De Vicky van toen leefde in een roes. Als ik nu naar haar kijk, naar die jongere versie van mezelf, zie ik iemand die balanceerde op een slap koord tussen haar veilige bestaan en een afgrond die ze dolgraag in wilde springen. Ik was fysiek aanwezig op mijn werk, ik glimlachte naar collega’s en ik deed boodschappen, maar geestelijk was ik al vertrokken. Ik was al in dat appartement.
**********
Het keerpunt in mijn huwelijk kwam niet met een groot gesprek, maar in de stilte van de slaapkamer. Het was de zondagochtend na mijn bezoek aan de P.C. Hooftstraat. Sjoerd en ik lagen in bed, het licht filterde zacht en grijs door de gordijnen. Sjoerd zocht toenadering. Niet hongerig of dwingend zoals in de weken daarvoor, maar teder, vertrouwd. Zijn hand gleed onder het dekbed, over mijn buik, naar beneden. Hij stopte abrupt toen zijn vingers mijn schaamstreek raakten.
Ik hield mijn adem in en verstijfde. Ik wist precies wat hij voelde. Of liever gezegd, wat hij niet voelde. Het smalle, keurige streepje haar dat ik voor Dick altijd had laten staan, en waar Sjoerd zo aan gewend was, was verdwenen. In plaats daarvan voelde hij de kale, kwetsbare huid die ik aan Manon en Bert had getoond.
“Vicky?” zei hij zacht. Hij trok zijn hand terug alsof hij zich gebrand had.
Hij sloeg het dekbed een stukje terug en staarde naar mijn kruis. Volledig kaal, de huid nog licht geïrriteerd van het veelvuldige scheren. Het zag er naakt uit. Kinderlijk, maar tegelijkertijd confronterend.
“Alles is weg,” zei hij. Het was geen vraag, en er klonk ook geen opwinding in zijn stem. Alleen een soort schok.
“Ja,” zei ik. Ik probeerde mijn benen niet te sluiten, hoe groot de impuls ook was om me te bedekken. “Het moest eraf.”
Hij keek me aan, zijn ogen groot achter zijn bril die hij net had opgezet.
“Voor Dick?”
“Nee,” zei ik rustig. “Niet voor Dick. Ik heb afscheid van Dick genomen. Dit is voor iemand anders.”
Sjoerd ging rechtop zitten tegen het hoofdbord. Hij wreef met zijn hand over zijn gezicht en zuchtte diep. De stilte die viel was zwaar, maar niet vijandig. Ik zag de raderen in zijn hoofd draaien. Hij keek naar mij, naar mijn veranderde lichaam, en ik zag het besef indalen dat dit geen onschuldig spelletje meer was. Dit was geen rollenspel in onze woonkamer. Dit was een transformatie.
“Wie?” vroeg hij schor.
“Hij heet Bert. En hij vraagt dingen van me die Dick nooit zou durven vragen.” Ik wilde zijn hand pakken, hem vertellen over de keuring, over Manon, over de regels, maar Sjoerd schudde zachtjes zijn hoofd.
“Nee,” zei hij terwijl hij zijn hoofd schudde. “Vertel het me niet.”
Ik keek hem verbaasd aan.
“Wat bedoel je?”
Sjoerd draaide zijn gezicht naar me toe. Ik zag geen lust in zijn ogen, maar liefde en een vleugje verdriet.
“Vicky, ik hou van je. Meer dan van wie dan ook. En ik heb geprobeerd om mee te gaan in jouw wereld. Met Dick… dat was spannend. Dat kon ik nog plaatsen. Ik kon er nog in mee gaan. Maar dit…” Hij wees vluchtig naar mijn gladde huid. “Dit gaat dieper. Dit is een wereld waar ik niet hoor. Ik weet niet of ik het trek om daarin mee te gaan.” Mijn hart kromp ineen.
“Sjoerd…”
“Luister,” onderbrak hij me zacht. “Ik zie hoe je straalt als je terugkomt. Ik zie dat je iets nodig hebt wat ik je, met al mijn liefde en goede bedoelingen, niet kan geven. Ik ben een man van de bank, van het 8-uur journaal, van veiligheid. Jij zoekt de storm. Je ben een prachtige vrouw en ik snap jouw zoektocht. Echt Vic…. Ik snap het. Maar… Dit is niet voor mij.”
Hij pakte mijn hand en kneep erin als een vriend, niet als een minnaar. “Ik gun het je, Vic. Echt waar. Als dit is wat je nodig hebt om compleet te zijn, dan moet je het doen. Ga naar Bert. Doe wat je moet doen, maar voor mij is dit het. Ik ga niet bij je weg. Ik hou van je. Hoor je me? Ik zou zo veel van je.”
Hij slikte en staarde naar buiten. De stilte was zwaar. Mijn keel werd door een onzichtbare kracht dichtgeknepen. Ik kon niets zeggen. “Het was leuk en spannend, maar ik wil het niet meer weten. Ik wil de details niet. Ik wil niet weten hoe hij heet, wat hij met je doet, of wie er nog meer zijn. Ik kan niet de toeschouwer zijn bij iets wat me tegelijkertijd bang maakt. Snap je dat? Voor mij ben je hier thuis gewoon Vicky. Mijn Vicky.”
Ik voelde hoe mijn ogen vochtig werden. Het was een afscheid en een nieuw begin tegelijk. Hij gaf me de ultieme vrijheid, maar hij trok ook een harde grens.
“Is dat wat je wilt?” fluisterde ik tussen de tranen door.
“Ja,” zei Sjoerd beslist. “Ik ben er oké mee. Misschien verbaast het je, maar ik heb er al langer over nagedacht. Ik wil geen man in een standaard cuckold verhaal zijn. Dit is jouw reis, ik de volg de mijne. En hier in dit huis komen we samen.”
De rest van de ochtend brachten we pratend door. Sjoerd vertelde hoe hij er al over had nagedacht. Onze behoeftes lagen op dit vlak uit elkaar en dat accepteerden we allebei. Voor de buitenwereld misschien niet te begrijpen, maar het voelde goed. Echt goed.
De week die daarop volgde, tussen die zondagochtend en mijn eerste echte afspraak met Bert, was vreemd maar vredig. De nerveuze, hijgerige spanning was uit huis verdwenen. We zochten naar een nieuwe balans. Sjoerd vroeg niets meer over Bert. Hij keek niet meer controlerend of ik nog glad was, hij vroeg niet naar zaterdag. Hij was liever voor me dan ooit, maar er was een afstand. Een respectvolle afstand. Hij zorgde voor me, kookte mijn favoriete eten, maar hij liet mijn lichaam met rust.
Op zaterdagochtend, toen ik mijn tas pakte om naar de P.C. Hooftstraat te gaan, stond hij in de deuropening.
“Veel plezier,” zei hij. Het klonk oprecht.
“Dank je,” zei ik. Hij gaf me een kus op mijn voorhoofd. Geen tongzoen, geen hand op mijn bil. Gewoon een kus.
“Tot vanavond,” zei hij.
“Tot vanavond.”
Toen ik de deur achter me dichttrok en naar mijn auto liep, voelde ik me lichter, maar ook eenzamer. Ik had zijn zegen, maar ik had niet langer zijn deelname. Ik stond er alleen voor. En gek genoeg maakte dat het vooruitzicht van wat er ging komen alleen maar spannender. Het was nu echt mijn geheim.
De rit naar Amsterdam voelde als een lange wereldreis. Niet door de afstand, maar door de transformatie die ik maakte. Ik reed naar een andere wereld. Toen ik voor nummer 42-1 stond keek ik even omhoog naar de hoge ramen. Ik wist dat daarboven een wereld bestond waar de normale regels niet golden. Een wereld waar ik vrijwillig mijn vrijheid inleverde en anderen van mij profiteerden zonder daarvoor wat te vragen. Althans, dat dacht ik toen.
Ik drukte op de bel. De zoemer klonk direct, alsof hij op me had staan wachten.
Toen ik bovenkwam stond de deur al op een kier. Ik duwde hem open en stapte de hal binnen.
“Woonkamer,” klonk de stem van Bert. Ik liep de gang door. De dubbele deuren naar de salon waren dicht. Vandaag geen Manon, geen Mariska, geen Vanessa. Vandaag was het alleen hij en ik.
Bert zat in een van de leren fauteuils bij de haard. Hij droeg een grijze pantalon en een zwart poloshirt dat zijn pezige en getrainde armen vrijliet. Hij had een boek op schoot maar hij las niet. Hij keek naar mij. Zijn blik was rustig en observerend. Zonder de hongerige gretigheid die ik bij mannen als Dick of Sjoerd zag. Dit was de blik van een man die al bezat wat hij begeerde.
“Je bent precies op tijd,” zei hij. “14.00 uur. Punctualiteit is een deugd die ik waardeer. Het toont respect voor mijn tijd.”
“Goedemiddag Bert,” zei ik. Hij trok een wenkbrauw op. De stilte die volgde was oorverdovend. Ik voelde me krimpen. Wat had ik verkeerd gezegd?
“Bert,” herhaalde hij langzaam, alsof het een vies woord was. “Is dat wie ik voor jou ben? Een vriend? Een collega? Je buurman?” Ik slikte. De realisatie kwam hard binnen. De gelijkwaardigheid die er tijdens de eerste ontmoeting op het station nog enigszins was geweest, ondanks de vernedering, was nu officieel verdwenen. Even schoot ik in paniek. Wat zou ik dan moeten zeggen? Ik dacht terug het moment dat Dick over Bert vertelde. “Hij is van een ander kaliber Vicky. Hij is een Meester,” had hij gezegd. Meester…
“Nee… Meester,” fluisterde ik. Het woord voelde vreemd in mijn mond. Zwaar en beladen.
“Ik hoor je niet.”
“Nee, Meester,” zei ik luider.
“Beter. Vanaf nu is dat de enige manier waarop je me aanspreekt. Tenzij ik je toestemming geef om anders te doen. Is dat duidelijk?”
“Ja, Meester.”
Hij legde zijn boek weg en stond op. Hij liep naar me toe. Langzaam, als een roofdier dat zijn prooi insluit. Hij stopte op een meter afstand. Hij raakte me niet aan.
“Je vraagt je af wat we gaan doen vandaag,” zei hij. “Je hebt waarschijnlijk de hele week gefantaseerd. Misschien dacht je aan zwepen. Aan handboeien. Aan pijn.”
Hij lachte zachtjes. Een droog geluid.
“Dat is voor amateurs Vicky. Pijn is makkelijk. Iedereen kan een klap incasseren. De huid heelt wel weer. Maar wat ik wil… wat ik van jou ga eisen… dat gaat dieper. Ik ben niet geïnteresseerd in je pijngrens. Ik ben geïnteresseerd in je geest.”
Hij liep een rondje om me heen. Ik bleef stokstijf staan en durfde nauwelijks te ademen.
“Dick vertelde me dat je avontuurlijk bent,” ging hij verder terwijl hij achter me stond. Ik voelde zijn adem in mijn nek. “Dat je graag sletterig bent.” Ik slikte.
“Ja, Meester.”
“Ik heb een hekel aan dat woord,” zei hij plotseling scherp. “Sletje. Sletterig. Het zijn termen uit de Cosmopolitan en de Libelle. Termen voor huisvrouwen die een keer spannend willen doen met een blinddoekje van de Hunkemöller. Het impliceert wispelturigheid. Een sletje is van iedereen en van niemand. Het is goedkoop.”
Hij kwam weer voor me staan en pakte mijn kin vast. Zijn vingers waren dwingend. Hij dwong me hem aan te kijken.
“Jij bent geen sletje Vicky. Jij bent hier omdat je structuur zoekt. Omdat je leiding nodig hebt. Jij bent een slavin. Weet je wat het verschil is?”
Ik schudde voorzichtig mijn hoofd, bang om zijn greep te verbreken.
“Een slavin heeft een eigenaar. Een slavin heeft een doel. Haar bestaan is gewijd aan het dienen van die eigenaar. Het is geen hobby voor de zaterdagmiddag, het is een staat van zijn. Het is toewijding. Het is zwaar werk. En het is de hoogste vorm van overgave die een vrouw kan bieden.”
Hij liet mijn kin los.
“Denk je dat je dat in je hebt? De discipline om een slavin te zijn? Om je eigen ego en je eigen wil volledig te parkeren en alleen te bestaan als verlengstuk van mijn wil?”
De vraag duizelde in mijn hoofd. Mijn ego parkeren. Ik, de moderne vrouw, de carrièrevrouw die gewend was om te managen en te beslissen. De vrouw die thuis in volledige harmonie met haar man leefde. Het idee om dat allemaal los te laten en om gewoon te zijn in dienst van een ander voelde vreemd, maar ook als een bevrijding. Gewoon zijn en voelen.
“Ik wil het proberen, Meester,” zei ik zonder twijfel.
“Proberen is niet genoeg. Je doet het of je doet het niet.”
“Ik doe het, Meester.”
“Mooi. Dan begint je training nu. Kleed je uit.”
Het commando was simpel. Ik had het verwacht. Maar de manier waarop hij het zei, alsof hij vroeg om de krant aan te geven, maakte het anders. Er was geen erotische lading in zijn stem. Het was functioneel.
Ik begon mijn blouse los te knopen. Mijn vingers trilden licht. Ik legde de blouse op de leuning van de bank.
“Nee,” zei Bert. “Niet zo. Een slavin is netjes. Een slavin heeft respect voor haar omgeving en haar spullen. Vouw het op. Keurig.”
Ik bloosde en pakte de blouse weer op. Met neergeslagen ogen vouwde ik hem zorgvuldig op en legde hem op een bijzettafeltje. Bert knikte goedkeurend. Daarna mijn rok. Ik ritste hem open, stapte eruit en vouwde hem dubbel. Mijn panty’s rolde ik op en legde ze in mijn schoenen. Uiteindelijk stond ik daar in mijn bh en slipje.
“Alles,” zei Bert. “Ik wil geen textiel zien.”
Ik deed mijn lingerie uit en legde het op het stapeltje. Ik stond naakt in de grote woonkamer. Het licht van de namiddagzon viel door de hoge ramen naar binnen en verlichtte stofdeeltjes die in de lucht dansten. Ik voelde me kwetsbaar. Niet omdat ik naakt was, dat was ik bij Dick ook vaak genoeg geweest, maar omdat ik hier stond zonder duidelijk doel, wachtend op instructies.
Bert ging terug naar zijn fauteuil en ging zitten. Hij sloeg zijn benen over elkaar en pakte zijn glas water. Hij keek naar me maar zei niets.
Een minuut ging voorbij. Twee minuten.
Ik begon me ongemakkelijk te voelen. Moest ik iets doen? Moest ik naar hem toe lopen? Mijn handen begonnen te zoeken naar een houding. Ik wilde ze voor mijn schaamstreek houden of mijn armen over elkaar slaan, maar ik wist dat hij dat zou verbieden. Ik liet ze langs mijn lichaam hangen.
“Sta stil,” zei Bert plotseling zonder zijn stem te verheffen. “Voeten iets uit elkaar. Handen op je rug. Kin omhoog. En beweeg niet.”
Ik nam de houding aan. De klassieke rusthouding. Het leek makkelijk. Maar na vijf minuten begon ik te begrijpen dat dit de eerste test was. Stilstaan als je naakt bent, terwijl iemand naar je kijkt zonder te spreken, is een marteling voor de geest. Mijn neus begon te kriebelen. Ik wilde krabben. Mijn linkerkuit begon te trekken. Ik wilde mijn gewicht verplaatsen. Gedachten schoten door mijn hoofd. Vindt hij me te dik? Hangen mijn borsten? Ben ik niet goed geschoren? Heb ik een signaal gemist? Waarom zegt hij niks?
De tijd kroop voorbij. Bert zat daar maar. Hij observeerde me. Soms dronk hij een slokje water. Soms keek hij naar buiten. Maar zodra ik ook maar een millimeter bewoog schoten zijn ogen terug naar mij.
“Ik zag dat,” zei hij koel. “Stil.”
De tijd verstreek. Tien minuten. Vijftien. Misschien twintig. Mijn spieren begonnen te protesteren. Mijn rug deed pijn van de spanning. Het zweet brak me uit ondanks dat de kamer niet overdreven warm was. Tranen van frustratie prikten achter mijn ogen. Ik wilde bewegen. Ik wilde schreeuwen.
En toen, langzaam, gebeurde er iets.
De ruis in mijn hoofd begon te verdwijnen. De gedachten over mijn werk, over de boodschappen, over Sjoerd, over of ik wel mooi genoeg was… ze verstomden. Er bleef maar een ding over, de opdracht. Sta stil. Mijn wereld vernauwde zich tot die ene taak. Ik voelde mijn ademhaling, mijn hartslag en de lucht op mijn huid die af en toe mijn haartjes overeind trok. Ik bestond alleen nog maar om daar te staan voor hem.
Het was een meditatieve staat die ik nog nooit had bereikt. Een totale focus. En in die focus ontstond een vreemde en zoemende opwinding. Ik was van hem. Hij beheerste mijn lichaam zonder me aan te raken.
“Kom hier,” zei Bert na wat een eeuwigheid leek. Ik ontspande mijn spieren en liep naar hem toe. Mijn benen voelden stijf en zwaar. Ik stopte vlak voor zijn stoel.
“Op je knieën.”
Ik zakte op mijn knieën op het Perzische tapijt. De wol kriebelde aan mijn knieën en schenen. Ik zat tussen zijn benen, mijn gezicht ter hoogte van zijn kruis. Ik rook zijn geur. Die mannelijke mix van zeep en een soort tabak. Ik verwachtte dat hij zijn rits zou openen. Dat ik hem moest pijpen zoals bij Vanessa. Dat was wat mannen wilden, toch? Maar Bert deed niets. Hij leunde naar voren met zijn ellebogen op zijn knieën en keek me recht in de ogen.
“Hoe voelde dat?” vroeg hij. “Het stilstaan?”
“Zwaar, Meester,” zei ik hees maar oprecht.
“En daarna?”
Ik dacht na. Ik wilde eerlijk zijn.
“Rustig. Leeg.”
“Precies,” zei hij zacht. “Dat is de leegte die je zocht. De afwezigheid van jezelf. In die leegte kan ik je vullen. Niet met mijn lul Vicky. Dat is te makkelijk. Ik vul je met mijn wil.”
Hij stak zijn hand uit. Ik dacht dat hij me ging slaan of strelen, maar hij pakte alleen een lok van mijn haar en draaide die om zijn vinger.
“Je bent nat,” zei hij. Het was geen vraag. Hij had het geroken, gezien of hij wist het gewoon. Ik voelde het ook, een kriebel in mijn buik en het vocht wat naar buiten wilde.
“Ja, Meester.”
“Waarom? Ik heb je niet aangeraakt. Ik heb geen lieve woordjes gezegd.”
“Omdat… omdat u de controle had. Omdat ik niets anders hoefde te doen dan gehoorzamen, Meester.”
Bert liet mijn haar los.
“Goed. Je begint het te begrijpen. Nu gaan we kijken hoe diep die gehoorzaamheid zit.”
Hij leunde achterover in zijn stoel. Hij spreidde zijn benen iets waardoor ik een beter zicht kreeg op zijn kruis maar hij bleef volledig gekleed.
“Spreid je benen,” beval hij. Ik deed mijn knieën wijd uit elkaar. Ik zat op mijn hielen, mijn kruis open en bloot voor hem.
“Raak jezelf aan,” zei hij.
Mijn hart sloeg over. Masturberen op commando. Ik had het bij Dick gedaan voor de camera. Bij Dick was het een show, een performance. Maar dit voelde anders. Hier voelde het als een taak. Een corvee dat perfect uitgevoerd moest worden.
Ik bracht mijn rechterhand naar beneden.
“Nee,” zei Bert scherp. “Linkerhand. Twee vingers. En kijk me aan. Je sluit je ogen niet. Je gaat niet in je eigen fantasiewereldje zitten. Je bent hier, bij mij.”
Even voelde ik de drang om te protesteren. Zo doe ik het nooit. Zo kan ik het niet. Ik besloot dat het beter was om te luisteren en te doen. Ik slikte en wisselde van hand. Ik plaatste twee vingers op mijn gevoelige plek. Ik was inderdaad drijfnat.
“Begin,” zei hij.
Ik begon zachte cirkels te draaien. Het voelde onwennig. Normaal gesproken deed ik mijn ogen dicht en fantaseerde ik over situaties en over lichamen. Nu moest ik in de donkere en kritische ogen van Bert kijken terwijl ik probeerde genot op te wekken.
“Sneller,” commandeerde hij. Ik versnelde mijn beweging.
“Niet alleen je clit,” corrigeerde hij. “Ik wil dat je naar binnen gaat. Diep.”
Ik duwde mijn vingers in mezelf. Het geluid van mijn vocht dat sopte was luid in de stille kamer.
“Beweeg,” zei Bert. “Neuk jezelf. Voor mij.”
Ik begon mijn vingers in en uit te bewegen. Het ritme was lastig te vinden onder zijn strenge blik. Ik voelde me onhandig, bekeken en beoordeeld. Maar juist dat gevoel, dat ik faalde en dat ik mijn best moest doen voor hem, triggerde iets diep in mij. Ik wilde hem tevreden stellen. Ik wilde dat hij goedkeurend zou knikken.
“Je ademhaling,” zei hij. “Ik wil je horen. Laat me horen dat je werkt.”
Ik begon dieper te ademen en liet zachte kreunen ontsnappen. Het was niet gespeeld maar afgedwongen door de situatie. Mijn arm begon moe te worden, maar ik durfde niet te stoppen.
“Sneller,” zei Bert. Zijn stem werd iets dwingender. “Je bent er bijna. Ik zie het aan je huid.”
Hij had gelijk. De blos spreidde zich uit over mijn borst en hals. De spanning in mijn onderbuik bouwde zich op. Het was geen liefdevol orgasme. Het was een opbouw van pure en gefrustreerde spanning die eruit moest. Ik wist niet wat ik moest doen. Mezelf laten gaan of wachten tot ik de opdracht kreeg. Mocht ik praten en de vraag stellen? Of zou hij mij dan direct corrigeren? Ik kon het niet laten.
“Mag ik komen, Meester?” hijgde ik. Ik was dichtbij, zo dichtbij. Ik had de ontlading nodig.
“Nee,” zei hij koel.
Ik stopte abrupt met bewegen, geschokt. Ik kon niet anders. Het was stoppen of komen.
“Wie zei dat je mocht stoppen?” vroeg hij. “Doorgaan. Maar je komt niet klaar.”
Ik kreunde stilletjes van frustratie en begon weer te bewegen. Dit was een marteling. Ik balanceerde op het randje. Mijn lichaam schreeuwde om de climax maar zijn verbod hield me tegen. Ik danste op de afgrond.
“Dit is van mij,” zei Bert zacht terwijl hij wees naar mijn kruis. “Je genot is van mij. Je orgasme is van mij. Ik geef het je wanneer ik dat wil. Niet wanneer jij dat wilt.”
Hij liet me zo nog minutenlang doorgaan. Hijgend, zwetend en smekend met mijn ogen. Ik was een wrak. Ik was niets meer dan een trillende bundel zenuwen die wachtte op genade. En toen, toen ik dacht dat ik het niet meer trok, toen ik dacht dat ik gek zou worden, kwam de verlossing.
“Nu,” zei hij. “Kom. Nu!”
Het commando was de trekker die overgehaald werd. Ik hoefde fysiek niets anders te doen. Zijn woord was genoeg. Ik duwde mijn vingers diep in me, kromde ze en liet me gaan. Het orgasme explodeerde door me heen. Heftiger dan ik ooit had meegemaakt. Ik schreeuwde zijn naam, nee, zijn titel, uit. Ik schokte en trilde en mijn lichaam trok samen in spasmen die maar niet leken te stoppen. Ik zakte voorover met mijn voorhoofd op het tapijt, billen in de lucht. Hijgend, kwijlend en volledig kapot.
Ik lag daar een tijdje in de foetushouding aan zijn voeten. Ik voelde me leeggeschraapt maar ook schoner dan ooit. Alle ruis was weg. Ik wachtte op een aanraking. Een hand op mijn hoofd, een “goed zo”, een moment van tederheid na de intensiteit. Dat was wat Dick zou doen. Dat was wat Sjoerd zou doen. Maar Bert deed niets. Ik hoorde hem opstaan. Ik hoorde het geluid van glas op tafel.
“Kleed je aan,” zei hij. Zijn stem was weer neutraal alsof we net een zakelijke bespreking hadden afgerond. “Je tijd zit erop.”
Ik krabbelde overeind, gedesoriënteerd. Ik keek naar hem. Hij stond bij het raam met zijn rug naar me toe. De sessie was voorbij. Geen nazorg, geen knuffel. Alleen de harde realiteit.
Ik liep naar mijn stapeltje kleren. Mijn vingers waren nog stijf en plakkerig van mijn eigen vocht. Ik trok mijn lingerie aan, mijn rok en mijn blouse. Ik fatsoeneerde mijn haar zo goed en zo kwaad als het ging in de weerspiegeling van een vitrinekast.
Toen ik aangekleed was draaide Bert zich om.
“Dit was de basis,” zei hij. “Gehoorzaamheid. Zelfbeheersing. En het besef dat je niets bent zonder mijn toestemming.”
Hij liep naar me toe. Voor het eerst die middag kwam hij binnen mijn persoonlijke ruimte. Hij legde zijn hand op mijn wang. Zijn duim streek over mijn huid, ruw en warm. Het was een klein gebaar maar na de uren van afstand voelde het als een liefdevolle donderslag.
“Je hebt het goed gedaan, slavin,” zei hij zacht.
Mijn knieën werden week bij dat woord.
“Ga nu naar huis.”
“Ja, Meester.”
“Tot volgende week.”
De rit naar huis herinner ik me nauwelijks. Ik reed op de automatische piloot, mijn handen nog steeds krampachtig om het stuur geklemd. Mijn gedachten bleven maar teruggaan naar dat moment op het tapijt, naar de totale dominantie van Bert en de fysieke uitputting die ik in mijn lijf voelde.
Toen ik thuiskwam, stond Sjoerd in de keuken te koken. De geur van gebakken uien en kruiden, zo normaal en huiselijk, sloeg me in het gezicht als een warme deken. Hij hoorde de voordeur en draaide zich om toen ik de keuken inliep.
Hij zag me. Hij zag mijn gezicht, dat waarschijnlijk nog bleek was, mijn ietwat verwilderde blik en mijn trillende handen die ik in mijn zakken probeerde te verbergen. Even dacht ik een reflex te zien om te vragen: “Vertel, hoe was het? Wat heeft hij gedaan?” Hij hield zich aan zijn woord.
“Hoi,” zei hij zacht. Hij zette het vuur laag en droogde zijn handen af aan een theedoek. “Ben je er weer?”
“Ja,” antwoordde ik. Mijn stem klonk schor in mijn eigen oren.
Hij kwam naar me toe, maar stopte op een veilige afstand. Hij raakte me niet aan, alsof hij bang was dat ik zou breken, of misschien omdat hij wist dat ik op dit moment niet van hem was.
“Gaat het?” vroeg hij alleen. Zoals altijd las hij mij perfect.
Ik knikte langzaam. Ik wilde het hem vertellen. De woorden brandden op mijn lippen, de pijn, de vernedering, de glorie. Maar ik zag aan zijn houding dat hij het echt niet wilde horen. Hij wilde zijn vrouw, niet de slavin.
“Het was… heftig,” zei ik uiteindelijk. “Maar wel goed.”
Sjoerd knikte. Ik zag opluchting in zijn ogen omdat ik niet in details trad.
“Mooi,” zei hij. “Het eten is over twintig minuten klaar. Wil je eerst even naar boven?”
Het was een simpele vraag, maar de lading was duidelijk. Wees weer Vicky.
“Graag,” zei ik.
Ik liep langs hem heen de keuken uit. Hij liet me gaan. Boven, onder de douche, stond ik lange tijd stil onder de hete straal. Ik schrobde mijn huid, waste het zweet en de onzichtbare sporen van Bert van me af. Maar terwijl het water in het putje verdween, wist ik dat sommige dingen niet weg te wassen waren. De verandering zat vanbinnen.
Beneden wachtte Sjoerd met het avondeten en een glas wijn. Boven stond ik, naakt en rillend, met de wetenschap dat ik getekend was. Ik was niet meer alleen van Sjoerd, en ook niet meer van mezelf. Ik was van Bert. En het feit dat Sjoerd dat accepteerde zonder het te willen weten, gaf me een vreemde, donkere vrede. Ik was vrij om te dienen.