Verboden Nieuwsgierigheid (3)

Een week later zat ik in mijn werkkamer op zolder. Het was een grauwe, regenachtige winterdag begin januari. De wind joelde zachtjes rond de dakpannen en de regen tikte onafgebroken tegen het dakraam, alsof iemand met fijne vingers op het glas trommelde. Ik probeerde me te concentreren op een rapport dat eigenlijk gisteren al af had moeten zijn, maar mijn gedachten dwaalden steeds af naar haar.
Toen werd er zachtjes op de deur geklopt.
“Binnen,” riep ik, terwijl ik mijn stoel een stukje naar achteren schoof.

De deur ging open en daar stond Jennifer. Ze had haar lange zwarte wollen jas al aan, die haar slanke figuur mooi deed uitkomen, en haar haren zaten in een losse knot. Ze glimlachte, maar er zat iets nerveus in haar ogen, alsof ze nieuws had dat ze liever niet bracht, of juist heel graag wilde brengen.
“Ik ga naar mijn werk,” zei ze, terwijl ze een stap de kamer in deed. “Het wordt waarschijnlijk laat vanavond, vergadering met het team uit Londen.”
Ik knikte. “Oké, succes. Rij voorzichtig, het is glad buiten.”
Ze aarzelde even en beet zachtjes op haar onderlip, iets wat ze altijd doet als ze iets belangrijks wil zeggen.
“En Anita is er weer,” ging ze verder. “Ze is beneden bezig. Ze heeft het vanmorgen vroeg al met me besproken.”

Ik trok mijn wenkbrauwen op. “Anita? Alweer? Ik dacht dat ze alleen af en toe kwam nu haar moeder zo ziek is.”
Jennifer schudde langzaam haar hoofd. Er verscheen een kleine, bijna triomfantelijke glimlach om haar mond.
“Nee. Dat is juist het nieuws. Ze heeft met haar moeder geregeld dat ze hier voortaan altijd komt schoonmaken. Het komt haar moeder ook beter uit, omdat ze meerdere klussen heeft.”
De woorden hingen even in de lucht. Ik voelde hoe mijn hart een slag oversloeg.
“Voor altijd?” herhaalde ik zacht.

Jennifer knikte, sloeg haar armen om mijn nek en drukte een warme kus op mijn mond. “Ik wist dat je het zo zou voelen,” fluisterde ze. “Ze is al beneden aan het stofzuigen. Ze neuriet weer. Heb je dat de laatste tijd gemist?”
Ik lachte zacht. Ja, ik had het gemist. Dat zachte, tevreden geneurie dat door het huis zweefde als Anita aan het werk was.
Jennifer liet me los, keek nog één keer om met een blik vol betekenis en liep de trap af. Ik hoorde de voordeur open en dicht gaan, het zachte starten van haar auto, en toen was het stil. Bijna stil. Want beneden klonk nu duidelijk dat bekende, lichte geneurie. Anita was er. En deze keer voor altijd.
Ik ging weer zitten, maar het rapport kon wachten. Ik staarde naar het regenachtige dakraam en voelde iets warms en dieps in me opkomen.

Na ongeveer vijf minuten hoorde ik voetstappen op de trap. Zachte, vertrouwde stappen. De deur ging langzaam open en daar stond Anita. Ze droeg haar comfortabele grijze joggingbroek die strak om haar heupen en billen spande, en een simpel wit T-shirt dat lichtjes nat was van het werk beneden. Haar donkere haren waren in een staart gebonden, een paar plukken hingen los langs haar gezicht. Ze glimlachte verlegen, maar haar ogen straalden.
“Ik wilde even gedag zeggen,” zei ze zacht, terwijl ze een stap de kamer in deed. “En bedanken. Voor alles.”
Ik keek haar aan. Haar wangen waren een beetje rood, haar ademhaling net iets sneller dan normaal. Die grijze joggingbroek benadrukte elke kleine beweging die ze maakte. Ze beet even op haar onderlip, hongeriger dan verlegen.
“Nou,” zei ik zacht, terwijl ik langzaam opstond, “ik denk dat je voor iets anders komt. Je verlangt naar me. Misschien de hele week al. En je kunt nu niet wachten.”

Anita’s ogen werden groter, maar ze week niet terug. Ze liet de deur achter zich dichtvallen met een zachte klik. Er speelde een kleine, uitdagende glimlach om haar mond.
“Misschien heb je gelijk,” fluisterde ze, haar stem lager dan anders.
Ze deed een stap naar mij toe. Ik rook haar geur: een mengeling van schoonmaakmiddel, warme huid en iets zoets dat alleen van haar was.
“Jennifer is weg voor de hele dag,” zei ik hees. “En jij bent hier nu… Het is duidelijk te zien dat je mij mist. Volgens mij ben je de afgelopen dagen nat gebleven en heb je hele nachten liggen vingeren.”
Haar wangen kleurden dieper rood, maar ze ontkende het niet. In plaats daarvan liet ze haar blik zakken naar mijn kruis, waar mijn erectie al zichtbaar opzwol tegen de stof van mijn broek. Ze likte langzaam over haar lippen.
“Elke nacht,” fluisterde ze, bijna schuldbewust. “Ik kon niet slapen zonder aan je te denken. Aan hoe je me laat voelen. Aan hoe je me vult.”

Ze stapte nog dichterbij, tot ik de hitte van haar lichaam voelde. Haar hand gleed voorzichtig over mijn borst, omlaag naar mijn riem.
“Nu hoef ik niet meer te wachten,” zei ze, haar stem trillend van opwinding. “Nu kom ik elke week. Elke dag, als je wilt.”
Ik greep haar polsen vast, niet hard, maar vastberaden, en trok haar tegen me aan. Haar borsten drukten zacht tegen mijn borstkas, haar heupen tegen de mijne. Ze hijgde zacht toen ze mijn harde lid voelde.
“Elke dag,” herhaalde ik hees. “En je weet wat dat betekent.”
Ze knikte langzaam, haar ogen groot en vol overgave. “Dat ik van jou ben. Wanneer je maar wilt. Hoe je maar wilt.”
Ik liet haar polsen los en legde mijn handen op haar billen, kneedde ze stevig door de dunne stof heen. Ze kreunde zacht en duwde zich tegen me aan.
“Kleed je uit,” beval ik kalm.

Zonder aarzelen trok ze haar T-shirt over haar hoofd. Geen bh eronder. Haar volle borsten sprongen vrij, tepels al hard en donkerroze. Toen haakte ze haar duimen in de band van haar joggingbroek en liet hem samen met haar slipje in één beweging omlaag glijden. Ze stapte eruit en stond naakt voor me, haar gladde huid glanzend in het grauwe licht, haar poesje al zichtbaar nat.
Ik trok mijn eigen kleren uit, snel en zonder omwegen. Mijn lid stond fier overeind, kloppend van verlangen.
Anita zakte langzaam op haar knieën, haar ogen nooit van de mijne afwendend. Ze pakte me vast, streelde me langzaam, en nam me toen diep in haar mond. Haar lippen sloten strak om me heen, haar tong draaide hongerig. Ze zoog met een gretigheid die me deed grommen.
Ik liet haar even begaan, genietend van haar warmte en haar enthousiasme, maar trok haar toen omhoog.

“Draai je om,” zei ik. “Handen op het bureau.”
Ze gehoorzaamde onmiddellijk. Ze boog voorover, billen naar me toe gestoken, benen iets gespreid. Ik stapte achter haar, liet mijn handen over haar rug glijden en drong in één lange, diepe stoot in haar.
Anita schreeuwde het uit van genot, haar vingers klauwend in het hout van het bureau. Ze was nat, heet en strak, haar binnenste kneep meteen om me heen.
Ik begon te stoten, hard en ritmisch, mijn heupen klappend tegen haar billen. De regen tikte harder tegen het raam, alsof hij ons ritme volgde.
“Dit is pas het begin,” hijgde ik in haar oor, terwijl ik dieper stootte. “Van nu af aan, elke keer dat je hier komt… elke keer dat je dit huis binnenstapt… neem ik je. Overal. Wanneer ik wil.”
“Ja…” kreunde ze, haar lichaam schokkend bij elke stoot. “Ja, alsjeblieft… ik wil niets anders.”

Ik voelde haar climax naderen, haar binnenste kneep harder, haar kreunen werden hoger. Ik versnelde, greep haar heupen stevig vast en stootte meedogenloos door.
Ze kwam hard, schreeuwend mijn naam, haar hele lichaam trillend. Ik volgde kort daarna, diep in haar begraven, mijn zaad pulserend in haar vullend.
We bleven even zo staan, hijgend, verbonden.
Daarna tilde ik haar op, droeg haar naar het bed in de logeerkamer naast mijn werkkamer en legde haar neer.
Ze keek me aan, ogen vol liefde, lust en totale overgave.
“Voor altijd,” fluisterde ze.
Ik glimlachte en boog me over haar heen.
“Voor altijd,” herhaalde ik.
En terwijl de regen buiten bleef vallen, begonnen we opnieuw. Dit keer langzaam, teder bijna, maar met dezelfde onverzadigbare honger die ons vanaf nu zou binden.