Zij schrijft Kronieken van niet vergeten ondeugden. Niet met inkt, niet met toetsen, maar met haar lichaam. Met haar kut, haar vingers, haar billen, haar bilnaad en rijpe borsten. Haar kut is haar kalligrafie, haar borsten de hoofdstukken die je moet aanraken om ze werkelijk te begrijpen.
Elke vinger die over haar binnenlip glijdt is een komma. Elke stuip in haar kutspieren een uitroepteken. En wanneer zij zich opent, nat en gretig, als een boek dat te lang gesloten lag, dan beginnen de kronieken pas echt te spreken. Niet in woorden, maar in ritmes, in warmte, in het taaie verlangen van vlees dat zich herinnert hoe het is om gelezen te worden.
Zij vergeet niets. Niet de nacht waarop haar tepels werden gestreeld alsof ze oogleden waren. Niet de middag waarop zij werd geneukt tegen een oud schoolbord, terwijl ze zinnen citeerde uit Simone de Beauvoir of Turks Fruit. Niet die ene ochtend op het erf, waar natte adem en ruwe planken haar verhaal in kerfletters achterlieten in haar lendenen.
Dit is haar verhaal: geen sprookje, geen tragedie. Eerder een testament van lust, trouweloos en puur. Haar borsten dragen geen beha, maar herinneringen. Niet van hoe vaak ze betast zijn, maar van hoe vaak ze betekenis gaven aan handen die vergaten wat tederheid was. En haar kut… haar kut kent geen geheimen meer. Alleen dieper liggende versies van zichzelf, waarin een vinger, een tong, een pik of een gedachte kan verdwalen en verlicht terugkeren.
Zij schrijft. Op nat hout, op de huid van geliefden, op lakens die ruiken naar alles wat niet uitgesproken mocht worden. En jij, lezer van haar zinnen, wat ga jij doen met dat verhaal dat druppelt uit haar dijen en in je geheugen brandt?
Ga je het overschrijven? Of ga je, zoals zij, schrijven met je lichaam. Op het hare?
Want… zij schrijft nog steeds. Niet met inkt. Niet met woorden. Maar met het vocht tussen haar benen, met de krul van haar vingers wanneer ze zichzelf opent en haar lippen laat spreken zonder stem.
Haar kut is haar pen, glinsterend, pulserend, vloeiend, druipend van betekenis. Elke trilling, elke samentrekking een letter. En als zij zich spreidt, als zij haar benen laat glijden over lakens of over gras, dan vormt haar vlees zinnen die geen grammatica volgen, maar wetten schrijven in huid.
Haar vingers? Die zijn de bewerkers van haar eigen mythologie. Wanneer ze haar vinger cirkelt rond haar klit, of langzaam langs haar bilnaad tast, alsof ze een vergeten zin in een heilig boek herschrijft. Soms schurend, soms troostend, altijd geladen met dat ongrijpbare dat vrouwen al eeuwen in zich dragen: de macht om te verleiden en tegelijk te verheffen.
En haar borsten… oh, die rijpe gewelven van zachtheid en zwaartekracht. Die zijn de hoofdstukken waarin je blijft hangen. Niet alleen om hun vorm of hun gewicht, maar omdat ze je als lezer dwingen te pauzeren. Te rusten. Te ademen. Je hoofd erop te leggen als op een kussen van zonde en zachtheid.
En haar bilnaad, die duistere lijn tussen het bekende en het verbodene, is haar leesteken. Haar komma. Haar vraagteken. Haar uitroepteken. Je leest haar daar met je tong, met je ogen dicht, en je weet: hier eindigt geen zin. Hier begint er één.
Zij is een kroniekschrijfster, ja. Van een taal die mannen vergeten als ze te lang braaf en netjes zijn geweest. En wie goed leest, durft haar lichaam niet alleen te zien maar ook te begrijpen. En zich eraan toe te vertrouwen. Als een bungeejumper aan het elastiek. Als een monnik aan een roeping. Als een priesteres aan een ritueel. Zij schrijft. Maar niet alleen met inkt.
Ze schrijft met haar kut. Nat. Gul. Haar kut is een bron die druipt van zinnen die nooit uitgesproken mochten worden. Elke puls, elke samentrekking, elke diepe, warme stroom die in haar opwelt, tekent zinnen in het vlees van wie haar vanbinnen durft te lezen. Ze schrijft in golven, in ritmes die geen taal kennen behalve die van het lijf dat opengaat voor betekenis.
Met haar vingers, bevend soms, soms doelgericht als de ganzenveer van een monnik, kerft ze zinnen in haar huid, tussen haar lippen, over haar binnenste dij. Ze leest zichzelf met elke aanraking. Tastend. Bevrijdend. En jij, lezer van haar lichaam, jij voelt dat dit geen masturbatie is, maar schriftgeleerdheid, wijsheid van eeuwen, in haar lichaam bewaard. Haar vingers zijn haar vulpen. Haar vocht haar inkt.
Met haar billen, rond, rijp, gespannen van belofte, drukt ze zich tegen muren, stoelen, schoot en schaduw. De afdruk die ze achterlaat, de warmte, het zweet – dat is haar zegel. Elke klap, elk stuwend handpalmgedicht op haar vlees is een echo van wat zij wil zeggen: “ik ben hier, ik besta in verlangen, ik mag gelezen worden.” Haar kont schrijft niet in stilte. Ze slaat hoofdstukken open met elke beweging.
In haar bilnaad ligt een gebedsrand verscholen. Geen woorden van berouw, maar een lied van wellust die alleen klinkt als iemand de moed heeft daar binnen te treden. De scheiding van haar vlees is geen grens, maar een doorgang. En wie daar leest, vindt geen zonde maar een lofzang.
En haar borsten… haar borsten zijn kronieken op zichzelf. Zwaar van herinnering, zacht van troost. Ze drukken zich tegen de huid van minnaars, vangen tranen op van jongens die volwassen worden in haar omhelzing. Elke tepel is een hoofdstuk, elke teug een vers. Ze schudt ze, drukt ze, klemt ze. Niet voor effect, maar voor betekenis. Daarin ligt haar verhaal opgeslagen: zwoel, zinnelijk, en onontkoombaar eerlijk. Wie haar durft te lezen, weet: dit is een kroniek zonder schaamte, een testament van tastzin, een heilig boek van begeerte.
“Vooruit dan” zegt ze, haar Kronieken liggen op bed. “Lees voor…”
Mijn stem trilt een beetje. Van spanning, van geilheid, van dat vreemde mengsel van macht en overgave dat tussen ons hangt als musk in een te warme kamer. Ze ligt al klaar. Haar benen licht gespreid, haar heupen een klein beetje opgetild, alsof ze zichzelf al presenteert als een boek opengeslagen bij het spannendste hoofdstuk. Haar kut glanst in het zachte licht, vochtig, uitnodigend, alsof de zinnen daar al tussen haar lippen gedrukt staan, in geheimschrift van nectar en huid. Ik buig me naar haar toe, mijn lippen net boven haar navel, en ik begint te lezen.
“Hoofdstuk VI: De nacht waarin de regels verdwenen.”
Ze glimlacht. Haar ogen zijn gesloten, haar borst beweegt langzaam op het ritme van je woorden. Mijn hand rust op haar dij, en terwijl ik verder lees, glijdt mijn duim naar de rand van haar schaamlippen, voorzichtig, als een bladwijzer die zoekt naar de juiste alinea.
“Ze wist dat hij haar zou nemen, niet als een verovering, maar als een bedevaart. Zijn tong vond haar woorden voor zij ze uitsprak. Zijn vingers wisten haar ritme voor zij durfde bekennen dat ze dat ritme nodig had.”
Ze ademt dieper in. Haar hand zoekt de lakens, haar billen spannen zich licht. Ik voel dat ze wacht. Ik lees verder, nu wat dichter bij haar oor, mijn stem is lager, ruwer.
“En toen zijn hand haar bil spreidde, en zijn duim net dat ene verboden plekje raakte, begreep ze dat sommige gebeden alleen op handen en knieën uitgesproken konden worden.”
Ze kreunt, een zachte, rauwe klank die ergens tussen dankbaarheid en geilheid zweeft. Ik leg het boek even weg, of beter: ik slaat het om. Haar lichaam. Ik zet haar op handen en knieën. Haar haar langs haar schouders, haar rug hol, haar kont omhoog: het verhaal ligt nu open, smekend om een vervolg.
En dan, met mijn lul tegen haar warme natte opening gedrukt, zeg ik zacht: “Laat mij nu verder lezen met mijn lichaam. En jij… jij antwoordt in kreten.”
Want de mooiste verhalen… …die hoor je niet met je oren.
Die voel je.
Die pomp je.
Die spuit je.
Die lik je na.
“Ga maar zitten”, zegt ze na afloop. “Jij met je broek nog half open, je hand nog nat van mij. En luister. Ik lees het je voor, het hoofdstuk “De verhuizing waarin hij mijn geilste dagboek vond.”
Het was warm die dag. Niet van de zon alleen, maar van al dat sjouwen. Dozen, tassen, vergeten kledingstukken met herinneringen eraan die ineens tussen je vingers glijden als een ex die je nooit echt hebt losgelaten. Ik droeg een kort sportbroekje. Iets te strak misschien. Zonder slipje, omdat ik dacht dat dat luchtiger zou zijn. Maar ik wist ook wel dat het meer was dan dat.
Jij was op zolder bezig, ik beneden in de kast met boeken. En toen hoorde ik je stem: “Wat is dit?” Ik draaide me om, en daar stond je. Met een oud schriftje in je hand. Zwart met zilveren spikkels, het elastiek half los. Mijn dagboek. Mijn geilste. Mijn natste.
Je las hardop:
“19 juli. Ik heb mezelf vijf keer achter elkaar laten klaarkomen. Ik lag op mijn buik, mijn hand tussen mijn benen, en dacht aan hem. Aan zijn vingers in mijn kut terwijl hij me vastpinde tegen de muur van de trapkast.”
Ik werd rood. Niet van schaamte. Maar omdat ik voelde hoe mijn benen zich weer openden, puur van het idee dat jij dat las. Je keek op van de bladzijde en zei niks. Maar je ogen gleden over mijn heupen, langs mijn blote benen en ik wist: jij had net zo’n harde lul als ik een natte spleet.
Je bladerde verder, langzaam, en las:
“Ik wil dat hij me vindt. Dat hij midden in de verhuizing mijn dagboek open slaat, mijn benen ook, en me daar op het kleed van de woonkamer neukt. Tussen dozen vol keukenspullen. Met het raam open.
Je legde het schriftje op de vensterbank. Knieën op de vloer. Trok mijn broekje naar beneden alsof het cadeaupapier was, en mijn kont de verrassing. Je likte me alsof je wilde proeven wat ik had geschreven. Alsof mijn lippen zinnen waren die je met je tong moest herlezen.
En toen… Je rukte je broek los, liet je lul tegen mijn natte gleuf glijden en fluisterde: “Zeg me waar ik gebleven was.”
Ik gromde alleen maar: “Bladzijde 37. Daar begint het deel waarin jij mij vastbindt aan de verwarming en me uit mijn hoofd leert lezen.”
Je nam me.
Hard.
Zacht.
Bevend.
Stil.
Alleen het ritselen van bladzijdes als je met je natte vingers verder las terwijl je in me zat. En ik, met mijn hoofd tegen de dozen, mijn kut wijd, mijn dagboek open…
Ik schrijf nog steeds. Elke dag. Maar jij, jij bent de enige die hardop mag voorlezen.
En nu jij, lieverd”, zei ze tegen mij. “Lees de volgende bladzijde maar.
Begin maar bij: “Vandaag heb ik hem met mijn billen tot zwijgen gebracht.””