Een fantasie van Ankie, onze verteller. Al eerder fantaseerde ze met hartsvriendin Janske om eens de kazerne binnen te glippen. Dat werd toen ook nog eens werkelijkheid. (Zie deel 7) Ank gaat nu op een doodsaaie middag uit pure verveling zelf alleen eens kijken achter de poort. ‘Proberen of ik de kazerne inkom? Kan ik meteen eens in de slaapzaal kijken… Durf ik dat? Ach, tuurlijk, wat kan er fout gaan? Ik kan hooguit worden weggestuurd…’ Zo dacht ze.
Fastvorward: Plaats en tijd van handeling: Een gewone dag in de kazerne; locatie: Kamer van de Commandant.
“Verrék Sjors, wat een geinige staande lamp heb je daar! Uit welke apeland heb je die nou weer meegenomen, rákker!” “Mooi hè, net ivoor.” “Oh, prachtig. Die borsten, zo goed getroffen!” Zijn warme handen gaan over mijn tietjes. “Verdomd, net echt zeg! Kijk die tepeltjes. Een meesterwerk zou ik zeggen. Och, en geen haartjes. Prachtig dat ivoren buikje, wat zo verdwijnt in de V- van haar dijen.” Zijn hand omlaag, langs mijn heuveltje, ietsje tussen de dijen. “Ja kerel, al dat haar vond de kunstenaar niet ethisch, begrijp je wel.” Hij loopt bewonderend om me heen. Ik ben een object! Ik word beoordeeld, denk ik en probeer niet te beven van, ja, van wat? Opwinding, schaamte, geilheid – het jaagt allemaal als een storm door me heen. Maar ik speel mijn rol. Ik ben staande schemerlamp. Ik ben niets, ontmenselijkt.
“Prachtig ook, die billen, vind je niet?” “Schitterend! Vanwaar dat kwastje uit haar kont?” “Ach, dat vind ik nou zo’n geinig gezicht. Grapje van mij. Van die suffe gordijnen hier gerukt. Zo dat holletje een stukje ingepropt. Ging best makkelijk! Lachen toch?” Lachen, ik had er niet mee gelachen hoor, toen hij dat deed. Deed even gemeen pijn. Toen ging hij het steeds een beetje heen- en weer halen. Ik dacht dat ik gek werd van schaamte, maar ook zo hittig van dat gepulk en als hij het dingetje er bijna uittrok, gingen mijn lipjes van voren mee, en dan, als ik een beetje mijn kont achteruit drukte kreeg klitje ook een heel zachte beroering. Klets op mijn billen!! “Oeh,” puf ik. Dat geeft meteen nog een lel op mijn andere bil. “Stil, lamp, je bent een ding, weet je nog? Een ding van mij. Van MIJ!” Wat is dat nou toch idioot! Als hij zo tegen me doet voel ik me gloeiend heet van schaamte, maar vermengd met een niet eerder ervaren opwinding. M’n kontje gloeit, maar m’n dikke muis ook. Wat een verknipte ziel ben ik?
“Kan de lamp ook aan Sjors?,” vraagt de andere officier. “Jazeker!” En hij grijpt me stevig tussen de benen. Zoals opgedragen klik ik dan met mijn voet op de schakelaar op de grond, en voilà! De lamp boven mijn kruin gaat aan. Wel warm op je kop. “Ach, wat geestig! Een verborgen knopje,” herneemt de ander. “Even proberen!” En ja hoor, die grijpt me ook, lampje uit, en weer, lampje aan en zo nog een paar keer. Bijna zou ik klaarkomen op die harde vingers. Gelukkig stopt het op tijd. Mijn meester heeft me immers verboden te komen! “Heb je nog zo’n kwastje voor de voorkant Sjors?” Herejé, wat bedenken ze nu toch. Ik sta te wiebelen van de zenuwen en dat stimuleert de klit weer. O, ongehoorzaam lijf! Tsjok! Hoorde ik achter me. “Kijk, dit is de andere. Lijkt net wat dikker, vreemd. Zal wel gaan toch?”
Daar drukt de kapitein Aart het al tussen mijn dijen. Die gaan als vanzelf uiteen. Hoe kán dat nou weer? Omdat ik al zo glad ben flopt het er een stukje in. “Goed vastknijpen!” roept mijn meester. Als die andere meneer er voorzichtig aan begint te rommelen, een beetje in- en weer uitschuift, grijpt meester het klosje aan de achterkant. Ook daar wordt gezwengeld! Dan probeer ik uit alle macht het orgasme tegen te houden. Best een tijdje zweef ik op de rand. Nee, nee, niet, nee, oh, het is te lekker, NEE, denk ik maar steeds. Maar als ze dan ook nog ieder een tiet beginnen te kneden met die heerlijke grote handen, ja, dan dendert het toch ineens door me heen. Ik hang op die twee ingeschoven handvatten om niet meteen op de grond te zakken. Ik zou wel willen verdwijnen van schaamte.
“Wat heb ik nou gezegd, stout meisje!”, zegt meester. “Hoe moet ik je straffen?” “W w w weet ik niet meneer,” bibber ik. “Kom maar eens mooi hier voor het raam staan! Zien die jongens ook eens wat leuks.” Nee toch! Schaam me nu al te pletter! Sta ik straks voor al die snotneuzen die langs marcheren te kijk. “Kom, Hier, zo ja.” Hij zet me gewoon met behulp van die stok in mijn kont op de plek! Daar komt al een flinke groep aan. Links, Links, Links. “Hoooofd, … Rechts” Daar sta ik! Ik hoor ze joelen, zie ze kijken. “Peloton, HALT”. “Even zwaaien!” – Ik zwaai. “Kont tegen het raam” -Ik druk mijn kont tegen het raam, zover het kan met die kwast. “Lastig zo?” en hij trekt aan die kwast, en nog, en weer, en die kerels kijken! Joelen, schreeuwen!! PLOP, daar is hij eruit. Meteen trekt meneer Sjors mijn billen open en duwt me met mijn holletje, wat nog gloeiende rood moet openstaan tegen het ruit. De mannen worden nu gék buiten.
“Lohoooppas, … MARS” en ze doen het ook nog! Kijk dat is discipline, denk ik bewonderend. “Aart, Is dat genoeg straf voor het klaarkomen, denk je?” “Nou, dat vind ik niet Sjors. Bukken wijffie!” Hij haalt zijn dikke lul tevoorschijn. “Even nog lekker pijpen slaafje. Jij Sjors – Jij mag dr van achteren even goed aanpakken.” Wat een vernedering! Mijn kop is rood van woede en schaamte, etters! Officier- etters, maar toch. Wel een mooie pik, die Aart. Lenig buig ik dieper voorover en GLOB! Neem hem in één keer binnen. En PLOP! Daar wordt de hendel uit mijn kut getrokken, en FLOTS, daar schuift iets levendigs, warms, hard, en toch zo lekker verend en zacht mijn tunneltje in. Dat we nog steeds voor het raam staan kan ze niks schelen. Links, links, links; daar komt de volgende groep al langs. “Oewoeompffft, murwftft,” mompel ik als protest langs de leuter. Ze verhogen het tempo als straf. Oh, mijn God, hoe heb ik in deze situatie kunnen verzeilen?
Rewind:
Even terugspoelen; Toen Jansje had opgemerkt dat ik ‘plat’ ben en lang en slank als een man, dacht ik eens op een saaie middag: Zou ik in Sjoerd zijn uniform passen? Gezien dat hij weg was, niet naar de kazerne, maar naar een beurs of zo, stripte ik voor de spiegel. Mmmmm, dan ben ik best tevreden met wat ik zie. Kittig koppie, mooie, stevige, niet te grote borsten, strakke, bijna mannelijke heupen en lange benen. Mmmmm en zo’n mooi glad poesje waar de binnenflapjes verstopt zijn, tot je ze wekt en prikkelt en dan openen ze zich als een bloempje, echt waar. Ik moet er dan altijd ook even overheen aaien. Mmmmm, snort poesje dan tevreden. Nu stop, anders komt er een plekje in de groene onderbroek van broer. Ja, ‘from the bottem’!
Dus grote groene onderbroek, dikke beige sokken, de gevechtsbroek met camouflagekleuren. Dito stoer hemd. Baret schuin op de krullen en die hoge ‘kistjes’ van schoenen aan. Die schoenen zijn echt te groot, maar ik kan er op lopen. De broek is aan de korte kant, maar als ik hem goed naar beneden sjor, valt het boven die hoge schoenen niet op. Verder oké! Mijn haar weet ik in een wrong onder die baret te krijgen. Geen make-up, streng kijken. Leuk! Even een Polaroid in de spiegel. Best geil, zo’n uniform! Ja, en nu? Janske bellen? Of de ultieme test doen en kijken of ik de kazerne inkom? Kan ik meteen eens in de slaapzaal kijken… Durf ik dat? Ach, wat kan er fout gaan? Ik kan hooguit worden weggestuurd. Dat dacht ik. Tsja, en nu sta ik met een kolonels pik in me voorover een kapitein te pijpen en de soldaten marcheren vlak langs. Tsja, wat kan er foutgaan, hè.
De kazerne kwam ik in. Netjes salueren naar de wacht en hij vraagt geen paspoort. Kei- rechtop doorlopen naar de barak, maar dan: “Sergeant!” achter me. Eén of andere officier, met sterren en zo. Potdikkie, wat nu? “Inspectie latrines, sergeant! Nu! Loop je mee?” Jezus, wat nu. Ik brom maar iets van; Prima. Hij loopt gelukkig voorop; weet ik veel waar dat is. Bij de pishokken aangekomen is het niet best. Stinken meneertje! “Dit is Godverdomme niet in orde sergeant! Morgen is het blinkend schoon; je regelt het maar! Ze schrobben het desnoods met hun tandenborstel. Laat je niet belazeren!” Ik knik alleen maar. “Wat zég je sergeant?!” Dat klinkt niet zo vriendelijk, denk ik en piep iets van “Tot uw orders luitenant.”
Woedend kijkt hij me goed aan en tikt zo de baret van mijn kop. “Jij bent sergeant Van Meesteren helemaal niet!! Jij bent een wijf!” Ja, goed gezien zak, denk ik. Onze naam staat op het zakje- flapje van het pak!! Oh, God, dat ben ik helemaal vergeten. Oh, Here, hoe lul ik me hieruit?? Dat hoeft niet meer… “Jij staat onder arrest! Mee!!” Hij grijpt me pijnlijk aan mijn arm en sleurt me mee naar een gebouw. ‘Officiersmess en kantoren’ staat er op een glanzend gepoetst koperen bordje. “Leg het de commandant maar uit! Jezus Christus, wat een stom wijf.” Ik word afgeleverd bij een imposante, donkere kamer en naar binnen gegooid bijna. “Insluiper majoor!, Heeft een tenue van sergeant Van Meesteren gestolen.”
“In de houding! Geef acht!”, roept de majoor van ver. Toevallig weet ik hoe dat moet. Vaak geoefend met Sjoerd uit een lolletje. “Geheeeef ACHT” en daar sta ik; borst vooruit. Kaarsrecht. Alleen zonder baret. Kut, mijn losse heren zitten aardig in de war. Als ik zo sta heb ik wel borsten hoor! Niet te missen voor de majoor. Die sist: “Je kunt gaan luitenant. Ingerukt!!” en weg is mijn begeleider. Nu ben ik alleen met die majoor dus. Op die momenten schroom ik niet mijn fysiek in de strijd te gooien. Zo zit ik vijf minuten later op zijn schoot met het gevechtstenue een beetje los. Hij heet Sjors, hij werkt hier al jaren en is dit ‘hondenhok in het bos’ helemaal zat en al gauw gaat hij hopelijk naar Den Haag, om de hoek bij Hare Majesteit in een fatsoenlijk kantoor. En hij heeft al jaren niet meer zo’n mooi popje op schoot gehad en als ik nu maar mijn mond houd en doe wat hij zegt wordt mijn broer bevorderd en als ik ‘mijn bek open trek’ dan is het einde carrière voor Sjoerd van Meesteren. Hij vindt me een beeldhouwwerk in ivoor gelijk.
Of ik dan even alles uit kan doen en in de hoek voor schemerlamp kan spelen. Alles voor je broer, denk ik. Bovendien is de majoor wel een aantrekkelijke rijpe man, en hij ruikt zo lekker ook. Laat het avontuur beginnen! Daar gaat de tenue broek, sokken en onderbroek. Voor de echte lamp staand doet hij voor hoe het lampje aan en uit moet. “Als ik je hier pak,” (bij de kut blijkt), “als ik hier pak…” (weer tussen mijn dijen), “Dan doe je het lampje uit of aan, duidelijk!?” “Tot uw orders!” salueer ik. “Oh, en wat er oog gebeurt: Waag het niet klaar te komen!” voegt hij me toe en stapt weer achter zijn bureau. Ja en daar stond ik.,. En daar kwam Aart binnen. Zo kwam het dus.
Fastforward naar live.
Twee officierspikken sta ik te plezieren. Over mijn rug staan ze naar elkaar te roepen hoe lekker het gaat, hoe een geil mokkeltje ik ben, dat ze het niet meer lang houden. “Oooh, Aart, ik hou het niet lang meer!” “Ik ook niet, wat een heerlijk wijfie” “We moeten haar onderspuiten! Dat vind ik altijd zo’n mooi gezicht.” Wat zijn dit voor debielen, denk ik, dat ze me niet gewoon lekker helemaal volspuiten. “Oh, oh, oh, NU!” Ze trekken gelijk terug; “Rechtop!” beveelt de majoor. ”Aaargh”, uit twee kelen en flots, flets, flets, twee stralen en daarna nog wat kleine toegiften. De één over mijn kont en de ander raakt net mijn tieten niet en loopt leeg over de vloer. “Oh, prachtig, wat een mooi ivoren huid, wat een plaatje, al dat zaad er over. Draai je rond kindje!” Dat doe ik braaf, laat me bewonderen. Zaad drupt op de vloer. En ik dan, denk ik. Ikke die jullie zo heet hebben gemaakt met je praatjes, die is nog niet gekomen toevallig! Maar zo vrouwvriendelijk waren ze in die tijd niet. “Kleed je aan, ik breng je naar huis.” Dat is Aart. Sjors zit alweer achter zijn bureau en lijkt in de krant te lezen.
“Mondje dicht en je broer maakt snel promotie, denk er om.” Oké wegwezen, dan loopt het goed af. Met de onderpeur veeg ik het zaad weg. Straks wel even wassen, denk ik. Broek aan, hesje en in de auto. Aart probeert niets meer onderweg en zet me netjes af. De volgende avond begint Sjoerd onder het eten: “Ben ik één dag niet op de kazerne, zijn er wilde verhalen dat de majoor een naakte meid op zijn kamer had! De mannen zagen haar blote kont tegen het raam! Een andere ploeg beweert dat ze die meid met zijn tweeën stonden te neuken, óók vlak bij het raam!!” “Och Sjoerd, lieverd, dat zijn toch allemaal praatjes, niks van geloven hoor jongen.” “Waar rook is, is vuur moeder, maar ik kom er nog wel achter!” Weer een dag later wordt hij bevorderd. Voor die rang moet hij wel naar Seedorf, maar dat heb je er graag voor over, hè, Sjoerd…