Het nieuwe pand was bijna klaar en binnenkort zouden we gaan inrichten. Milou maakte al plannen voor de opening. Het project van het wellness centrum, wat de door Karin geregisseerde aanleiding was voor onze relatie, was ook bijna klaar. De assistent projectleider had zich goed bewezen en werd de eerste die ik aannam als projectleider op de nieuwe vestiging
De afgelopen maand waren we ook in gesprek geweest met een aantal onderhoudsmonteurs, die vanaf de opening ook vanuit de nieuwe vestiging zouden werken, en hadden we sollicitatiegesprekken voor een 2e projectleider, die we uiteindelijk vonden, alleen werd het een projectleidster, maar zo mochten we haar niet noemen.
Het team kreeg zo vorm en Milou had Nette al aardig ingewerkt, die het werk heel snel oppakte en ook met bijna dezelfde speelsheid Leo onder de duim hield, al had ik het idee dat Leo het maar wat leuk vond als de dames hem bespeelden. Uiteindelijk had hij echt wel grip op het geheel, en liet hij dat alleen toe als ze zijn vertrouwen hadden gewonnen.
Karin en ik genoten eigenlijk ook van het samen zijn, met af en toe een sexweekend bij de meiden in Limburg. Karin ging ook een weekend naar Katja, en samen gingen ze Amsterdam in. Toen ze terug was, vertelde ze uitgebreid hoe het was geweest, en dat ze Katja had geneukt, terwijl ze samen op het balkon stonden. Katja had gezegd altijd al een zoiets te willen doen, en Karin was daarin meegegaan. Ze hadden eerst samen gedoucht en een klisma gehad, daarna waren ze op het balkon gaan staan, Katja aan de reling, naakt uitkijkend over de omgeving. Karin achter was gaan staan met de dubbele dildo omgebonden, en had haar zo in haar kutje en kontje geneukt, wetende dat als iemand goed zou kijken, de beide vrouwen zo zouden zien staan. Ze had ervan genoten een keer zo een vrouw te neuken, de “man” te zijn tijdens de sex.
De meiden waren goed geland in Limburg, voelden zich thuis en hadden al een vriendenkring om zich heen. Inmiddels was bij een aantal daarvan wel bekend dat ze zussen waren, maar niemand veroordeelde dat, leven en laten leven was het motto, of zoals de jeugd dan zegt: boeien.
Het plan voor de tuin was nu ook helemaal af. Bij de aanleg van de meterkast had ik al rekening gehouden met een mogelijke sauna en hottub in de tuin, en extra kabels getrokken en ruimte voor de groepen gehouden.
Uit de sloop van een deel van het wellnesscentrum had ik, tegen betaling, de complete sauna die afgebroken werd overgenomen, en omdat die van ons iets kleiner werd, kon ik daarmee de saunaruimte gemakkelijk opbouwen. In de avonduren en weekenden, als Karin werken was, bouwde ik aan de sauna, met het idee die voor de winter klaar te hebben, zodat we hem dan konden gebruiken. Toen alles klaar was, en tijdens een aantal droge dagen op rij helemaal in de olie stond, installeerde ik de nieuwe kachel, wifi gestuurd, en testte alles. Ook de buitendouche had ik geïnstalleerd, het geplande zwembad en de hottub zouden dan in het voorjaar komen.
Die avond wijden we de sauna samen in, met een heerlijke vrijpartij.
Ondanks onze drukke bezigheden vonden we toch tijd voor elkaar, al merkten we dat na een hele hectische periode, vanaf dat we elkaar weer hadden gevonden, onze levens ook wat rustiger werden. De zorg voor de kinderen, waar Karin jaren alles voor aan de kant had gezet, was nu grotendeels weg. De projecten waar ik mee bezig was geweest waren bijna klaar, waarna ik me meer met de leiding van het filiaal zou bezighouden. Ik raakte gewend aan naar een thuis gaan, na jaren tijdens projecten lang van huis te zijn geweest.
We hadden nog genoeg plannen, maar waar we de eerste periode geen plannen nodig hadden, omdat we van het een naar het ander rolden, konden we nu meer samen vooruit kijken. En langzaam aan merkte ik dat Karin regelmatig meer in zichzelf was teruggetrokken, wat me onzeker maakte, zat het nog wel goed met ons nu het wat rustiger werd.
Na een aantal weken, waarin we wel nog steeds veel sex hadden, maar er toch wat leek veranderd, besprak ik mijn gevoel met Karin. terwijl we na een sauna sessie in de serre bij elkaar op de lounchebank lagen.
Karin zei, dat ze zo gelukkig was, dat ze het bijna niet durfde te geloven. Maar dat ze wat met me moest delen, wat al maanden aan haar knaagde. Ik keek haar aan en terwijl een traan in haar ooghoek verscheen begon ze te vertellen.
Ze had al eens verteld, dat de reden waarom we zo bij elkaar pasten, misschien wel was, omdat we allebei al vroeg alleen voor anderen moesten zorgen, en we hadden ook vroeg mensen om ons heen verloren. Die ervaring deelden we en had ons ook dichter bij elkaar gebracht, zeker na mijn verhaal in Parijs.
Ik ging er altijd vanuit dat ze dan doelde op het ongeluk van haar man en het achter blijven met haar jonge dochters. Ze had dat altijd zo gelaten, maar voelde nu, nu we onze band zo sterk bleek, de behoefte om meer te vertellen, ze wilde dat al langer, maar onze korte tijd samen, en alles wat we sinds we weer bij elkaar waren hadden beleefd in een stroomversnelling, had het steeds naar de achtergrond geduwd, ze was zo gelukkig en wilde niet met haar verleden, maar de toekomst bezig zijn. Maar het moest eruit, juist omdat we nu naar onze toekomst samen keken.
Snikkend vertelde ze verder. Haar ouders waren zeer streng in hun geloof, en hadden haar, zwanger van Nessa, verbannen uit hun huis en leven. Ze had de zwangerschap 4 maanden weten te verbergen, maar een tante was bij hun op bezoek en gooide er zo uit, Karin, je kon wel zwanger zijn, je bent zo bijgekomen. Ze was in huilen uitgebarsten en had alles opgebiecht. Ze was niet getrouwd en dat mocht niet van de kerk. Met een tas met haar schaarse spullen had haar vader haar naar het station gebracht, geld in de handen geduwd voor een kaartje voor de trein en vaarwel gezegd.
Ze had een tijd staan huilen en uiteindelijk Freek gebeld, de jongen die haar zwanger had gemaakt, op een feestje bij een vriendin. Hij was haar komen halen, en toen ze hem vertelde zwanger van hem te zijn, wilde hij zijn verantwoordelijkheid wel nemen, al waren ze niet verliefd. Ze trok in bij hem in zijn studentenflat, en samen zochten ze een appartementje waar ze kon wonen en voor het kind kon zorgen. Zij kreeg een uitkering en een sociale huurwoning. Hij verdiende naast zijn studie bij, en probeerde bij te dragen wat hij kon. Ook zijn ouders steunden hun, door mee te betalen aan de babyspullen.
In die tijd was ze heel eenzaam, de vriendinnen van thuis wilden niets met haar te maken hebben, en ook de familie had haar verstoten. Zelfs haar 4 jaar jongere broertje was voor haar niet bereikbaar.
Toen Nessa geboren werd, was Freek erbij, maar ze woonden niet samen.
Hij was niet verliefd op Karin, maar Nessa stal vanaf dag 1 zijn hart, en hij nam zijn rol als vader serieus en kwam bij haar wonen. Ze sliepen ieder apart, maar zorgden samen goed voor Nessa. Ze had in die tijd wel nog contact gezocht met haar ouders, omdat ze wilde vertellen dat ze een kleinkind hadden, maar haar moeder had alleen gezegd dat ze een hoer was en dat ze niets met een hoerenkind te maken wilde hebben.
Op een avond waren ze samen naar de bioscoop geweest, een vriendin van hem had opgepast, en daarna hadden ze nog ergens wat gedronken. Toen ze iets aangeschoten thuis kwamen en de oppas weg was, waren ze uiteindelijk samen in bed beland, en Nette was onderweg.
Hij was toen klaar met zijn studie, had een goede baan en had de villa van zijn ouders, die naar een klein appartement wilden, kunnen overkopen. Daar woonden ze samen met inmiddels hun 2 dochters, en zorgden samen voor ze, maar buiten heel af en toe nu veilige sex, als ze dat samen wilden, sliepen ze apart. Hij bleef de liefhebbende vader voor de kinderen, maar voor elkaar was er vooral heel veel genegenheid en geborgenheid, geen liefde, en heel soms dus geilheid. Ze trouwden voor de wet, om te zorgen dat zij en de kinderen niet op straat kwamen te staan.
Dat duurde zo voort, totdat ze te horen kreeg dat hij er niet meer was, met zijn auto tegen een boom, uitgeweken voor een hert. Ze bleef alleen achter met Nessa van 6 en Nette van 4. Zijn ouders hielden wel nog contact en hielden van hun kleinkinderen, maar overleden beiden binnen een jaar achter elkaar, nog voordat Nette 5 was. Hun erfenis was maar bescheiden, en ging naar Nessa en Nette, waarmee ze een deel van hun studie betaald hadden.
De verzekering die gekoppeld was aan de hypotheek betaalde de hypotheek af, en zij kreeg een laag weduwen pensioen. Hoe dat verder liep was me wel bekend, maar het totale verhaal verraste mij behoorlijk.
Ik nam haar in mijn armen en knuffelde haar, terwijl de tranen over haar en ook mijn wangen stroomden. Ze keek me behuild aan en zei, wat ik nu wel van haar moest denken. Ik hield haar stevig vast en zei, dat ik begreep waarom ze het nog niet verteld had, dat het niet erg was. Dat ik respect had voor hoe ze zich ondanks alles staande had weten te houden. Ik wist immers uit ervaring met mijn depressiviteit hoe het kan lopen.
Opgelucht dat ze het verteld had, zaten we nog samen tegen elkaar in de serre, waarbij ik overdacht, wat ze toch allemaal te verduren had gehad, en hoe sterk ze daarin was geweest. En ik hield nog meer van haar, en wilde samen een mooie toekomst in, wat ik haar ook zei.