White Line Fever (4/7)

MARATHON

Sinds die keer op het strand zijn Jimmy en ik fuckbuddies en misschien ook al wel een klein beetje meer dan dat. Al snel werd het een geile gewoonte dat hij na afloop van onze dienst mee ging naar mijn flatje om te neuken. Het is onze gezamenlijke hobby geworden, we kunnen dat echt heel lang volhouden, soms tot het alweer licht wordt, waardoor het ook al snel een gewoonte werd dat Jimmy die dagen bij me blijft slapen. Maar toen ik eens voorstelde om een keer naar zijn huis te gaan hield hij dat af, te ongezellig, zei hij.

Stilte voor de storm

Ook deze nacht is Jimmy bij me, als ik wakker word zie ik dat het nog maar zes uur is en dat hij nog heerlijk ligt te pitten. Zachtjes ga ik naar de wc en als ik terug de slaapkamer in kom blijf ik even staan om te genieten van het zicht op zijn slapende blote lijf. Het is nog steeds bloedheet en het laken is aan het voeteneinde terecht gekomen, waardoor ik hem van top tot teen kan bekijken. Hij is niet veel groter dan ik, zijn lijf is niet erg gespierd maar toch door allerlei sport goed in shape. Hij heeft een lief en sexy gezicht met die aparte combinatie van blauwe ogen, donkerbruine lange haren en kuiltjes in zijn wangen. Nou ja, ik vind hem dus een mooie leuke jongen, maar het meest val ik toch wel op hoe wij samen over de dingen die ons bezighouden kunnen praten.

Hij is daarin zó anders dan Chuck, achteraf kan ik me niet herinneren dat we ooit langer dan tien minuten ergens over praatten, want dan moest er weer geneukt worden, waar ik trouwens wel heel graag aan mee deed. Maar nu, met Jimmy, gisteravond toen we in bed lagen hebben we eerst een uur lang na liggen praten over wat we weer in de opvang voor daklozen hadden beleefd. Altijd weer als je met een van de gasten in gesprek komt, blijkt hoe mensen tussen de wal en het schip terecht komen als je niet mee kunt in die ratrace van ‘snel, nog sneller’ of ‘veel, nog veel meer’. We zijn het helemaal eens dat het eigenlijk niet allemaal om geld zou moeten draaien maar om mensen, om gezond leven, om zorg voor de aarde en weet ik niet allemaal wat meer. Het sterkt me in ieder geval in mijn idee om kinderarts te worden, ik wil iets gaan betekenen voor die kleintjes als ze ziek zijn.

Na een paar minuten mijmeren kom ik ‘bij de les’ omdat ik zie dat de jongeheer van de heer O’Neil zich langzaam opricht. Dan is hij er weer, die welbekende grijns met de kuiltjes in zijn wangen, nog steeds met zijn ogen dicht fluistert Jimmy dat het misschien een goed idee is niet alles bij hem eraf te kijken en om terug in bed te komen. Met een giecheltje doe ik dat en ga niet naast maar op hem liggen. Ik hoef die jongen maar te zien of ik word alweer botergeil en dus nadat ik Jimmy mijn eerste ochtendkus heb gegeven beweeg ik me omlaag tot ik zijn pik tussen de lippen van mijn poes voel. Ik beweeg mijn bekken nog wat op en neer om hem echt goed voor mijn kutje te krijgen en dan schuif ik me langzaam over hem heen. ‘Hmm, Sammy Geffen, waar heb ik dit toch aan verdiend’ murmelt Jimmy nog half slaperig, terwijl hij zijn handen vol op mijn billen legt en mijn beweging versterkt door me omlaag te duwen, net zo lang tot hij helemaal in me zit.

Ik voel hoe hij me van binnen volledig opvult, terwijl Jimmy kreunt: ‘mmm, wat pas je me toch goed, lekker nauw’. Voordat ik aan de slag ga geef ik hem eerst wat kusjes, daarna wil ik hem eens echt als een jockey gaan berijden. Ik werk me op mijn hurken en met zijn paal nog steeds diep in me neuk ik hem door een hele serie squats te maken. Hoewel we al tot diep in de nacht lang en stevig seks hadden voelt het opnieuw heerlijk om mijn spieren te gebruiken en me tegelijk over zijn paal heen te wrijven, het zorgt er voor dat ik beleef dat ik léef! Ondertussen, omdat mijn tieten voor zijn ogen op en neer wippen, pakt Jimmy beide tepels beet en knijpt en masseert hij ze waardoor de genotsvonken al snel weer op en neer flitsen tussen mijn tepels en mijn poes.

Als na een tijdje mijn benen beginnen te branden van vermoeidheid laat ik me voorover vallen, hijgend. Als ik wat tot rust ben gekomen laat ik zijn lul uit me glijden en ga ik naast Jimmy liggen. Hij neemt het meteen over, komt tussen mijn geopende benen knielen, trekt me onder mijn billen over zijn benen omhoog tot mijn kutje goed ter hoogte van zijn pik is en dan wrikt hij zich langzaam maar zeker helemaal en volledig in me. Hij gaat door tot hij me dieper dan diep over zijn paal heeft geschoven en mijn ver gespreide benen en geopende bekken klemvast tegen zijn buik zitten. Hij houdt zich even rustig om te genieten van het zicht op mijn overgeleverde lichaam en terwijl ik geniet van het gevoel hoe hij me als een bbq-kippetje aan zijn paal gespiesd heeft.

Dan begint hij me te neuken, traag schuift hij zich vanaf dat moment in me op en neer, steeds net niet uit me en dan weer all the way naar binnen. Ik voel hoe ik als een gespannen boog tegen Jimmy op steiger en ga zo mee in de beweging die hij in me maakt en die van alles in me loswrikt. Hij wrijft en neukt maar in me door, het zweet stroomt hem alweer langs zijn lijf en terwijl hij zo in me bezig is geniet ik ervan om Jimmy’s mooie zwoegende lijf te bekijken. Hij gaat helemaal op me los, kneedt mijn tietjes tot ze zo ongeveer in brand lijken te staan en beukt ondertussen maar door.

Na een tijdje lukt het hem me helemaal murw te neuken en dendert mijn orgasme door mijn lijf, het voelt alsof iedere cel in mijn lijf voor de volle honderd procent mee klaar komt. Ondertussen ervaar ik hoe Jimmy zijn pik nog ietsje groter wordt en steeds steviger door mijn van het orgasme krampende kutje omklemd wordt. Niet veel later komen we samen klaar, mijn lichaam als een boog gespannen, volledig open en beschikbaar, en Jimmy die zich steeds heftiger keer op keer naar binnen jaagt en me uiteindelijk helemaal vol spuit.

Zwetend en hijgend komen we daarna tot rust en als Jimmy zich dan als een lepeltje tegen mijn rug opkrult, me tussen mijn schouderbladen kust en ‘Sammy, ik vind je zo lief’ fluistert, geniet ik van dit contact misschien nog wel meer dan van het harde neuken. Ik vind deze jongen ook lief, het voelt alsof ik ooit van hem zou kunnen houden, mezelf tegelijk verbazend dat Chuck blijkbaar al zo snel uit mijn systeem is. Genietend kronkel ik me nog iets meer in Jimmy zijn coconnetje en als achter mij, close tegen me aanliggend Jimmy alweer in slaap sukkelt ga ik hem niet veel later achterna.

Alles loopt spaak

Enkele weken later beginnen half september mijn colleges en ook Jimmy zijn studie start weer, hij zit in het laatste jaar van zijn master ‘Techniek en bouwkunde’. We hebben afgesproken toch door te gaan met ons vrijwilligerswerk in de shelter en nadat we onze roosters naast elkaar hebben gelegd komen we uit op een middag en een morgen die we allebei kunnen.
Het is even wennen aan mijn nieuwe leven op de universiteit maar algauw voel ik me ook daar helemaal thuis. De campus is niet ver van waar ik woon, aan het Washington Square Park in Greenwhich Village. Na de introductieperiode besluit ik niet deel te nemen aan een studentenvereniging, ik wil mijn energie volledig richten op mijn studie, op Jimmy en mij en op ons werk in de shelter.

Op een ochtend begin oktober arriveer ik echter in het shelter als Vicky me vertelt dat Jimmy niet zal komen, omdat zijn vader is verongelukt. Via de app zoek ik contact maar die hele dag en ook de dag erna reageert hij niet, ook niet als ik bel. Als ik dan Vicky vraag waar Jimmy woont om hem op te zoeken kijkt ze me een beetje vreemd aan: ‘als hij je niet zijn adres gaf mag ik dat ook niet doen, sorry Sam.’ Ohw, die fucking privacyregels natuurlijk weer en nu heb ik spijt als haren op mijn hoofd dat ik me altijd door hem liet afschepen om eens naar zíjn thuis te gaan.

Gelukkig schiet Vicky me na enkele dagen gelukkig alsnog te hulp door me te informeren dat de volgende dag de uitvaart in St. Patrick’s Cathedral is, de kerk die ooit gesticht werd door de Ieren. Hij staat vlakbij Central Park, het is een gigantisch grote kathedraal die toch best wel klein lijkt omdat hij heel nauw ingeklemd staat tussen nog veel hogere gebouwen. Ik snap wel dat hiervoor is gekozen want als je O’Neil heet ben je natuurlijk van Ierse afkomst.

Toevallig heb ik de kerk laatst bekeken, rond het middendeel liggen allerlei kleinere kapelletjes en ik schat zo in dat in een daarvan wel de dienst zal zijn. Maar niks is minder waar, als ik in mijn splinternieuwe speciaal voor deze gelegenheid gekochte blauwe jurkje en bijbehorend roodleren jasje op mijn fiets bij de kerk arriveer zie ik dat er een file staat van limo’s met daarachter al wachtend de lijkwagen met de kist. Uit al die poenige sleeën komen aan de lopende band hotemetoten, die vervolgens de kerk binnen schrijden alsof ze zich op de rode loper van een filmpremière bewegen, hun ogen speurend naar camera’s om maar niet gemist te worden in het societynieuws van morgen.

De kerk blijkt al ramvol te zitten en met veel moeite vind ik nog een plaatsje ergens achterin. Ik heb geen idee wat hier aan de hand is, gaat dit echt om Jimmy’s vader? Als iedereen eindelijk een plaats heeft wordt de kist door acht dragers binnengebracht en de enige die daarachter loopt is Jimmy. Ik herken hem amper, zijn haren zijn behoorlijk gekortwiekt, nog wel steeds lang maar een staart zal niet meer lukken. Zijn skaterskleren zijn verdwenen, in de plaats daarvan is hij in een donkergrijs maatpak met overhemd en zwarte das gestoken. Het is bijna alsof hij het niet is, terwijl hij somber voor zich uit kijkt, met niemand zoekt hij oogcontact en totaal overdonderd staar ik hem na. Pas tegen het einde van de dienst word me duidelijk wat hier aan de hand is, Jimmy’s vader was namelijk Josef Callaghan, de grote baas van ACC, dé Callaghan van ‘Andersson Callaghan Constructions Inc’, dat giga-bouwbedrijf dat ‘onze’ shelter sponsort.

Tegelijk blijkt dan dat de jongen die ik dacht te kennen niet Jimmy O’Neil maar Jim Callaghan is, de enige erfgenaam van een miljardenbedrijf. Speciaal voor hem vraagt de bisschop van New York hem in onze gebeden te gedenken, omdat hij vanaf nu alleen de eindverantwoordelijkheid heeft over dit bouwimperium en de tientallen duizenden mensen die daarvan afhankelijk zijn, in Engeland, de Verenigde Staten en Latijns Amerika.

Het voelt alsof alle grond onder mijn voeten wegzakt, want die leuke jongen die ik dacht te kennen heeft me al die tijd gefuckt. Hij heeft me gebruikt als een speeltje maar nu hij een ultrarijke big shot is ben ik bedankt, hij nam niet eens de moeite me een berichtje te sturen. Als dat goed tot me doordringt verstikt het me bijna, alsof mijn adem wordt weggedrukt. Het is alsof alle minachting die ik altijd voelde omdat ik ‘maar white trash’ was als een boemerang weer hard en naakt en intens gemeen mijn lijf is binnen gebeukt.

‘Eens waardeloos, altijd waardeloos…’, zo voelt het en met een brok in mijn keel en achter mijn ogen brandende tranen besluit ik weg te gaan, net als Jimmy is opgestaan om een slotwoord te houden. Het kan me niet schelen of hij me ziet of niet, me niks aantrekkend van het lawaai dat ik maak klauter ik uit dat verdomde lange smalle harde houten marteltuig wat ze een kerkbank noemen, iedereen die me in de weg zit dwingend op te staan zodat ik erlangs kan. Zonder me echt bewust te zijn van mijn omgeving race ik daarna op mijn fiets terug naar Chelsea en zodra ik in mijn flatje ben kleed ik me helemaal uit en duik ik mijn bed in, als een balletje opgerold, jankend van verdriet.

X. Zara