Ik en mijn grote mond!

Mijn naam is Vanessa, ik ben 19 een muurbloempje, een onopvallende meid. Sexueel een laatbloeier. Ik zit nog op school en werk aan de kassa bij een Vomar. Ik ben klein van stuk en heb fraaie rondingen die ik uit verlegenheid verberg onder mijn ruimvallende kleding. Tijdens mijn werk ben ik verplicht bedrijfskleding te dragen die strak is en fel rood van kleur. Daar baal ik van, maar het geld is makkelijk verdient en de Vomar betaalt goed. Ik wist alleen iets over seks van horen zeggen, ik had zelf nog nooit wat met een jongen, of een meisje geprobeerd. Natuurlijk masturbeerde ik, soms om meer in de stemming te komen keek ik sexfilms of las sexverhaaltjes online. Veel dacht ik ook te weten uit de stoere verhalen van mijn vriendinnen, die allemaal meer hadden meegemaakt dan ik ooit had durven dromen. Ja, ik was de enige maagd in onze groep, en als ik mezelf ken, zou ik dat waarschijnlijk nog wel even blijven. Uiteraard verzweeg ik dat naar mijn vriendinnen, want echt trots was ik er niet op.

Nou, ik ben gewoon verlegen. Tenminste als het op seks aankwam, preuts misschien wel. Ik was bang voor het verlies van controle dat gepaard ging met het uittrekken van mijn kleren. Niemand geloofde me. Dat kwam omdat ik een ontzettend brutale en vlotte babbel had. Foute grappen? Helemaal mijn ding. Kinderachtige uitspraken zoals “Ik val op grote piemels” of “Ik neuk alleen mannen die langer zijn dan ik” waren slechts enkele van mijn veelgebruikte standaardzinnetjes. Maar de realiteit was anders. Ik had nog nooit een grote piemel van dichtbij gezien. Ik stond net zo ver van sex met lange mannen af als die Noord-Koreaanse dictator van het winnen van de Nobelprijs voor de Vrede.

Helaas had mijn mond geen weet van mijn verlegenheid, dus bleef hij maar door praten. Hij sprak sneller dan mijn trage hersenen konden bijhouden. Zo kwam ik op een hete dag op Mallorca in een benarde situatie terecht – en hoe! Mijn ouders en mijn Oom en Tante met hun beide kids een huis gehuurd in een klein plaatsje. Je kent het wel, brandende hete zandstranden, verdorde struiken, dronken Duitsers en Engelsen en luidruchtige Hollanders. Ergens daartussenin bevond zich ons eigen huis: een ommuurd terrein met olijfbomen, een wit huis met een rood dak en een rechthoekig zwembad met uitzicht op de kustlijn.

Daar lag ik dan in mijn zwarte bikini, drijvend op een luchtbed in dat zwembad. Mijn lichaam koelend terwijl de anderen een uitstapje naar een dierentuin maakte. Mijn ouders, mijn broers, mijn vrienden en hun kinderen – allemaal weg. Alleen ik was achtergebleven – en ik verveelde me. Waarom ging ik niet mee? Geen idee. Waarschijnlijk de nasleep van mijn al lang voorbij zijnde puberteit en het daaruit voortvloeiende gebrek aan motivatie.

Hoe langer ik alleen was, hoe somberder de dag leek. Ik dreef op mijn rug, in mijn bikini, en keek naar de paar witte wolkjes die geruisloos door de lucht dreven. Op mijn telefoon las is wat korte verhaaltjes over snelle vakantiesex. Ik werd opgewonden en twijfelde… zou ik het aandurven mij hier, drijvend in het zwembad te bevredigen? Zelfs mijn grote mond verstomde. Daarom besloot ik om mijn grens te verleggen en trok mijn topje uit. Mijn spierwitte borsten hadden nog nooit zon gezien. Ik peddelde met mijn luchtbedje naar de kant en smeerde mijn borsten zorgvuldig in met factor 50. Mijn tepels reageerden enthousiast. Na het insmeren leken mijn borsten nog witter dan eerste. Ik ging op een drijvende stoel zitten en dreef het water weer op. Ik voelde mij zo stoer!

Het water, dat licht naar chloor rook, klotste zachtjes rond mijn benen. Ik fantaseerde over seks met een jongen, ergens buiten, in een tuin of was het een parkje? Plotseling voelde ik iets kouds tegen mijn buik en schreeuwde ik het uit. “Wat de VUK!” Ik keek geschrokken om me heen, in de verwachting een vogel te zien die zijn stront op me had achtergelaten, maar ik zag niets. Pas toen ik opnieuw een koude rilling over mijn rug voelde, zag ik een schaduw bewegen in een van de ramen op de begane grond van ons huis. “Hé!” riep ik, terwijl ik met mijn armen peddelde en tot stilstand kwam. Het water kwam tot net aan mijn knieën en dreef in ringvormige golven van me weg. “Wat is er aan de hand?!”

Aanvankelijk gebeurde er niets op de plek waar ik de schim had opgemerkt. Maar toen klonk er een ondeugend lachje en verscheen er een jongeman in beeld, die een felgroen waterpistooltje vasthield. “Yoshi? Wat doe je hier?” Ik was verbijsterd. Ik was er immers van overtuigd geweest dat iedereen behalve ik het terrein had verlaten en naar het dorp was gegaan. Ik had zeker niet verwacht de zoon van de eigenaar en goede vriend van mijn vader hier aan te treffen. De jonge, iets ouder dan ik, hing nonchalant uit het raam en na een paar tellen sprong hij lening uit het raam en landde met zijn blote voeten op de hete tegels. Hij trok een grimas, zijn gebruinde gezicht vertrokken, in een poging de hittepijn te verbergen. Ik moest lachen. “Heet, hè?”

Yoshi, wiens echte naam eigenlijk John was had zichzelf de naam Yoshi gegeven. Hij liep naar het zwembad. Daar koelde hij meteen zijn voeten af één van de plasjes water aan de rand. Zijn gezichtsuitdrukking ontspande onmiddellijk, en voordat hij een verklaring kon geven, besproeide hij me opnieuw met een paar waterstralen. “Hé!” gilde ik, terwijl ik me omdraaide toen de ene na de andere plons water mijn schouders en rug prikte. Hij lachte weer, en ik wierp hem een boze blik toe. “Het afkoelen was het waard,” grinnikte hij. “Ik heb altijd een pistool in de koelkast liggen voor dit soort momenten.” “Eikel,” beet ik hem toe, terwijl ik bedacht hoe ik wraak op hem kon nemen. Met mijn handen spatte ik water zijn kant op. Hij lachte alleen maar luider, bedekte zijn ogen met zijn hand en wachtte tot mijn aanval voorbij was. Toen trok hij zijn witte shirt over zijn hoofd en dook met zijn hoofd vooruit het water in. Op dat moment realiseerde ik mij dat ik geen topje droeg.

Yoshi sprong vlak naast mij in het water en gleed sierlijk door het zwembad als een dolfijn tot hij aan de andere kant weer bovenkwam. Maar ik kon ook gemeen zijn, en zodra hij het water uit zijn ogen had gewreven, haalde ik hem in. Ik sprong op hem af, sloeg mijn armen van achteren om zijn nek en liet me achterover vallen met mijn volle – toegegeven, bescheiden – gewicht. Yoshi stond daar eerst nog even verbijsterd, maar toen ik een vinger in zijn gevoelige taille drukte en hem kietelde, gaf hij zich over en doken we onder. We worstelden en stoeiden nog een tijdje door tot we moe werden en uiteindelijk een wapenstilstand sloten. Tijdens het stoeien had ik wel gemerkt dat zijn handen overal waren geweest. Hij greep mijn borsten beet en liet ze snel weer los, geschrokken? Ik voelde zijn kruis tegen mijn kont en ja. Ik voelde zelfs zijn geslacht langs mijn heupen en handen glijden. “Waarom ben je hier?” Ik probeerde een verhelderend gesprek met hem aan te knopen. “Ik hoopte eigenlijk even alleen te zijn.” Hij grinnikte ondeugend. “Maar je hebt wel heel veel gelachen tijdens ons gevecht.”

Terwijl hij zich uit het water hees en op de rand van het zwembad ging zitten, zodat alleen zijn benen nog in het water bungelden, leunde ik met mijn bovenlichaam op de rand, half steunend op mijn ellebogen. Het grootste deel van mijn lichaam was nog onder water. Ik voelde dat Yoshi mij bekeek en een onfatsoenlijk lange tijd naar mijn borsten staarde. *Ohhh KUT* dacht ik,*Ik ben topless.* Direct bedacht ik mij dat het overgrote deel van de vrouwen en meiden op de stranden topless zonden dus wat zou het?

Ik haalde onverschillig mijn schouders op. Nu was het mijn beurt om hem eens goed te bekijken. Mijn aandacht werd meteen getrokken naar zijn armen, die, in vergelijking met zijn torso, een stuk bruiner waren. Yoshi droeg zijn T-shirts vaak, zelfs bij het zwembad, hoe warm het ook was. Zijn biceps waren stevig gevormd en zijn borstkas suggereerde dat hij wist hoe een sportschool er van binnen uitzag. Toen onze blikken elkaar plotseling kruisten, keek ik weg, betrapt. “Je zou meer moeten trainen.” verdedigde ik me, ook al was dat niet waar. Maar zo was ik nu eenmaal. Brutaal. Vooral als ik niet wist wat ik moest doen. Iets wat me vaak fataal was geworden. “Wees niet altijd zo gemeen,” antwoordde hij nors. “Ik heb je niets gedaan.” Ik lachte hardop en knikte naar het groene waterpistool, dat glimmend nat aan de rand van het zwembad lag, een bewijs van zijn wangedrag. Hij knipoogde naar me.

“Doe even normaal!” voegde hij er na een korte pauze aan toe, waarin weinig meer dan het gebrom en geruis van het filtersysteem te horen was, “ik sport veel.” “Fitness?” vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd. “Nee, niet alleen dat. Ik voetbal en zwem regelmatig. Ik dacht dat je dat al wist.” Er ging me inderdaad iets te binnen en ik had meteen spijt dat ik die details was vergeten. En opnieuw nam mijn brutale mond automatisch het antwoord over. “Ik ben er gewoon niet echt in geïnteresseerd. Voetbal is sowieso stom.” Hij keek me boos aan en leek beledigd. Maar ik ging door. “Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Rennen en schoppen. Altijd achter een bal aanrennen.” “Het is meer dan dat,” probeerde hij zijn sport te redden. “Als je het spel serieus neemt, is het veel meer dan alleen maar gedachteloos tegen een bal trappen.”

Hij werd feller en Ik besefte dat ik een gevoelige snaar had geraakt, en de verveling die me in haar greep had, voelde haar kans schoon voor iets spannends. “Onzin,” antwoordde ik met een grijns. Hij leek eerst geprikkeld, maar begreep al snel dat ik hem uitdaagde. “Ik betwijfel of je veel uithoudingsvermogen hebt. Hoeveel rent een voetballer eigenlijk? Twaalf kilometer in een wedstrijd? Dat is niet zo veel, toch?” “Heb je ooit twaalf kilometer hardgelopen? Met tempowisselingen? Met onregelmatige sprints en dergelijke?” Ik haalde ondeugend mijn schouders op. “Elke maand doen ik zo’n test.” Hij was even stil en ik zag zijn blik over mijn lichaam gaan, “Onzin.” Was zijn oordeel. “Ik zou het je graag bewijzen, maar ik heb mijn hardloopschoenen niet bij me.”

Yoshi lachte en spetterde water over me heen. Ik moest al mijn zelfbeheersing verzamelen om niet als een klein meisje te gillen. Hij bekeek me kritisch, maar toen verzachtte zijn blik en verscheen er een brede glimlach op zijn lippen. “Er zijn andere manieren om uithoudingsvermogen te testen,” dacht hij hardop. “We zouden er een wedstrijd van kunnen maken.” Mijn hart sloeg een slag over toen mijn houding langzaam aan het licht kwam door een dreigend gevaar. Maar ik kon niet toegeven. “Hoe dan?” “Wel…” begon hij uit te leggen, “een duursporter heeft een grotere longcapaciteit. Hij kan veel meer uit één ademteug halen dan iemand die niet getraind is.” Ik dacht na over zijn woorden, maar ik begreep niet wat hij ermee bedoelde. “En?” “We zouden ons uithoudingsvermogen kunnen vergelijken in een wedstrijd, wie kan het langst onder water blijven, wint de weddenschap.” Mijn hart sloeg weer een slag over en ik beet op mijn onderlip. Dat was het, hier was geen ontkomen aan. Tenminste, dat was mijn eerste gedachte. “Dit is belachelijk.” “Dat denk ik niet,” lachte hij. “Je gaat toch niet terugkrabbelen, hè?”

Het was zijn lach, in combinatie met die zelfvoldane grijns op zijn gezicht, die me uiteindelijk dwong te reageren. “Durf ik niet? Doe niet zo gek. Ik heb gewoon medelijden met je.” Zijn lach werd luider. Hij spetterde weer water naar me. “Medelijden?” “Zeker. Ik zal je laten zien dat voetbal geen directe invloed heeft op de longcapaciteit.” Ik giechelde. Het was moeilijk voor me om de geluiden natuurlijk te laten klinken. Want ik wist dat ik geen schijn van kans tegen hem had. Dat hij getraind was en ik niet. Op dat moment zou het goed zijn geweest als ik had opgegeven. Ik had hem kunnen toegeven dat hij gelijk had – en dat ik hem alleen maar had willen uitdagen. Maar, zoals altijd, had mijn mond andere plannen. “Je hebt geen schijn van kans. Maar eerst wil ik weten wat ik krijg als ik win.” Daagde ik hem uit. Hij kantelde zijn hoofd. “Geloof je dat echt dat je gaat winnen?” “Zeker. En? Heb je nog suggesties?” Hij haalde zijn schouders op. “Kies maar iets. Als je wint, mag je één wens doen.”

Ik heb er wel over nagedacht, maar ik geloofde niet in mijn eigen overwinning. “We gaan winkelen. In Palma. Jij betaalt de eerste € 150,- ” Hij grinnikte geamuseerd en knikte meteen. “Afgesproken.” Ik besefte dat hij zo snel had ingestemd omdat hij toch niet geloofde dat ik zou winnen. Eikel. Mijn lippen zetten het gesprek voort, hoewel ik het liefst gewoon in het water zou zinken en nooit meer boven zou komen. “En wat moet ik doen als je wint?” Ik lachte spottend, alsof het iets volstrekt absurds was, maar zelfs ik wist meteen dat het pathetisch klonk. Yoshi’s gezicht vertrok in een duvelse grimas. Hij knikte naar zijn benen. Eerst begreep ik het gebaar niet, maar zijn woorden openden mijn ogen. “Ik wil een pijpbeurt. Maar wel de beste.” Mijn maag trok samen. Ik voelde een onrustig gevoel vanbinnen en mijn mond werd meteen kurkdroog. “Een wat?” Hij grijnsde boosaardig. “Je hebt me wel gehoord,” grijnsde hij. “Een pijpbeurt. Hier, op de rand het zwembad.” Ik schudde mijn hoofd. “Je bent gek!” antwoordde ik. Zijn eis was brutaal en onbeschaamd. Maar de grijns bleef op zijn gezicht. “Dat zou je niet moeten uitmaken,” antwoordde hij. “Je gaat toch wel winnen, nietwaar? Ik, ben slechts een voetballer en maak geen schijn van kans tegen jou, toch? Dus de inzet zou je niet moeten interesseren.”

Mijn grote mond had mij in zijn greep. Dat kreeg ik ervoor terug. Mijn gedachten dwaalden meteen af en ik zag mezelf in een scène waarin ik zijn pik in mijn mond had en eraan zoog. Maar het was slechts een fantasie. Ik had nog nooit seks gehad, niet met een jongen of een meid, ik had nog nooit een mannelijk geslachtsdeel van dichtbij gezien. Laat staan dat ik hem in mijn mond had gehad. Yoshi leek mijn gedachten aan te voelen. “Heb je ooit iemand met je mond bevredigd?” Zijn woorden waren als koren op de molen me voor. “Zeker. Vaak genoeg. Dat kan ik wel.” Ik haat mezelf voor mijn grote bek. “Dus, wat is het probleem? Je gaat winnen. Daar ben je zeker van. Ik denk dat ik nooit zal weten hoe ervaren je werkelijk bent.” Mijn gezicht verraadde onmiddellijk mijn leugen, zonder dat ik ook maar enige poging deed om die te verbergen. Ik zat vast in mijn eigen leugen. Ik kon nu niet meer terug; mijn trots verbood het. Ik kon ook niet zomaar een zijweg inslaan. Alleen de terugkeer van mijn familie kon me op dat moment redden, maar die waren nog ver weg. Dus de enige weg die me restte was vooruit – naar mijn ondergang. Daarom knikte ik – wetende dat ik mijn uiterste best moest doen in de wedstrijd. Wie weet, misschien zou hij een slechte start hebben, en ik een goede. Een combinatie die me een voordeel zou kunnen geven…

“Prima. Ik stel voor dat we er samen induiken, wie als laatste bovenkomt, wint. Dat zou jij moeten zijn.” Klonk hij zelfverzekerd. “Klinkt goed,” loog ik. Yoshi liet zich langzaam in het water zakken en zwom naar het midden van het zwembad. Toen hij daar aankwam, riep hij me. Ik zuchtte, zette me af van de rand van het zwembad en haalde hem in. Mijn hart bonkte in mijn keel en een zwaar gevoel bekroop me. Hij daarentegen verslond me bijna met zijn ogen, en ik meende te zien dat hij vooral geïnteresseerd leek in mijn mond. Ik slikte nerveus. “Over drie tellen?” stelde hij voor. “Een momentje,” antwoordde ik, terwijl ik een paar keer diep ademhaalde alsof deze laatste, wanhopige poging mijn longcapaciteit drastisch zou vergroten. Toen ik eindelijk besefte hoe nutteloos het was, knikte ik. Hij telde af. DRIE De situatie voelde plotseling zo absurd aan dat ik niet anders kon dan grijnzen. TWEE, de druk in mijn longen en hoofd namen toe. EEN! Ik hapt snel nog naar adem en schoot onder water Ik zoog zoveel mogelijk lucht naar binnen, blies mijn wangen op en perste mijn lippen stevig op elkaar – en het vocht begroette me. Ik zakte naar beneden, net als Yoshi, slechts een halve meter voor me. Onze blikken kruisten elkaar, en zelfs zonder mijn duikbril kon ik zien dat hij me met belangstelling gadesloeg.

De geluiden veranderden. Ik hoorde kleine bubbels naar de oppervlakte stijgen. Ik hoorde het gedempte gezoem van het filtersysteem en de bewegingen van onze handen. Ik sloot mijn ogen. Ik concentreerde me en probeerde mijn lichaam volledig stil te krijgen. Want opwinding en beweging verbruiken zuurstof – iets wat ik koste wat kost wilde vermijden. Toch raasden mijn gedachten. Ik vloekte inwendig en wenste dat ik niet altijd zo brutaal was. Op dat moment zwoer ik bij mezelf dat ik er wat aan moest doen. De tijd verstreek. Mijn hartslag versnelde. Ik opende mijn ogen en zag Yoshi zo kalm zijn adem inhouden, alsof het zijn passie was. Plotseling werd ik overvallen door een gevoel van kortademigheid. Als ik op dat moment had kunnen zweten, had ik dat gedaan. De tijd begon te dringen.

Ik wil niet verliezen!

Maar de secondes waren mijn vijanden. Ze tikten genadeloos voorbij. Wanhopig keek ik omhoog naar het oppervlak, waar de zon fel scheen. Ik probeerde mij in te beelden hoe het zou zijn…. Verliezen… een harde pik in mijn hand of zelfs mijn mond. Ik kreeg kramp, ik moest ademhalen, dacht ik, en mijn longen begonnen te branden. Verdomme! Mijn wanhoop dreef me ertoe mijn armen uit te strekken. Ik greep Yoshi’s arm en probeerde hem op naar de oppervlakte te duwen. Ik kneep in zijn buik, kietelde zijn flanken. Hij bewoog en worstelde, maar hij bleef onder. Erger nog, hij greep naar mijn flanken en streelde daarbij mijn borsten! Mijn instinct tot zelfbehoud nam het over. Ik kon het niet stoppen. Een moment later was het voorbij. Ik brak door de grens tussen nat en droog. Gretig happend naar adem zoog ik de vitale zuurstof in. Ik wankelde even. Ik draaide me half weg van hem, wat maar goed was, want ik wilde mijn tegenstander niet als winnaar zien. Maar ik hoorde het, en dat was niet veel beter. Vooral niet toen zijn gegiechel me bereikte en me deed blozen.

“Niet in vorm, hè?” grijnsde hij, terwijl hij me bemoedigend op de schouder klopte. “Dat overkomt iedereen wel eens. We weten allebei dat je het veel langer vol kunt houden.” “LUL dat je bent!” antwoordde ik, terwijl ik zijn minachtende blik negeerde en me naar hem omdraaide. Hij schudde langzaam zijn hoofd. “Niet vandaag.” Ik begreep het niet. “Wat bedoel je?” Hij grijnsde. “Ik ga vandaag genieten of ben je het al vergeten? De weddenschap?” Ik verstijfde van schrik. Nu hij het gezegd had, was de nederlaag officieel. Ik huiverde.

Yoshi waadde naar de rand van het zwembad, klom uit het water en ging met iets gespreide benen op de rand zitten. Ik bleef roerloos staan, mijn hart bonzend in mijn keel. Pas toen zijn golven zachtjes tegen mijn buik klotsten, kwam ik uit mijn mijmering. Ik zette mijn handen in mijn zij en duwde trots mijn borsten naar voren. Ik hoopte dat deze houding kalmte en zelfvertrouwen uitstraalde. “Wil je je inzet nu verzilveren of later, als de anderen terug zijn?” “Ha ha,” antwoordde ik uitdagend, terwijl ik me voorstelde hoe mijn familie zou reageren als ze zouden zien wat ik met Yoshi’s pik deed. Er draaide zich iets om in mijn maag bij die gedachte, en ik kreeg kippenvel. Ik kon nauwelijks geloven dat ik in deze situatie terecht was gekomen. En toch zat hij daar, een jonge man, breed grijnzend, klaar om zijn beloning in ontvangst te nemen.

“Waarom aarzel je?” drong hij aan. Hij klonk geamuseerd, zijn stem uitdagend. Hij gelooft blijkbaar nog steeds niet dat ik het echt ga doen, galmde het door mijn hoofd. Hij denkt dat ik bang ben. Nou ja, die gedachten zouden niet helemaal onjuist zijn. Ik was bang. Niet omdat ik bang was voor penissen en mannen. Onzin. Ik was zo volwassen als maar kon en klaar om eindelijk door een knappe jongen genomen te worden. Dat ik op die leeftijd nog maagd was, was de grootste grap ooit. Het was gewoon nog niet de bedoeling geweest, maar dat is een ander verhaal. Nu ging het over een orale seks. Als wat mijn vriendinnen me talloze keren hadden verteld waar was, dan was orale seks geven kinderspel en echt niets om je zorgen over te maken. De beelden die ik in filmpjes zag waren spannend geweest en hadden mij vaak over de drempel van mijn orgasme geholpen. In zo’n geile, droomtoestand toestand was het een manier geweest om wel seks te hebben maar niet mijn maagdelijkheid te verliezen. Ik zuchtte.

“Waarom aarzel ik? Omdat je lelijk bent misschien!” beet ik hem toe. “Je loopt te pushen en ik ben nog niet in de stemming ofzo. ”Yoshi leek beledigd en trok een pruillip. Maar zijn grijns verscheen al snel weer. “Hoe mooi je me vindt, doet er niet toe. Het gaat erom wat er op het spel staat. Dus?” In plaats van een stap in zijn richting te zetten, bleef ik aarzelen. Mijn hartslag versnelde toen ik me realiseerde dat ik op een kruispunt stond. Er was maar één weg: vooruit of achteruit. Alles verprutsen en er vandoor gaan of mijn grote mond snoeren en gebruiken! Terugdeinzen was niet mijn stijl. Mijn brutale mond had me in het verleden al zo vaak in lastige situaties gebracht dat ik gewend was de consequenties te dragen.

Ik haalde diep adem en stapte ik over de drempel en begon waadde naar hem toe. Ik voelde het koele water langs poesje stromen. Blijkbaar deed deze deal mij meer dan alleen maar de afkeur die ik in mijn hoofd voelde. Mijn lichaam keurde het goed wat er te gebeuren stond. “Dat had ik niet verwacht,” gaf Yoshi toe toen ik op een halve meter afstand van hem tot stilstand kwam. Mijn blik gleed van zijn gezicht naar beneden, tussen zijn benen, waar zijn natte zwembroek verborg wat me zo nerveus maakte. Ik stapte dichterbij, nauwelijks in staat om een nerveus trillen in mijn handen te onderdrukken. Hoe dichterbij ik kwam, hoe verder hij zijn dijen spreidde, alsof hij zich voor me openstelde. Toen mijn ene voet tegen de zwembadwand stootte, stopte ik en keek ik naar hem op. Ik toverde een ondeugende glimlach tevoorschijn, die hij doorzag.

“Dus, om het even duidelijk te maken…” begon hij langzaam en met zachte stem. “Als je het niet wilt doen, zeg het dan gewoon. Ik dwing je er niet toe. Het is gewoon een domme grap.” Ik siste naar hem: “Waarom zou ik me terugtrekken? Denk je dat ik bang ben?” Zijn bezorgde uitdrukking veranderde in een hebzuchtige blik. “Jij bent een stoere hè?” Ik keek hem strak aan. “Je verschuilt je achter je grote mond.”

Alsof ik hem zijn fout wilde laten zien, legde ik stoutmoedig mijn hand op zijn kruis. Ik wilde macht en zelfvertrouwen uitstralen, maar in plaats daarvan stuitte ik op iets hards. Het kostte me al mijn zelfbeheersing om niet te gillen als een puber toen ik voor het eerst in mijn leven een harde penis aanraakte, zelfs met een laagje stof ertussen. “Gast, heb je een erectie?” lachte ik spottend. Hij kantelde zijn hoofd en keek me medelijdend aan. “Nou, wat denk je ervan? Ik verwacht in ieder geval vuurwerk.” Hij knikte naar beneden, ten teken dat ik eindelijk mijn weddenschap moest betalen. Ik slikte opnieuw, wat, in combinatie met wat mijn hand nog steeds aanvoelde, meer dan vreemd was. “Een vuurwerkshow,” mompelde ik bijna onhoorbaar. “Je zult het zien.”

Ik moest mijn fout toegeven, ik moest het doen. Eerlijk gezegd wilde ik het ook wel een beetje. Yoshi was niet bepaald mijn beste vriend, maar hij was oké. Niet dom en niet lelijk en ik had niet hetr risico hem ooit, thuis, tegen te komen. Hij woonde immers hier . Er waren vast ergere manieren om mijn maagdelijkheid te verliezen. Ik kende een verhaal van dronken achter een strandtent ontmaagd te worden. Nee! Dan was dit beter! Ik verzamelde mijn moed en maakte het strikje aan de tailleband van mijn zwembroek los. Daarna trok ik de stof omlaag. Yoshi wipte op en ik kon eenvoudige de natte zwembroek omlaag trekken. “Helemaal uit graag, dat is lekkerder.” Ik hield mijn adem in en bekeek met groeiende nieuwsgierigheid naar wat er nu zichtbaar geworden was. Daar stond hij dan, zijn geslacht. Een iets getinte, bruin van kleur, net zoals zijn huid, omrand met donker roezend schaamhaar, wat ik aantrekkelijk vond.

Of zijn pik groot of klein was, kon ik niet zeggen. Ik had er geen ervaring mee. Ik was onder de indruk. In mijn jeugd had ik penissen altijd gezien als iets bedreigends. Als iets krachtigs, afwijkends, overdreven bewonderd seksspeelgoed. Maar uiteindelijk is een pik gewoon een lichaamsdeel. Geen wapen. Tenminste, dat gold voor het exemplaar dat zich op dat moment aan mij presenteerde. Mijn nieuwsgierigheid overwon uiteindelijk mijn aarzeling en ik stak mijn hand uit. Voorzichtig omvatte ik de warme schacht, alsof ik bang was hem te beschadigen. Maar de penis was zo hard dat ik hem zelfs met twee handen niet had kunnen breken. Toen ik de voorhuid een beetje terugtrok, kwam zijn eikel tevoorschijn, wat me deed glimlachen.

“Je kijkt alsof je nog nooit een piemel hebt gezien,” lachte Yoshi, zijn stem iets dieper dan even daarvoor. “Onzin!” loog ik snel. “Hij is gewoon zo stevig… Daarom grijns ik.” Ik keek net op en zag hem geïrriteerd met zijn ogen rollen. “Zeg maar wat je wilt. Je kunt me geen pijn doen.” Een pluspunt voor hem. Hij had vertrouwen in zijn uitrusting. “Begin er maar aan, jij professionele pijper. Ik wil weten wat er achter jouw brutale mond schuilgaat.”

Met mijn vrije hand streelde ik zijn harige zak en ballen. Met mijn andere hand wreef ik over zijn penis. Niet te snel, niet te langzaam. Ik moest eerst leren hoever ik kon gaan zonder hem pijn te doen. Maar Yoshi leek het wel prettig te vinden wat ik deed. Hij kreunde zachtjes en sloot zijn ogen, wat een onverwachte tinteling door me heen stuurde. Plotseling besefte ik dat ik voor het eerst iemand seksueel genot gaf – en die gedachte moedigde me aan om de volgende stap te zetten. Ik bracht mijn hoofd dichter bij geslacht. Ik haalde diep adem door mijn neus, alsof ik daadwerkelijk verwachtte zijn penis te ruiken. Plotseling was ik zo dichtbij dat er geen ruimte meer was voor een hand tussen mijn gezicht en zijn geslacht. En nu? Gewoon in je mond stoppen? En wat dan? “Laatste kans,” fluisterde hij. “Je kunt nog stoppen.” Zei hij zacht. “Dan bedenken we een andere straf.”

“Hou je mond,” antwoordde ik, en opende mijn mond net genoeg om mijn bedoelingen duidelijk te maken. Toen gebeurde het: mijn bovenlip raakte zijn eikel. Zijn geslacht trilde bij mijn zachte aanraking en een schokgolf van sensaties schoot door mijn lichaam. Mijn hartslag versnelde en ik voelde me onwillekeurig als een kind dat iets heel verbodens deed. Ik weigerde mijn ongemak te laten winnen van mijn groeiende nieuwsgierigheid. Ik opende mijn lippen verder – en nam zijn penis in mijn mond. Toen zijn lippen zich om de warme kop sloten, voelde ik meteen het leven in hem. Mijn tong, die voorzichtig zijn penis verkende, proefde de kenmerkende smaak van chloorwater en zout, daar was ik blij om. In mijn ergste nachtmerries smaakte een penis naar urine en sperma, maar gelukkig was Yoshi een keurig verzorgd exemplaar. Ik moest toegeven dat ik genoot van het volle gevoel in mijn mond.

Ik begon hem te pijpen. Ik bewoog mijn hoofd op en neer in korte bewegingen en ervoer wat me al die jaren was ontzegd. De penis gleed over mijn tong, drukte tegen mijn lippen, en hoe vaker de bewegingen zich herhaalden, hoe natter het werd. Op een gegeven moment vermengde een smakgeluid zich met de kreten van de jongenvoor me. Yoshi legde een hand op mijn hoofd en dwong me zijn gewenste ritme op te volgen. Aanvankelijk irriteerde me dat, omdat het moest betekenen dat ik het niet goed had gedaan, maar dat veranderde snel toen ik er meer over nadacht. Uiteindelijk accepteerde ik dat ik in dit duo degene was die moest leren, ik was zonder enige ervaring. Ik liet hem mijn hoofd heen en weer bewegen. Eerst met één hand, daarna met twee, waarbij hun vingers stevig in mijn haar drongen.

Dankzij Yoshi’s aanwijzingen begreep ik dat ik dieper moest zuigen. Niet alleen met korte bewegingen, maar zo diep als ik kon zonder mezelf in de problemen te brengen. Mijn hoofd ging op en neer. Zijn penis gleed door mijn mond als een ingevette worst. Ik voelde de zachte voorhuid, soms strak, soms los, en de gladde eikel die daaronder zat. Het water om ons heen leek te koken. Ik slaagde erin de wereld om me heen te negeren en me volledig te concentreren op wat ik in mijn mond had. Zijn enen hand verliet mijn hoofd en gleed naar mijn schouder. Als mijn familie en al hun entourage op dat moment terug zouden komen, zou ik het niet merken. Zijn vingers omvatte mijn ene borst. Maar dat maakte niet uit. Op dat moment wist ik niet beter, maar het leek me dat ik mijn werk prima deed. Deze gedachte werd versterkt toen Yoshi’s handen plotseling verdwenen, alsof ze tevreden waren met wat ze hadden bereikt.

Was ik opgewonden? Natuurlijk! Heel erg zelfs. Ik had er bijna spijt van dat ik tot dat moment bij het zwembad nog nooit intiem contact met mannen had gehad. Maar daar kon ik later wel over nadenken. Waar ik wel zeker van was, was dit: als het zwembadwater er niet was geweest, zou het overduidelijk zijn geweest dat ik nat was tussen mijn benen. De tintelingen in mijn lichaam hadden een intens niveau bereikt, en ik wenste bijna dat Yoshi’s pik niet in mijn mond aan het razen was… Ik voerde het tempo op, pijpte sneller en dieper, wat bijna fataal bleek. Het kostte me al mijn kracht om niet te kokhalzen maar Yoshi, die plotseling steeds harder kreunde, zou het toch niet gehoord hebben. Door de wrijving werden mijn lippen warmer. Mijn mond was natter dan in lange tijd. Ik voelde me krachtig en gelukkig. Opgewonden en geil. Ongelooflijk geil. Het was gewoon zalig. Ik had zo bijna eeuwig door kunnen gaan, maar er veranderde iets.

Yoshi’s handen keerden terug en hielden mijn hoofd zo stevig vast dat het bijna pijn deed, terwijl hij me hielp bij mijn werk. Tegen de tijd dat ik begreep waarom hij dit deed, was het te laat. Met een oerkreet spoot een eerste straal zaad in mijn mond. Ik hapte naar adem en sperde mijn ogen wijd open toen de vloeistof mijn mond vulde. Ik spuugde de penis uit en deed een stap achteruit. Ik kokhalsde toen het sperma over mijn lippen liep en in het zwembad droop. Een strijd van walging en opwinding woedde in mijn mond. Zout vermengde zich met iets dat kruidig smaakte. Het was tegelijkertijd bitter en mild.

Tientallen emoties en gedachten explodeerden in mijn hoofd, terwijl mijn tong en gehemelte, geschrokken, worstelden met de nieuwe ervaring. “Moet ik dit echt doorslikken?” vroeg ik me af. Ik probeerde mezelf te dwingen. Maar uiteindelijk won de kracht van zijn ejaculatie het, en was ik gedwongen om een deel van zijn zaad uit te spugen. De witte vloeistof spatte tegen het oppervlak en zonk snel weg in het blauwe water, waarbij het melkachtige slierten achterliet. Ik huiverde en keek Yoshi aan. Hij daarentegen had een zalige uitdrukking op zijn gezicht, vol ontspanning en extase. “Je had het me op zijn minst kunnen vertellen,” snauwde ik, terwijl ik een straal water in zijn richting spetterde. “Dat was…!” Hij lachte en wuifde het weg. “Ik dacht dat een professional zoals jij het wel aan zou kunnen.”

Eigenlijk was ik niet echt boos op hem. Maar mijn boosheid diende om mijn bescherming in stand te houden, dat ik na mijn eerste seksuele ervaring aanzienlijk had moeten verlagen. “Ik zou je veel liever neuken,” antwoordde Yoshi brutaal, en gooide brandstof op mijn vuurtje. “Waarom?” antwoordde ik geschokt, deze bekentenis had ik niet verwacht. Het idee van mijn lichaam, naakt op het zijne, mijn borsten tegen zijn torso en zijn pik in mijn kutje… ? Op dat moment had ik het misschien wel toegelaten, zo geil was ik. Toch was seks met Yoshi absoluut uitgesloten. Een orale seks was prima, maar ik was niet van plan mijn maagdelijkheid zo gemakkelijk op te geven. “We zouden ook op iets anders kunnen wedden. Wat denk je? Ik kan me van alles voorstellen.” Grijnsde hij voldaan.

De smaak van zijn zaad bleef in mijn mond hangen en ik stelde me voor dat er een laagje op mijn tanden en tong ontstond. Ik had dringend iets te drinken nodig. Liefst iets met een scheutje alcohol. Wijn of wodka. Dat laatste zou helpen desinfecteren. Ik draaide me om en waadde naar de trap die vanuit het zwembad en snel naar het huis leidde.

Hij vroeg of ik een weddenschap wist waarmee we een “andere handeling zoals vingeren, likken of neuken, kunnen uitvoeren.” Ik balde mijn vuisten en vervloekte die klootzak, ergens had ik het verdiend. Ik had deze rotzooi zelf veroorzaakt en moest hem opruimen. En ja, op een bepaalde manier was het best wel gaaf. Dat moest ik toegeven. In de keuken voelde ik snel even mijn kutje. Glibberig en mijn lipjes tot te uiterste gezwollen. Ik streelde mijn clitje en duwde mijn duim tot halverwege naar binnen. Een paar keer stoten en ik zakte sidderend door mijn knieën op de koude tegelvloer. Er volgde een heftig orgasme, mijn heftigste orgasme tot dan toe.