Ik ben makelaar, een baan die ik me als jongere nooit had kunnen voorstellen, maar die ik nu ontzettend leuk vind. Ik ontmoet veel verschillende mensen en kan mijn eigen werktijden bepalen. Ik verdien goed, maar dat geld geef ik meestal uit aan mijn vrouw Jeanette en mijn dochter Annette. Niet dat ik dat erg vind, want ik hou ontzettend veel van ze allebei. Een van mijn taken als makelaar, is het maken van video’s van de huizen van mijn klanten. We plaatsen deze daarna op de website van de makelaardij, zodat potentiële klanten een virtuele rondleiding en foto’s kunnen krijgen voor het huis dat ze overwegen te kopen. Ik bewaar ook foto’s van de video’s op mijn laptop, zodat ik die ook kan laten zien. Ik heb hiervoor een mooie digitale videocamera, eentje met alle toeters en bellen. Hij was behoorlijk duur, maar als de camera me helpt bij de verkoop van huizen, vind ik het prima. Hij gebruikt verschillende soorten batterijen, en ik stond op het punt de deur uit te gaan voor een nieuwe klant, toen ik ontdekte dat er eentje leeg was.
Op dat moment bedacht ik dat ik twee keuzes had. Ik kon onderweg naar mijn afspraak even langs de winkel gaan om een nieuwe batterij te kopen. Maar dan zou ik een paar minuten te laat zijn voor mijn afspraak met de klant, en dat was niet bepaald de eerste indruk die ik wilde achterlaten. Mijn andere optie was om naar boven te lopen, en te kijken of ik de reservebatterij in Anettes kamer kon vinden. Mijn dochter heeft een mp3-speler die dezelfde batterij gebruikt, en ik wist dat ze er een had, omdat ik die vorige week nog voor haar had gekocht. Ik dacht dat ik haar een plezier deed, maar toen ik hem haar gaf, zei ze: “Hé, ik heb hem niet nodig, maar toch bedankt.” Ik zei: “Bewaar hem maar. Je zult hem ooit nog wel eens nodig hebben.” Ik wist op dat moment niet dat ik hem misschien zelf nodig zou hebben voordat zij dat wist. Wanneer ik de batterij snel genoeg in haar kamer kon vinden, zou ik niet te laat komen voor mijn afspraak. Ik besloot het erop te wagen en in haar kamer te kijken, in plaats van de zekere vertraging te riskeren door naar de winkel te gaan.
Ik keek eerst op de meest voor de hand liggende plek: haar bureau. Ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij om daar doorheen te zoeken. Ze is bijna volwassen, en ik vond dat ze op haar leeftijd recht had op privacy. Aan de andere kant was ik wel haar vader. Ik heb een compromis gesloten door zo snel mogelijk te zoeken. Maar ik heb de batterij op die plek niet gevonden. Ik verplaatste mijn zoektocht naar de planken aan de muur. Ik keek alle planken na, en bij haar stereo apparatuur. Achter een verzameling foto’s van zichzelf en haar vrienden door de jaren heen. Ik bekeek ook nog even naar haar assortiment aan nepjuwelen. Na een minuut of twee concludeerde ik dat de batterij ook niet op haar planken lag. De enige plek die nog over was, was haar commode. Ik dacht dat het onwaarschijnlijk was dat de batterij tussen haar kleren zou zitten, en ik zou het er maar bij laten en alsnog naar de winkel gaan. Maar toen bedacht ik me dat ik zelf ook een la vol rommel in mijn eigen commode had. Misschien had mijn dochter dat ook wel.
Ik doorzocht snel haar ladekast, en schudde de kleren in elke lade even om eronder te kijken. Natuurlijk lag de batterij in de laatste lade waar ik in keek. Hij lag in een stapel allerlei rommel in de lade linksonder, samen met haar lingerie. Ik kon het toch niet laten om even naar haar slipjescollectie te kijken. Ze had slipjes met konijntjes, slipjes van zijde en katoen, stringslipjes en satijnen slipjes. Slipjes in roze, blauw en lavendel. Ik wendde mijn blik af en pakte de batterij. Ik stond op het punt de lade dicht te doen toen ik iets aparts zag. Bijna volledig verborgen onder een crèmekleurig, zijdezacht slipje lag een jarretellegordel. Hij was zwart en van kant, en toen ik het slipje opzij schoof om hem beter te kunnen zien, zag ik ook een paar hoog glanzende nylonkousen in een donkere rookkleur. Hoewel mijn blik erdoor werd getrokken op een manier van “is dat niet sexy?”, dacht ik er op dat moment verder niet over na. Ze was immers altijd al een meisje geweest dat spijkerbroeken en T-shirts droeg. Mijn dochter was nooit iemand geweest die zich graag optutte. Ze droeg geen make-up, en het leek alsof ze haar korte, donkere haar nauwelijks kamde. Afgelopen kerst was het al een hele opgave geweest om haar zover te krijgen dat ze een jurkje aantrok voor ons familiefeest. Toen ze die met de nodige tegenzin aantrok, complimenteerden we haar met hoe mooi ze eruitzag, maar onze mening telde blijkbaar niet mee, want ze wilde daarna nooit meer een jurkje dragen. Maar ja, ik ging er vanuit dat ze, omdat ze bijna volwassen was, wel wat van dat soort kleren zou hebben, ook al droeg ze die nooit.
Ik nam de batterij mee en was op tijd voor mijn afspraak. We maakten een video waarin we alles uitlegden, en daarna ging ik door naar een andere verkoop bezichtiging. Na afloop ging ik nog even langs de camera shop om een nieuwe batterij te kopen. Tegen de tijd dat ik terug was, was het bijna tijd voor Annette om van school naar huis te gaan. Mijn vrouw had nog de spits voor de boeg en zou ook nog wel even wegblijven. Ik ging achter mijn bureau zitten om mijn video te bewerken tot de perfecte verkooppresentatie. Annette kwam iets later binnen. Ze droeg zoals gewoonlijk een versleten spijkerbroek, kapotte sneakers en een T-shirt. Haar rugzak vol boeken hing over haar schouder.
“Hé pap.” Dat was haar gebruikelijke begroeting wanneer ze de trap op liep naar haar kamer. Ik was nog bezig met mijn presentatie, en ik bedacht dat ik haar kon vertellen dat ik haar batterij had geleend, en haar de nieuwe kon geven wanneer ze weer beneden kwam. Ik probeerde de hopeloze achtertuin van mijn cliënten wat groener te maken, toen ze de woonkamer weer binnenkwam, duidelijk op weg naar buiten. Ze droeg nog steeds haar spijkerbroek en T-shirt, en haar onafscheidelijke rugzak hing nog steeds over haar schouder. “Ik moet ervandoor,” zei ze, terwijl ze zich voorover boog om me een zoen op de wang te geven. “Waar ga je heen?” “Rob neemt me mee naar de nieuwe film. Hij schijnt echt goed te zijn, en ik heb jou en mama vorige week al verteld dat ik zou gaan.”
Ik herinnerde me dat gesprek nog vaag. Ik drukte op een toets op mijn computer, en sloeg mijn zojuist gemaakte video op. Toen ik weer opkeek, liep ze de deur uit en riep ze nog even “Dag pap” over haar schouder. Ze was al weg, en ik had geen kans gehad om haar de batterij terug te geven. Ach ja, dacht ik. Als ik hem nu terugleg, zou ze nooit weten dat ik erin was geweest. Ik pakte de batterij, ging naar boven en stopte hem in haar lade. Ik had de lade bijna dicht, toen er opeens iets vreemds in me opkwam. Ik weet nog steeds niet precies waarom, maar ik trok de lade weer open om te kijken.
Het duurde even voordat ik besefte wat ik had gezien. De jarretellegordel en de nylonkousen waren verdwenen. Ik rommelde snel door de slipjes in de lade, maar de sexy zwarte lingerie was er absoluut niet bij. Dat was interessant. Ze had haar spijkerbroek en T-shirt nog aan toen ze wegging. Ze zag er precies zo uit als altijd. En ze had zeker geen tijd gehad om alles onder haar kleren aan te trekken. Mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand, en ik keek snel nog eens in de rest van haar kamer, net als eerder, maar dit keer op zoek naar de ontbrekende lingerie. Nergens te vinden. De knagende vraag wat ze met de jarretellegordel en de nylons had gedaan, prikkelde mijn nieuwsgierigheid, toen ik weer naar beneden ging om naar het nieuws te kijken. De beste verklaring die ik kon bedenken, was dat een van haar vriendinnen alles misschien na een logeerpartij had achtergelaten, en dat die het zou komen ophalen. Maar dat klopte niet helemaal. Ze had gezegd dat ze met Rob naar de film ging. Ik weet misschien niet alles over mijn dochter, maar één ding weet ik zeker: ze liegt nooit tegen me. O ja, ze verdraait de waarheid misschien wel eens. En ze schroomt er niet voor om iets weg te laten als ze denkt dat ik het niet hoef te weten. Maar ze heeft me nog nooit echt voorgelogen.
Ik zat na te denken over wat ik zou kunnen doen, en had besloten mijn ontdekking terloops met mijn vrouw te delen. Maar ik kreeg de kans niet. Ik stond haar op te wachten bij de deur toen ze thuiskwam, nam haar in mijn armen en gaf haar een dankbare knuffel en een warme zoen. Gedachten aan de jarretellegordel van mijn dochter verdwenen uit mijn hoofd, terwijl ik haar vasthield. Ze zag er heerlijk uit in haar werkkleding, en ik kreeg haar er niet vaak uit. Terwijl we zoenden, begon ik te denken dat ik vanavond misschien wel mijn kans zou krijgen. Onze dochter was niet thuis, en we hadden het huis voor onszelf, in ieder geval voor een paar uur. Ik leunde achterover terwijl ik haar vasthield, en begon haar blouse los te knopen. “Oh nee, dat doe je niet,” mompelde ze. “Waarom niet?” “Vanavond gaan we met de meiden uit.” Ze zei het met die lijdzame, geduldige stem, die alle vrouwen lijken te ontwikkelen tegenover hun echtgenoten. Ze ging ongeveer eens per maand met een groep vriendinnen uit, en blijkbaar was het vanavond weer zover. “Ik heb het je vorige week al verteld.”
‘Mmm,’ zei ik, terwijl ik mijn neus in haar nek legde. ‘Weet je zeker dat je niet van gedachten verandert?’ “Niet deze keer, tijger. Maar bewaar die gedachten tot ik thuis ben. Ik ben alleen even langsgekomen omdat het op de route ligt, en om je een zoen te geven.” Ze gaf me nog een zoen en ik werd helemaal duizelig. “En ook om je eraan te herinneren dat Annette vanavond naar de film gaat. Je bent het toch niet vergeten?” “Natuurlijk niet! Ze is al geweest en weer weg. Met Rob naar de film, toch?” “Juist. Ze zei het met een merkwaardige mengeling van ongeloof en bevestiging. Maar nu ben ik te laat en moet ik ervandoor. Het lijkt erop dat je het huis voor de verandering eens helemaal voor jezelf hebt. Ik hoop dat je ervan geniet!” Ze duwde mijn hand weg, knoopte haar blouse dicht, gaf me een snelle zoen op mijn lippen en vertrok.
Ik weet niet waarom mijn vrouw dacht dat ik uitkeek naar een avondje alleen. Feit is dat ik van beide dochters in mijn leven houd, en ik ben het gelukkigst als ze er zijn. Ik opende een blik stoofpot voor het avondeten, en nestelde me in de woonkamer om te proberen wat tv te kijken. Ik probeerde niet aan de jarretellegordel van mijn dochter te denken. Maar het was moeilijk. Ik vroeg me af of mijn dochter een geheim seksleven had. Wat deed ze eigenlijk met die spullen? En waar haalde ze die vandaan? Ik schrok ervan dat mijn lul hard begon te worden, toen ik aan de jarretellegordel van mijn dochter dacht. Ik ben al sinds mijn jeugd een echte benenman, en niets kan me sneller opwinden dan een paar mooie benen, gehuld in glanzend nylon, zelfs als het alleen in mijn verbeelding is. Maar ik voelde me deze keer behoorlijk schuldig, omdat ik me de benen van mijn dochter voorstelde.
Waarom in vredesnaam zou ze nylonkousen meenemen naar de bioscoop, terwijl ze gewoon in een spijkerbroek naar de film ging? Als ze het gewoon leuk vond om zich mooi aan te kleden, en te fantaseren over haar toekomstige seksleven, waarom zou ze die dan meenemen naar de bioscoop? Ik probeerde het beeld van haar benen in nylons te negeren, maar het lukte me niet. Wat zou ze toch aan het doen zijn? Uiteindelijk overtuigde ik mezelf ervan, dat het mijn vaderlijke plicht was om te proberen te achterhalen wat er aan de hand was. Voor haar eigen bescherming. Ik ging achter mijn computer zitten en zocht de lokale filmtijden op, om te kijken waar de film draaide. Als het in de buurt was, had ik waarschijnlijk een goede kans om hen daar te zien. Ik ontdekte dat de film draaide in een bioscoopcomplex op ongeveer anderhalve kilometer afstand. Dat moest wel de bioscoop zijn waar ze heen gingen. De film zou over een paar minuten afgelopen zijn.
Ik stapte in mijn auto en reed naar de bioscoop, die in een hoek van de parkeerplaats van een groot winkelcentrum was gebouwd. Ik reed rond tot ik een parkeerplek vond, van waar ik de ingang van de bioscoop kon zien wanneer de mensen naar buiten kwamen, maar waar ik zelf niet te veel opviel. Als ik detective wilde spelen en mijn dochter wilde volgen, was het niet handig als ze me zou zien. Ik hoefde niet lang te wachten. Een paar minuten nadat de film was afgelopen, stroomde er een heleboel mensen de bioscoop uit. Ik zag ze bijna niet, en schrok toen ik me realiseerde dat ik mijn dochter had gezien. Annette en Rob kwamen naar buiten, giechelend en met hun armen om elkaar heen geslagen. Maar ik had mijn dochter nog nooit zo gezien. Mijn dochter droeg de donkere nylonkousen uit haar lade en een paar zwarte pumps met hoge hakken die gewoon schreeuwden: “Neuk me!” Ze had een kort rokje aan dat haar meisjesachtige heupen accentueerde, maar losser viel naar beneden. Haar sexy blouse was ver genoeg open geknoopt om haar borsten te zien, en die borsten waren duidelijk onbedekt. Ik voelde een lichte opwinding in mijn lul, toen ik dit levendige meisje huppelend en giechelend over de stoep zag lopen. Ik wenste dat ik weer een tiener was met zo’n meisje aan mijn arm.
Ik was verbijsterd. Waar was mijn dochter? Wat was er gebeurd met mijn dochter in spijkerbroek, die zich niets aantrok van haar uiterlijk? Wie was die sprankelende schoonheid, die de aandacht trok van elke man buiten de bioscoop? En vooral, waarom had ze dit deel van haar leven geheim gehouden? Ik besloot meteen om haar te volgen. Zoals elke ouder weet: als je kind iets heeft wat ze je niet wil vertellen, dan is dat juist het laatste wat je moet weten. En er was duidelijk sprake van geheimhouding. Ze stapten in zijn auto en reden naar huis. Ik startte mijn auto en volgde hen, terwijl ze over de parkeerplaats van het winkelcentrum reden. Maar onderaan de heuvel sloegen ze linksaf in plaats van rechtsaf en reden naar het stadspark. Het is een vrij groot, grasrijk park met bochtige wegen, veel bomen en afgelegen plekjes om even te stoppen en te zoenen, dus het was erg populair bij tieners. Ik had haar er zelfs een paar keer mee naartoe genomen. Er waren niet veel auto’s, dus ik hield een flinke afstand, zodat ze me niet zouden zien, terwijl ik hen volgde over de kronkelende weg. Rob parkeerde de auto onder een paar bomen in een beschutte bocht en zette hem uit. Ik vermoedde dat ze zouden gaan zoenen, dus parkeerde ik waar ik was en zette mijn auto ook uit.