Ik was stilletjes uit de kamer geglipt. Het was nog vroeg, en ik wou Nele wat rust gunnen. Ze was duidelijk uitgeput van de voorbije nacht, en ergens voelde het vanzelfsprekend om haar even alleen te laten bijkomen.
Beneden in de villa hotel hing die typische ochtendrust: zachte stemmen aan de ontbijttafels, het gerinkel van bestek, mensen die langzaam wakker werden met koffie in de hand. Zodra ik aanschoof, kwamen meteen de vragen.
“Waar is Nele?”
Ik haalde mijn schouders op en probeerde het luchtig te houden. “Ze voelde zich niet zo goed. Ze blijft nog even liggen.”
Barry was nergens te zien. Wellicht lag hij ook nog in bed. Gelukkig werden daarover geen vragen gesteld.
Na het ontbijt bleef ik nog even hangen beneden, maar de drukte in de eetkamer begon me snel te veel te worden. Ik nam een ligbed buiten en installeerde me in de schaduw, wat afgezonderd van de rest. De warmte van de ochtendzon, het zachte geluid van het zwembad op de achtergrond, geen vragen van de anderen… het had iets geruststellends.
Toch dwaalden mijn gedachten voortdurend af naar boven.
Rond half twaalf voelde ik dat ik niet langer kon blijven wachten. Ik stond op en ging terug naar de kamer.
De gang was stil. Te stil bijna. Elke stap op het tapijt leek luider dan normaal. Voor de deur aarzelde ik even, nam een ademhaling en opende ze zo voorzichtig mogelijk.
Nele lag nog steeds in bed. Ik vermoed dat ze net wakker was geworden. Haar blik gleed naar me toe, half slaperig maar scherp genoeg om te weten dat ik binnenkwam.
Ze schoof iets recht in bed en keek me aan met een kleine glimlach, een beetje speels, een beetje vermoeid.
Ze zei zacht dat ze me gemist had, ondanks dat ik maar even weg was geweest. Daarna werd ze stiller, alsof ze even haar eigen gedachten moest ordenen.
“Heb je nog wat kunnen slapen?” wou ik weten.
“Toch een beetje. Hoe laat is het? vroeg ze geeuwend?
“Rond half 12” zei ik.
“Kom je nog even bij me liggen?”
Ik kroop naast haar in bed en ze kwam tegen me aangekropen. Langzaam haalde ik mijn vingers door haar verwarde haren en kuste haar zacht op haar schouder.
Met mijn vingertoppen wreef in langzaam tussen haar schouderbladen naar beneden over haar ruggegraat. Ze zuchtte even en er ging een kleine siddering door haar lichaam.
Na een tijdje draaide ze zich op haar rug. Mijn hand lag nog steeds op haar en automatisch begon ik haar borsten wat te strelen. Haar tepels reageerde meteen en stonden fier rechtop.
“Ik wil je” fluisterde ze.
Mijn hand daalde langzaam van haar tieten naar haar buik. Langzaam draaide ik cirkeltjes rond haar navel. Ze kuste me zacht alsof ze wou aangeven dat ik kon verder gaan.
Ik ging met mijn handen verder naar beneden en toen ik haar lipjes raakte slaakte ze een diepe zucht. Heel langzaam draaide ik cirkeltjes en voelde haar clitje groeien.
“Voorzichtig” zei ze “Het is nog allemaal wat gevoelig daar.”
Toen ik voelde dat ze nat was stak ik voorzichtig een vinger in haar kutje.
“Oh” kreunde ze, met een mix van genot en pijn.
Na een paar minuten zei ze: “Wacht even, ik heb een beter idee.”
Nele zing op handen en knieën zitten met haar kontje uitnodigend acheruit.
“Neuk me” zei ze “in mijn kont!”
Ik wist niet wat ik hoorde. Met wat speeksel en het vocht uit haar kutje maakte ik haar sterretje nat. Voorzichtig schoof ik een vinger in haar gaatje. Nele kreunde.
Langzaam liet ik haar wennen aan mij vinger die ik rustig in en uit haar kontje bewoog.
“Doe maar” zei ze eenvoudig.
Ik maakte haar sterretje en mijn lul nog eens extra nat en plaatste mijn eikel voor haar kontgaatje. Heel voorzichtig duwde ik mijn paal bij haar naar binnen. Milimeter per millimeter ging ik dieper. Nele kreunde zacht. Toen ik volledig in haar zat trok ik me opnieuw voorzichtig achteruit en daarna weer naar voren. Ik voelde dat het wat makkelijker begon te gaan en ik dreef het tempo wat op. Na een tijdje begon Nele zelf ook mee te bewegen om mijn lul dieper te krijgen. “Oh” kreunde ze “wat is dit lekker.”
Door de gedachte dat ik mijn Nele voor het eerst in haar kont neukte duurde het niet lang voor ik klaarkwam. Nele bleef nog wat liggen, haar kontje licht geopend na haar eerste anale neukbeurt.
Later die dag zaten we samen buiten. Het zwembad glinsterde in de zon, en de rest van de groep leek verder te gaan met hun eigen bezigheden. Wij niet. Wij bleven eerder hangen in gesprekken, in stiltes, in half uitgesproken gedachten.
Nele was opvallend rustig. Alsof er iets in haar tot rust was gekomen, maar tegelijk ook in beweging was gezet. Trots op de nieuwe stap die we samen hadden gezet.
Ze vertelde me openlijk dat ze tijdens de vakantie bepaalde dingen had ervaren die ze niet had verwacht. Niet alleen in handelingen, maar vooral in gedachten, fantasieën, verkenningen van wat mogelijk voelde.
Ze keek me aan toen ze zei dat ze ergens blij was dat ze dat stuk van zichzelf had mogen ontdekken, maar dat ze ook voelde dat ze daar een grens in wilde trekken. Dat sommige dingen beter eenmalig bleven, of op zijn minst goed moesten worden afgebakend.
“Ik kies voor jou,” zei ze uiteindelijk, eenvoudiger dan ik had verwacht.
Die woorden hingen even in de lucht.
Ik knikte langzaam. Maar in mij zat ook een vraag die ik niet meteen uitsprak.
“En Claudia dan?” vroeg ik uiteindelijk toch.
Nele zuchtte zacht, alsof ze die vraag al had zien aankomen. “Ik weet het niet,” gaf ze toe. “Dat moet ik nog uitzoeken in mijn hoofd.”
Ze keek even weg, naar het zwembad, waar mensen lachten zonder zich zorgen te maken over ingewikkelde gesprekken.
Toen draaide ze zich opnieuw naar mij.
“En jij?” vroeg ze plots. “Wil jij nog verder met dat soort dingen? Met mijn moeder en haar vriendinnen?”
Het was een directe vraag, bijna brutaal in haar eerlijkheid.
Ik glimlachte flauwtjes, niet omdat het grappig was, maar omdat het zo onverwacht open werd uitgesproken. “Eerlijk, ik ga daar ook eens over nadenken,” zei ik.
En daarmee was het gesprek niet afgesloten, maar wel even op pauze gezet. Niet alles hoefde meteen beslist te worden.
De rest van de namiddag vloeide voorbij in een soort rustige traagheid. We lagen bij het zwembad, praatten af en toe, zwegen vaak. Niemand drong aan op activiteit. Zelfs het idee om mee te doen met de rest van de groep lieten we los. Even maakten we tijd voor onszelf.
Die avond was er een barbecue. Onze laatste avond samen op deze plek. Dat besef hing stilletjes tussen de gesprekken van de groep.
Het eten was goed, de sfeer ontspannen, maar er zat een ondertoon van afscheid in alles wat gezegd werd. Mensen maakten plannen voor de terugreis, lachten iets harder dan normaal, alsof ze het einde wat wilden verdringen.
Na het eten trokken Nele en ik ons opnieuw even terug naar onze kamer. Niet om te praten deze keer, maar om gewoon samen te zijn, weg van de groep, weg van alles wat nog moest gezegd worden.
Samen onder de douche, langzaam wasten we elkaars lichaam. Het leek alsof we elkaar voor het eerst ontdekten. Nele zakte door haar knieën en kuste mijn lul. Ik kreeg Ze kuste, likte en beet zachtjes in mijn groeiende eikel. Wat er gebeurde, bleef tussen ons. Niet als iets spectaculairs, maar als een verlengstuk van de intensiteit die zich doorheen de hele dag had opgebouwd: nabijheid, stilte, bevestiging zonder grote woorden.
Later lagen we nog even wakker naast elkaar. De kamer was donker, alleen het zachte licht van buiten viel nog binnen.
“Het is raar,” fluisterde Nele.
“Wat is raar?”
“Hoe snel dingen kunnen veranderen… en tegelijk ook niet.”
Ik zei niets. Soms is zwijgen het enige juiste antwoord.
De volgende ochtend moesten we vroeg opstaan.
De bus vertrok om acht uur.
Het was vreemd hoe snel alles weer gewoon werd. Koffers inpakken, afscheid nemen van de plaats waar we de afgelopen week een fantastische tijd hadden beleefd. Een plek ook die de rest van ons leven zou veranderen.
Voor het eerst sinds onze aankomst liep iedereen weer volledig aangekleed rond.
Op de bus vond iedereen zijn plaats opnieuw. Zelfde stoelen, zelfde gezichten, maar toch anders dan bij aankomst.
Barry zat zwijgend aan zijn stuur. Geconcentreerd op de weg. Hij keek geen enkele keer om. Niet naar ons, niet naar de groep. Gewoon naar buiten, recht voor zichn naar de weg die terug naar huis leidde.
En zo vertrokken we.
Er werden in de bus anekdotes van de voorbije dagen opgerakeld. Herinneringen die wellicht nog lang zouden blijven hangen maar die buiten deze groep niet zouden worden gedeeld.
What happens in Avignon stays in Avignon.