Sterre is de jongste in het gezin Vuurmond. Zestien lentes jong. Blond haar, blauwe ogen, die soms zo uit de toon leken te vallen dat je bijna zou denken dat ergens een andere wind door haar bloed trok. Qua uiterlijk dan. Als mens paste ze naadloos in het warme, eigenzinnige nest waarin ze opgroeide.
Als iemand haar denken had gevormd, dan was het Ben, de jongste broer van haar moeder Roos. Zevenentwintig. Afgestudeerd filosoof. Iemand die vragen belangrijker vond dan antwoorden. Door hem begon Sterre vroeg te lezen. Taalfilosofen. Kierkegaard en Wittgenstein waren namen die op haar dertiende al door haar hoofd trokken alsof ze deuren waren waarachter nog grotere kamers lagen. Van Kierkegaard had ze geleerd wat Ben haar ook voorleefde: eerst zwijgen. Dan luisteren. Dan pas spreken. Ben voedde haar intellectuele nieuwsgierigheid.
Maar Ben was niet degene met wie ze urenlang in een hangmat kon verdwijnen in gesprekken over de Wadden, over de boeken van Matthijs Deen, of met wie ze een waddentocht liep tot haar schoenen zwaar werden van slik, of op het strand van Ameland een nacht onder de open hemel doorbracht om pas de volgende ochtend de boot terug te nemen.
Dat was Lars. Flamboyant. Muzikant. Eigenzinnig. Het soort mens dat een ruimte niet binnenkwam, maar kantelde. Voor hem had ze heimelijk een zwak ontwikkeld. Zo stilletjes dat ze het zelf nog nauwelijks een naam durfde te geven. Ben leerde haar denken. Lars leerde haar kijken. Ruiken aan slik en zout. Zette haar voeten in de klei. Letterlijk soms. Misschien was dat precies waarom er iets begon te verschuiven wanneer hij dichtbij kwam. Geen groot inzicht. Geen plotselinge openbaring. Eerder iets kleins. Alsof ze merkte dat ze soms lichter ademde als hij naast haar liep. Alsof de wereld een paar tinten scherper werd. Ben had haar geleerd te zweven boven gedachten. Lars leerde haar landen. Wat ingewikkeld was, omdat ze in zijn aanwezigheid juist af en toe vergat hoe dat moest. Begon te zweven. Vlinders in haar buik had. Van hem.
Een paar weken na hun eerste intieme ontmoeting liggen Romy en Lars samen in het duinzand. De avond zakt langzaam om hen heen. Romy trilt nog na van de orgasmes die ze zojuist samen beleefd hebben en als ze stil en loom aan het afbouwen zijn door elkaar zachte kusjes te geven vraagt ze, half plagerig, half nieuwsgierig, met die ondeugende glinstering die haar zo eigen is “Gaf jij Sterre wel eens zo’n kusje, Larsje?” Lars kijkt opzij. “Zo eentje die blijft hangen, weet je wel? Als jij bij haar in bed lag, of laatst toen je met haar op Ameland onder de blote hemel ‘sliep’?”
Lars grijnst, zijn ogen kijken ondeugend. “Ah, onze kleine filosofe. Natuurlijk heb ik haar wel eens kusjes gegeven. Maar een kusje van mij is net zo onschuldig als een zomerse bries…” “Jaja, of het begin van iets heel ondeugends, wie zal het zeggen?” Romy lacht zacht, haar hart een tikje sneller, haar blik uitdagend. Dit onderwerp is nog niet afgerond. “Pas maar op, misschien wil Sterre straks nog wel meer weten van jouw kusjes.”
De lucht tussen hen is geladen, een spel van plagerij en spanning waarin zussen en broers zo hun eigen regels kunnen schrijven. “Nou, vertel maar eens wat meer van het kusje aan ons zusje. En laat me weten wat jouw vingers deden…. Net als bij mij, boven haar kuiten en nog hoger, Lars, dieper ook?” Ze kietelt hem in zijn kruis. De zachte avondzon werpt gouden strepen over hun gezichten terwijl Lars zijn blik niet van Romy afwendt, die hem met een speelse, uitdagende blik aankijkt. Zijn stem zakt tot een fluistering, vol belofte en lichte ondeugd.
“Dat kusje aan ons zusje…” begint hij langzaam, terwijl zijn vingers haar zacht blijven strelen. Alsof hij haar iets wil laten voelen waarvoor woorden tekortschieten. “…dat was zacht, bijna een mysterie. Ze bloosde, bedelde om meer.” “En dat vónd jij erg…” Ze kietelt hem, en hij plaagt terug. Zijn hand bewoog langzaam maar doelgericht, naar het plekje van haar lichaam dat sneller antwoord geeft dan woorden. Het voelt alsof er een deur op een kier staat. Naar Lars en Sterre. Bij Romy ook. Ze voelt dat haar adem versnelt. Haar hand knijpt in het zand. “Jouw vingers…” zucht ze, “maken dat ik verlang, Lars. Ga door. Zoals je met haar doorging…”
Hij antwoordde niet meteen. Alsof de zee het even van hem overnam. Een golf schoof uit elkaar over het strand en trok zich weer terug. Romy keek naar haar eigen hand in het zand. Soms, bedacht ze ineens, stel je een vraag niet om iets te weten te komen, maar om te horen hoe iemand zwijgt. Hun ogen ontmoeten elkaar. Even zegt niemand iets. Zijn vingers speelden zacht verder met haar clitje. Ze gaf hem alle ruimte om haar liefdevol te strelen. Ze had haar ogen gesloten en in stilte stelde ze zich voor hoe Sterre met haar naakte billen in het zand op Ameland lag en hij vlak onder de schaamhaartjes van haar kutje háár klitje streelde. Ze spreidde haar armen, alsof ze in een ontspannen yoga houding lag en voelde hoe haar eigen kut zich opende onder de mix van zijn streling en haar gedachten aan Sterre. Oh god, ze voelde hoe haar schaamlippen zich verder openden en het leek alsof niet alleen zijn vingers haar clit streelden maar ook Sterre’s tong, Sterre’s goddelijke tong, vlak onder Lars’ vingers haar clit en lippen masseerde.
Ze herinnerde zich hoe zij op een stil moment intens met Sterre had getongd. Die wilde dat een keertje oefenen voorafgaand aan een avondje met vriendinnen en vrienden. Romy had al snel gevoeld dat oefenen niet nodig was, wat kon die meid lekker kussen. Ze kon niet stoppen toen. Nu hoorde ze zichzelf kreunen, “Lekker Sterre” en vlak voor haar orgasme stootte ze haar billen in het zand, wipte even haar billen op en oh die vingers gingen sneller, feller… “Oh Lars…” De gedachte liet haar niet los dat hij dit bij Sterre ook zou doen. Ooit. Of al lang gedaan had. In haar bed, met haar benen licht voor hem gespreid op het strand van Ameland. En dat ze dan minstens zo heftig gegild en geschokt had. Het wond haar nog meer op. Romy gilde intens, schokte heftig voordat ze terugviel in het zand. Haar lichaam was nog niet voldaan. Bijna dwingend zei ze “ga door”, daarna fluisterde ze “wat is dit lekker, Lars” en daarna likte hij met zijn tong tot zij haar knieen om zijn hoofd en hals klemde en pas los liet nadat ze opnieuw gekomen was. Ze hijgde uit op het kabbelende ritme van de zee.
“Jij dacht ook aan haar, hè?’ fluisterde ze. Ze streelde zijn billen toen ze dit vroeg. Een vraag die geen antwoord nodig had. Wist ze. Voelde ze. Hij keek weg. Even maar. Lang genoeg. Romy glimlachte. “Volgens mij,” zei ze zacht, terwijl ze zand uit haar hand liet glijden, “verraad jij meer in stiltes dan in woorden.” Hij lachte kort. “Denk je dat?” “Ik weet het niet.” De zee schoof ruisend uiteen achter hen. “Maar soms,” zei ze, “kijk jij alsof je niet hier maar elders bent. Bij haar..” Hij zei niets. Alleen dát al voelde als een antwoord. “Gevaarlijk,” zei hij uiteindelijk. “Wat?” “Dat jij altijd denkt te kunnen horen wat iemand níét zegt.”
Ze trok met haar vinger figuren in het zand. “Heb je gemerkt dat zij gilletjes geeft als ze klaarkomt.” “Gilletjes?” herhaalde hij zacht. Zijn stem landde bijna op haar huid. Het bleef heel even stil. “Misschien,” zei hij uiteindelijk, “verraadt ze soms meer dan ze zelf doorheeft met die zachte, ongerepte kreetjes.” “Hmmmm.” “Sommige mensen zijn eerlijker in hun lichaamstaal dan in hun woorden.” Een golf klapte neer voordat hij langzaam uitrolde. Romy keek hem ondeugend aan. “Goh, zei Romy zacht en prikte met haar vinger op zijn borst. “Volgens mij heb je het nu over jezelf, broertje van Sterre?” Hij voelde zich betrapt. “Ze is zo mooi, als ze klaarkomt, Romy.” Ze liet zand tussen haar vingers glijden.
“Is Sterre al nat dan?” Het kwam sneller dan ze bedoeld had… “Was ze al nat toen je begon of heb jij haar nat gemaakt?” Hij keek haar aan. Heel even, alleen maar dat. “Romy..” Meer zei hij niet. Zijn lippen krullen tot een scheve glimlach. “Nat…?” Hij laat zijn vingers even speels over haar arm glijden, alsof hij de vraag in zijn bewegingen antwoordt zonder woorden. “Ja… soms maak ik haar nat, en soms is ze het al. Maar altijd… is het een dans die we samen ontdekken.”
“Oh… dus je deed het al vaker met haar schoffie, en dat na al jouw liefdesverklaringen aan mij, hè?” “Je bent nog steeds mijn liefste, Romy…” Ze koesterde die woorden… Voorzichtig vervolgde hij, fluisterend, zijn stem vol zachte zorg en ondeugende belofte, “Ze is nog jong, ze wist niet goed hoe ze kon reageren toen ik haar streelde. En ze nat werd. Het lijkt erop dat niet alleen Sterre zich opende, maar nu ook Lars. Dus ontrafelde Romy verder. Langzaam. Maar resoluut. “Ik hoor het al. Jullie gingen nog verder.”
Lars ontweek haar opmerking eerst, Keek uit over de zee en pas na een tijdje naar Romy. “Eerlijk, Romy? Ik was nieuwsgierig.” “Alleen maar nieuwsgierig?” “Waarom juist haar Lars?” “Ze betoverde me, ik wilde weten waarin ze anders was dan jij… en ik kon de gedachte gewoon niet weerstaan of blonde meisjes net zo lekker vrijen als roodharige?” “Mooi onderzoek, meneer de onderzoeker.” Ze glimlachte klein. “Maar wie las hier eigenlijk wie? Zusje is de taalfilosofe van de familie.” Ze liet zand tussen haar vingers glijden. “Misschien lees ik mensen gewoon liever dan boeken.”
In stilte liep Sterre langs het strand, op blote voeten en met blote billen onder een zomerjurkje, zodat ze als ze wilde met opgetrokken benen in het natte zand kon zitten. Daar zat ze dan, de taalfilosofe van 16 jaar. Maar de afgelopen dagen had ze ontdekt dat niet alleen haar hoofd gevoed wilde worden, ook haar lichaam. Dat verlangde naar slik tussen haar tenen. Naar zout op haar huid. Naar ritme. Naar wereld. Naar liefde.