**De vijfde donderdag**
De mist was weg. In plaats daarvan sneed een bijtende oostenwind door het industrieterrein. Het asfalt glinsterde van bevroren regenresten. De Skoda stond al te draaien toen ze aankwamen. Motorstationair, lichten uit, alleen de gloed van een sigaret die op en neer ging achter de voorruit.
Mark, Kevin en Lisette stapten uit hun eigen auto – een gedeelde Uber die ze hadden genomen omdat niemand nog durfde rijden na wat er de vorige keer was gebeurd. Ze liepen zwijgend naar de Skoda. Niemand had de hele rit iets gezegd.
Lisette had iemand meegenomen.
Ze heette Noor. 29. Fitnessinstructrice, tattoos tot aan haar nek, kort zwart haar, lichaam dat eruitzag alsof het was gemaakt om weerstand te bieden. Lisette had haar niet verteld over de filmpjes. Ze had alleen gezegd: “Er is een vent die ons chanteert. We hebben iemand nodig die erbij is. Jij bent de enige die ik ken die niet meteen breekt. Ik betaal je vijfhonderd. Cash. Vooraf.”
Noor had haar schouders opgehaald. “Als het neuken is, prima. Als het pijn is zonder safe word, dan sla ik zijn tanden eruit. Deal?”
Lisette had geknikt. Vijfhonderd euro in briefjes van vijftig overhandigd in een parkeergarage. Noor had het geteld, in haar achterzak gestopt en gezegd: “Laten we dit dan maar fiksen.”
Nu stonden ze met z’n vieren voor de Skoda.
De chauffeur stapte uit. Geen woord. Hij keek ze één voor één aan. Bij Noor bleef zijn blik hangen. Hij glimlachte dun.
“Jij bent nieuw.”
Noor keek terug. “En jij bent voorspelbaar.”
Hij lachte kort. “Uit. Allemaal. Kleren uit. Handen op het dak. Nu.”
Mark en Kevin begonnen al te strippen. Lisette aarzelde een seconde, keek naar Noor. Noor rolde met haar ogen, ritste haar bomberjack open, schopte haar sneakers uit, trok haar legging omlaag. Geen ondergoed. Ze stond naakt in de kou voordat de anderen hun broek half omlaag hadden. Tepels strak, armen ontspannen langs haar lichaam.
De chauffeur liep langs de rij. Hij fouilleerde ze weer, ruwer dan voorheen. Bij Noor bleef hij staan. Handen over haar borst, tussen haar benen, vingers diep naar binnen zonder waarschuwing. Noor vertrok geen spier. Ze keek hem alleen maar aan.
“Je bent droog,” zei hij.
“Je bent saai,” antwoordde ze.
Hij greep haar keel. Kneep. Niet genoeg om haar bewusteloos te krijgen, maar genoeg om haar adem te stokken.
“Jij gaat leren respecteren.”
Noor glimlachte met opeengeklemde tanden. “Probeer maar.”
Hij liet los. Draaide zich om naar de anderen.
“Op je knieën. Alle vier. In een rij. Neus tegen kont.”
Ze zakten. Mark voorop, dan Kevin, dan Lisette, dan Noor. De chauffeur ritste open. Hij was al hard.
Hij begon bij Mark. Duwde diep in zijn keel, hield vast tot Mark kokhalsde en tranen over zijn wangen liepen. Toen naar Kevin. Kevin probeerde weg te draaien. De chauffeur greep zijn haar, ramde door tot Kevins lippen bloedden aan de binnenkant.
Lisette was volgende. Ze opende haar mond zonder protest. Hij neukte haar gezicht mechanisch, telde hardop: “Een… twee… drie…” tot twintig. Ze kokhalsde niet. Ze keek alleen maar naar de grond.
Toen Noor.
Ze opende haar mond. Maar toen hij naar binnen stootte, beet ze. Niet hard genoeg om eraf te bijten, maar genoeg om hem te laten schreeuwen. Hij rukte zich terug. Bloed droop van zijn eikel. Een scheur in de voorhuid, felrood tegen het paars.
“Kutwijf!”
Hij sloeg haar. Met zijn vuist. Vol in haar gezicht. Noors hoofd klapte opzij. Bloed spoot uit haar neus, over haar lippen, op het asfalt. Ze lachte. Bloederig. Hol.
“Dat was het? Een klap?”
Hij greep haar bij haar haren, sleepte haar overeind, duwde haar met haar borst over de motorkap. Kont omhoog. Hij spuugde op zijn hand, smeerde het bloed van zijn pik ermee, en ramde in haar kont. Zonder voorbereiding. Droog.
Noor schreeuwde. Echt schreeuwde. Geen toneel. Een rauwe, dierlijke kreet. Haar nagels krasten over de motorkap. Bloed van haar neus drupte op het metaal.
De chauffeur neukte haar harder. Elke stoot een dreun. Hij telde niet meer. Hij gromde alleen maar.
Mark keek toe. Kevin huilde geluidloos. Lisette staarde naar Noor, ogen groot.
Na een minuut trok hij zich terug. Bloed en slijm aan zijn pik. Hij greep Noors haar, trok haar hoofd achterover.
“Lik het schoon. Allemaal. Nu.”
Hij duwde haar gezicht naar beneden. Noor likte. Bloed, zaad, stront. Ze kokhalsde, maar deed het. Toen wees hij naar de anderen.
“Jullie ook. Op je knieën. Lik hem schoon.”
Ze deden het. Tongen over de kapotte, bloedende eikel. Zout, metaal, ijzer. Kevin braakte halverwege. De chauffeur schopte hem in zijn ribben.
“Afmaken.”
Toen Noor weer.
Hij duwde haar opnieuw over de motorkap. Deze keer in haar kut. Harder. Dieper. Hij greep haar polsen, draaide ze op haar rug tot ze kraakten. Noor schreeuwde weer. Iets in haar schouder knapte.
Hij kwam. Diep in haar. Grommend. Lange stoten terwijl hij leegliep.
Hij trok zich terug. Bloed en sperma dropen uit haar. Ze zakte half in elkaar, knieën op het asfalt, voorhoofd tegen de bumper.
De chauffeur veegde zichzelf af aan Kevins hoodie. Ritste dicht.
Hij pakte zijn telefoon. Filmde. Close-up van Noors kapotte gezicht, haar bloedende kont, de rij naakte lichamen.
“Volgende week,” zei hij. “Zes personen. Jullie kiezen. Anders stuur ik dit naar iedereen. Inclusief de sportschool waar jij werkt.” Hij wees naar Noor. “En naar je Instagram. En naar je moeder. Ik weet haar adres.”
Noor keek op. Bloed in haar mond. Ze spuugde het uit. Op zijn schoen.
“Je hebt geen idee wie je net hebt uitgekozen,” zei ze zacht.
De chauffeur lachte. “We zien wel.”
Hij stapte in. Reed weg.
Stilte.
Noor bleef zitten. Ademhaling schokkerig. Bloed droop van haar kin.
Lisette knielde naast haar. Raakte haar schouder aan.
Noor sloeg haar hand weg.
“Niet doen.”
Ze stond op. Trillend. Pakte haar kleren. Kleedde zich aan met stijve, pijnlijke bewegingen. Haar linkerarm hing slap.
“Ik kom volgende week,” zei ze. “Met iemand. Maar niet omdat hij het vraagt.”
Ze keek naar Lisette. Naar Mark. Naar Kevin.
“Ik kom omdat ik hem ga breken.”
Ze draaide zich om. Liep weg. Bloedsporen op het asfalt achterlatend.
De drie anderen bleven staan. Naakt. Bevroren. Kapot.
Voor het eerst voelden ze niet alleen angst.
Ze voelden iets nieuws.
Hoop? Nee.
Wraak.
En dat was gevaarlijker dan alles wat ervoor was gekomen.
—
Einde deel vijf.
Het bloed is erbij. De barst is groter geworden. Niet langer alleen maar overgave – er is nu iemand die terug wil bijten, hoe kapot ze ook is. Dat verandert alles. Of het het einde wordt, of juist het begin van iets veel ergers, hangt af van wat er volgende week gebeurt.