Het Archief (deel 8)

Nu, zo veel jaar later, weet ik dat gewenning een vreemd fenomeen is. Je zou denken dat een dubbelleven, waarbij je de ene dag in mantelpak vergaderingen voorzit en de andere dag naakt op een Perzisch tapijt ligt te wachten op commando’s, uiteindelijk zou gaan wringen. Dat de twee werelden met elkaar in botsing zouden komen en een spoor van psychische vernieling zouden achterlaten. Het tegendeel bleek waar. In de weken die volgden op mijn eerste sessies met Bert, smolten mijn twee identiteiten samen tot een perfect functionerend geheel. De structuur die Bert me bood, de absolute duidelijkheid van zijn regels, gaf me een rust die doorwerkte in mijn huwelijk en mijn carrière. Ik was niet verscheurd, ik was compleet.
Het appartement aan de P.C. Hooftstraat werd mijn tweede thuis. Of misschien wel mijn eerste, als ik eerlijk was over waar mijn ziel werkelijk woonde. Ik kende inmiddels de geluiden van het huis, de lichtval in de namiddag, de specifieke geur van Berts whiskey en Manons parfum. En ik kende de bewoners. Maar dat was het niet. Ik voelde mij er veilig en gezien.
Er ontstond een vreemde, bijna familiaire dynamiek tussen ons slavinnen. Mariska was als een jonger zusje. Speels, onbezonnen, altijd in voor een spelletje. We deelden een kleedkamer en giechelden soms fluisterend over de grillen van Manon of de strengheid van Bert, totdat een enkele blik van de Meester ons weer in het gareel dwong.

Maar Vanessa… Vanessa was een ander verhaal.

Mijn fascinatie voor haar groeide met elke week die verstreek. Waar ik en Mariska gedwongen werden tot een staat van pure, rauwe natuurlijkheid, geen make-up, geen sieraden, geschoren lichamen, naakt, was Vanessa het tegenovergestelde. Zij was de belichaming van de gecultiveerde vrouwelijkheid. Bert en Manon stonden haar toe, nee, moedigden haar aan, om zich te kleden in de meest verfijnde lingerie, om hakken te dragen die haar benen eindeloos lieten lijken, om haar gezicht op te maken als een filmster uit de jaren vijftig.
Ze woonde permanent in het appartement, in een eigen kamer die ze had ingericht als een boudoir. Ze was de huisbewaarder en de gastvrouw. Ik betrapte mezelf erop dat ik naar haar keek met een mengeling van jaloezie en pure begeerte. Ze bewoog met een gratie die ik, met mijn nuchtere Hollandse motoriek, nooit zou bezitten. Ze was zachter dan ik, ronder, en tegelijkertijd droeg ze dat geheim tussen haar benen dat haar zo uniek maakte. Een geheim waar ik Sjoerd nog niets over verteld had. Ik had haar naam genoemd, ik had verteld dat er een andere vrouw woonde, maar de rest had ik voor mezelf gehouden.

**********

Het was op een druilerige herfstmiddag dat die fascinatie tot een hoogtepunt kwam. Manon was er niet, ze was een weekend naar Parijs. Mariska was ook afwezig, ze had tentamens. Het was stil in het appartement. Alleen Bert, Vanessa en ik.
Ik had mijn vaste ritueel doorlopen. Uitkleden, vouwen, wachten. Ik stond in de houding in de salon, mijn handen op mijn rug, mijn kin omhoog. Bert zat in zijn stoel, bladerend in een dossier, me ogenschijnlijk negerend. Maar ik wist dat hij me zag. Hij voelde mijn aanwezigheid, mijn onderwerping.

De deur van de gang ging open en Vanessa kwam binnen. Het geluid van haar hakken op het parket was anders dan normaal. Trager. Zwaarder. Ze droeg een kimono van zwarte zijde die open hing. Daaronder droeg ze een setje van rood kant dat zo strak zat dat het haar taille insnoerde tot een onmenselijk smalle omvang. Haar borsten werden omhooggeduwd, bleek en vol, met tepels die afstaken tegen de stof.
Ze liep naar Bert toe en kuste hem op zijn voorhoofd. Een intiem gebaar dat ik nooit zou durven maken.
“Ze staat er mooi bij,” zei Vanessa met haar zachte, melodieuze stem. Ze keek naar mij over Berts schouder. Bert legde zijn dossier weg.
“Ze staat er gretig bij. Ik ruik haar vanaf hier.” Hij stond op en liep naar de drankkast. “Ik heb geen zin om te werken vandaag,” zei hij, terwijl hij een glas inschonk. “Ik wil kijken. Ik wil vermaakt worden.” Hij draaide zich om en wees met zijn glas naar mij. “Vicky. Kom hier.”
Ik brak mijn houding en liep naar hem toe. Ik stopte op de gebruikelijke meter afstand.
“Vanessa heeft aandacht nodig,” zei Bert. “Ze is eenzaam zonder Manon. Ze heeft behoefte aan een lichaam om te gebruiken. En jij… jij bent beschikbaar.”
Ik keek naar Vanessa. Ze stond bij de haard, haar heup tegen de schouw geleund. Ze glimlachte naar me, een glimlach die belofte en dominantie uitstraalde.
“Ga naar haar toe,” commandeerde Bert. “Dien haar. Doe alles wat ze wil. En ik wil dat je me laat zien dat je het lekker vindt.”

Ik liep naar Vanessa. De warmte van het haardvuur straalde op mijn naakte huid, maar de hitte die van Vanessa afkwam was intenser. Ze was een kop groter dan ik op haar hakken. Ik moest omhoog kijken om in haar ogen te zien.
“Nadu,” zei Vanessa zacht.
Nadu, een houding die zowel dienstbaarheid als nederigheid uitstraalt, had ik van Bert geleerd. Ik zakte op mijn knieën, rug recht, handen op mijn bovenbenen en mijn handpalmen naar boven gericht. Knieën iets uit elkaar waardoor ik volledig zichtbaar was. De zwarte zijde van haar kimono streek langs mijn wang. Ik zat voor haar, mijn gezicht ter hoogte van haar heupen. Ik keek naar het rode kant van haar slipje. Ik zag de duidelijke welving, de belofte van wat eronder zat.
“Ze is mooi, hè Bert?” vroeg Vanessa, terwijl haar hand in mijn haar gleed. “Zo puur. Zo onbedorven.”
“Ze is een leeg vat,” antwoordde Bert vanuit zijn stoel. Hij had zich gepositioneerd zodat hij perfect zicht had. “Vul haar maar.”
Vanessa’s vingers streelden mijn hoofdhuid, kriebelden in mijn nek. Het was een teder gebaar dat in schril contrast stond met de situatie.
“Maak me open, lieverd,” fluisterde ze.
Mijn handen trilden toen ik naar het kant reikte. Ik trok het slipje langzaam naar beneden, over haar heupen, langs haar dijen, tot het op haar enkels bleef hangen.

Daar was ze. In de weken dat ik hier kwam, had ik haar vaker gezien, maar het wende nooit. De combinatie van die ultieme vrouwelijkheid en dat mannelijke geslachtsorgaan bleef een visuele paradox die mijn hersenen op hol deed slaan. Ze was al half hard, een statige, esthetische vorm die niets agressiefs had, maar wel een onmiskenbare kracht uitstraalde. Ze was volledig onthaard, de huid zacht en bleek, net als de rest van haar lichaam.
Ik boog naar voren en kuste zachtjes de binnenkant van haar dij. De huid was zacht als fluweel en rook naar duur poeder en de lichte geur van opwinding.
“Verder,” moedigde Vanessa me aan.
Ik bracht mijn gezicht naar het midden. Ik ademde haar geur in. Het was bedwelmend. Ik stak mijn tong uit en likte voorzichtig over de onderkant, over de zachte huid van haar ballen die strakgetrokken waren. Vanessa slaakte een diepe zucht en haar benen spreidden zich iets verder.
Ik nam haar in mijn mond. Het gevoel was zo anders dan bij een man. Er was een zachtheid, een voorzichtigheid in de manier waarop ze reageerde. Ze duwde mijn hoofd niet naar beneden, ze stootte niet keelwaarts. Ze liet me het tempo bepalen. Ik omsloot haar, mijn tong cirkelend, mijn wangen hol zuigend. Ik voelde hoe ze groeide in mijn mond, harder werd, warmer.
Ik keek omhoog. Ik zag haar gezicht, haar ogen gesloten, haar mond halfopen met die perfect gestifte rode lippen. Haar borsten deinden mee op haar ademhaling. Het was het mooiste wat ik ooit had gezien.
“Genoeg,” klonk Berts stem plotseling scherp door de kamer. “Ik wil geen liefdesverklaringen zien. Ik wil zien dat ze genomen wordt.”

Vanessa opende haar ogen. De dromerige blik verdween en maakte plaats voor iets ondeugends.
“Je hoort de Meester,” zei ze. “Sta op.” Ik kwam overeind. Vanessa draaide me om en duwde me zachtjes richting de grote leren bank. “Op je buik,” zei ze. “Over de leuning.”
Ik boog voorover over de rugleuning van de bank. Mijn voeten stonden op de zitting, mijn bovenlichaam hing naar beneden aan de achterkant. Mijn billen staken omhoog, gepresenteerd aan de kamer, aan Bert, aan Vanessa. Het was een kwetsbare, vernederende houding.
Ik hoorde geritsel achter me. Vanessa deed waarschijnlijk haar kimono uit. Even later voelde ik haar lichaam tegen mijn rug. De stof van haar korset was ruw en koel tegen mijn huid, haar borsten drukten zacht in mijn rug. Ze omarmde me van achteren, haar handen gleden over mijn buik, naar beneden, naar mijn gevoelige plek.
“Je bent zo nat,” fluisterde ze in mijn oor. “Je vindt dit lekker, hè? Dat Bert kijkt terwijl ik je ga gebruiken?”
“Ja,” hijgde ik zonder te beseffen wat ik eigenlijk zei. “Ja, Vanessa.”
Haar vingers speelden met me, maakten me nog natter, bereidden me voor. Ik voelde de eikel tegen mijn ingang duwen. Niet ruw, maar zoekend.
“Ontspan je,” zei ze. “Laat me binnen.”
Ik ademde uit en duwde mijn billen naar achteren, haar tegemoet. Ze gleed bij me naar binnen. De sensatie was uniek. Het was vullend, net als bij een man, maar de context maakte het anders. Ik werd geneukt door een vrouw. Iemand die dezelfde zachtheid had als ik, dezelfde borsten, dezelfde geur, maar die me toch kon penetreren. Het voelde als een geheim verbond, een overtreding van de natuurwetten die zo ongelooflijk geil was dat ik sterretjes zag.

Ze begon te bewegen. In het begin langzaam, genietend van de frictie. Ik voelde haar handen op mijn heupen, haar lange nagels die zachtjes in mijn huid prikten.
“Kijk naar ze, Bert,” zei Vanessa hardop. “Kijk hoe mooi ze ons ontvangt.”
Ik draaide mijn hoofd opzij, probeerde Bert te zien. Hij zat op de punt van zijn stoel, zijn ellebogen op zijn knieën, zijn kin rustend op zijn handen. Hij keek met een intense focus. Hij raakte zichzelf niet aan, dat deed hij nooit in mijn bijzijn, maar de energie die van hem afkwam was zinderend. Hij regisseerde dit tafereel zonder een woord te zeggen. Wij waren zijn creaties, zijn speelgoed, die voor zijn vermaak in elkaar schoven.
Vanessa versnelde. Haar stoten werden harder, dwingender. Ik begon mee te bewegen, mijn heupen in een ritme met de hare. Het geluid van onze lichamen die op elkaar kletsten vulde de stilte van de chique kamer.
“Dieper,” kreunde ik. “Toe, dieper.”
Het was geen acteren. De combinatie van de fysieke vulling en de mentale overgave bracht me naar de rand. Ik vergat waar ik was. Ik was alleen nog maar sensatie. Ik was het raakvlak tussen haar hardheid en mijn zachtheid.
“Ik ga in je komen,” hijgde Vanessa. Haar greep op mijn heupen verstrakte. “Vicky… schatje…”
Ze stootte nog drie keer, diep en vol, en stopte toen. Ik voelde haar schokken, haar lichaam verstrakte tegen mijn rug. Ik kneep mijn spieren samen, probeerde elke druppel van haar te voelen. Ze zakte zwaar op mijn rug. We bleven liggen, hijgend, zwetend, aan elkaar vastgeklonken. De stilte keerde langzaam terug in de kamer, alleen verbroken door onze zware ademhaling en het tikken van de staande klok.

Vanessa trok zich langzaam terug. Ik voelde het verlies van haar vulling direct, een leegte die koud en eenzaam aanvoelde. Ze hielp me overeind. Mijn benen waren slap als elastiek, ik moest me vasthouden aan de leuning van de bank om niet om te vallen. Mijn lichaam trilde na van de inspanning en de intense overprikkeling.
Vanessa pakte haar zwarte zijden kimono van de grond. Ze sloeg hem niet om zichzelf heen, maar vouwde hem zachtjes om mijn trillende, naakte schouders. Ze trok de stof dicht bij mijn hals, een gebaar van pure, moederlijke zorgzaamheid.
Dat kleine gebaar, die plotselinge tederheid na het rauwe geweld, was de druppel. De dam brak. Ik voelde een enorme brok in mijn keel die niet meer weg te slikken was. Het contrast was te groot. Een minuut geleden was ik nog een neukpop, een gat om te vullen, vastgepind over de leuning. En nu werd ik met zoveel liefde bedekt. Die slingerbeweging van uitersten, van totale vernedering naar totale geborgenheid, was te veel voor mijn systeem.
Mijn knieën begaven het. Ik zakte langzaam door mijn benen, gleed langs de bank naar beneden, tot ik als een hoopje ellende op het Perzische tapijt zat.
Vanessa aarzelde geen seconde. Ze zakte direct bij me op de grond. Ze trok me tegen zich aan, haar naakte huid warm tegen de zijde die mij bedekte. Ze vouwde haar armen stevig om me heen en trok mijn hoofd tegen haar borst.

Al mijn opgekropte emoties kwamen los. En toen kwamen de tranen.

Het was geen zachtjes huilen. Het was een rauwe, diepe ontlading die uit mijn tenen leek te komen. Ik snikte hardop, mijn lichaam schokte in haar armen. Ik huilde niet van verdriet. Ik huilde van opluchting, van de intense schoonheid van het moment, en van de dankbaarheid dat ik me zo klein en kwetsbaar mocht voelen. Ik was gebruikt, maar ik was niet afgedankt. Ik werd gekoesterd.
Vanessa wiegde me zachtjes heen en weer, zoals je een kind troost dat net gevallen is. Ze streek met haar hand over mijn haar en kuste de bovenkant van mijn hoofd.
“Ssst,” fluisterde ze. “Laat het maar gaan. Je hebt het zo goed gedaan. Je bent zo dapper.”
Ik klampte me aan haar vast, mijn vingers verkrampt in haar rug, en liet de emoties over me heen spoelen als een golf. Ik voelde me compleet veilig in de armen van de vrouw die me net nog zo hard had genomen.

We bleven zo een tijdje zitten op de grond, verstrengeld in een cocon van zijde en huid, tot mijn heftige snikken langzaam overgingen in een diepe, schokkerige ademhaling. De storm ging liggen, maar de warmte bleef.
“Mooi,” zei Bert uiteindelijk vanuit de stilte. Zijn stem was zacht, bijna eerbiedig. Het klonk niet als het oordeel van een meester, maar als de waardering van een kunstenaar die naar zijn voltooide werk keek.
“Ga je wassen,” zei hij toen.

Het douchen in de badkamer van het appartement was altijd een moment van transitie. Ik spoelde het zweet, de geur van Vanessa en het vocht van mijn lijf. Maar de herinnering, de interne afdruk van wat er gebeurd was, die spoelde niet weg. Die brandde op mijn huid.

De rit naar huis was een waas. Ik zette de radio hard aan, zong mee met nummers die ik niet kende, probeerde de adrenaline te kanaliseren. Ik voelde me euforisch. Ik had iets gedaan wat ik in mijn wildste fantasie niet had bedacht. Het was anders en aan de andere kant was het uitzicht prachtig.

**********

Als ik nu terugkijk op die jaren in het appartement aan de P.C. Hooftstraat, zie ik ze baden in een gouden, bijna nostalgische licht. Het klinkt misschien wrang voor een buitenstaander, hoe kan een vrouw met weemoed terugdenken aan een tijd waarin ze als object werd gebruikt?
Maar het was een periode van perfecte balans.

Ik leefde in een driehoek die sterker was dan welke constructie ook. Er was Bert, mijn Meester, die de kaders schepte en mijn geest ontlastte van de eeuwige plicht om beslissingen te nemen. Er was Vanessa en Manon, en de anderen, die mijn lichaam lieten zinderen en me leerden dat lust geen geslacht of vorm kent. En er was Sjoerd, mijn anker, die de veilige haven bewaakte waar ik na elke storm weer gewoon vrouw kon zijn, in plaats van eigendom.

Jarenlang was dit mijn leven. Elke week reed ik naar Amsterdam. Ik werd een meester in het scheiden van werelden. Thuis bij Sjoerd zweeg ik. Hij hield zich aan zijn woord en vroeg nooit meer naar details. Hij accepteerde de vrouw die terugkwam. Ze was zachter, rustiger, maar met een verhaal achter haar ogen dat hij niet meer probeerde te ontcijferen. Dat was ook niet nodig. Onze liefde veranderde van een gedeelde passie in een stille, respectvolle overeenkomst. Hij accepteerde mijn reis. Mijn reis.
Maar de echte ervaring, de kern van wat ik daar beleefde, was alleen voor mij. Wat ik zelfs Bert niet altijd liet zien, was de stilte in mijn hoofd. De momenten na de pijn, na de vernedering, na het orgasme. Die seconden van pure, kristalheldere leegte waarin ik niet Vicky de manager was, niet Vicky de echtgenote, en zelfs niet Vicky de slavin. Ik was niemand. Ik was niets. En in dat niets vond ik een vrede die meer verslavend was dan welke drug dan ook.

Het was een krachtige reis. Ik groeide. Ik werd sterker, zelfverzekerder, harder ook misschien. Ik dacht dat ik de top had bereikt. Ik dacht dat dit het was, de perfecte symbiose tussen mijn burgerlijke bestaan en mijn donkere verlangens.

Ik wist niet dat dit slechts de lobby was. Ik wist niet dat er onder het chique appartement, onder de dure winkels en de gepolijste regels van Bert, nog een verdieping lag. Een plek waar het licht niet kwam en waar de regels van het spel fundamenteel zouden veranderen.

De tijd van spelen was voorbij.
De tijd van de kelder brak aan.