Mirthe lees het nogmaals en legt het briefje weg. Brian is vertrokken zonder het te zeggen, en dat irriteert haar. Ze gaat naar de badkamer om zichzelf op te frissen, zet een bak koffie en ploft neer op de bank. Ze speelt de avond nog eens af in haar hoofd.
God, wat was het lekker; het mocht niet, het was fout… maar zoals met bijna alles is alles wat lekker is ook slecht. Heeft ze er spijt van? Ze denkt even na… niet echt, al weet ze dat ze het bij deze ene keer moet laten. Alleen de vraag is of ze sterk genoeg is. Wat als Brian weer voor de deur staat? Zou ze hem dan vriendelijk afwijzen, of zou ze zich helemaal laten gaan? Ze sluit voor een paar minuten haar ogen en speelt het scenario af in haar hoofd.
Ze hoort de bel gaan en loopt in haar lingerie naar de deur. Ze doet open en ziet hem staan. Als ze in zijn mooie bruine ogen kijkt, wordt ze week; ze zakt door haar knieën en opent zijn rits. Het boeit haar niet of er buren langskomen, het enige wat ze wil is zijn pik…
Ze opent haar ogen weer en voelt tussen haar benen. Fuck, wat ben ik nat, denkt ze.
Astrid ontwaakt die ochtend heerlijk. De rust is wedergekeerd en de zon schijnt door de gordijnen zo haar slaapkamer in. Het gesprek met Tamara aan de eettafel tijdens het eten heeft voor beide veel duidelijkheid gebracht; er heerst een serene rust.
Ze pakt haar telefoon en tikt op haar scherm. Ze kijkt en is verbaasd… hmmm, nog steeds geen teken van leven van Brian. Ze had op zijn minst wel iets van een reactie verwacht na haar laatste appje, maar niks, 0,0. Een onheilspellend gevoel treedt haar lichaam binnen, haar keel wordt droog en ze begint te malen. Normaal is hij altijd van het snelle reageren… al was het maar een boos appje. Nu is het volledige radiostilte. Fuck ze word er gewoon onzeker van… ook al is het een boos appje, dan weet ze waar ze aan toe is, maar stuur verdomme iets, denkt ze.
Ze slaat de dekens van zich af en loopt naar de woonkamer. Ze kijkt om zich heen en is verbaasd; ze had Tamara wel verwacht, maar die is er niet. Ze kijkt in Tamara’s kamer, maar ze is weg. Hmmm, denkt ze, en ze loopt naar de keuken. Ze zet koffie, gaat aan de keukentafel zitten, scrolt wat door haar telefoon en appt haar dochter. Niet veel later krijgt ze een appje terug. Ah fijn, tenminste iemand die nog wat van zich laat horen. Tamara laat weten dat ze naar een vriendin is en niet weet wanneer ze terug is.
Astrid rommelt wat in huis, maakt wat eten klaar, leest een boek en kijkt af en toe op haar telefoon of Brian al iets heeft laten weten.
Dan, na een uurtje, hoort ze de sleutel in het slot. Ze kijkt enthousiast op. Daar is ze, denkt ze. Ze hoort voetstappen en verheugt zich op Tamara, maar als de deur opengaat, ziet ze tot haar schrik dat het niet Tamara is, maar Brian. Ze trekt wit weg.
”W-wat doe jij hier? Hoe kom jij aan een sleutel?” vraagt Astrid hakkelend.
Brian lacht. “Goedemiddag, Astrid… ja, na jouw appje dacht ik: laat ik eens vriendelijk zijn en persoonlijk verhaal komen halen. En die sleutel? Die had jij mij een tijd teruggegeven, of weet je dat niet meer?”
Astrid slikt. Fuck, dat is waar ook. Ze kijkt Brian vol ongeloof aan, terwijl hij lacht.
”Of dacht je dat jij mij zomaar af kon schepen met een appje en dat ik zou verdwijnen? Nou, ik dacht het niet.” Hij gaat zitten. “Luister goed, ik ben nog altijd de vader van je toekomstige kleinkind, die kun je niet zomaar even aan de kant schuiven. En je weet wat er gebeurt als ik straks aan iedereen ga vertellen wat wij hebben gedaan…”
Astrid zucht even diep. “Ja, dat weet ik. Alleen, ik heb gisteren met Tamara gepraat, onze verstandhouding is weer goed, maar ze wilde wel dat ik jou de toegang tot het huis zou ontzeggen, anders zou zij hier niet meer komen.”
Astrid was nog maar nauwelijks uitgepraat of ze had al spijt van haar woorden.
Ze had nu haar dochter de schuld gegeven van dit hele probleem. Brian knikte.
”Zo, dus Tamara wil mij hier niet meer over de vloer…” Astrid zweeg. “Maar je weet dat alles consequenties heeft, ook dit besluit.”
Astrid keek hem vragend aan.
”Ja… als ik hier niet meer welkom ben, dan weet straks je hele familie hoe het zit…”
”Je gaat mij chanteren?”
Brian lacht. “Welnee… ik zorg er gewoon voor dat jij de volgende keer alles netjes bespreekt. Ik vind het geen probleem om mijn sleutel in te leveren, maar voor wat hoort wat.”
Astrid staart voor zich uit. “Als ik jou nu de sleutel geef, en Tamara is hier een keer, moet ik mij dan altijd zorgen maken of jij niet binnen wandelt?”
Brian knikt. “Ja, klopt. Of je laat mij de sleutel houden en je moet elke avond maar hopen dat ik niet langskom… of ik lever mijn sleutel in, en je biedt je excuses aan.”
Astrid zucht als blijk van opluchting. “Dan wil ik graag de sleutel, en… sorry voor hoe het is gelopen.”
Brian kijkt haar vragend aan. “Dit is het? Nee, nee… jij gaat je excuses even heel goed aanbieden, zodat ik het wel moet accepteren.”
Astrid schrikt. “Je bedoelt toch niet…”
Brian knikt. “O, ja zeker wel.”
Hij staat op en loopt naar Astrid toe.
”Wat heeft dit te betekenen, Brian?”
Brian staat nu voor haar en lacht. “O, doe maar niet zo ontwetend, je weet wat ik wil.”
”Brian, dit kan niet, stel dat Tamara thuiskomt en ze ziet ons zo… of erger… dan zal ze woest zijn.”
Brian lacht. “Ja, en? Jij bent degene die dit heeft veroorzaakt, jij gaat het nu maar rechtzetten. En wel op de manier die ik zeg.”
Astrid kijkt hem aan. “Nee, sorry Brian, ik wil niet het risico lopen dat ik Tamara ook nog kwijt ben.”
Brian knikt. “Oké, dan ben ik weg, en blijf ik weg.”
Astrid is opgelucht. Maar als Brian zich omdraait en naar de gang loopt, zegt hij: “Maar Astrid, je weet dat deze beslissing van jou heel duidelijke consequenties heeft.”
”Waar moet ik dan aan denken, Brian?”
Brian haalt nonchalant zijn schouders op. “Dat zul je wel merken.”
Astrid’s hart gaat tekeer. Als ze nu nog één keer ja zegt tegen Brian, zal hij voorgoed weggaan en kunnen Tamara en zij weer normaal leven. Ze staat op. “Oké Brian, jij wint.”
Ze loopt naar hem toe, gaat voor hem staan en zakt door haar knieën. Ze opent zijn broek en haalt zijn pik tevoorschijn. Langzaam begint ze te trekken, en ze merkt dat hij begint te groeien. Ze geeft er speelse likjes aan en voelt diep van binnen dat ze zijn lul heerlijk vindt.
Brian kijkt haar van bovenaf aan en kreunt goedkeurend. “Goed bezig, sletje… lik mijn heerlijke paal maar goed. Pijp me maar lekker. Dit zal de laatste keer zijn dat je hem krijgt.”
Astrid neemt zijn paal in haar mond en begint hem af te zuigen, terwijl ze met haar handen zijn geslachtsdeel beetpakt.
Brian pakt haar hoofd vast en duwt haar dichter tegen zich aan. “Ahhh, jaaa… goed zo, slet… je weet wat ik lekker vind.”
Dan, na een paar minuten, trekt Brian haar hoofd weg en beveelt haar op te staan. Hij pakt haar beet en begeleidt haar naar de woonkamer. “Zo sletje, ik ga jou nog één keer even goed neuken voor ik wegga… of je nou wilt of niet.”
Hij pakt haar bij haar middel en duwt haar op de eettafel. De vaas met bloemen klettert op de grond. Brian lacht. “Scherven brengen geluk…”
Astrid kijkt met haar hoofd naar Brian, weet dat ze geen andere keuze heeft, en spreidt haar benen. “Neuk me… alstublieft… neuk me…”
Brian knikt goedkeurend. “Zo mag ik het horen.”
Hij pakt haar benen beet, spuugt op haar kut en steekt zijn harde paal zonder pardon bij haar naar binnen.
Astrid schreeuwt het uit: “AAHHHHH, JAAAHHHH!”
Brian lacht in zichzelf. Bek houden, slet, straks komt je dochter binnen en hoort ze je…
Astrid hoort zijn woorden, maar de paal vult haar zo goed. Ze is nat en door alle spanningen weer zo vreselijk geil. Ze zet haar benen op de rand van de tafel en voelt hoe Brian haar benen vasthoudt en zijn paal zo hard in haar stoot. “AAHHH, FUCK, FUCK, FUCK… VUL ME VERDOMME….SPUIT JE ZAAD IN MIJN KUT…ZWANGER BEN IK ALLL….
Brian lacht en gaat onverminderd door. “Dat was ik ook van plan, slet. Ik ga je helemaal suf neuken en volspuiten…”
Astrid geniet intens. “JJAAAAAHHHH, DOE HET!” Ze pakt haar borsten vast en kneedt ze, terwijl ze hard aan haar tepels draait. “AAHHHHH, JAAAAAHHHH, BRIAANNN!”
Brian lacht in zichzelf om hoe gemakkelijk deze slet zich overgeeft.
Ondertussen vindt Tamara het wel weer mooi geweest bij Chelsea en besluit om naar huis te lopen. Ze bedankt Chelsea voor alles en loopt de straat in, zich verheugend op een gezellige avond met haar moeder en een goed glas wijn.
Nadat ze een flink stuk heeft gelopen, nadert ze hun huis. Als ze de straat in loopt, hoort ze geschreeuw. Hebben de buren ruzie?
Ze blijft even bij de voordeur staan om goed te luisteren. Als ze zich concentreert, lijkt het geluid toch echt uit de woning van haar moeder te komen. Ze doet heel voorzichtig de voordeur open en hoort, voordat ze goed en wel binnen is, vreemde geluiden uit de eetkamer. Ze besluit muisstil naar binnen te lopen en op haar tippen naar de gangdeur te gaan. Daar blijft ze even stilstaan om haar ademhaling onder controle te krijgen.
Haar hart bonst in haar keel en ze voelt de spanning. Het zal toch niet… niet na het gesprek van gisteren, waarin we allebei duidelijk waren dat Brian hier niet meer over de vloer zou komen?
Ze pakt de deurklink vast en duwt de deur met uiterste voorzichtigheid een stukje open.
Dan ziet ze het… ze ziet haar moeder op de eettafel liggen… ze duwt de deur nog iets verder… Brian…
Ze wordt gek. Nog geen vierentwintig uur na hun afspraak verbreekt haar moeder haar belofte.
”OOHHHH, JAAAA, BRIANNNN! HARDER!”
Tamara rukt de deur nu wagenwijd open. “MA!! WTF IS DIT?!” schreeuwt ze boos naar haar moeder.
Brian stopt en kijkt naar de deuropening.
Astrid schrikt zich kapot; ze had Tamara nog helemaal niet thuis verwacht. Brian draait zich om, grijpt Astrid bij haar keel en drukt zijn vlakke hand op haar mond. Tamara slikt en kijkt verlamd toe. Zonder om te kijken begint Brian weer heftig door te stoten, terwijl Tamara haar moeder hoort murmelen.
Tamara’s hart bonst in haar keel. “Ma… wat flik je mij nu…?”
Brian haalt zijn hand van Astrid’s mond en Astrid kijkt Tamara wanhopig aan. “Schatje…” stamelt ze, “ik… ik kan dit uitleggen…”
Tamara kijkt haar moeder aan en lacht sarcastisch. “Uitleggen? Wat moet je uitleggen? Dat jij je nog geen vierentwintig uur na ons gesprek laat neuken op de eettafel?!”
Astrid maant Tamara tot kalmte. “Schatje, het is wat het lijkt, maar geloof me, ik kan het uitleggen…”
Tamara wil er niets van horen. “Luister, trut! Wij hebben gisterenavond aan de eettafel gezegd dat deze gozer er niet meer in zou komen… en nog geen vierentwintig uur later lig jij je met hem te laten ketsen!”
Astrid slikt. Tamara kijkt haar moeder aan met een verwoestende blik. “Ik hoef jou nooit, maar dan ook nooit meer te zien.”
Ze draait zich om, loopt naar de gang, rukt de voordeur open en slaat die met een enorme klap achter zich dicht. Ze loopt gedesoriënteerd over straat, in alle staten. De emoties gieren door haar lichaam. Ze loopt door naar het park en ploft op een bankje neer. Ze huilt. Dit had ze na dat gesprek met haar moeder nooit verwacht.
Ze veegt haar tranen weg en haalt diep adem. Dan hoort ze een mannenstem en kijkt op.
”Hoi, gaat het met je?”
Ze kijkt de man verbaasd aan. “Nee, niet echt…”
De man vraagt: “Mag ik even bij je komen zitten?”
Tamara knikt. “Dit bankje is voor iedereen…”
De man gaat naast haar zitten, stelt zich voor als Ad, en vraagt wat er loos is.
Tamara snikt. “Het is te veel om uit te leggen…”
Ad knikt begrijpend.
Ze voelt haar telefoon trillen, maar negeert het bewust. Ze heeft nu even helemaal nergens zin in, en kijkt met betraande ogen voor haar uit.
”Doe maar rustig aan,” fluistert hij, en hij legt een arm om haar schouder.
Ondertussen kijkt Brian Astrid aan en lacht. “Dat ging niet helemaal lekker, hè?”
Astrid krabbelt overeind en kijkt hem woedend aan. “Door jou ben ik mijn dochter kwijt.”
Brian kijkt verbaasd. “Door mij? Volgens mij lag jij net met je benen wijd en schreeuwde je om meer, of niet soms?”
Astrid snauwt hem toe: “Je bent een klootzak!” Ze haalt uit en slaat hem met een vlakke hand vol in zijn gezicht.
Brian reageert geïrriteerd. “Door mij? Wat kreunde je net dan? ‘Ga door, ga door!’ En mij nu de schuld geven, slet? Je houdt beter je bek, anders neem ik die sleutel alsnog mee.”
Hij loopt naar de bank en pakt zijn broek. “Weet je wat? Wij zijn even klaar. Ik ben er niet van gediend om zo behandeld te worden door de een of andere trut.”
Hij grist zijn spullen bij elkaar en smijt de sleutel op tafel. “Hier!” Hij draait zich om en vertrekt.
Terwijl hij de deur uitloopt, lacht hij in zijn vuistje. Gelukkig had ik nog een sleutel laten bijmaken…
Astrid blijft verbouwereerd achter…
Ze kijkt om zich heen… wat een puinzooi heb ik er van gemaakt. Ze is gelukkig wel weer baas in eigen huis, maar haar dochter is ze kwijt, ze moet ook nog eens gaan werken….
Dan gaat haar telefoon, verrast kijkt ze op.
Het is Antonio… ze opent zijn bericht: “Hey Astrid, heeft Tamara een ander nummer, of is er wat aan de hand? Ik probeer haar te bellen, maar ik krijg geen gehoor…. Ik ben weer onderweg naar huis. Zie je snel op werk.”
De stress schiet Astrid nu echt om het lijf… Ze gaat Antonio weer zien… na alles wat er met Tamara en Brian gebeurd is….
Ze loopt naar de kast en pakt een fles wijn. Ze schenkt zichzelf weer een glas in, en drinkt dat in één teug op. Zo zit ze een uur voor haar uit te staren, haar zonde te overdenken… en vooral te drinken….
Brian loopt door naar het huis van Mirthe.
Mirthe is het eten aan het voorbereiden en drinkt er een glas wijn bij. Ze heeft niets meer van Brian vernomen en rekent nergens meer op, zeker nu hij geen belofte aan haar had gedaan. De muziek staat aan; ze is vrolijk en danst zachtjes tijdens het koken.
Ze zit net lekker op de bank als de bel gaat. Ze schrikt op; ze verwacht in principe niemand. Het kan Brian zijn die toch nog langskomt, of Tamara…
Ze loopt naar de deur en doet open. Haar ogen worden groot. “Hé, Brian!”
Brian kijkt haar aan. “Wat zie je er geweldig uit.”
Mirthe krijgt het warm van zijn compliment. “Kom lekker binnen! Wil je wat drinken? Heb je al gegeten?”
Samen zitten ze op de bank, eten wat en drinken een gezellig glas.
Mirthe vraagt: “Waar was je eigenlijk vandaag?”
Brian lacht. “O, ik moest wat zaken afhandelen, maar ik ben er weer. Een mooie vrouw zoals jij kan ik natuurlijk niet te lang alleen laten.”
Mirthe glundert en krijgt het warmer en warmer. Ze ruimt het eten op en zegt: “Ik kleed me even om.”
In de slaapkamer zoekt ze een mooi, sexy setje uit en kleedt zich om.
Ze loopt terug naar de woonkamer en blijft in de deurpost staan.
”Zo… ik ben klaar.”
Brian slikt. “Wowie… wat zie jij er vreselijk lekker uit. Speciaal voor mij?”
Mirthe knikt bevestigend. “Jazeker. Onze laatste avond en nacht samen, want morgen is mijn vent er weer…”
Mirthe loopt verleidelijk op hem af en kust hem vol. Brian zit rechtop op de bank, pakt haar bij haar middel en laat zijn handen langzaam omhoog glijden naar haar borsten. Mirthe kreunt zachtjes.
Brian staat op en duwt Mirthe achterover op de bank. Hij spreidt haar benen en begint de binnenkant van haar dijen te likken, terwijl hij naar boven werkt. Zijn tong glijdt langs de rand van haar string en haar kutje wordt er doorweekt van. “Ahhh, jaaahhh!”
Mirthe geniet. Zo teder is ze in lange tijd niet meer aangeraakt door Ben. Brian schuift haar string opzij en begint met uiterste zorg haar lipjes te beroeren met zijn tong. Mirthe weet niet wat haar overkomt; met haar benen duwt ze zijn hoofd vaster tegen zich aan.
”Ahhh Brian… lik me, lik me!”
Hij sabbelt op haar clitoris en Mirthe kromt haar rug. “AAHHHHH, JAAAAHHHHH!”
Brian likt sneller en voelt hoe haar benen zich strakker om zijn hoofd sluiten. Hij zuigt op haar lipjes en met een luide kreet komt Mirthe klaar. “AHHHHH, JAAAAAAHHHHH!”
Ze hijgt uit en moet even bijkomen, terwijl Brian goedkeurend toekijkt. Dan komt ze overeind, knielt voor hem neer, pakt zijn broek en maakt die langzaam open. Ze bevrijdt zijn paal en begint eraan te trekken. “Je weet niet half hoeveel zin ik in je heb,” fluistert ze.
Ze ziet hem groeien en begint zijn eikel te likken. Uitdagend kijkt ze hem aan. “Ik ben nog niet uitgegeten…”
Brian geniet intens als ze zijn grote paal in haar mond neemt en hem diep en verleidelijk begint te pijpen. Hij zakt onderuit en sluit even zijn ogen.
Ze fluistert: “Gisteren had jij de leiding, nu ik…”
Brian kreunt. “Je bent een heerlijk wijf.” Hij pakt haar bij haar haren en drukt haar hoofd dieper naar zich toe. Ze voelt hoe zijn paal tegen haar keel drukt; ze krijgt bijna geen lucht meer. Na enkele seconden laat Brian los en Mirthe kucht diep, terwijl slieren slijm uit haar mond drukken.
Ze gaat door met pijpen, stopt na een paar minuten, komt overeind en kruipt op zijn schoot. Ze pakt zijn paal en dirigeert hem naar haar natte kutje. Met een zucht zakt ze eroverheen. “OOHHHH, JAAAAHHHH!”
Brian tilt haar op en draagt haar mee naar de slaapkamer. Hij gooit haar op bed en wrijft zijn paal tegen haar ingang.
”Neuk me, Brian… doe het!”
Brian drukt zijn paal erin en stoot hard en diep door.
Ondertussen is Ben onderweg naar huis. De zaken gingen zo voortvarend dat zijn werkgever had besloten om ze vervroegd naar huis te sturen. Vol enthousiasme loopt Ben langs de bloemenwinkel, koopt van zijn bonus een prachtige bos bloemen en snelt naar huis.
Hij rijdt de straat in en ziet een onbekende auto geparkeerd staan. Vreemd, misschien van een vriendin of collega, denkt hij. Hij zet zijn auto neer, loopt met de bloemen in zijn hand naar de voordeur en opent hem.
Dan hoort hij geluiden uit de slaapkamer komen. Hij raakt in paniek—wat is er aan de hand, een overval?!
Hij legt de bloemen op de bank en loopt op kousenvoeten naar de slaapkamer. Dan hoort hij Mirthe luidkeels roepen:
”JAAHHH! HARDERRR! GA DOOR!”
Dit is geen overval. Hij rukt de slaapkamerdeur open… en kijkt recht in de geschrokken ogen van Mirthe en Brian.