te gaan halen. Die nachtkastjes kosten zo’n honderd euro per stuk en kon ik ineens uit de rekken voor de kassa’s gaan halen. Het rek dat mijn vrouw wou, moest ik aan zo’n kiosk bestellen, dan aan de kassa afrekenen en afhalen aan het afhaalpunt achter de kassa’s. Ik vloekte, twee maal honderd euro, plus nog een rek van bijna tweehonderd euro, ik zou bijna vierhonderd euro dienen te betalen.
Ik gebruik nooit self scan kassa’s, daar ben ik te lui voor, dus ik schuif aan, aan de enige kassa die ik vond en die nog cash geld aanvaardde. In mijn kar twee dozen, met daarin de nachtkastjes en een papier voor dat rek. Vlak voor mij, stond een jong ding, met regenjas aan, basketters aan, een baseball pet op haar hoofd en daaronder lang, sluik haar, dat tot onder haar schouderbladen kwam. Deze brunette had een tenger figuur, was niet zo groot, in elk geval kleiner dan een meter zeventig en de regenjas leek veel te groot. Van haar figuur kon ik niets zien. Ik schatte ze zo rond de twintig.
Ik leunde rustig op de handgreep van mijn winkelkar en bekeek het tafereel voor me. Dat kind had een bomvolle kar die ze zenuwachtig op de band laadde. Potten, een pan, kleerhangers, handdoeken, kortom een hele uitzet. Zowat alles wat aan huisraad nodig kan zijn, had ze zich aangeschaft. Het duurde een hele tijd vooraleer haar kar leeg was. Ze keek ook even schichtig naar mij, maar ik glimlachte beleefd en genoot van het tafereel voor me.
Ze had ook nog twee of drie papieren bij, die ze ook diende af te rekenen. Haar rekening bedroeg meer dan duizend euro en dat betaalde ze cash. Ik betaalde ook cash en reed met mijn kar naar de parking op min één. Ik laadde de twee nachtkastjes in en liep daarna met mijn papier naar het afhaalpunt. Daar stonden verschillende zetels en ik ging in één ervan zitten Op het tv-scherm moet je enkel jou bestelnummer in het oog houden en verder niets.
Na een minuut of vijf, komt de jonge dame met haar papieren toe en kijkt op hetzelfde scherm. Ze gaat aan de andere kant van de zetel waarop ik zit, op zo’n anderhalve meter afstand, zitten. Op mijn papier staat het nummer 4506. Zodra dat op het scherm staat omdat mijn bestelling klaar is, loop ik naar de counter. Quasi gelijktijdig doet zij hetzelfde. Uit een gang komen twee medewerkers van Ikea met karren aanzeulen.
Op één kar, ligt één kartonnen doos en vier lange, metalen steunen voor het rek dat mijn vrouw wou. Ik neem de kar over met de bedoeling mijn spullen in de auto te gaan laden. Ik kijk naar het meisje en zie dat ze twee karren, allebei volgestouwd met kartonnen dozen probeert in beweging te krijgen. Dat lukt haar niet. Ze kijkt hulpeloos rond. Ik twijfel even en zeg dan : “duw jij mijn kar naar mijn auto, die is veel lichter, dan zal ik jouw twee karren weg duwen”. “Waar staat jouw auto ?” “Min één” zegt ze. Mijn auto stond daar ook, dus wij naar de liften. Ze gaat me voor met mijn kar en ik duw, met nogal wat moeite twee bomvolle karren tegelijk achter haar aan.
In de ondergrondse parking, wijs ik mijn groene V90 Volvo break aan en ze rijdt er naartoe. Ik vraag welke haar auto is en ze wijst naar twee plaatsen verder dan mijn Volvo. Daar staat een grijze Ford Fiësta. Ik bekijk haar autootje en dan kijk ik naar de kartonnen dozen op haar twee karren. Daar liggen een vijftal grote dozen op elke kar.
Ik vraag haar hoe ze in godsnaam al die dozen in die kleine auto denkt te krijgen. Ze kijkt naar haar karren en dan naar haar auto en ik zie tranen opwellen. Alle spullen die ze direct aan de kassa gekocht had, had ze met veel moeite op en voor de passagiersstoel vooraan gestouwd. Geen enkele van haar dozen op de karren konden nog in die kleine auto.
Ik zucht, kijk naar mijn Volvo en besef dat al haar spullen, samen met wat ik kocht, gemakkelijk in mijn break passen en dat er zelfs nog ruimte over zou zijn. Dus vraag ik haar waar ze ergens woont. Dat blijkt slechts een straat of zes van mijn straat verwijderd te zijn. Zonder nadenken zeg ik : “juffrouw, al jouw spullen gaan nooit in jouw auto, we laden ze in de mijne, daarin in plaats genoeg en ik breng ze wel naar jouw adres”. Bij mezelf denk ik : ‘waar ben ik hier aan begonnen’, maar ja, ik had toegezegd dat te doen, dus terugkrabbelen leek me niet netjes.
Eens alles ingeladen, volg ik met mijn wagen haar Fordje. Eens voor haar deur geparkeerd, bleek ze drie hoog te wonen, zonder lift in het gebouw. Dat had trouwens maar drie verdiepingen. Ik pak één van haar dozen op en volg haar op een smalle trap. Eens boven met één groot karton, bleek haar appartement, erg klein en nog helemaal leeg. Er lagen gewoon twee éénpersoonsmatrassen op mekaar in één kamer, op de grond. Ze had blijkbaar via een ex-klasgenote, dit kleine appartementje kunnen huren. Ik liep terug naar beneden voor de volgende doos.
Telkens met een grote en zware kartonnen verpakking, drie verdiepingen hoog klimmen op een smalle trap, is geen kattenpis. Gelukkig heb ik nogal een sportief verleden, maar die dingen wogen wel echt loodzwaar.
Bij doos zes, boven afgeleverd, vertelde het kind me dat ze Patricia noemde, maar dat iedereen haar Pat noemde. Ik zei dat maar dat mijn naam Rick was. Toen ik doos tien, de laatste boven neerzette, was ik ferm bezweet. Pat was al die tijd ook met, vooral de kleinere spullen van beneden naar boven gelopen en haar auto was ook leeg.
Eens alles boven, merk ik dat ze in werkelijkheid een nogal klein appartement had, met een terras, zuid gericht. Ik wil even uitpuffen en zeg : “mag ik een sigaretje roken op jouw terras ?” Ze knikt. Na dat sigaretje, loop ik terug naar binnen. Daar zie ik een boel kartonnen dozen van Ikea staan en verder een aantal tassen en zakken, met voornamelijk kleding en wat huisgerei. Het appartement bestond uit een woonkamer met open keuken, een mini inkomhal, een apart toilet, een kleine badkamer en één niet al te grote slaapkamer. Daar kwam Pat uit. Ze had haar kleding omgewisseld voor een licht grijze jogging. Dan keek ze naar haar living en de hele stapel kartonnen dozen van Ikea.
Vol enthousiasme begint Pat één doos open te trekken en naar de inhoud te kijken. Dat zijn dus veel stukken spaanderplaat, een plastiek zakje met veel vijzen in en een soort papieren handleiding. Niks speciaals, de standaard inhoud van alle Ikea pakketten. Ze trekt het zakje open en krabt zich letterlijk in de haren, als ze op het papier kijkt.
Ik zie haar hulpeloosheid. Dus zeg ik maar : “Pat, ik geloof nooit dat jij die dingen in mekaar gestoken krijgt”. “Maar als je wilt, help ik wel”. “Alleen niet nu, want mijn echtgenote zit op haar Ikea-rommel te wachten en mijn werkgerief ligt thuis”. “Als jij nu de kleinere dingen, zoals die keukenspullen allemaal doet, tegen je dat gedaan heb, sta ik hier terug”. Het wenen staat haar weer nader dan het lachen, maar ze knikt en begin de kleinere spullen op te bergen. Ik verlaat het pand.
Thuis, steek ik de twee nachtkastjes in mekaar en dat rek voor de berging. Alles tezamen, was dat zo’n uur werk. Ik ruim alle karton en piepschuim op en zeg tegen mijn vrouw dat ik die dingen in mijn auto ging leggen en daarna een pint ging drinken. Zeer begripvol knikte mijn vrouw voor akkoord. Ik wist wel dat ze me voor haar voeten weg wou, want nu kon ze alle spullen die volgens haar in de nachtkastjes hoorden, daar rustig in schikken en hetzelfde voor het rek in de berging. Ik smeet mijn werkkoffer, alle karton en piepschuim in mijn auto en reed naar Pat.
Zo’n anderhalf uur nadat ik haar pand verliet, stond ik er terug. Ze had blijkbaar een tafel met vier stoelen, een salonzetel die ook als dubbel bed kon dienst doen, een gewoon bed, een paar kastjes, een grote kast voor kleding en een tapijt gekocht.
Ik begon aan het Ikea-gepuzzel. Met een schroefboormachientje gaat dat nogal vooruit. De tafel, de stoelen en de kleine kastjes gingen nogal vlot in mekaar. Dat had ik allemaal alleen gedaan. Dan nam ik even pauze, door een sigaretje op haar terras te roken en ik begon aan de kast voor de kleding. Dat is nogal een hoog ding, met spiegelschuifdeuren tot net onder het plafond. Hier moest Pat me helpen, door de zijkanten vast te houden terwijl ik die vast schroefde. Ik zat op mijn knieën voor haar. Zij stond recht, hield het paneel stil op zijn plaats en ik schroefde die dingen vast in de vloer van de kast. Ik keek omhoog en zag haar blote buik en de onderkanten van haar borsten. Ik keek direct weg. De andere zijkant en de tussenstukken kwamen aan de beurt.
Dan tilden we de bovenkant van de kast op die stukken en zij hield dat aan één kant op zijn plaats, terwijl ik aan de andere kant alles vast schroefde. Dat lukte wonderwel. De drie schuifdeuren op hun plaats hangen, ging moeizamer. Ik tilde ze op en zij moest eerst de onderkant in een rail duwen en dan de bovenkant. Een paar keer schuurde ze met haar borsten tegen mijn uitgestrekte armen. Ik deed alsof ik niets merkte. Dan moesten de legborden er in en ik begon met de bovenste. Zij hield het bord stil en ik schroefde ze vast. Eén van die vijsjes viel op de boden, ik ging door mijn knieën om dat op te rapen en keek weer omhoog. Gelijk zag ik weer haar blote buik en de onderkant van haar borsten. ‘Zou die dat nu moedwillig doen ?’, vroeg ik me af toen ze iets later weer met een inlegbord in de handen, met haar borsten tegen mijn arm schuurde.
Dan deden we samen het bed. Weer, op een bepaald moment, stond ze voorover gebukt aan de éne kant van het bed, ik aan de andere en ik kreeg een ferme inkijk in haar sweater. Die was vooraan met en rits en die stond een stuk open. Ik zag haar borsten vrij in de sweater, neerwaarts bungelen. Voorwaar een mooie aanblik, maar ik keek weer direct weg. Mijn Ikea-activiteiten voor Pat zaten er op.
Ik rookte nog een sigaretje op haar terras en Pat had me een Senseo gegeven. Stom van mij, maar ik vroeg haar of ze me expres tweemaal de onderkant van haar borsten getoond had en een paar keer met haar borsten tegen mijn arm geschuurd had. Pat werd kwaad en zei : “alle venten zijn hetzelfde, ze zien een blote schouder en ze worden geil”. Ik was me van geen kwaad bewust, maar blijkbaar viel mijn vraag slecht. Dus zei ik maar : “het is al goed, sorry voor mijn opmerking, maar ik ga er vandoor”. Ik greep mijn werkkoffer, al haar karton en piepschuim en verliet het pand. Zelfs mijn sigaret had ik niet helemaal opgerookt.
Bij het naar het containerpark rijden, dacht ik bij mezelf : ‘Rick leer toch eens je klep te houden, die Pat dacht ongetwijfeld dat je haar wou versieren en je had dat mens nog nooit gezien, idioot. Ik besloot dan maar om Pat snel te vergeten. Ok, mijn opmerking was niet gepast misschien, maar haar reactie was toch nogal bruut en onaangenaam.
Zo’n drie weken later, loop ik, met twee gevulde tasjes, op de parking van de AH waar ik soms kom, naar mijn auto. Drie parkeerplaatsen verder staat het Fordje van Pat, met geopende achterklep. Ze had blijkbaar haar boodschappen al gedaan en al ingeladen. Achter de auto staat ze in gesprek met een jonge vent. Iets magerder dan ik, ook een stuk groter, zo’n meter negentig denk ik en die staat nogal heftig met Pat te discussiëren. Ik had beslist Pat te negeren en smeet mijn aangekochte spullen in mijn auto. Ik sluit de achterklep en wil naar de bestuurderskant lopen, als ik zie dat die lange vent, Pat bij een schouder heeft gegrepen en blijkbaar kwaad tegen Pat tekeer gaat. Hij staat met zijn rug naar mij en Pat staat met haar gelaat in mijn richting. Ik versta niet wat ze tegen mekaar zeggen.
Heel even kruisen onze blikken. Ik zie wat angst in haar ogen. Ik wil verder naar de zijkant van mijn auto als ik haar hoor roepen : “Rick !” Dat was geen geroep van blijdschap omdat ze mij zag, maar zo te horen eerder een hulpkreet. Ik zucht, draai me en ga naar het koppel toe. Dichterbij hoor ik haar tegen die slungel zeggen : “laat me los, verdomme, ik wil je nooit meer zien”. Die vent zegt evenwel : “ik laat je niet los en jij gaat nu met mij onmiddellijk mee naar huis, wat denk je wel”.
Ik tik beleefd op zijn schouder en zeg : “mijnheer, de juffrouw wil losgelaten worden”. Die kerel draait zijn hoofd om, kijkt naar mij, krijgt een spottend lachje op zijn gelaat en zegt : “hou je hierbuiten ouwe zak”. “Wegwezen !” Hij had Pat niet losgelaten.
Ik ben dan wel een ‘ouwe zak’, dat is vermoedelijk waar, maar ik wil zo niet genoemd worden, dus leg ik mijn hand op zijn schouder en nijp door. Vroegere sportieve activiteiten in de gevechtsportwereld, komen nu van pas. Ik nijp wat steviger door en die vent gaat kreunend van pijn door de knieën. Ik zeg beleefd : “mijnheer, als ik een beetje harder nijp, versplinterd jouw sleutelbeen en daar ga je lang last van hebben”. “Het lijkt me verstandig om uit mijn buurt te blijven en blijkbaar uit die van de juffrouw hier, ook”. Hij greep naar mijn hand op zijn schouder, dus neep ik een beetje feller door. Daardoor liet hij een kreet van pijn. Ik liet hem los en zei : “maak dat je wegkomt of de juffrouw hier, kan jou in het dichtstbijzijnde hospitaal, druifjes komen brengen”. Die vent krabbelt recht en loopt weg met één hand op zijn pijnlijke schouder.
Met tranen in de ogen en sprakeloos, had Pat het gebeuren bekeken. Dan zegt ze hakkelend : “dat is de tweede keer dat je me uit de nood helpt”. “Wil je een Senseo op mijn terras ?” Ik knik, rij achter haar aan en tien minuten later zit ik op haar terras met een sigaretje en een gloeiend hete Senseo.
Pat was even het badkamertje ingestoven en had haar make-up wat bijgewerkt. Dan kwam ze ook met een Senseo op haar terrasje. Ze zette zich en zuchtte.
Ik bekeek haar, rookte mijn sigaret en zweeg.
Na zo’n tien minuten zei ze : “bedankt Rick” en dan vervolgde ze : “sorry voor mijn bitsige reactie de laatste keer dat je hier was”. “Ach, vergeet het” zei ik. “Voor de duidelijkheid” vervolgde ik : “ik wil niets van jou Pat, nu niet en toen ik je in de Ikea hielp of daarna hier hielp, ook niet, waarom ik dat toen deed, weet ik zelf niet”. “Daarnet op de parking weer”.
“Je bent een heel mooie jonge vrouw, dat is een feit, maar je zou mijn dochter of zelfs kleindochter kunnen zijn en ik heb al twee dochters en vier kleindochters, dus laat maar waaien”. “Mijn opmerking toen, na ons gepruts met jouw Ikea meubeltjes, was ongepast, maar ook een feit”. “Jouw reactie daarop was inderdaad bitsig, maar vermoedelijk een gevolg van jouw situatie”. “Dat is jouw privé en daar ga ik me niet mee bemoeien”. “Toch mijn excuses voor die opmerking toen”. “Ik leef al jaren in een broer-zus-toestand met mijn vrouw en als een jong ding zoals jij dan, gewild of ongewild een stuk van haar anatomie aan mij laat zien, dan heeft dat direct effect”. “Ik had evenwel mijn smoel moeten houden, dus nogmaals, mijn excuses”. Ik zweeg en keek dan naar haar. Ze zat opnieuw met tranen in haar ogen.
Ik nipte van mijn koffie en stak een nieuw sigaretje op.
Na een hele tijd, mijn sigaret was al op, zei ze : “die vent op de parking, is mijn ex, Steven”. “We zijn wel niet getrouwd, maar we woonden toch al vier jaar samen”. “De dag voor de dag dat je me zag in de Ikea, had ik hem toevallig betrapt met Maggie, een gezamenlijke vriendin”. “Ik zag ze bij haar in het appartement gearmd binnen gaan”. “Die woont op een gelijkvloerse verdieping”. “Ik stopte, ging door de tuin en keek in de slaapkamer binnen, onder de gordijnen door”. “Daar stond hij met zijn broek op zijn enkels en Maggie, mijn vriendin zat gewoon op bed voor hem”. “Ze had zijn piemel in haar mond”. “Ik ben wenend weggelopen”. “Hij kwam laat thuis die avond en ik deed alsof ik al sliep”. “De dag erna, ben ik een rekening gaan openen bij een andere bank en ik heb alle geld dat op onze gemeenschappelijke rekening stond, overgeschreven”. “Via Sofie een andere vriendin, kon ik dit appartementje overnemen”. “Zij heeft hier gewoond, maar is bij haar vriend ingetrokken”. “Ze was blij dat ik haar huur wou overnemen”. Ze zweeg.
“Ik heb alles van mijn spullen op een paar kledingstukken na bij hem gelaten en ben hier ingetrokken”. “Hoe hij me gevonden heeft, weet ik niet, maar plots stond hij op die parking daarstraks”. “Ik heb hem gezegd dat hij mij bedroog”. “Dat ontkende hij in alle talen, maar dan zei ik dat ik hem met Maggie gezien had”. “Dat maakte hem woedend en hij riep mij toe dat ik moest terug komen bij hem en dat het gebeuren met Maggie eenmalig was, gewoon omdat hij bij mij veel tekort kwam”. “Daarop ben ik beginnen wenen”.
“Ik weet wel dat ik veel werk”. “Ik heb een heel verantwoordelijke positie op het hoofdkantoor bij een bekende winkelketen in de modewereld”. “Dus was ik dikwijls laat thuis”. “Maar ik heb hem nooit seks geweigerd, eender hoe moe ik was”. Ze zweeg weer.
Na een tijdje zei ik, met mijn stomme kop : “was dan de seks zo slecht tussen jullie dat hij het nodig vond om seks te hebben met iemand anders ?” Pat keek me verbouwereerd en sprakeloos aan. Dan begon ze hevig te wenen. Ik liet begaan en zweeg.
Na een hele tijd, zei Pat : “maar er is toch meer in het leven dan alleen maar seks”. Ik knikte en zei : “dat klopt, er is liefde nodig voor mekaar, willen zorgen voor mekaar, wat er ook gebeurd, maar meisje, als de seks tussen een koppel voor één van beide partijen niet goed genoeg is, gaat die partij vroeg of laat vreemd”. “Dat is gewoon een feit”. Ik zweeg en Pat ook.
Weer na ettelijke minuten zei Pat : “dan ga jij ook vreemd, want je zei dat je in een broer-zus-toestand, met je vrouw zit”. Ik keek haar aan en zei : “al meerdere keren Pat, dat klopt en ga ik niet ontkennen, maar ten eerste ben ik daar heel discreet in en weet mijn vrouw daar niets van en bovendien weet ze dat ik haar nooit in de steek ga laten want ik zie haar doodgraag”. “Alleen het seksuele is niet goed tussen ons, al de rest wel”. Weer zweeg ik. Ik zag haar diep nadenken.
Mijn koffie was op en mijn sigaretten ook. Dus stond ik op en maakte aanstalten om te vertrekken. Pat keek verbaasd. Dan zei ze : “mag ik jouw telefoonnummer ?” Ik gaf haar een visitekaartje met Gsm nummer op en liet haar achter. Ik zat amper in mijn auto als ik een berichtje van haar kreeg : ‘bedankt voor de babbel’. Ik antwoordde gewoon met een opgestoken duimpje en zette haar nummer in mijn contactenlijst.
Zeker een maand hoorde ik niets van haar. Dan kreeg ik een berichtje : ‘kunnen we nog eens babbelen ?’ Ik antwoordde : ‘yep’. We spraken af op zaterdag om negen uur ’s morgens.
Ik greep een fles Lalande-de-Pomerol, Chateau de la Commanderie uit mijn voorraad en stond bij haar te bellen om negen uur stipt. Ik gaf haar het tasje met de fles rode wijn in en twee minuten later zaten we op haar terras van een Senseo te nippen. Het was nog te vroeg voor rode wijn. Ik stak een sigaretje op.
Een hele tijd zwegen we. Dan zei ze plots : “zou ik dan zo slecht in bed zijn, Rick ?” Ik schoot in de lach. Pat werd direct boos en zei : “lach jij me nu uit ?” Ik probeerde mijn gelaat terug in een ernstige plooi te krijgen en zei hakkelend : “Pat toch, hou je rustig en neen, ik lach je niet uit”. “Je kunt als man of vrouw niet ‘slecht’ zijn in bed”. “De seks tussen twee mensen kan belabberd slecht zijn, maar dat is iets anders, dat is gewoon een gevolg van onvoldoende motivatie van één of beide partijen”. Ze keek me onbegrijpend aan. Ik zei dan maar : “Pat, elke vrouw is van nature een heel spontaan en passioneel wezen”. “Elke man is van nature erg verlangend naar passionele en soms hevige seks”. “De kwaliteit van de seks tussen een man en een vrouw is gewoon rechtstreeks evenredig met de gedrevenheid, de motivatie van beide partijen”. “Als één van beide onvoldoende motivatie heeft, om de andere te geven waar hij naar verlangt, dan is de seks automatisch belabberd”. Ik zag haar weer nadenken.
Dan zei ik maar : “als beide partijen alles willen doen wat de andere opwindt, zonder terughoudendheid of remmingen, dan kan een seksgebeuren enorm passioneel zijn en een explosie van genot”. “Je hoeft enkel aan mekaar vooraf en tijdens, zonder schroom aan te geven wat je opwindend en leuk vindt en wat niet”. “Dan kan het seksleven erg mooi zijn”. “Ik heb dat al meermaals mogen meemaken en dat maakte mij telkens erg gelukkig”. Dan zweeg ik. Pat zat nog meer na te denken. Ik zag haar bij wijze van spreken ‘worstelen met haar eigen gedachten’. Ik zweeg.
Om er nog een schepje bovenop te doen zei ik : “Pat, uiterlijk, leeftijd en zo, hebben er niets mee te maken”. “Enkel de totale bereidheid om mekaar maximaal op te winden, door eender wat te doen, wat de andere leuk vindt”.
Na een hele tijd, zei Pat : “dan denk ik wel dat ik in mijn relatie met Steven, zelf ferm in de fout gegaan ben”. “Ik liet hem zijn ding doen, gewoon omdat we in relatie zaten, maar zelf deed ik niet veel”. “Tja”, zei ik, “dan snap ik dat Steven zijn lusten ergens anders ging botvieren”. “Geen vent wil vrijen met een bloemzak”. “Een vent wil horen, zien en voelen dat zijn partner naar hem verlangt”. “Omgekeerd is dat natuurlijk ook zo”. “In jullie geval, werd dat aspect verwaarloosd, vrees ik”. Pat knikte. Dan zei ze : “ik had eigenlijk geen verlangens, ik wou gewoon dat het snel voorbij was en dat ik kon gaan slapen”.
Dan vroeg ze : “moet ik me nu schuldig voelen naar Steven toe ?” Ik keek haar aan en zei : “helemaal niet, want hij is blijkbaar altijd maar weer vergeten om jou voldoende op te winden, dus deden jullie maar enkel een soort fitnessoefeningen”. “Je kunt het beter wat minder keren doen, maar de keren dat je met iemand seks hebt, kan je best langzaam langdurig en uitgebreid doen”. “Je moet mekaar gewoon maximaal opwinden en hoe meer je merkt dat de andere opgewonden geraakt, hoe meer je zelf automatisch ook opgewonden wordt”. “Seks is geen tien minuten gymnastiek, maar een halve dag of langer mekaar verwennen”. Vol ongeloof keek ze me aan. Ik besloot om haar met haar gedachten alleen te laten en gaf haar een kus op de kaak, waarna ik vertrok.
Het zal zeker nog eens een dikke drie weken geduurd hebben, vooraleer ze me opnieuw een berichtje stuurde, met de vraag voor een babbeltje.
Dit keer had ik een doosje witte pralinen van Leonidas bij, gewoon omdat ik die zelf ook erg lust.
Bij een dampende Senseo voor mij op een klein tafeltje van Ikea, een sigaret en een praline in mijn bek, zat ik op haar terras. Weer op een zaterdag voormiddag.
Plots, als uit het niets zegt Pat : “ik heb al een paar vriendjes gehad, maar vond daar niets spectaculairs aan, wat seks betreft”. “Het enige dat mij echt voldoening geeft, is als ik het bij mezelf doe”. Ik zweeg bij deze onverwachte ontboezeming.
Na een tijdje vroeg ik : “als je het zelf doet, waar denk je dan aan ?” Pat zweeg en ik dus ook.
Dan zei ze : “niets eigenlijk, ik geniet gewoon van het gestreel van mezelf”. Dus vroeg ik : “wat is het verschil, met jij, jezelf strelen of gestreeld worden door bijvoorbeeld Steven of één van je vorige vriendjes ?” Ik zag ze weer nadenken.
Na een hele tijd, zei ze : “ik denk dat als ik mezelf streel, ik dat gewoon veel liefdevoller doe”. “Al mijn vriendjes waren veel ruwer, veel harder, veel minder liefdevol”. “Tja” zei ik, “ruw en hevig kan ook, maar dat moet opgebouwd worden, dat moet langzaamaan vanzelf komen, geduldig zijn en zachtjesaan beginnen en dan groeit dat”. Ik dronk van mijn ondertussen niet meer zo hete Senseo.
Dan vroeg ik : “ben je al eens klaargekomen op de tong van iemand ?” Pat werd knalrood, dan hakkelde ze : “neen, de meesten wilden dat niet doen of maar eventjes”. Ze zweeg.
“Straf” zei ik daarop. “Ik doe niets liever en een vrouw die op de mond en tong van een man klaarkomt, geeft die man het allermooiste geschenk dat hij kan krijgen”. “Elke andere manier van klaarkomen ook trouwens”. Ik zag Pat nadenken en blijkbaar gaf dat haar enkel veel verwarring.
Dan zei ze na een hele tijd : “ik zou dat wel graag willen”. “Wat ?” vroeg ik. “Wel, eeeeuuuuhhh, klaar gelikt worden” zei Pat aarzelend. “Tja” zei ik, “als een man dat doet bij jou bijvoorbeeld, dan gaat dat niet lukken, want bij de minste remming van jouw kant, gaat hij vaststellen dat hij je ‘tot in de eeuwigheid’ mag likken, maar je niet klaar gelikt krijgt, omdat jij telkens je er bijna bent, blokkeert”. “Als je compleet, vrij van remmingen, jezelf aan dat gelik kunt overgeven, dan krijg je een mooie explosie van genot, anders niet”.
“Remmingen” vervolgde ik, “zijn niet meer dan gedachten of overtuigingen, meestal gebaseerd op het verleden, die echt genieten, blokkeren”. “Dus voor je echt klaar gelikt wilt worden, moet je weten of je nog blokkerende gedachten hebt of niet”. “Zijn ze er niet meer, dan kan elke vent een vrouw, binnen de tien minuten ‘door het plafond’ likken, zijn ze er nog wel, dan is het hopeloos en mag hij zoveel likken als hij wil, het lukt dan toch niet”. “Meestal gaan vrouwen dan faken en de meeste mannen voelen dat wel aan en gerakend daardoor gefrustreerd”. “Echt zonde” zei ik nog.
“Als jij alleen bent en je verwent jezelf, dan raad ik je aan, vlak na je orgasme in je gedachten te overlopen, waaraan je dacht tijdens die activiteit en ook wat je precies deed, schrijf het desnoods op”. “Dan kan je later, met een partner die precies laten doen wat je leuk vindt”.
We bleven nog een hele tijd stilzwijgend zitten. Bij mezelf dacht ik : ‘Pat is ergens in de twintig, maar de gesprekken die ik met haar over dat thema gevoerd had, had ik ook gevoerd met mijn twee dochters en twee zonen, toen die twaalf, dertien waren’. Gezien van haar kant geen reactie meer kwam, stond ik recht, gaf een kleine kus op haar kruin, gezien ze nog neer zat en verliet ik het pand.
Einde deel 1 van 3
Voor commentaar op dit waargebeurde verhaal, enkel namen en locaties zijn aangepast ; stuur een berichtje naar rickdanvers@yahoo.com of hier op de site. Alle eventueel crimineel interpreteerbare feiten zijn vanzelfsprekend compleet verzonnen. Elke gelijkenis met personen of gebeurtenissen in dit verhaal, berusten louter op toeval. Tevens is dit verhaal enkel bedoeld voor de Gertibaldi site, enkel te kopiëren of te vertalen, mits voorafgaande, schriftelijke toestemming van de auteur.
Sensuele groeten,
Rick