Ontmoeting 1

Rob was tweeënvijftig. Normaal postuur, een borst die onder het overhemd donker begroeid was, benen met haar dat bij het zwembad altijd even werd nagekeken. Een buikje, bescheiden, geen wasbord meer — dat was geweest, in een ander decennium, in een ander leven. Vrijgezel. Een verantwoordelijke baan, met excels, meetings en een mailbox die nooit leeg raakte. En ’s avonds, als de afwas gedaan was en hij geen zin in Netflix of iets had, Tinder.
Hij had er een paar gehad, dates. Niks mis mee, niks mee ook. Gesprekken die netjes op gang kwamen en netjes doofden, als een kaars waar niemand meer om gaf. Hij swipete door met de routine van een man die een krant doorbladert: al gelezen, al gelezen, al gelezen.
Dan bleef zijn duim stil.
Een vrouw. Niet knap, dat wist hij meteen, en niet slank. Iets alledaags — een foto zonder filters, een gezicht dat gewend was eraan gezien te worden zonder opgemerkt te worden. En toch. Hij wilde swipen, nee, links, door. Maar hij bleef kijken. Er was iets in haar ogen, iets wat niet vroeg om aandacht maar dat wel nam. Hij peinsde. Hij zoemde in op de foto, op de blik. Ze keek niet in de camera, ze keek er dwars doorheen, alsof ze al wist hoe hij eruitzag zonder overhemd. Zonder iets.
Hij zei ja.

Daarna merkte hij dat hij vaak terugklikte. Gewoon om te kijken. Hij kreeg een paar likes — en zaten daar opeens een paar vrouwen tussen die qua uiterlijk werkelijk mooi waren, verzorgd, strak, glanzend. Vroeger zou hij gejaagd hebben geantwoord. Nu reageerde hij niet. Hij wachtte. Niet uit tactiek. Omdat zijn duim het niet meer voor die gezetten opnam.
Dan reageerde zij. Ik zag je kijken. Jij keek als iemand die iets wil maar het niet durft te vragen. Hij las het drie keer. Zij wilde hem ook.
De kennismaking.
Het ging zoals het anders niet gaat: zonder dat hij het moest leiden. Zij vroeg. Zij stelde de vragen, rustig, precies, en hij merkte dat hij antwoordde — echt antwoordde, niet de pitch van zichzelf die hij inmiddels kon dromen. Waar hij van hield (de stilte na regen), wat hij miste (hij had even geaarzeld en toen geschreven: aangeraakt worden). Ze antwoordde daar niet op. Ze schreef alleen: Mooi. Dat onthoud ik. Hij had het gevoel dat het ergens in een map werd gelegd.

Binnen twee dagen wisten ze het van elkaar zonder het uitgesproken te hebben. Ze stelde voor: koffie. Geen terras in de stad, geen gedruis. Een koffietentje ín een bos, schreef ze, daar kan ik horen wat iemand zegt.
Het koffiehuis in het bos
Het was een laag houten gebouw tussen de bomen, met een terras van grijs geworden planken en een geur van koffie en natte bladeren. Ze zat er al. Rok, net over de knie, een beker tussen haar handen. Iets te zwaar, zag hij, en hij verwachtte dat zijn blik daarvan zou afvallen — maar dat deed hij niet. Ze was intrigerend op een manier die hij niet kon benoemen: alsof haar lichaam een bijzaak was bij wat erin huisde.
Haar ogen leken hem te doordringen. Niet opdringerig. Geduldig, als iemand die een boek openslaat waarvan ze het plot al kent maar die wil zien hoe het geschreven is.
Hij bestelde koffie voor haar bij de balie — dubbele espresso, melk ernaast, precies zoals ze gezegd had — en erbij: gebak. Appelgebak, slagroom, twee vorkjes. Hij zette alles neer, schoof haar beker bij, scheurde het suikerzakje open alsof het een ceremonie was. Te veel, dacht hij zelf, ik doe te veel, ik please te veel — en toch ging het vanzelf, zijn handen regelden het zonder hem te raadplegen.
Je doet erg je best, zei ze. Niet als compliment. Als constatering.
Ik… ja.
Gaat vanzelf, hè.
Ja. Het verraste hem dat ze dat wist.

Ze droeg een rok. Terwijl ze tegenover hem zat, sloeg ze haar benen over elkaar — niet snel, niet heimelijk. Een trage beweging, de bovenste knie die meegaf, de stof die opschoof tot halverwege haar dij. Basic instinct, dacht hij, en hij vervloekte zijn eigen brein dat er meteen die scène bij haalde. Hij keek. Een seconde te lang. Voelde zich betrapt, trok zijn blik omhoog, vond haar ogen al op hem: niet boos, geamuseerd, genietend. Alsof ze het had zien aankomen.
Het herhaalde zich. Drie keer, vier keer. Elke keer datzelfde langzame kruisen, de knie die even bleef hangen voor ze neerkwam, en elke keer betrapte hij zichzelf precies op het moment dat hij dacht dit keer kijk ik niet. Elke keer ving ze hem. Ze zei er niets meer over. De glimlach rond haar mond werd alleen iets voller, en hij werd er stiller van, en kleiner, en vreemd genoeg gelukkiger.

De wandeling
Laten we lopen, zei ze. Ik moet weten hoe je bent in stilte.
Hij was zeker anderhalve kop groter dan zij; toen ze opstonden zag hij het pas goed, en hij voelde zich er onhandig groot door. Ze gingen het bos in. Het was er heel stil — geen wind, geen verkeer, alleen het zachte geluid van hun voetstappen op het pad en ergens een vogel die het niet kon volhouden.
Het gesprek was de hele tijd vanzelf gegaan, en nu viel het stil, zonder dat het ongemakkelijk werd. Dat was nieuw voor hem. Stiltes had hij altijd moeten vullen; hij hoorde ze te vullen, dat was zijn werk, bij de koffie, in bed, overal. Nu liep hij naast haar en deed niets, en het was genoeg.
Hij, die normaal altijd het initiatief nam, wist even niet wat te doen. Zijn handen zochten zijn zakken. Hij keek naar het pad, naar de bomen, naar haar nek onder het haar dat was opgestoken met iets wat op een potlood leek. Hij had haar hand kunnen pakken. Hij deed het niet. Hij durfde niet, en het verbaasde hem dat hij, tweeënvijftig, hier, nog steeds niet durfde.
Dan stond ze stil.

Je mag me kussen, zei ze.
Ze ging niet op haar tenen staan. Geen moeite, geen hulp. Ze bleef zoals ze was, klein en recht, en keek naar hem omhoog. Hij moest echt bukken. Hij voelde het in zijn rug, de wellevende buiging van een man die een hand kust in een andere eeuw.
De kus. Zijn handen aarzelden in de lucht — hij hield ze keurig en beschaaft, ergens bij haar schouders, de vingers gekromd alsof hij een museumregel overschreed. Raak ik haar aan? Mag dat? Mag ik dat zomaar? Zijn handen hingen boven haar jas en durfden niet te landen.
De hare aarzelden niet. Eén hand gleed over zijn kale hoofd — hij schrok, niemand raakte zijn hoofd aan — langzaam, alsof ze het oppervlak leerde, van zijn kruin naar zijn nek. De andere hand over zijn rug, langs zijn ruggengraat omlaag, over zijn billen, bleef daar even, een volle, warme palm, en gleed toen verder naar voren, naar zijn kruis, en raakte hem daar. Zijn pik, die al halve stond sinds je mag me kussen werd harder onder haar vingers. Ze streelde er even overheen, door de stof, schattend, en ging toen terug naar zijn rug alsof er niets gebeurd was.
Zo stonden ze te zoenen. Lang. Hij verloor de tijd; wat voor zijn gevoel tien seconden waren, waren zeker tien minuten — zijn lippen werden week, haar mond was overal en nergens, het bos was stil en de stilte was in hen. Zijn handen lagen inmiddels wel op haar schouders, maar dat was alles, keurig, beschaaft, terwijl de hare overal geweest waren.
Dan deed ze een stap naar achter.
De bekentenis

Ik ben getrouwd, zei ze.
Het bos bleef stil. Zijn handen zakten langzaam af.

Maar met jou wil ik een affaire. Wil jij ook met mij?
Hij wilde natuurlijk. Hij knikte, en het verbaasde hem hoe weinig er in hem discussieerde. Geen geweten dat opstond, geen lijst bezwaren. Alleen die ja, die er al stond sinds het swipen.
Mooi, zei ze. Maar voordat ik echt weet of ik je wil — moet ik je eerst even keuren. Of je dat snapt.
Natuurlijk, zei hij. Vlot. Te vlot. Hij snapte er niets van.
Ze keek om zich heen, langzaam, luisterend. Is stil hier. Ze wees niet. Ze keek hem aan en zei: Kleed je maar uit.
Hij stotterde iets wat op een lach leek. Zo bedoel je… een grapje, toch?
Ze zei niets. Ze keek. Haar ogen waren geduldig en absoluut. De seconden vielen in het bos als bladeren, en in elke seconde werd zijn grapje kleiner tot het was wat het was: een schild, dun, doorzichtig. Bleek van niet. Ze meende het.
Helemaal? vroeg hij, en hij hoorde zelf hoe zijn stem omlaag was gegaan, van vraag naar bevestiging.
Helemaal.

Hij kleedde zich uit. Eerst de schoenen — netjes naast elkaar, sokken erin, ergens had hij dat van zijn moeder. Het overhemd, knoopje voor knoopje, met vingers die trilden op de derde. Zijn borsthaar kwam bloot, zijn buikje, zijn behaarde benen. De broek. Als laatste de slip, en daar stond hij, naakt tussen de bomen, en de frisse lucht op zijn huid maakte het echt. Zijn pik, met de behaarde ballen eronder, stond stijf, recht omhoog in het middaglicht dat door de kale takken viel. Hij wilde zijn handen ervoor doen. Hij deed het niet. Hij stond.
Ze keek. Ze keurde. Langzaam, van boven naar beneden en weer terug, en hij voelde zich bekeken zoals hij nog nooit bekeken was — niet met liefde, niet met lust alleen, maar met een kalde, nieuwe maat. De vogel was opgehouden. Zelfs het bos hield zijn adem in.
Dan stapt ze naar voren en zoent hem weer — en terwijl ze zoent, haar mond op de zijne, haar hand om zijn pik, en ze trekt hem af, traag, met een rustige deskundigheid, alsof ze zijn paard keurt. Hij kreunt in haar mond. Het bouwt, het bouwt — hij voelt het komen, laag in zijn buik, de dijen spannen —
Ze stopt.
Haar hand laat los en ligt stil. Hij staat te trillen op zijn benen, nat van het zoenen, hard als wat dan ook, en ze wacht gewoon, kijkend, alsof ze ergens op een perron staat.
Ga door, fluistert hij. Alsjeblieft.

Ze gaat weer. Kussen, hand, tempo, tot hij bijna — bijna — en stopt. Elke keer. Zijn verlangen wordt groter dan zijn schaamte; hij hoort zichzelf smeken, hij die nog nooit gesmeekt had, alsjeblieft, ik kom bijna, niet stoppen, alsjeblieft, en ze stopt. Vier keer. Vijf keer. Het verlangen wordt een landschap, een heel bos ervan, en zij wandelt er doorheen zoals ze door het echte bos wandelde: rustig, zonder haast, alles ziend. Hij wil komen zoals hij nog nooit iets gewild heeft, en juist daardoor houdt hij het vol, juist daardoor verdraagt zijn lichaam het ondraaglijke: omdat zij het zo bepaalt.
Dan laat ze hem los, heel definitief, en zegt: Kleed je maar aan. We gaan terug.
Terwijl hij zich, bevend en nog steeds half stijf, aankleedt — dezelfde knoopjes, dezelfde volgorde, het bos kijkt toe — pakt zij zijn slip van de grond. Vouwt hem netjes. Steekt hem in haar tas.
Die is voor mij, zegt ze. Dat vind je wel goed, toch?
Ja, zegt hij. Het is geen leugen.
De terugweg

Ze lopen terug. Ze praten even over algemeenheden — het weer, de koffie, of hij vaak in dit bos komt — en het is bijna huiselijk, ware het niet dat zijn slip in haar tas zat en hij liep zonder, en elke stap eraan herinnerde.
Bij de rand van het bos zegt ze, nogal nonchalant, tussen twee zinnen over de appeltaart door: De uitslag van de keuring, trouwens.
Hij slikt.
Mooie pik. Ze zei het zoals een ander zegt: mooie dag vandaag. En dat je niet klaarkwam — dat je dat goed volhield — dat vind ik waardevol. Dat zegt iets over gehoorzaamheid. Of over verlangen. Bij jou vermoed ik allebei. Ze keek even opzij. Het haar is niet mijn smaak, dat je dat weet. Borsthaar, benen. Ik hou van glad. Maar ik kan er doorheen kijken. En je stond er braaf bij, heel braaf. Ik heb zelden iemand zo braaf zien staan.
Hij wist niet of hij bedankt moest worden beledigd. Hij zei: Dank je. Het leek het veiligst, en het was ook waar.
Bij de auto’s bleven ze staan, de zijne en die van haar, een parkeerplek uit elkaar. Ze vroeg zijn 06. Hij noemde hem, twee keer, want de eerste keer trilde zijn stem. Ze gaf de hare niet.
Ik laat wel iets van me horen, zei ze. Of niet.
Ze stapte in. Hij stond naast zijn eigen auto, sleutels in zijn hand, zonder slip, en keek haar na tot de auto tussen de bomen verdween. Pas toen hij instapte