Deel 2: De Essentie van de Nacht
Valerius liet mijn pols plotseling los. De enorme druk verdween onmiddellijk maar mijn huid bleef nog minutenlang tintelen van de ijzige kou. Ik wreef werktuiglijk over de plek. Ik voelde de hitte van mijn eigen bloed langzaam terugkeren naar mijn onderarm. Het was een scherp contrast met de doodse stilte van zijn aanraking. Valerius draaide zich om zonder nog een woord te zeggen. Hij liep voor me uit over het smalle pad tussen de dichte planten. Zijn stappen maakten geen enkel geluid op de vochtige grond. De lucht in de kas hing zwaar en verstikkend om ons heen. Het was een muur van vocht die mijn jurk onverbiddelijk aan mijn rug plakte. Elke kleine beweging trok de linnen stof strak over mijn borsten. Ik voelde de zweetdruppels traag langs mijn ruggengraat omlaag glijden. Het kriebelde en maakte me nerveus.
Hij stopte bij een rij lage, grillige struiken. De bladeren gloeiden daar met een zwak en onnatuurlijk groen licht. De schijn verlichtte de modderige grond rond zijn laarzen. “Kijk hier eens, Eleonora,” zei hij. Zijn stem klonk vlak en emotieloos vlakbij mijn oor. Ik stapte dichterbij om te kunnen zien waar hij naar wees. Mijn schoenen zonken direct weg in de zachte bodem. De modder trok aan mijn zolen alsof de aarde me wilde vasthouden. Ik boog voorover en raakte voorzichtig een blad aan. Het oppervlak voelde glad en onnatuurlijk koel aan onder mijn vingertoppen. Het groene licht knipperde niet maar bleef constant schijnen. Er drupte een dik sap uit een scheur in de stengel. Het kleefde direct aan mijn vingers. Het voelde koud en plakkerig aan.
“Deze planten groeien niet op water en zonlicht alleen,” ging hij verder. De geur van sandelhout en bevroren aarde omhulde me. “Ze drinken essentie. Mijn essentie.” Hij zette zijn nagel in de rand van een vlezig blad. Een donkerrode vloeistof welde onmiddellijk op uit de wond. Het was dik en glansde metaalachtig in het schijnsel. De bloem leek tot leven te komen. De randen van de bladeren trokken langzaam samen. Ze sloten zich gretig om de vloeistof heen en dronken het op tot er niets meer van te zien was. Ik staarde er met open mond naar. Mijn vingers begonnen te jeuken op de plek waar het sap zat. Ik veegde het snel af aan mijn jurk maar de indringende metaalgeur bleef hangen. Het vulde mijn neusvleugels en maakte me duizelig.
Ik rechtte mijn rug en keek hem recht in de ogen aan. “Essentie,” herhaalde ik. Mijn eigen stem klonk hees en onbekend in mijn oren. Er zat een brandende hitte in mijn keel die niet weg wilde gaan. Als dochter van een apotheker kende ik alle kruiden van de regio. Ik wist welke wortels je moest koken tegen de pijn. Ik wist welke bladeren hielpen bij koorts. Maar dit was anders. Dit sap rook naar ijzer en zout. Het rook exact naar vers bloed. “Is dit jouw bloed?” vroeg ik direct. Ik week niet terug voor zijn blik. Zijn ogen waren nu volledig zwart in het zwakke groene licht van de kas. Hij knikte heel traag.
“Ja. Bloed voedt deze gewassen. Het is de enige manier om ze in leven te houden in dit klimaat.” Hij pakte een ander blad op en hield het omhoog voor mijn gezicht. “Jouw vader zou dit een wonder noemen. Of een vloek van de duivel zelf.” Ik nam het blad van hem over. Onze vingers raakten elkaar per ongeluk aan. Een scherpe schok van kou schoot door mijn hele arm omhoog. Zijn huid was ijskoud en voelde harder aan dan gepolijst marmer. Mijn eigen lichaamswarmte leek onmiddellijk weg te vluchten voor zijn aanraking. Het liet een spoor van kippenvel achter op mijn huid. Ik liet het blad geschrokken vallen. Het landde zonder geluid in de zwarte modder tussen onze voeten. Het groene licht bleef onverstoorbaar aanstaan.
Ik deed nog een stap in zijn richting. De hitte in de kas drukte nu loodzwaar op mijn borstkas. Mijn jurk plakte inmiddels overal aan mijn lijf vast. De stof trok oncomfortabel strak over mijn dijen bij elke stap die ik zette. Ik legde mijn hand op zijn bovenarm. Ik wilde voelen of hij echt was. Ik voelde de spieren onder de stof van zijn jas. Ze waren vast en onbeweeglijk als gegoten ijzer. Er was geen enkele ademhaling die zijn borstkas deed rijzen. Ik drukte mijn hand harder tegen hem aan. Ik zocht wanhopig naar de hartslag van een mens. Er was helemaal niets. Het was een absolute en doodse stilte die uitging van zijn hele gestalte. Mijn eigen hart bonkte daarentegen nu zo hard dat het pijn deed in mijn oren. Het was een snelle en onregelmatige dreun. De hunkering in mijn onderbuik vlamde weer op. De intellectuele nieuwsgierigheid in mijn hoofd verdween naar de achtergrond. Mijn lichaam reageerde als eerste op zijn aanwezigheid. Mijn huid werd extreem gevoelig voor elke kleine tochtvlaag die door de kas trok.
“Je ademt helemaal niet,” zei ik zachtjes. Mijn hand rustte nog steeds op zijn ijskoude arm. “Er is geen enkele hartslag te voelen.” Hij draaide zijn hoofd langzaam naar me toe. Zijn lippen weken een fractie uiteen. Ik zag zijn tanden scherp glanzen in het weinige licht. “Dat klopt, Eleonora,” fluisterde hij. De woorden hingen zwaar tussen ons in de vochtige lucht. De geur van rottend blad en metaal werd steeds sterker. Het mengde zich met de geur van mijn eigen zweet. Ik voelde een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het was een fysieke trek in mijn kern. Een rauwe lust die vocht tussen mijn benen liet opkomen. Hij bewoog niet maar zijn blik hield me gevangen. Hij trok me steeds dieper mee in die doodse stilte van hem.
Ik trok mijn hand uiteindelijk terug. Mijn vingers beefden onbeheerst. De kou bleef aan mijn huid kleven als een onzichtbare handschoen. “Hoe is dit mogelijk?” vroeg ik hem. De nieuwsgierigheid won het eindelijk van de angst die in mijn maag knoopte. Valerius glimlachte kort en scherp. “Oud bloed, meisje. Afkomstig uit een land ver hiervandaan.” Hij wees weer naar de lichtgevende planten om ons heen. “Zij leven door mij. En ik leef op mijn beurt weer door… anderen.” De implicatie van zijn woorden trof me hard. Mijn verstand schreeuwde dat ik moest vluchten maar de hitte in mijn lijf negeerde alle waarschuwingen. De druk bouwde zich verder op en maakte mijn ademhaling kort en oppervlakkig. De muren van de kas leken nu echt op ons af te komen. De vochtige lucht drukte neer op mijn schouders. Ik stond daar gevangen tussen de angst voor de dood en het verlangen naar zijn aanraking. Mijn huid brandde op de plekken waar hij me zojuist had aangeraakt.
Ik sta nu vlak voor de grootste bloem in de rij. Het ding hangt zwaar aan zijn dikke, vlezige steel. De bladeren zijn donkerrood en hebben randen die licht lijken te trillen. De geur is hier bijna niet te harden. Het ruikt naar rauw vlees vermengd met de geur van sandelhout die van hem afkomt. Mijn huid prikt van de vochtige hitte die in deze hoek van de kas hangt. Valerius stapt vlak achter me. Hij raakt me nog niet aan maar ik voel zijn aanwezigheid als een koude muur tegen mijn rug aan. Er rollen golven van kilte van hem af die mijn bezwete huid doen rillen. Mijn lichaam reageert direct op die botsing. De hitte bouwt zich op in mijn borst en zakt dan razendsnel naar mijn onderbuik.
Hij buigt zich voorover over mijn schouder heen. Zijn mond komt gevaarlijk dichtbij mijn ontblote nek te staan. Er zitten slechts enkele millimeters tussen zijn lippen en mijn gloeiende huid. Er blaast geen adem over mijn hals heen. Er hangt alleen een ijzige stilte op die plek. Ik voel de enorme spanning in zijn armen die naast me hangen. Zijn spieren staan strak gespannen. Hij trilt heel lichtjes. Ik zie aan de harde lijnen in zijn gezicht dat hij een gevecht voert met zichzelf. De honger knaagt zichtbaar aan hem. Ik hoor mijn eigen hart nu in mijn hele lichaam bonzen. Het geluid vult de kas volledig. Het is een harde en snelle dreun die echoën geeft tegen het glas boven ons hoofd. Het bloed stroomt met kracht naar beneden. Mijn schaamlippen zwellen pijnlijk op onder de ruwe wol van mijn jurk. De stof schuurt nu bij elke kleine beweging die ik maak. Het wrijft genadeloos langs mijn gevoelige vlees. Het vocht tussen mijn benen maakt de stof daar klam en glad. Ik bijt hard op mijn onderlip. De druk groeit tot een hunkering die me dwingt om te bewegen. Ik kan niet langer stil blijven staan.
“Deze bloem drinkt essentie,” zegt hij met een raspende stem. Zijn woorden komen heel traag uit zijn mond. Ik draai mijn hoofd een klein beetje opzij. Zijn lippen strelen nu bijna mijn huid. De kou trekt direct mijn nek in. Mijn eigen hitte botst daar hardhandig tegenaan. Ik ril over mijn hele lichaam. Het is niet van de kou. Het is van de botsing tussen onze twee werelden. Mijn nek kantelt onwillekeurig naar achteren. Ik bied hem mijn hals aan zonder dat ik erover nadenk. De drang is donker en zit diep in mijn kern geworteld. Ik wil zijn tanden nu echt in mijn vlees voelen. Ik wil de pijn die ongetwijfeld zal volgen. Mijn handen grijpen de rand van een houten werktafel vast. Mijn knokkels worden spierwit onder de druk. De geur van rauw vlees en oud hout vult mijn longen. Mijn hart slaat steeds hardere klappen. Het bloed pompt nu ongehinderd naar beneden. De zwelling daar wordt steeds intenser. Mijn jurk plakt nu volledig nat tegen mijn vlees aan.
Hij stapt nog een stap dichterbij. Zijn harde borstkast raakt nu mijn rug aan. De marmerharde kou van zijn lichaam dringt moeiteloos door de dikke wol van mijn jurk heen. Ik hijg kort en zwaar. Er strijkt nog steeds geen adem van hem langs mijn nek. Alleen die beladen en ijzige stilte blijft daar hangen. Zijn hand hangt vlakbij mijn heup. Ik zie zijn vingers zich spannen. Hij houdt zich met alle macht in. “Ga nu weg, Eleonora,” mompelt hij binnensmonds. Hij beweegt echter geen millimeter. Mijn eigen lichaam schreeuwt alleen maar ja. De hitte kookt in mijn aderen. Mijn schaamlippen drukken hard tegen de natte stof aan. De zwelling neemt alleen maar toe. Ik duw mijn rug met kracht tegen hem aan. De kou van zijn lijf slaat toe en vermengt zich met mijn innerlijke vuur. Mijn hart bonkt nu door de hele stilte van de kas heen. De rode bloem voor me lijkt harder te trillen als antwoord op de spanning tussen ons. De honger bouwt zich in ons beiden op tot een breekpunt. Ik wil dat hij de controle verliest. Ik wil dat hij neemt wat hij nodig heeft.
Het eerste grijze ochtendlicht begint nu traag door de beslagen ruiten te sijpelen. De kas vult zich langzaam met een kille en blauwachtige gloed. Valerius trekt zich plotseling met een ruk terug. Zijn hele lichaam spant zich aan als een boog die op knappen staat. Hij staart met samengeknepen ogen naar de hemel buiten. De onrust groeit zichtbaar in zijn hele houding. Hij draait zich abrupt naar me om. Zijn gezicht is nu verhard tot een masker van steen. De verleiding van zojuist is op slag verdwenen. Er is alleen nog maar rauwe honger en een vlaag van woede te zien. Ik voel de verandering in de lucht onmiddellijk. De hitte van ons moment samen verdampt in een fractie van een seconde.
Zijn hand schiet naar voren. Zijn vingers sluiten zich als een ijzeren bankschroef om mijn bovenarm. Het doet pijn. Ik voel zijn botten tegen mijn eigen huid drukken. De kou van zijn greep dringt direct diep mijn spieren binnen. Ik wankel en verlies bijna mijn evenwicht. Hij trekt me hardhandig mee in de richting van de glazen deur. Zijn greep knelt mijn bloedsomloop af. Er schiet een felle pijnscheut door mijn arm heen. “De zon is mijn beul, Eleonora,” zegt hij met een snijdende stem. Zijn woorden komen als een bevel dat geen tegenspraak duld. Ik heb geen enkele keuze. Hij duwt de zware deur met een klap open. Het glas kraakt gevaarlijk onder zijn onnatuurlijke kracht. Buiten wacht de grijze mist op me. Het is een dikke en kille damp die alles aan het zicht onttrekt.
Ik stap struikelend naar buiten. De vochtige hitte van de kas wordt direct weggeblazen door de ochtendkou. De vrieskou bijt onmiddellijk in mijn bezwete huid. Mijn zweet koelt veel te snel af. Er trekken hevige rillingen door mijn armen en schouders. Mijn jurk plakt nog steeds aan mijn lijf. De stof is nat van het vocht en van mijn eigen verlangen. Nu bevriest het linnen bijna tegen mijn huid aan. Ik voel hoe mijn schaamlippen pijnlijk inkrimpen door de plotselinge schok van de kou. De hitte in mijn kern probeert nog terug te vechten maar de ijzige buitenlucht wint het gevecht. Mijn longen zuigen de koude lucht naar binnen. De geur van nat gras en modderige aarde vult mijn neus. De nevel hangt zwaar over het grindpad.
Ik begin te rennen. Mijn blote voeten zakken diep weg in de zachte en koude grond. De modder spettert hoog op tegen mijn benen. Mijn spieren beginnen onmiddellijk te branden van de plotselinge inspanning. De uitputting slaat toe in mijn hele lichaam. Elke stap die ik zet trekt aan mijn vermoeide benen. De tuin van het huis lijkt nu eindeloos groot. De hoge, donkere heggen blokkeren mijn pad. Ik duw mezelf er met kracht doorheen. De dunne takken slaan hard in mijn gezicht. Ze schrapen pijnlijk over mijn huid. Ik voel hoe het bloed uit kleine wonden op mijn wangen prikt. De kou dringt direct in de krassen binnen. Mijn borstkas gaat wild op en neer. Mijn adem brandt in mijn keel bij elke hap lucht. De seksuele hitte van zojuist blijft nog even hangen als een herinnering. Er zit een diepe druk in mijn onderbuik die maar niet weg wil gaan. De ijzigheid van de ochtend dooft het vuur echter langzaam uit. Mijn huid trekt strak om mijn botten heen. Mijn tepels verharden zich tot pijnlijke puntjes door de felle kou.
De stem van Valerius echoot nog één keer achter me in de mist. “Sneller, meisje!” Hij duwt me voor mijn gevoel nog steeds verder weg. Ik voel de koude druk van zijn hand nog steeds op mijn rug. Ik struikel over een wortel maar herstel me net op tijd. De mist slokt Het Zwarte Huis nu volledig op. De contouren vervagen tot grijze vlekken. De eerste geluiden van het ontwakende dorp naderen mijn oren. Een haan kraait ergens in de verte. De dag staat op het punt van breken. Mijn hart slaat wilde en onregelmatige klappen tegen mijn ribben aan. De totale uitputting bouwt zich nu echt op. Mijn benen trillen zo erg dat ik bang ben om te vallen. Ik bereik eindelijk de buitenste heg. Ik duw mezelf er doorheen. De scherpe doorns haken onmiddellijk in mijn natte jurk. Ik hoor de stof scheuren. De koude lucht raakt nu mijn blote vlees op mijn dij. Er trekt een schok door me heen. Hitte en kou botsen een laatste keer in mijn kern. Ik val voorover op de zandweg. De zwarte modder kleeft aan mijn handen en knieën. Ik sta moeizaam op en ren verder. Ik moet naar huis.
De contouren van de apotheek doemen eindelijk op uit de nevel. Het is daar nog donker en stil. De mist hangt laag boven de drempel. Mijn huid gloeit nog steeds na van de kou van zijn aanraking. Binnenin me brandt de herinnering aan zijn harde greep op mijn arm. Kou en hitte vermengen zich tot een verwarrend gevoel in mijn bloed. Ik hijg zwaar en steun tegen de muur. Ik duw voorzichtig tegen de achterdeur. Het dorp om me heen ontwaakt langzaam uit zijn slaap. Ik draag zijn kou met me mee naar binnen. Het zit nu in mijn botten verankerd.
Ik bereik de keuken van de apotheek. Mijn jurk hangt zwaar en vormloos van de aanklevende modder. Mijn hele lichaam trilt van de totale uitputting. Ik leun even zwaar tegen de koude stenen muur om op adem te komen. De koude nachtlucht bijt nog steeds in mijn huid. Ik kijk angstig om me heen. Ik ben bang voor ogen die me vanuit het donker bespieden. Ik glip zonder geluid verder naar binnen. Ik houd mijn adem in op het moment dat ik Adelheid in de keuken hoor rommelen met de pannen. Haar voetstappen echoën hard op de houten vloerplanken. Ik druk me plat tegen de muur van de gang. Ze zingt een oud en monotoon lied voor zichzelf. Ik wacht tot de geluiden wegsterven als ze naar de voorraadkast loopt. Dan sluip ik de trap op naar mijn eigen kamer. Mijn benen voelen zwaar aan als lood. De modder in mijn schoenen zuigt bij elke stap aan mijn voeten.
Boven in mijn kamer trek ik de gescheurde jurk met een ruk uit. Het natte linnen plakt irritant aan mijn huid vast. Ik was de zwarte modder van mijn benen met het ijskoude water uit de waskom. Het water prikt als honderden kleine naalden in mijn huid. Mijn huid begint te gloeien door de harde wrijving met de doek. Ik droog me snel af met een ruwe handdoek en trek een schone, droge jurk aan. De frisse stof glijdt koel over mijn lichaam heen. Ik kan eindelijk weer een beetje normaal ademhalen. Ik bind mijn haren strak op in een knot en ga weer naar beneden om de winkel te openen voor de dag. De houten trap kraakt onheilspellend onder mijn voeten. Ik verstijf even van schrik.
Zodra ik de zware luiken van de winkel aan de straatkant opendoe zie ik hem direct staan. Pastoor Meerman staat al op de stoep te wachten. Zijn lange schaduw valt donker over de drempel van de apotheek heen. Ik stap naar buiten omdat ik simpelweg geen andere keuze heb. De zon begint langzaam boven de daken uit te klimmen. Hij komt onmiddellijk in mijn persoonlijke ruimte staan. Hij staat veel te dichtbij. Zijn zware mantel ruikt doordringend naar wierook en oud textiel. De vertrouwde geur van de apotheek hangt om ons heen. Het is een mengeling van stof en gedroogde kruiden. Het lukt de geur echter niet om de geur van sandelhout volledig te overstemmen. Ik voel de geur van Valerius nog steeds in mijn haar zitten. Het prikt irritant in mijn neus. Een felle hitte van schaamte stijgt onmiddellijk naar mijn wangen onder de koude en onderzoekende blik van Meerman. Zijn ogen lijken zich in de mijne te boren. Ik slik met moeite en probeer een glimlach te forceren. Ik probeer het harde bonzen van mijn hart voor hem te verbloemen.
Hij snuift de lucht tussen ons hoorbaar op. Zijn neus rimpelt van afkeer. Hij stapt nog een halve pas dichterbij. Zijn warme en zure adem raakt nu mijn gezicht aan. De spanning knijpt mijn borstkas pijnlijk samen. Ik voel het zweet weer uitbreken onder mijn oksels. Hij steekt zijn hand uit en legt die met een bezitterig gebaar op mijn schouder. Zijn dikke vingers knijpen hard in mijn vlees. De druk zendt een scherpe pijn door mijn spieren heen omdat hij niet van plan is om los te laten. Ik verstijf volledig onder zijn greep. De hitte in mijn nek brandt nu van woede en angst. Hij komt met zijn gezicht vlak bij mijn oor staan en fluistert met een schorre stem. “Er hangt een onmiskenbare geur van verval om je heen, kind. Vertel me eens eerlijk: waar ben jij vannacht in vredesnaam geweest?”