Avond uit met haar man (2)

Lees eerst deel 1:

Hij zei rustig. “Het uur loopt nog.”
Joyce sloot haar ogen. Haar lichaam trilde nog. “Jemig, nog meer??? Hij blijft. En ik… ik weet niet of ik wil dat hij stopt.”
Achter de muur stond Bjorn met natte wangen en een harde lul die hij niet meer aandurfde aan te raken. Hij had alles gezien. En hij kon niets doen.
Joyce lag nog steeds op de bank, op haar buik, gezicht half in het leer. Haar adem kwam langzaam tot rust. Ze voelde het warme nat tussen haar billen en dijen, het lichte branden in haar kont, de natheid van haar kut. Robert zat vlakbij, zijn hand nog op haar bil, warm en zwaar. Hij zei niets. Hij wachtte gewoon.

Achter de muur stond Bjorn stil. Hij ademde nauwelijks.
Joyce’s gedachten draaiden traag, maar helderder dan eerder.
“Wat heb ik gedaan?”
Ze had gedanst. Ze had hem gepijpt. Ze had zich laten neuken. Ze had hem schoongelikt. Ze had voor het eerst iemand in haar kont toegelaten. En ze was gekomen. Hard. Meerdere keren. Alsof ze echt de hoer was die hij dacht dat ze was.
“Maar ik ben het niet.”
De gedachte kwam zonder woede. Zonder paniek. Alleen met een vreemde, stille helderheid. Ze had het laten gebeuren omdat de situatie haar had ingehaald. Omdat Bjorn niets had gezegd. Omdat het jurkje, de club, de blikken, de briefjes — alles had samengewerkt om de waarheid onmogelijk te maken in dat moment. En omdat een deel van haar, een diep, duister deel, het had gewild. De vernedering. De overgave. De manier waarop haar lichaam had gereageerd.
“Maar ik ben niet te koop. Ik ben Bjorn’s vrouw.”

Ze bewoog langzaam. Ging overeind zitten, trok haar benen onder zich, maakte geen haast om zich te bedekken. Haar borsten waren nog rood van de druk, haar schaamlippen gezwollen, een dunne sliert sperma gleed nog steeds uit haar. Ze keek Robert aan. Echt aan. Niet als de man die haar net had gebruikt, maar als de man die nu de waarheid moest gaan horen.
“Ik moet je iets zeggen.”
Robert fronste licht. Zijn hand bleef op haar bil, maar de druk verminderde.
Joyce slikte. Haar stem was schor, maar vast:
“Ik ben niet… wat je denkt. Ik ben de vrouw van Bjorn.”

Even was het stil. Alleen de verre muziek van de club.
Robert keek haar aan. Zijn gezicht veranderde niet meteen. Alleen zijn ogen werden scherper.
“Wat?”
“Ik ben Joyce. Bjorns vrouw. We zijn al zes jaar getrouwd.”
Ze zag hoe de informatie landde. Hoe hij haar opnieuw bekeek — de naakte vrouw die nog steeds zijn zaad in zich had, de vrouw die zojuist op handen en knieën had gelegen en hem had gesmeekt om haar vol te spuiten.
“Waarom heb je dat niet eerder gezegd?” Zijn stem was rustig, maar er zat iets nieuws in. Geen woede. Meer iets als voorzichtige onzekerheid.
Joyce keek naar haar handen. “Omdat ik het niet kon. Omdat het te laat was. Omdat ik het zelf half niet meer wist.”
“Omdat het onmogelijk voelde,” zei ze eerlijk. “Ik stond hier in dit jurkje. Geen bh. Bijna geen string. In een stripclub. We doen dit soms en gaan juist naar plekken waar we geen bekenden tegenkomen. Je overviel ons. Ik zag Bjorn die me aankeek alsof… alsof dit precies was wat hij wilde zien. En jij keek me aan alsof ik te koop was. En toen je vroeg hoeveel ik vroeg, en Bjorn niets zei… toen was er geen nette manier meer om het te zeggen zonder dat het nog genant werd. Zonder dat alles instortte.”

Ze haalde diep adem.
“We doen dit soms. Dit soort avonden. Ik trek me uitdagend aan. Hij kijkt hoe andere mannen naar me kijken. Het is onze kink. Maar dit… jij… dit was nooit de bedoeling. Toen je ons daar zag, en ik in deze kleding stond, was er geen weg terug die niet absurd of vernederend was. Dus ik… ik liet het gebeuren. En Bjorn liet het gebeuren. En ergens… ergens wilde een deel van mij het ook. Omdat het zo fout was. Omdat jij dacht dat ik een hoer was. En omdat mijn lichaam daar harder op reageerde dan ik wilde toegeven.”
Ze keek hem weer aan.
“Ik had het moeten zeggen. Bij de bar al. Maar ik deed het niet. En daarna werd het met elke minuut moeilijker. Tot ik hier lag en je me naakte… en ik nog steeds zweeg.”
Robert zat stil. Zijn hand lag nu losser op haar huid. Hij keek naar haar gezicht, naar haar mond, naar de plek tussen haar benen waar zijn zaad nog zichtbaar was.
Achter de muur voelde Bjorn hoe zijn borstkas zich samentrok. “Ze zegt het. Ze zegt het terwijl ik hier sta. Terwijl ik alles heb gezien. En ik kan nog steeds niets doen.”
Joyce wachtte. Haar hart bonsde, maar anders dan eerder. Niet van geilheid. Van iets kwetsbaarders.
“Ik begrijp het als je boos bent,” zei ze zacht. “Of als je weg wilt. Of als je denkt dat we jullie allebei voor de gek hebben gehouden. Maar ik wilde dat je het wist. Nu. Voordat… voordat er nog meer gebeurt.”
Ze zweeg. De kamer was stil, op de verre beat na.
Robert keek haar nog steeds aan. Zijn duim bewoog heel licht over haar bil, bijna afwezig.

“Je bent zijn vrouw,” herhaalde hij langzaam. Alsof hij de woorden moest proeven.
“Ja.”
Joyce knikte. Haar stem was klein, maar duidelijk.
“Ik ben zijn vrouw. En ik heb me vanavond gedragen alsof ik dat niet was.”
Ze bleef zitten, naakt, open, wachtend op wat hij zou zeggen. Of doen.
Robert zat stil. Zijn hand lag nog op Joyce’s bil, maar de aanraking was veranderd. Lichter. Voorzichtiger. Hij keek naar haar alsof hij haar voor het eerst echt zag — niet de naakte vrouw die hij net had geneukt, maar de vrouw van zijn werknemer, die hem zojuist de waarheid had verteld terwijl zijn zaad nog uit haar droop.
“Jesus…” Zijn stem was hees. Hij haalde zijn hand weg, wreef over zijn gezicht. “Ik… fuck. Ik had moeten vragen. Echt vragen. Niet aannemen.”
Joyce keek hem aan. De sfeer in de kamer was plotseling breekbaar. De zware geilheid van eerder hing er nog, maar eronder zat iets kwetsbaars, iets dat zomaar kon breken.
“Ik had sneller moeten zeggen wie ik was,” antwoordde ze zacht.
Robert knikte, langzaam. “Ik zag je daar staan. In dat jurkje. Bij Bjorn. En ik dacht… ik dacht wat elke man in die club zou denken. En toen je niets zei, en hij niets zei… toen ging ik door. Alsof het gewoon een avondje was. Alsof jij dat was.” Hij keek naar haar, oprecht. “Het spijt me. Echt. Ik had moeten stoppen. Of in ieder geval harder moeten doorvragen.”
Joyce voelde iets in haar borst verschuiven. Geen woede. Geen opluchting. Meer een vreemde, stille dankbaarheid dat hij het zo zei.

“We moeten naar Bjorn,” zei Robert na een korte stilte. “Nu! Dit moet uitgepraat worden. Niet hier. Niet in dit hok.” Hij keek naar de deur. “Ik woon vijf minuten hiervandaan. We kunnen daarheen. Rustig. Zonder muziek en zonder mensen die meeluisteren.”
Joyce aarzelde maar even. Toen knikte ze. Ze stond op, zocht haar string en het jurkje bij elkaar. Haar handen trilden licht terwijl ze zich aankleedde. Het stofje voelde plotseling anders aan. Te weinig. Te veel. Robert deed zijn broek dicht, gaf haar een natte doek zodat ze zich een beetje kon schoonmaken. Geen van beiden zei iets terwijl ze dat deed.
Ze vonden Bjorn terug bij de bar. Hij stond er alsof hij de hele tijd had gewacht, handen in zijn zakken, gezicht bleek. Joyce zag de spanning in zijn kaken. Hij wist niet dat zij wist dat hij had gekeken. Zij wist niet precies hoeveel hij had gezien. De leugen hing tussen hen, zwaar en stil.
Robert legde kort uit. “We gaan naar mijn huis. Praten. Nu.”
Bjorn keek van Robert naar Joyce. Hij knikte alleen.
Roberts appartement lag inderdaad dichtbij. Modern, ruim, grote ramen die uitkeken over de stad. Hij deed de lichten laag aan, zette water op, alsof dat de situatie normaler maakte. Joyce ging op de bank zitten. Bjorn ernaast, maar met een kleine ruimte tussen hen. Robert ging tegenover hen zitten.
Even was het stil.

Toen begon Bjorn, stem schor. “Ik… ik had iets moeten zeggen. Bij de bar. Meteen. Maar toen je haar aankeek alsof… en zij in dat jurkje stond… en jij die briefjes neerlegde… toen bevroor ik. En daarna werd het erger. Elke seconde dat ik zweeg, werd het moeilijker om nog iets te zeggen.” Hij keek naar Joyce, schuldbewust. “Ik vond het spannender dan ik dacht. Veel spannender. Ik keek hoe je haar meenam. Hoe je… hoe jullie… en ik kon niet wegkijken. Ik stond daar. En ik werd hard. En ik schaamde me. En ik wilde tegelijk dat het doorging.”
Joyce voelde hoe haar keel dichtkneep. “Mijn hemel, hij heeft gekeken. Hij heeft alles gezien. Natuurlijk heeft hij gekeken.”
Ze legde haar hand op zijn knie. “Ik ook. Ik werd geiler dan ik ooit had durven toegeven. Eerst was het schaamte. Angst. Het gevoel dat alles uit de hand liep. Maar ergens… ergens begon mijn lichaam te reageren op precies dat. Dat jij dacht dat ik een hoer was. Dat Bjorn zweeg. Dat ik mezelf niet meer corrigeerde. Elke keer dat je me een hoer noemde, elke keer dat je me nam alsof ik te koop was… werd ik natter. En toen ik op mijn knieën zat en je schoonlikte, en later toen je… in mijn kont… toen was er bijna geen strijd meer. Alleen nog dat ik het wilde. Meer dan ik ooit had gedacht.”

Robert luisterde, ellebogen op zijn knieën, handen gevouwen. Hij keek naar haar, toen naar Bjorn.
“Ik vond haar heerlijk,” zei hij eerlijk, zonder opscheppen. “Vanaf het moment dat ik haar zag. En toen ze danste. En toen ze me pijpte. En toen ze me vroeg om haar vol te spuiten. Ik dacht dat ik een avondje had gekocht. Een mooie, gewillige vrouw die wist wat ze deed. Ik had geen idee dat ik de vrouw van mijn eigen werknemer aan het… dat ik met jullie kink aan het spelen was zonder het te weten. Het spijt me. Maar ik ga niet liegen: ik genoot ervan. Elke seconde.”
De stilte die viel was zwaar. Niet ongemakkelijk meer, maar geladen. De bekentenissen hingen in de lucht. Bjorn keek naar Joyce. Joyce keek naar Robert. Robert keek naar hen allebei.
Niemand bewoog.

Toen schoof Joyce iets naar voren. Haar stem was rustig, duidelijk, zonder aarzeling.
“Ik wil jullie allebei.”
Bjorn keek haar aan. “Joyce…”
“Nu,” zei ze. “Niet later. Niet als we er nog een week over nadenken. Nu. Ik wil jullie allebei. Tegelijk. Ik wil voelen hoe jullie me samen nemen. Ik wil dat Bjorn kijkt terwijl jij me neukt. En ik wil dat jij kijkt terwijl Bjorn me neemt. En ik wil jullie allebei in me. Mond, kut, kont… alles. Omdat ik het wil. Niet omdat iemand denkt dat ik een hoer ben. Maar omdat ik het nu, hier, met jullie allebei wil.”
Ze keek van de een naar de ander. Haar wangen waren rood, maar haar ogen helder.
“Als jullie dat ook willen.”
De kamer was doodstil. Alleen het zachte zoemen van de stad buiten.
Robert en Bjorn keken elkaar aan. Even. Lang genoeg om iets stils te laten passeren — begrip, spanning, een grens die net was opgeschoven.
Toen stond Robert langzaam op.
Robert stond op. Bjorn bleef nog even zitten, ademend, alsof de woorden van Joyce nog moesten landen. Toen stond hij ook. Joyce keek naar hen allebei. Haar hart bonsde, maar er zat geen aarzeling meer in.

“Kom hier,” zei ze zacht.
Robert was de eerste die naar haar toekwam. Hij boog zich over haar, kuste haar — diep, traag, anders dan in de club. Zijn hand gleed onder het jurkje, vond haar blote kut, nog steeds nat en gevoelig. Joyce kreunde in zijn mond. Bjorn ging achter haar op de bank zitten, trok het jurkje over haar hoofd, liet het op de grond vallen. Haar borsten vielen vrij. Hij kuste haar nek, haar schouder, terwijl zijn handen haar tepels vonden.
Joyce leunde achterover tegen Bjorn’s borst. Robert ging op zijn knieën voor haar, spreidde haar benen, en likte haar. Langzaam, breed, van haar opening tot haar klit. Joyce’s hoofd viel achterover tegen Bjorn. “Fuck…”
Bjorn fluisterde in haar oor: “Ik keek hoe hij je nam. Hoe je kwam. Hoe je hem smeekte.” Zijn hand gleed naar beneden, vingers naast Roberts tong. “En nu mag ik meedoen.”
Joyce kermde. Twee monden, twee handen. Robert zoog op haar klit terwijl Bjorn twee vingers in haar schoof. Ze was al zo nat dat het geluid vies en hard klonk. Haar heupen bewogen mee.
“Ik wil jullie allebei,” ademde ze. “Nu.”

Robert stond op, trok zijn broek open. Zijn lul was weer hard. Bjorn deed hetzelfde achter haar. Joyce ging op handen en knieën op de bank, kont omhoog, gezicht naar Bjorn. Ze nam hem in haar mond terwijl Robert achter haar ging staan. Hij wreef de eikel tussen haar schaamlippen, duwde naar binnen. Diep. Joyce kreunde om Bjorns lul heen.
Bjorn legde zijn handen in haar haar. “Kijk me aan terwijl hij je neukt.”
Ze deed het. Haar ogen halfdicht van genot, mond vol. Robert neukte haar met lange, diepe stoten. Elke keer dat hij tot de basis ging, stootte ze Bjorn dieper in haar keel. Speeksel liep. Haar borsten bungelden.
Na een tijdje trok Robert zich terug. “Draai haar om.”
Bjorn ging liggen. Joyce klom over hem heen, geleidde hem in haar kut, zakte langzaam naar beneden tot hij helemaal in haar zat. Ze begon te rijden, langzaam, genietend van de vulling. Robert ging achter haar staan, handen op haar billen, spreidde ze.

Joyce keek over haar schouder. “Doe het. In mijn kont. Ik wil jullie allebei.”
Robert spuugde op zijn vingers, wreef over haar strakke ringetje, duwde er eerst één, toen twee in. Joyce boog zich voorover over Bjorn, ademend. “Ja… zo…”
Toen legde Robert de eikel ertegenaan en duwde. Langzaam. Joyce snikte van de druk. Haar kont rekte, verzette zich, gaf toen mee. De eikel gleed erin. Ze beet op Bjorns schouder.
“Rustig,” fluisterde Bjorn, handen in haar haar. “Adem. Je kunt het.”
Robert duwde verder. Centimeter voor centimeter. Tot hij half in haar zat. Joyce’s mond stond open. Het gevoel was overweldigend — Bjorn diep in haar kut, Robert die haar kont openzette. Twee lullen die haar van binnen vulden, alleen gescheiden door een dunne wand.

“Nog dieper,” snikte ze. “Alsjeblieft…Neuk me. Jullie allebei. Toe maar. Ik ben jullie hoer vanavond. ”
Robert gaf haar wat ze vroeg. Hij schoof verder tot zijn ballen tegen haar billen lagen. Joyce gilde, kronkelde, ze kreunde onsamenhangend. “Ooooohhh…. Mmmmmmm, jaaahhhh, daarrrrr!!” Haar hele onderlijf voelde vol, te vol, perfect vol. Bjorn begon onder haar te bewegen, korte stoten. Robert deed hetzelfde, tegenovergesteld ritme. Joyce lag klem tussen hen, kon alleen nog maar nemen.
“Fuck… fuck… jullie neuken me allebei… ik voel jullie allebei…2 pikken in me…”
Haar orgasme bouwde snel op. Te snel. De dubbele vulling, vier handen die haar vasthielden, de monden die haar kusten, de wetenschap dat Bjorn keek hoe zijn baas haar kont neukte terwijl hij zelf in haar zat — het was te veel. Ze kwam hard, schokkend, haar kut en kont die om hen heen knepen. Bjorn gromde. Robert stootte dieper.

“Ik kom,” waarschuwde Bjorn.
“Kom in me,” snikte Joyce. “toe maar. Spuit me vol! Ik wil je voelen spuiten”
Bjorn kwam eerst. Warme stralen diep in haar kut. Robert volgde bijna meteen. Hij stootte zich leeg in haar kont, met lage, lange grommen. Joyce voelde elke puls van allebei. Haar lichaam trok nog na, spiercontracties die hen vasthielden, hen uitmelkten tot de laatste druppel.
Ze bleven zo liggen, verstrengeld, hijgend. Robert zakte langzaam over haar rug. Bjorn hield haar vast. Sperma droop al uit haar, langs haar dijen, op Bjorns buik.
Joyce hief haar hoofd. Haar stem was schor, tevreden, nog trillend.
“Ik ben een hoer.”, zei ze. Ze zei het. Alsof het normaal was, alsof ze iets liefs zei. Het klonk voldaan en het klonk als een belofte.