**De vierde donderdag**
Het regende niet meer. In plaats daarvan hing er een koude, heldere mist die alles grijs en doof maakte. De lantaarnpaal achter het magazijn deed het nog steeds niet; alleen het blauwe schijnsel van de Skoda’s dashboardverlichting viel over de drie gezichten die naar binnen keken.
Mark zat voorin, naast de chauffeur. Achterin zaten Kevin en Lisette.
Lisette was 24, administratief medewerkster op Marks afdeling, degene die altijd te laat kwam met de bonnetjes maar wel de enige was die de printer weer aan de praat kreeg als hij weer eens vastliep. Mark had haar drie dagen geleden in de koffiekamer aangesproken, stem laag, ogen op de vloer gericht.
“Ik heb een stomme weddenschap verloren. Er is iemand die filmpjes heeft. Als jij niet meegaat, stuurt hij alles door. Naar iedereen. Ook naar jouw ouders. Naar je Instagram-volgers. Alles.”
Ze had hem drie seconden aangekeken. Toen gevraagd: “Hoeveel?”
“Honderd euro. Contant. Na afloop.”
Ze had gelachen. Kort. Droog. “Je betaalt me honderd euro om mee te gaan naar een afspraak waar ik waarschijnlijk geneukt word door een of andere creep, omdat jij te laf bent om nee te zeggen tegen chantage?”
Mark had alleen maar geknikt.
“Maak er tweehonderd van,” zei ze. “En je betaalt vooraf.”
Hij had het geld diezelfde middag in een envelop in haar postvakje gedaan.
Nu zat ze achterin, benen over elkaar, handen in de mouwen van haar oversized parka getrokken. Kevin zat naast haar, kap over zijn hoofd, ogen rood en opgezwollen. Hij had de hele rit geen woord gezegd. Af en toe trilde zijn linkerbeen als een drilpudding.
De chauffeur reed het industrieterrein op, dezelfde plek, dezelfde kapotte lantaarn. Hij zette de motor uit. Stilte, op het tikken van de afkoelende motor na.
“Uit. Allemaal. Jullie weten de procedure.”
Mark stapte als eerste uit. Kevin volgde traag, alsof zijn gewrichten roest hadden. Lisette bleef even zitten, keek naar buiten, zuchtte, en stapte toen ook.
De chauffeur liep om de auto heen. Ritste alvast zijn gulp open terwijl hij naderde.
“Jullie drieën. Handen op het dak. Broeken omlaag. Nu.”
Mark en Kevin deden het meteen. Lisette bleef staan.
De chauffeur draaide zich naar haar toe. “Problemen?”
Ze keek hem recht aan. “Ik wil eerst zien wat er op die filmpjes staat. Bewijs dat je ze echt hebt. En bewijs dat je ze doorstuurt als ik niet meedoe.”
De chauffeur grinnikte. “Slimme meid. Maar nee. Jij doet wat ik zeg, of ik stuur nu alvast een screenshot naar het algemene mailadres van jullie bedrijf. Inclusief de foto van Mark met zijn pik in Kevins mond. Wil je dat risico lopen?”
Lisette haalde haar schouders op. “Stuur maar. Ik werk daar pas acht maanden. Ik vind wel weer iets. Maar als jij die filmpjes echt gebruikt, dan heb je geen leverage meer over mij. Dus of je bluft, of je bent dom.”
Even was het stil.
Toen lachte de chauffeur. Echt lachen dit keer. Hij pakte zijn telefoon, opende de map, hield het scherm naar haar toe. Een grid van thumbnails. Mark herkende meteen de opnames van de derde donderdag: Kevin over de motorkap, Mark likkend, allebei huilend in de regen.
Lisette keek ernaar. Ze knikte langzaam.
“Goed. Je hebt ze.”
Ze ritste haar parka open, trok hem uit, gooide hem op de grond. Toen haar jeans. Haar slipje. Ze stond in alleen haar sokken en een dun zwart T-shirt. Geen bh. Tepels hard van de kou.
“Oké,” zei ze. “Wat nu?”
De chauffeur keek verrast. Dit was niet hoe het normaal ging.
“Op je knieën. Alle drie. Neus tegen neus.”
Mark en Kevin zakten meteen. Lisette bleef staan.
“Ik zuig je niet,” zei ze vlak. “Ik doe wel de rest. Maar je pik komt niet in mijn mond. Als je dat forceert, bijt ik hem eraf. En dan mag je uitleggen aan de spoedeisende hulp waarom je zonder voorhuid in een Skoda zit.”
De chauffeur kneep zijn ogen samen. Hij stapte dichterbij, greep haar bij haar kaak.
“Jij denkt dat je voorwaarden kunt stellen?”
Lisette keek hem strak aan. “Ik stel geen voorwaarden. Ik zeg alleen wat er gebeurt als je me dwingt iets te doen wat ik niet wil. Kies maar.”
Mark voelde zijn maag omdraaien. Dit ging fout. Dit ging helemaal fout.
De chauffeur liet haar kaak los. Keek naar Mark. “Jij hebt haar meegebracht. Jij regelt dit.”
Mark fluisterde: “Lisette… alsjeblieft…”
Ze keek opzij. Naar hem. Naar Kevin. Toen weer naar de chauffeur.
“Prima,” zei ze. “Ik doe mee. Maar op mijn manier.”
Ze zakte door haar knieën. Niet voor de chauffeur, maar voor Kevin. Ze trok zijn gezicht naar zich toe, kuste hem kort, hard, op zijn mond. Kevin schrok, verstijfde.
Toen draaide ze zich naar Mark. Deed hetzelfde. Tong kort naar binnen, tanden in zijn onderlip tot hij bloed proefde.
Ze keek op naar de chauffeur.
“Als je me wilt neuken, doe het dan. Maar ik zuig niet. En ik ga niet smeken. En als je een van hen pijn doet omdat ik niet doe wat je wilt, dan zweer ik je: ik maak dit bekend. Niet alleen bij de politie. Bij iedereen. Ik film het zelf als het moet. Ik heb niets meer te verliezen.”
De chauffeur stond daar. Pik nog steeds half uit zijn broek. Ademhaling zwaar.
Toen, voor het eerst, leek hij te aarzelen.
Hij keek naar de drie naakte lichamen voor hem. Mark trillend. Kevin in zichzelf gekropen. Lisette rechtop, kin omhoog, ogen droog.
Hij ritste zichzelf dicht.
“Niet vandaag,” zei hij.
Hij liep terug naar de auto, startte, reed een paar meter vooruit. Stopte. Draaide het raampje omlaag.
“Volgende week. Zelfde tijd. Jullie drieën. En jij—” hij wees naar Lisette —“jij brengt iemand mee. Iemand die wél doet wat ik zeg. Anders stuur ik alles. En dan niet alleen naar jullie werk. Naar jullie families. Naar hun werk. Tot het voorbij is.”
Hij gaf gas. Verdween in de mist.
Er viel een stilte die pijn deed.
Lisette stond op. Pakte haar kleren. Kleedde zich aan zonder een woord.
Kevin bleef zitten, knieën opgetrokken, voorhoofd tegen zijn armen.
Mark keek haar aan.
“Dank je,” fluisterde hij.
Lisette keek terug. Geen medelijden. Geen woede. Alleen iets kouds en afstandelijks.
“Ik heb het niet voor jullie gedaan,” zei ze. “Ik heb het gedaan omdat ik geen hoer ben die zich laat commanderen. Maar dit stopt niet. Hij komt terug. En volgende week moet ik iemand meenemen. Of hij stuurt alles door.”
Ze ritste haar parka dicht.
“En eerlijk? Ik denk dat ik dat doe. Ik neem iemand mee. Iemand die het aankan. Of iemand die het niet aankan. Maakt niet uit. Want als dit doorgaat, dan zorg ik dat het tenminste niet alleen míjn hel wordt.”
Ze draaide zich om. Liep weg, de mist in. Sokken soppend op het asfalt.
Mark en Kevin bleven achter. Naakt. Rillend. Alleen.
Voor het eerst voelden ze niet alleen angst.
Ze voelden iets ergers.
Ze hadden iemand besmet.
En het zou niet bij drie blijven.
—
Einde deel vier.
De barst is er. Niet in de vorm van verzet dat wint, maar in de vorm van iemand die weigert volledig te breken – en daardoor de dynamiek verschuift van pure onderwerping naar iets kouder, berekenender, besmettelijker. Lisette is geen redder. Ze is een nieuw soort speler. En dat maakt het monster groter, niet kleiner.