Tante Brigitte had Melanie hartelijk verwelkomd; het was alweer jaren geleden dat Melanie de zomervakantie bij haar had doorgebracht. Melanie wist dat het saai zou zijn, allereerst was de tuin veel kleiner dan ze zich herinnerde en er was alleen een kleine supermarkt in het dorp. Het huis was in principe nog hetzelfde, alleen maar wat ouder geworden.
De garagedeur was al jaren niet meer open geweest. Roestvlekken bedekten de scharnieren en spinnen hadden de hoeken bedekt met webben zo dik als katoen. Melanie schopte een steentje naar binnen en keek hoe het over het gebarsten beton rolde. ‘Ik had gewoon in de stad moeten blijven,’ mompelde ze.
De tuin was ooit een koninkrijk geweest. Ze herinnerde zich hoe ze met plakkerige vingers in bomen klom en zich verstopte tussen rijen aardbeien waar niemand haar kon vinden. Nu was er alleen nog maar kort gemaaid gras en een klein zwembadje achter de garage, waar vroeger de moestuin was geweest. Tante Brigitte had het een ‘verbetering’ genoemd, maar Melanie wist wel beter. Alles was hier kleiner geworden, zelfs de garage, die nu alleen nog maar vol stond met dozen vol spullen die niemand kon gebruiken.
‘Hans komt morgen,’ had haar tante de avond ervoor gezegd, terwijl ze de lakens gladstreek. Melanie had geeuwend geluisterd. Ze herinnerde zich Hans, zijn dunne schouders, sproetjes als gemorste inkt, een lach die klonk alsof hij er bang voor was. Een jongen die verdween op familiefeestjes en pas weer opdook als de taart werd aangesneden.
Ze lag languit op een ligstoel en bladerde door een tijdschrift zonder het te lezen. De zon drukte zwaar en langzaam op haar neer. Ergens achter haar spatte water. Een stem, te luid voor de stille middag: “Kom er ook bij!” Ze draaide zich niet om. De bladzijden knisperden onder haar vingers. Laat hem zijn baantjes zwemmen. Laat hem spetteren. Ze was hier niet om te spelen.
Het water trof haar als een klap, koud, plotseling en doorweekte haar blouse. Ze hapte naar adem, de bladzijden dwarrelden naar het gras. Hans stond boven haar, grijnzend, druipend, helemaal naakt. ‘Nu moet je wel,’ zei hij, en voordat ze kon protesteren, trok hij haar blouse over haar hoofd. De blouse gleed los, plakkerig van het water. Ze schoot overeind, maar hij rende al weg, haar slipje van haar benen gesjord in zijn vuist geklemd als een trofee.
Ze dook hem woedend achterna. Het zwembadwater slokte haar helemaal op. Ze kwam boven water, proestend en met brandende longen. Hans lachte vanaf de andere kant en hield het stukje stof net buiten haar bereik. Ze sprong naar voren en hij greep haar bij haar middel en trok haar tegen zich aan. De schok van huid op huid, zijn hardheid die onder water tegen haar dij drukte, deed haar verstijven. Zijn adem stokte. ‘Je bent geen kind meer,’ mompelde hij en hijzelf was dat ook niet meer.
De schaduw van tante Brigitte viel geruisloos op het gras. Melanie draaide zich naar haar toe, maar Hans hield haar stevig vast, zijn heupen tegen de hare. Tante zette zwijgend haar boodschappentas neer, knoopte haar jurk los en liet hem aan haar voeten vallen. Ze nestelde zich in de lege ligstoel, met haar benen gekruist, en keek toe. Toen Melanie haar aankeek, legde Brigitte een vinger op haar lippen. De zon brandde feller. Niemand sprak. Het enige geluid was het klotsen van water en het langzame, natte glijden van lichamen.
Hans’ handen streelden Melanie’s taille, zijn duimen drukten in de holtes waar haar kindertijd was weggeëbd. Hij kuste haar sleutelbeen, haar keel, een zachte snik ontsnapte aan haar mond. Ze boog haar rug, haar nagels schraapten over zijn rug. Iets ouds en woordeloos kronkelde zich tussen hen in, strakker bij elke stoot. De rand van het zwembad sneed in haar ruggengraat. Pijn, genot, ze wist niet waar het ene ophield en het andere begon.
Brigitte zuchtte en streek met haar hand over haar buik. Een briesje deed de bladzijden van het tijdschrift op het gras wapperen. Een recept voor citroentaart. Een artikel over een vermist meisje. Gewone dingen, nu irrelevant. De garagedeur kraakte, de verroeste scharnieren protesteerden. Binnen stonden dozen in het donker, vol kleren die niemand meer pasten.
Melanie’s tenen krulden zich tegen de tegels. Hans kreunde, zijn voorhoofd vochtig tegen haar schouder. Achter hen kraakte Brigitte’s stoel toen ze zich verplaatste en haar benen spreidde. De middag sleepte zich voort, eindeloos. Ergens achter de heg sloeg een autodeur dicht. Een hond blafte. Het leven ging door. Hier, in dit gekrompen koninkrijk, bestond niets anders dan hitte, honger en de ondraaglijke lichtheid van overgave.
Hans hief zijn hoofd op. Zijn sproetjes vervaagden. De jongen die zich altijd verstopte op verjaardagsfeestjes was verdwenen, vervangen door dit wezen met wilde ogen, meedogenloos, dat Melanie’s dijen uit elkaar drukte. Melanie klauwde in zijn schouders, niet om hem weg te duwen, maar om zich vast te grijpen. Het water klotste tegen haar ribben en deed haar borsten deinen. Elke stoot veroorzaakte rimpelingen op het wateroppervlak, kleine golfjes die tegen Brigitte’s in het zwembad bungelende tenen braken.
Het damesblad lag uitgespreid aan de rand van het zwembad, de pagina’s vervormd. Een glanzende advertentie voor citroentaart, onherkenbaar doorweekt. Brigitte pakte het weer op likte haar duim en sloeg een pagina om. Haar ogen weken er geen moment van af. Toen Hans rillingen kreeg en met zijn tanden over Melanie’s tepel schraapte, stokte de adem van haar tante. Een zweetdruppel gleed over Brigitte’s borstbeen en verdween tussen haar borsten.
De garagedeur stond een klein beetje open en bleef zo openstaan. Binnen stonden halfopen kartonnen dozen, waaruit vergane truien en oude fotoalbums tevoorschijn zakten. Een kindersandaal, bedekt met aangekoekt vuil. De geesten van voorbije zomers keken zwijgend door de kier toe. Hans fluisterde Melanie’s naam. Ergens verdorde een aardbeienplant in de zon. Hans klom uit het water, Melanie op zijn schoot dragend, legde zich in het gras en trok haar over zich heen.
Brigitte stond op en duwde Melanie opzij. “Nu ben ik aan de beurt,” lachte ze, terwijl ze boven Hans uittorende. Die keek omhoog tegen de stevige benen recht in het behaarde kruis. Brigitte zakte omlaag terwijl Hans’ penis nog steeds druppels vocht lekte, het vocht dat hij eerder in Melanie had geloosd voordat tante Brigitte Melanie abrupt van zijn ejaculerende penis wegtrok.
Brigitte’s lach klonk door de tuin, zacht en veelbetekenend. Ze klemde haar dijen om Hans’ heupen, haar vingers drongen in zijn schouders. ‘Maar tante dat is incest, stop asjeblieft jammerde Hans onder haar.
‘Incest?’ Ze likte haar lippen en proefde het zout. ‘Jouw moeder heeft me genoeg over jouw spelletjes met haar verteld.’ Melanie sloeg een bladzijde om en haar blik gleed over een wazige afbeelding van citroentaart. Het papier plakte aan haar vochtige vingers. Hans spartelde tegen, zijn protesten vervaagden tot verstikte kreten. ‘Tante, dat is niet waar echt niet…mama liegt’.
’Melanie je moet dat niet geloven…’ zijn stem klonk al zwakker.
Brigitte reed hem met het geduld van iemand die hier jaren op had gewacht. Zijn vingers grepen naar haar middel om haar van zich af te duwen, maar ze drukte harder, haar lichaam slokte hem helemaal op. Melanie keek glimlachend toe hoe zijn tenen zich tegen de tegels krulden, zijn dijen trilden als die van een gevangen dier. Het tijdschrift gleed van haar schoot. Een krantenkop over een vermist meisje staarde haar aan, de inkt vloeide uit in het vochtige gras.
‘Hans je bent een leugenaar,’ fluisterde Brigitte in zijn oor, haar adem heet. Hans schudde wild zijn hoofd, het zweet liep hem in de ogen. Zijn ontkenning veranderde in een verstikte kreet toen ze zich onophoudelijk tegen hem aandrukte. Melanie kruiste haar benen, de ligstoel kraakte onder haar. Ze plukte een blad van haar dij en bekeek het. Ergens achter de heg rinkelde een fietsbel. De wereld bleef draaien. De garagedeur kraakte weer, de roestige scharnieren zongen met een klaaglijk gepiep.
Hans’ heupen schokten. Brigitte hield hem vast, haar nagels lieten scherpe afdrukken achter op zijn huid. Toen hij klaarkwam, was het met een snik, zijn lichaam boog zich van de bodem af. Zijn kont bonkend op de harde tegels. Melanie zuchtte en sloeg een bladzijde om. Alweer een recept voor iets met veel te veel suiker. De zon zakte lager. Schaduwen strekten zich uit over het gazon, lang en hongerig. In de garage viel een doos om. Een kinderzwempak, verbleekt door de tijd, lag uitgespreid over het beton. Klein. Het elastiek versleten.
Brigitte richtte zich langzaam op, Hans’ zweet druppelde langs haar dijen. Ze veegde zich af met de zoom van haar jurk en gooide die achteloos in het zwembad. De jurk landde met een natte plons. ‘Leugenaar,’ herhaalde ze, nu zachter. Hans krulde zich op zijn zij, zijn ademhaling hortend. Zijn sproetjes staken af tegen zijn blozende huid. Melanie keek toe hoe een lieveheersbeestje over haar knie kroop. Zes stipjes. Dat bracht geluk. Het tijdschrift kraakte toen ze de bladzijde omsloeg. Een kruiswoordpuzzel, half ingevuld.
Brigitte knielde naast Hans, haar vingers streelden zijn ruggengraat. Hij deinsde terug. ‘Niet doen,’ fluisterde hij, maar ze legde haar vinger op haar lippen en drukte haar duim in de holte in zijn nek. Melanie gaapte. De lucht rook naar chloor en gemaaid gras. Ergens sloeg een deur dicht. Een radio speelde schelle muziek. Gewone geluiden, ver weg. Brigitte’s hand gleed lager. Hans spande zich aan, zijn spieren trilden. ‘Nog steeds hard,’ mompelde ze, haar lippen streelden zijn oor. Hij schudde zijn hoofd, maar zijn lichaam verraadde hem. Melanie likte haar duim en sloeg een andere bladzijde om. Een advertentie over een vermiste kat. Een aanbieding voor zonnebrandcrème. Het lieveheersbeestje vloog weg. Hans maakte een geluid als een gewond dier. Brigitte lachte zachtjes. De garagedeur kraakte. Binnen ritselde iets. Een mot, misschien, of een herinnering.
Melanie sloeg het tijdschrift dicht. ‘Ik ga naar de supermarkt wie gaat er mee?’ Ze stond op en rekte zich uit. De bikini die ze weer droeg plakte aan haar lichaam, vochtig op de plekken waar het zwembadwater nog aan haar kleefde. Brigitte keek niet op. Haar vingers bewogen gestaag. Hans hapte naar adem. Zijn heupen schokten. Een druppel sperma glinsterde op een testikel. Melanie draaide zich naar de poort. ‘Hans,’ sprak ze nog een keer over haar schouder, ‘wil je ook een stukje meewandelen?’ Zijn antwoord was een wanhopige poging om aan zijn tante te ontsnappen. Hij greep naar zijn zwembroek en struikelde bijna in zijn haast. Brigitte veegde haar handen af aan haar dijen en grijnsde. ‘Ga maar, bang konijntje.’ Het tuinhek kraakte. Hans liep naast Melanie, zijn ademhaling nog steeds hortend.
Ze zwaaide achteloos met haar linnen tas, haar telefoon weggestopt in de zijkant van haar bikinibroekje. Een melding trilde. Ze negeerde het. Hans wreef over zijn pols waar Brigitte’s nagels afdrukken hadden achtergelaten. Het dorp strekte zich voor hen uit, slaperig in de middagzon. Een tractor denderde voorbij. Ergens hoog in de lucht klonk een leeuwerik. Gewone zomer geluiden. Normale dingen.
Hans keek achterom. De heg onttrok het huis aan het zicht. Zijn schouders ontspanden. ‘Ze is echt gestoord’, mompelde hij, terwijl hij tegen een steentje schopte. Melanie neuriede. Het neonbord van de supermarkt knipperde in de verte. Melanie’s vingers raakten even de zijne. Hij schrok. Ze lachte licht en onbezorgd. ‘Rustig maar,’ zei ze. ‘Het is maar een korte wandeling.’ Het steentje rolde de sloot in. Hans haalde opgelucht adem. De weg strekte zich uit.
De automatische deuren schoven open. Koude lucht stroomde naar buiten. Hans bleef bij het tijdschriftenrek staan terwijl Melanie een mandje pakte. Hij pakte een pornografisch tijdschrift met afbeeldingen van dieren – een hond, een pony – en verstopte het in het mandje dat Melanie droeg.
De kassière keek even op en knikte. Een radio speelde popmuziek. De vriezer zoemde. Hans pakte nog een chocoladereep, legde hem neer. Zijn spiegelbeeld in de glazen deuren flikkerde. Melanie gooide wat citroenen, brood en een bakje met iets romigs bovenop het tijdschrift. ‘Honger?’ vroeg ze. Hij slikte. Zijn keel voelde schraal aan. Melanie betaalde met haar telefoon. De automatische deuren schoven achter hen dicht. De zon scheen fel. De linnen tas zwaaide heen en weer. Ergens blafte een hond.
Onderweg langs een weiland wees Hans naar een bankje, ‘Even pauze’, Melanie gooide de linnen tas op de bank naast Hans. Hij zat stijfjes, zijn knieën tegen elkaar gedrukt. Ze leunde achterover en strekte haar benen in de zon. ‘Ik wist niet dat je zo geïnteresseerd was in de natuur,’ grapte ze, terwijl ze het tijdschrift oppakte en opensloeg. De glanzende pagina’s spreidden zich uit: twee vrouwen knielden in het hoge gras, hun handen om de erectie van een grote hengst geklemd. Hans bleef stil, zijn sproetige huid gloeide nog roder in de zon. De beschaamde blos trok naar zijn nek. Zijn zwembroek zat ongemakkelijk strak. Aan de overkant van de heg in de wei zwaaide een hengst lui met zijn lange staart, zijn enorme penis omlaag bungelend, bijna het gras rakend. Hans gebaarde ernaar: ‘Heb je er ooit beseft hoe groot paarden zijn?’ mompelde hij, zijn stem trillend. Melanie keek opzij, kauwend op een plukje haar. ‘Niet echt,’ gaf ze toe. Het paard bewoog zich, zijn spieren trokken samen. Het orgaan bewoog even wat omhoog, dik en geaderd. Ze kantelde haar hoofd. ‘Inderdaad, indrukwekkend, je hebt gelijk’ gaf ze toe.
Hans ademde hoorbaar uit. Zijn vingers klemden zich vast in de bank. Het hout was warm en hier en daar splinterig. Melanie sloeg een nieuwe bladzijde op. Een vrouw grijnsde naar hen op, haar lippen lichtjes geopend rond iets obsceens. Hans’ adem stokte. Het tijdschrift kreukelde toen ze het dichtklapte en opzij gooide. ‘Brigitte zou dit leuk vinden,’ mijmerde ze. Hans huiverde. Ergens achter hen knarste het grind. Een fietser passeerde en rinkelde met zijn bel. De paarden graasden onverstoord verder. De middag sleepte zich voort, wolken langzaam drijvend aan een blauwe hemel. Het tijdschrift lag opzij gelegd, de bladzijden krulden op in de hitte.
Melanie stond op en klopte het stof van haar dijen. De hengst hief zijn kop op, zijn neusgaten wijd open. Ze stapte over de heg, haar voeten zakten weg in het gras. Het dier snoof, z’n warme adem bewoog door haar haar. Ze hurkte onder zijn buik, haar bikinibroekje in één hand geklemd. De knipoog die ze Hans toewierp was nonchalant, bijna verveeld. “Kom even en duw hem tegen me aan,” fluisterde ze. “Ik wil hem gewoon even voelen.” Hans aarzelde maar liep er heen. Zijn weerspiegeling in het donkere oog van het paard trilde. Toen bewoog hij zich naar beneden, zijn handen sloten zich om de punt van het bungelende paardenorgaan. Het voelde warm aan, kloppend. De hengst maakte een geluid, laag en rommelend. Zijn geslachtsdeel werd hard en drukte tegen Melanie’s vochtige opening. ‘Oh nee, stop maar’ hijgde ze, ‘dat is ver genoeg.’
Het paard stootte door. Haar rug boog zich, haar nagels schraapten door de aarde. De hengst bewoog met een ritme ouder dan taal, onophoudelijk. Hans kon het niet tegenhouden en hij bedacht zich niet en tastte naar Melanie’s telefoon. Het scherm flikkerde aan. Opnemen, foto, video….
Het paard rilde, de ontlading spoot diep en heet in haar. Melanie’s gekreun vermengde zich met het gehinnik van het dier. Hans’ vingers trilden. De beelden waren automatisch opgeslagen. Eenmaal thuis plofte Melanie uitgeput op haar bed, haar dijen plakkerig. Ze had zich na thuiskomst onder de douch schoongespoeld. De lakens op bed roken naar lavendel. Brigitte’s zeep. De gedachte deed haar huiveren. Ze gooide de telefoon op het nachtkastje en draaide zich op haar buik. De slaap trok aan haar oogleden. Beneden liep het water. De afwas rinkelde. Normale geluiden. Veilige geluiden. Een droomloze slaap bood ontspanning. Brigitte’s voetstappen waren geruisloos. De deur piepte zacht. Melanie bewoog zich niet. De telefoon gloeide in de schemerige kamer. Op de gang keek Brigitte op het scherm. Een tik. Een veeg. Een video speelde af, het geluid zacht. Brigitte hield de adem in.
Toen lachte ze zachtjes: “Die stoute kinderen toch,” mompelde ze. Haar vingers vlogen over het scherm. Verzenden. Kopiëren. Verzenden.
De antwoorden van haar beide zussen volgden elkaar snel op. Hans’ moeder: “Ik heb zijn tijdschriften niet zo lang geleden in zijn kledingkast tussen het ondergoed gevonden. Ik weet dat dat een fetisj is die hij leuk vindt.”
Een stilte. Toen Melanie’s moeder: “Ik droom hier alleen maar van, maar ik zou nooit zo ver durven gaan, groetjes aan mijn dochter.”
Brigitte’s glimlach werd breder. Ze legde de telefoon terug en streek een plukje haar van Melanie’s voorhoofd. Het meisje zuchtte in haar slaap. Buiten kraakte de garagedeur. Een mot fladderde tegen het raam. De nacht sleepte zich voort, eindeloos. Herinneringen zuchtten tussen de dozen met vergeten speelgoed.
Morgen was er weer een dag maar eerst kuste Brigitte op de andere logeerkamer de met open mond slapende Hans nog op het voorhoofd, het laken tot aan zijn navel over zijn gespreide benen omhoogtrekkend. Zijn rustende geslachtsdeel nu half gezwollen op zijn bovenbeen liggend, bedekkend met het witte linnen.
Lezersreacties worden op prijs gesteld