Het was een rustige dinsdagmiddag bij een speciaalzaak in schoenen, waar Lydia ontspannen zat met haar benen over elkaar geslagen, terwijl ze van haar kopje cappuccino nipte. De afgelopen twintig minuten was ze de enige klant in deze zaak met aparte schoenen, en hoewel talloze extravagante, prachtige dingen haar omringden en zeker haar aandacht trokken, deed ze geen enkele moeite om haar hoofd om te draaien. In plaats daarvan hield ze haar aandacht gericht op de jonge, slanke verkoper, die zijn best deed om nonchalant op haar af te komen. Hij was zo te zien verlegen, misschien nieuw hier. Zijn smalle stropdasje zat wat te strak om zijn nek, maar hij keek haar recht in de ogen en wist een glimlach te produceren.
“Hallo, hoe gaat het?” vroeg hij oprecht. Ze reageerde volkomen onverschillig op zijn begroeting. Haar gezichtsuitdrukking bleef onveranderd, en haar enige antwoord was een lichte knik met haar hoofd naar rechts, waardoor de jongen haar blik kon volgen naar een zorgvuldig geconstrueerde uitstalling. “Ik wil de suède Louboutins, maat 8 passen.” Haar stem was vlak en vastberaden, en haar uitspraak was duidelijk een bevel en geen verzoek. De verkoper stond even perplex, zijn verbazing verbergend, maar knikte uiteindelijk kort, en glimlachte geforceerd, voordat hij zich omdraaide om de tentoongestelde schoen even te bekijken, en vervolgens naar achteren verdween om te zoeken wat deze veeleisende vrouw wilde.
Klanten die regelmatig extravagante pumps met naaldhakken van meer dan driehonderd euro kochten, konden nogal excentriek en veeleisend zijn, zo was hem verteld, en het opbouwen van een klantenbestand was belangrijk voor het bedrijf en, nog veel belangrijker, ook voor zijn eigen succes en zijn salaris. Hij kwam weer uit het magazijn tevoorschijn, vastbesloten om deze vrouw tevreden te stellen en de verkoop rond te krijgen. Haar ogen waren al op hem gericht; ze staarde hem aan terwijl hij dichterbij kwam. “Dit zijn uitzonderlijke pumps, mevrouw, begon hij. Een naaldhak van vijftien centimeter, met een plateauzool van bijna tweeënhalve centimeter, en het beige suède laat die kenmerkende rode zool echt goed uitkomen.” Hij leek nogal trots op zichzelf, toen hij een van de extravagante stiletto’s uit de doos en de verpakking pakte en aan haar aanbood. Zijn herwonnen zelfvertrouwen verdween echter al snel, want ze leek totaal niet geïnteresseerd om de pump aan te nemen, en nam in plaats daarvan nog een slok van haar cappuccino. Pas na een lange, ongemakkelijke stilte strekte ze haar been uit en stak haar zwarte laars naar de verlegen jonge verkoper. ‘Ah, mevrouw, wij… wij eigenlijk niet…’ begon hij, duidelijk van streek door de gewaagde verwachtingen, die haar simpele gebaren leken te eisen. Haar enige reactie was echter om nog een slok van haar cappuccino te nemen en haar wenkbrauwen op te trekken, en dat was genoeg om haar ongeduld aan de worstelende jongen kenbaar te maken.
Als hij niet overweg kon met verwende, rijke vrouwen, zou hij het in deze wereld nooit redden. Wat als ze een vaste klant van hem werd? Haar torenhoge enkellaarzen waren van een top kwaliteit, ze had duidelijk een voorliefde voor extravagante en dure schoenen. De commissie van een paar trouwe klanten zou een schitterende start van zijn carrière kunnen betekenen. Dat waren de gedachten die door zijn hoofd spookten, terwijl hij zijn trots inslikte en op zijn knieën zakte aan haar voeten. Zijn vingers begonnen de gespen van de laars van zijn klant los te maken, maar ondanks zijn vastberadenheid kon de verkoper het niet laten om af en toe naar haar op te kijken, misschien voor een of andere vorm van geruststelling. Ze keek hem recht in de ogen. Eigenlijk genoot ze er best van, om te zien hoe deze jongeman zich zo gemakkelijk aan haar overgaf, al was de enige aanwijzing van haar plezier een flauwe grijns, die zich in haar mondhoek vormde. Die grijns werd iets breder toen zijn hoofd weer naar beneden zakte, genietend van het schouwspel om te zien hoe hij haar laars voorzichtig vasthield ,terwijl hij hem uittrok. Haar tenen strekten zich uit in haar net bevrijde, donkere, nylonkous, en terwijl de jongeman zich omdraaide om haar designerlaars voorzichtig opzij te zetten, kruiste ze haar benen opnieuw om hem ook haar andere laars aan te bieden, waarbij haar tenen zachtjes langs zijn wang streelden.
Op het moment dat hij haar warme tenen tegen zijn wang voelde, haalde de jongeman verontwaardigd adem, en trok zijn hoofd reflexmatig terug, om haar boos aan te kijken. Maar ze was te druk bezig haar telefoon uit haar tas te halen, en er iets op te controleren, terwijl ze wachtte tot hij ook haar andere laars uittrok. Hij bleef haar boos aankijken, maar zij bleef hem net zo gemakkelijk negeren. Het enige teken dat ze zich nog steeds bewust was van zijn bestaan, was een lichte beweging van haar voet, waarmee ze zijn aandacht weer vestigde op de reden waarom hij überhaupt op zijn knieën zat. Een nauwelijks hoorbaar kreuntje ontsnapte hem, toen hij de gespen van haar tweede laars begon los te maken. Het getik van haar vingertoppen op het scherm van haar iPhone liet hem weten, dat ze nog steeds te druk bezig was om op te letten, zelfs toen hij haar laars losmaakte en naast de andere zette. Hij begon de designerpumps uit te pakken, haalde ze voorzichtig uit de verpakking, en tilde de eerste uit de doos. De impuls om even naar haar op te kijken overviel hem opnieuw, en zijn ogen dwaalden omhoog. Hij zag dat ze nylons droeg, want hij kon de jarretelles zien die een klein stukje onder de zoom uitkwamen. Toen hij onverwacht haar intense blik ontmoette, in plaats van dat ze hem tevreden negeerde zoals hij had verwacht, ontsnapte er een klein zuchtje aan zijn lippen, voordat hij zijn hoofd weer liet zakken om zich op zijn werk te concentreren.
Ze haalde diep adem, terwijl ze toekeek hoe de jongeman de smetteloze pump over haar gretig wachtende tenen schoof. Er ontsnapte zelfs een zachte zucht van tevredenheid, toen haar hiel zich in de achterkant van de pump nestelde, en ze voor het eerst voelde hoe het rijke, onbewerkte leer zich naar de rondingen van haar nylonvoet vormde. Zijn blik dwaalde even af om de elegante stiletto’s te bewonderen, en eerlijk is eerlijk, ze stonden haar inderdaad prachtig. Niet iedereen kon zulke imposante, naaldhakken dragen, maar zij leek er van nature geschikt voor. Zijn ogen ontmoetten die van haar weer, en zij bleef hem strak aankijken, met een lichte lach op haar gezicht, terwijl ze hem zag worstelen, wetende hoe ongemakkelijk het voor hem was geworden. Ze liet haar blik eindelijk naar beneden glijden om de prachtige pump te bewonderen. Langzaam strekte ze haar voet naar hem uit, haar been spreidend. Hij slaakte een klein geluid van geschrokken protest, toen de schoen die hij zojuist voor haar had aangetrokken dichterbij kwam, en hem dwong achteruit te leunen om hem te ontwijken. Deze keer reageerde hij met een intense blik, waarbij verontwaardiging de plaats innam van de schroom, die hun ontmoeting tot dan toe had gekenmerkt.
Er bestond geen twijfel over hoe weloverwogen haar handelingen waren. Als hij niet was opgeschoven, zou de karmozijnrode zool van haar pump recht op zijn gezicht hebben gerust. Maar op dat moment leek ze volledig in beslag genomen door het bewonderen van de schoen aan haar voet. Ze draaide hem heen en weer en bekeek hem vanuit elke hoek, zonder ook maar een moment stil te staan bij het feit dat de onderkant zich op slechts centimeters van de ogen van de verkoper bevond. Misschien kon het haar echt zo weinig schelen dat hij er was. Misschien genoot ze er wel van om het hem steeds ongemakkelijker te maken. Hoe dan ook, hij wilde iets zeggen en hier een einde aan maken, maar net toen de woorden zich op zijn lippen vormden, liet ze haar voet zakken en maakte ze haar benen verder los, waarbij ze de tenen van haar andere voet, gehuld in een nylonkous, verwachtingsvol uitstrekte.
Hij beet op zijn lip en boog zich over haar veeleisende voet, terwijl hij plichtsgetrouw de bijpassende pump uit de doos haalde. Zelfs de manier waarop ze langzaam haar tenen boog en wiebelde, leek hem op de een of andere manier beledigend, maar op dit punt zou hij dit hoe dan ook tot een goed einde brengen. Hij zou haar dit absoluut niet laten doen, zonder de verkoop rond te krijgen. Hij wiegde de zool van de schoen en schoof hem over haar hiel, waarna hij zijn meest geruststellende glimlach tevoorschijn toverde, terwijl hij achterover leunde en de torenhoge naaldhakken, nu ze aan haar voeten zaten, van top tot teen bekeek. “Verbluffend,” begon hij. “Absoluut verbluffend, mevrouw. Ik hoop…” Zijn ietwat geforceerde gesprek liep al snel spaak, toen ze haar voet optilde en de plateauzool van haar schoen op de schouder van de man liet rusten. De ongemakkelijke, verbijsterde stilte duurde niet lang, want ze wilde die graag met haar eigen woorden vullen. “Hoe heet je?” vroeg ze, haar eerste blijk van enige interesse in de verkoper.
“Jonas,” antwoordde hij reflexmatig, te zeer overrompeld door de steeds groter wordende, en ongelooflijke brutaliteit van deze vrouw, om iets anders te doen. Haar speelse lach werd breder toen ze merkte dat hij bereid was om het spelletje mee te spelen. “Wat een mooie pumps, Jonas,” zei ze, terwijl ze zich iets verplaatste, en de met suède beklede zijkant van haar plateauzool zachtjes de wang van de verkoper raakte. Het was wederom geen opzettelijke handeling, maar op dit punt kon hij zich moeilijk voorstellen, dat iets wat ze nu deed echt onbedoeld was. “Vind je ook niet?” Hij bloosde onmiddellijk, en worstelde om een stem te vinden om tegen haar gedrag te protesteren, en op de een of andere manier te reageren, maar ze vulde de stilte snel zelf op. “Natuurlijk zijn ze dat. Je hebt al genoeg gezegd. Laten we het er dus bij laten. zoen mijn nieuwe pumps maar, ik draag ze met plezier.” Dit nieuwe voorstel liet hem volkomen verlamd achter, verbijsterd en verontwaardigd. Ze bleef haar lieve, zelfverzekerde glimlach opzetten, en streelde lui en zachtjes zijn wang met de zijkant van haar pump, wachtend op zijn reactie. Hij stamelde wat, zijn nekspieren spanden zich, en zijn hoofd begon snel heen en weer te schudden.
“Mevrouw, begon hij met een zo vastberaden mogelijke stem, hoewel die nog enigszins trilde, terwijl hij probeerde zichzelf in bedwang te houden. U staat op het punt een grens over te steken. De pumps zijn echt prachtig, en ik hoop dat u ze koopt, maar voor nu moet ik u een goede dag wensen.” Hij haalde diep adem, best trots op zichzelf dat hij zijn professionele kalmte had bewaard, maar dat gevoel verdween als sneeuw voor de zon, toen ze een zacht, melodieus, spottend lachje liet horen. Hij was al zo van zijn stuk gebracht, dat het hem een lange, ongemakkelijke seconde kostte om te beseffen wat ze daarmee bedoelde. Zijn blik schoot opzij, eerst naar de designer naaldhak die tegen zijn gezicht rustte, en vervolgens snel terug naar de zelfvoldane schoonheid die boven hem zat, zo mooi en zelfvoldaan als ze maar kon zijn. Hij zag de lach achter haar heldere ogen, voelde de brandende spot in haar blik. Hij had er genoeg van. Hij was nog steeds een man, en hij kon zich maar tot op zekere hoogte laten drijven. Hij duwde zichzelf naar achteren, liet haar voet van zijn schouder glijden en op de grond landen, terwijl hij weer rechtop ging staan. “Mevrouw…” begon hij, terwijl hij zijn tanden op elkaar klemde.
“Luister eens, Jonatan. Haar lach werd breder en kreeg een roofzuchtige uitdrukking. Je staat op het punt een keuze te maken over wie en wat je wilt zijn. Ben je je daarvan bewust?” Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, en stelde zijn voornemen om zich abrupt om te draaien, en deze frustrerende, maar extreem verleidelijke vrouw de rug toe te keren uit, hoewel ze nooit de bedoeling had dat hij zou antwoorden. “Kijk, je kunt óf de jongen zijn die zich het afgelopen uur zinloos voor schut heeft gezet en, ik moet zeggen, me nogal wat ongepaste aandacht heeft gegeven, tijdens mijn bezoek vandaag, óf je kunt mijn nieuwe favoriete vaste verkoper worden, die de aanbeveling en waardering van een frequente en loyale klant verdient. Is dat niet waar het in jouw vak om draait?”
Zijn rug jeukte en zijn nagels boorden zich in zijn bezwete handpalmen. De laatste restjes kleur in zijn gezicht verdwenen als sneeuw voor de zon, en hij stond daar, haar in de ogen starend, hoewel hij haar minder zag, en meer de beveiligingsbeelden van hun interacties voor zich zag, en zich de vragen en zorgen voorstelde, die een gedetailleerde analyse van die tijd zou kunnen oproepen. Hoe kon ze dit doen? Hoe kon iemand überhaupt zulke eisen stellen? “Nou, jongen, sprak ze zachtjes, terwijl ze voorover leunde in haar stoel en haar elle bogen op haar knieën liet rusten, genietend van het gedraai van de kleine man. Kom hier en zoen mijn schoenen.”
Hij voelde duidelijk het zweet op zijn voorhoofd parelen. Zijn ogen schoten snel van links naar rechts, terwijl hij moeilijk slikte, niet zeker of hij dankbaar moest zijn, of zijn pech moest vervloeken dat er verder niemand te zien was, op hem en zijn bizarre, veeleisende klant na. Hij schudde eenmaal zijn hoofd, knipperde een paar keer om zijn plotseling wazige zicht te verbeteren, en liet zijn blik vervolgens terug dwalen naar haar koude blik. Haar ogen waren intens, maar er was een onderliggende glans, die samen met haar dunne glimlach de indruk wekte dat ze zich volkomen vermaakte met zijn benarde situatie. Ze trok haar wenkbrauwen op, en knikte lichtjes met haar kin in de richting van haar voeten, waarop hij een stap naar voren zette.
Haar glimlach werd alleen maar breder, toen ze hem dichterbij zag komen. Ze leunde achterover, hief haar kin van haar handen, en ging rechtop zitten om hem recht in de ogen te kijken, terwijl hij dichterbij kwam. Al snel stond hij voor haar, zijn kaak trillend, terwijl hij moeite had zijn ademhaling onder controle te houden. Ze wachtte even, liet hem daar staan, trillend en zwetend, terwijl ze haar spullen pakte. Uiteindelijk gooide ze haar tas over haar schouder en stond op, waardoor ze, met behulp van haar nieuwe naaldhakken, op haar mogelijke nieuwe vriend kon neerkijken. Ze hoopte dat hij dat extra detail net zo waardeerde als zij.
“Ga je gang,” mompelde ze, en hoewel er een vleugje irritatie in haar zachte stem doorklonk, klonk de suggestie bemoedigend genoeg. Hij snoof een keer, keek even weg en liet toen zijn blik vallen op de elegant geschoeide voeten van haar, terwijl hij zich op zijn knieën liet zakken. “Mmm,” zuchtte ze sensueel, terwijl ze toekeek hoe de trillende man zich aan haar voeten liet zakken. Het breken van de weerstand was altijd het meest heerlijke en bevredigende moment, hoewel ze met grote, verwachtingsvolle ogen toekeek, nog steeds vol verlangen om zijn lippen haar pumps te zien en te voelen raken. Hij haalde diep adem, zijn adem trillend, en slikte weer moeilijk, terwijl hij voorover leunde, zijn lichaam boog, en zijn hoofd naar de tenen van die gestoorde trut liet zakken. Woede en ongeloof raasden door zijn lijf, terwijl hij zijn ogen stijf dichtkneep, en voelde hoe zijn lippen het rijke suède van haar pump raakten. Ondanks alle protesten die hij in zijn hoofd opriep, zoende hij haar pump, te midden van een zacht, meisjesachtig gelach van de duivelse vrouw die boven hem stond.
Het was een snelle maar stevige zoen, waarna hij snel weer op zijn hurken ging zitten en opstond. “Allebei!” snauwde ze, haar tevreden gelach verstomde onmiddellijk, en een scherpe stamp van haar verstoten voet benadrukte haar eis. De zware, gelakte zool van haar pump raakte de grond met een harde klap, en hoewel het geluid zeker hoorbaar was, klonk het voor hem als een donderslag. Iemand had het vast gehoord, en zou elk moment om de hoek kijken. Zijn carrière, zijn inkomen, zijn appartement, alles hing aan een zijden draadje, toen hij zich haastig en wanhopig op haar tweede pump stortte, en in blinde paniek luidruchtig de weelderige stof van haar nylontenen kuste.
Voordat hij kon opkijken om te zien of deze gemene vrouw tevreden was, viel er iets op de grond naast zijn hoofd. Twee pasjes, een van plastic en een van papier, lagen naast haar nieuwe pump. Eén ervan kwam hem volkomen bekend voor, een Visa goud kaart, maar hij moest de andere oppakken om te herkennen wat het was. “Linda?” vroeg hij vragend, terwijl hij de naam van het kaartje hardop las, en het daaropvolgende adres in stilte las voordat hij opkeek, maar tegen die tijd draaide ze zich al om, haar naaldhakken tikten scherp op de tegels terwijl ze wegliep. “Ik heb nog meer afspraken, Jonatan. Neem mijn laarzen en de kaart vanavond mee; ik verwacht je om negen uur.” En daarmee was ze weg. Hij keek naar de kaarten in zijn hand, en knipperde een paar keer met zijn ogen. Hij vergat even op te staan, terwijl hij probeerde te bevatten wat hem zojuist was overkomen. Na een tijdje raapte hij de afgedankte designerlaarzen van haar op, stopte ze in een tas, nam haar creditcard, sloeg de aankoop aan, en dwaalde de rest van zijn werkdag in een waas door.